2025 உலக வனவிலங்கு தினம் குறித்து தெரிந்து கொள்ள வேண்டியவை யாவை? -ரோஷ்னி யாதவ்

 ஒவ்வொரு ஆண்டும் மார்ச் 3-ம் தேதி உலக வனவிலங்கு தினமாக (World Wildlife Day) அனுசரிக்கப்படுகிறது. இந்த நாளின் முக்கியத்துவம் என்ன?, எந்த இனங்கள் (Species) செய்திகளில் இடம்பெற்றன?

தாவரங்கள் மற்றும் விலங்கினங்களைப் பாதுகாப்பதன் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைக்கும் வகையில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் மார்ச் 3-ம் தேதி உலக வனவிலங்கு தினமாக (World Wildlife Day) அனுசரிக்கப்படுகிறது. இந்த ஆண்டுக்கான உலக வனவிலங்கு தினத்தின் கருப்பொருள் 'வனவிலங்கு பாதுகாப்பு நிதி : மக்கள் மற்றும் பூமியில் முதலீடு செய்தல்' (Wildlife Conservation Finance: Investing in People and Planet) ஆகியவை ஆகும்

முக்கிய அம்சங்கள் :

1. 2013-ம் ஆண்டில், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பொதுச் சபை (United Nations General Assembly (UNGA)) மார்ச் 3-ம் தேதியை ஐ.நா. உலக வனவிலங்கு தினமாக அறிவித்தது. காட்டு விலங்குகள் மற்றும் தாவரங்களைப் பாதுகாப்பது குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த இந்த நாள் அணுசரிக்கப்படுகிறது. இந்த தேதி 1973-ம் ஆண்டில் அழிந்து வரும் காட்டு விலங்குகள் மற்றும் தாவரங்களின் சர்வதேச வர்த்தகம் தொடர்பான மாநாட்டில் (Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora (CITES)) கையெழுத்திட்டதைக் குறிக்கிறது.

2. CITES என்பது அரசாங்கங்களுக்கிடையேயான ஒரு சர்வதேச ஒப்பந்தமாகும். இது பாதுகாப்பிற்கான முக்கிய ஒப்பந்தமாக செயல்படுகிறது. காட்டு விலங்குகள் மற்றும் தாவரங்களின் சர்வதேச வர்த்தகத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதன் மூலம் அழிந்து வரும் உயிரினங்களைப் பாதுகாப்பதை உறுதி செய்வதே இதன் முதன்மை நோக்கமாகும். இந்த ஒழுங்குமுறை வர்த்தகம் இந்த உயிரினங்களின் உயிர்வாழ்விற்கு தீங்கு விளைவிக்காது என்பதை உறுதி செய்கிறது.

3. இந்த மாநாட்டை ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு மாநில அல்லது பிராந்திய பொருளாதார ஒருங்கிணைப்பு அமைப்பு CITES-ன் அமைப்பு என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதில், தற்போது 185 அமைப்புகள் உள்ளன. CITES செயலகம் ஐக்கிய நாடுகள் சபை சுற்றுச்சூழல் திட்டத்தால் (United Nations Environment Programme(UNEP)) நிர்வகிக்கப்படுகிறது. இது சுவிட்சர்லாந்தின் ஜெனீவாவில் அமைந்துள்ளது. CITES அமைப்புகளின் மாநாடானது முக்கிய முடிவெடுக்கும் அமைப்பாகும். இது அனைத்து அமைப்புகளையும் உள்ளடக்கியது மற்றும் ஒருமித்த அடிப்படையில் செயல்படுகிறது.

CITES எவ்வாறு செயல்படுகிறது?

CITES அமைப்பின் கீழ் உள்ள இனங்கள், அவற்றுக்கு தேவையான பாதுகாப்பின் அளவுக்கேற்ப, மூன்று பிற்சேர்க்கைகளில் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

பிற்சேர்க்கை-I அழிந்துபோகும் அபாயத்தில் உள்ள இனங்களை உள்ளடக்கியது. இந்த இனங்களின் மாதிரிகளில் வர்த்தகம் அரிதான சந்தர்ப்பங்களில் மற்றும் "விதிவிலக்கான சூழ்நிலைகளில்" (exceptional circumstances) மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, இதில் இந்தியாவிலிருந்து வரும் கொரில்லாக்கள் மற்றும் சிங்கங்கள் அடங்கும்.

பிற்சேர்க்கை-II அழிந்துபோகும் அபாயத்தில் இல்லாத இனங்களை உள்ளடக்கியது. ஆனால், அவற்றின் உயிர்வாழ்வை உறுதிப்படுத்த இந்த இனங்களில் வர்த்தகம் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும். இதில் சில வகையான நரிகள் மற்றும் நீர்யானைகள் அடங்கும்.

பிற்சேர்க்கை-III-ல் குறைந்தது ஒரு நாட்டில் பாதுகாக்கப்படும் இனங்கள் அடங்கும். இந்த நாடுகள் வர்த்தகத்தை கட்டுப்படுத்த மற்ற CITES அமைப்புகளிடம் உதவி கேட்டுள்ளன. உதாரணங்களில், இந்தியாவிலிருந்து வரும் வங்காள நரி (Bengal fox) மற்றும் தங்க நரி (Golden Jackal) ஆகியவை அடங்கும். ஒவ்வொரு பட்டியலிலும் ஒவ்வொரு வகையிலும் உள்ள உயிரினங்களுடன் வர்த்தகத்தில் ஈடுபடுவதற்கு வெவ்வேறு நடைமுறைகள் உள்ளன.

செய்திகளில் இடம்பெற்ற இனங்கள் 

1. இந்திய நட்சத்திர ஆமைகள் (Indian Star Tortoises )

இந்திய நட்சத்திர ஆமை CITES இணைப்பு-I-ல் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. இது இந்தியாவின் வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டம் (Wild Life (Protection) Act), 1972-ன் அட்டவணை I-ல் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. இது அதன் கீழ் பட்டியலிடப்பட்டுள்ள விலங்குகளுக்கு முழுப் பாதுகாப்பை வழங்குகிறது. ஆமை 2016 முதல் IUCN சிவப்பு பட்டியலில் பாதிக்கப்படக்கூடியதாக பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது.

வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டம், 1972-ன் படி, இனங்களை கடத்துவதற்கான தண்டனையாக மூன்று முதல் ஏழு ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை வழங்கப்படும். இதில் குறைந்தபட்சம் ரூ.25,000 அபராதமும் அடங்கும். 

நட்சத்திர ஆமைகளின் தேவை மிகவும் அதிகமாக உள்ளது. ஏனெனில், அவை இந்தியாவிலும் வெளிநாட்டிலும் செல்லப்பிராணிகளாக விரும்பப்படுகின்றன.

TRAFFIC

இது உலகளவில் செயல்படும் ஒரு முன்னணி அரசு சாரா நிறுவனமாகும். இது காட்டு விலங்குகள் மற்றும் தாவரங்களின் வர்த்தகத்தில் கவனம் செலுத்துகிறது. இதன் பணி பல்லுயிர் பாதுகாப்பு மற்றும் நிலையான வளர்ச்சி இரண்டையும் ஆதரிக்கிறது.

2. எறும்புண்ணிகள் (Pangolins)

உலகளவில் எட்டு எறும்புண்ணி (Pangolins) இனங்கள் உள்ளன. நான்கு இனங்கள் ஆப்பிரிக்காவிலும், நான்கு ஆசியாவிலும் காணப்படுகின்றன. இந்தியாவில் இரண்டு வகையான எறும்புண்ணிகள் உள்ளன. அவை, இந்திய எறும்புண்ணி (மானிஸ் கிராசிகாடேட்டா) மற்றும் சீன எறும்புண்ணி (மானிஸ் பெண்டாடாக்டைலா). இந்திய எறும்புண்ணிகள் வங்காளதேசம், இந்தியா, நேபாளம், பாகிஸ்தான் மற்றும் இலங்கையில் காணப்படுகின்றன.

இந்தியாவில், இந்திய எறும்புண்ணி (Indian pangolin) பரவலாகக் காணப்படுகிறது மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசம், அசாம், பீகார், சத்தீஸ்கர், கோவா, குஜராத், ஜார்கண்ட், கர்நாடகா, மத்தியப் பிரதேசம், மகாராஷ்டிரா, மேகாலயா, ஒடிசா, ராஜஸ்தான், தமிழ்நாடு, உத்தரகண்ட், உத்தரபிரதேசம் மற்றும் மேற்கு வங்கம் ஆகிய நாடுகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இந்தியாவில், இந்திய எறும்புண்ணிகள் மற்றும் சீன எறும்புண்ணிகள் இரண்டும் 1972-ம் ஆண்டு வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டத்தின் (Wildlife (Protection) Act) அட்டவணை-I இல் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. 2017 முதல், அனைத்து எறும்புண்ணி இனங்களும் CITES இன் இணைப்பு-I இல் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. IUCN சிவப்பு பட்டியலில் சீன எறும்புண்ணிகள் 'மிகவும் ஆபத்தில் உள்ளவை' (Critically Endangered) என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. IUCN சிவப்பு பட்டியலில் இந்திய எறும்புண்ணிகள் 'அழிந்து வரும்' (Endangered) என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

3. சிங்கம் (பாந்தெரா லியோ) Lion (Panthera Leo)

சிங்கங்கள் ஆப்பிரிக்கா மற்றும் ஆசியாவை பூர்வீகமாகக் கொண்டவை. அவை குழுக்களாக வாழும் சமூக பூனைகள் (social cats). சிங்கங்கள் புதர்க்காடுகள் போன்ற திறந்தவெளி காடுகளை விரும்புகின்றன. வயது வந்த ஆண் சிங்கங்கள் அடர்த்தியான, பிடரிமயிரினைக் கொண்டுள்ளன.

சிங்கம் திட்டம் (Project Lion) ஆகஸ்ட் 2020-ம் ஆண்டில் அறிவிக்கப்பட்டது. இது நீண்டகால பாதுகாப்புக்கான முயற்சிகள் மூலம் ஆசிய சிங்கங்களின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாப்பதை முக்கிய நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்த திட்டம் விரிவான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் கவனம் செலுத்துகிறது. 

உலக சிங்க தினம் (World Lion Day) ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆகஸ்ட் 10-ம் தேதி அன்று அனுசரிக்கப்படுகிறது. வேகமாக குறைந்து வரும் சிங்கங்களின் எண்ணிக்கை குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதும், அவற்றின் பாதுகாப்பிற்கான அவசரத் தேவையை எடுத்துக்காட்டுவதும் இதன் முக்கிய நோக்கமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

IUCN சிவப்புப் பட்டியலில் சிங்கங்கள் 'பாதிக்கப்படக்கூடியவை' (Vulnerable) என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவை, வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டம் (Wildlife (Protection) Act), 1972-ன் அட்டவணை I-ல் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. இந்த இனங்கள் CITES இன் இணைப்பு II-ல் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. ஆசிய சிங்கத்தின் துணை இனம் பாந்தெரா லியோ பெர்சிகா இணைப்பு I-ல் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது.

4. ஒற்றைக் கொம்பு காண்டாமிருகம் (One-horned Rhinoceros)

இந்திய காண்டாமிருகம், ஒற்றைக் கொம்பு காண்டாமிருகம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது பிரம்மபுத்ரா பள்ளத்தாக்கு, வடக்கு வங்காளத்தின் சில பகுதிகள் மற்றும் தெற்கு நேபாளத்தில் மட்டுமே காணப்படுகிறது. வேட்டைக்காரர்கள் நீண்ட காலமாக இந்த இனத்தை குறிவைத்து வருகின்றனர். அதன் கொம்பு மருத்துவ குணங்கள் கொண்டதாக அவர்கள் நம்புகிறார்கள். காண்டாமிருகம் பயிர்களுக்கு அச்சுறுத்தலாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. 

கூடுதலாக, காண்டாமிருக எண்ணிக்கையானது தொடர்ந்து ஏற்படும் வெள்ளத்தால் பல சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. இது அவர்களை உயர்ந்த பகுதிகளில் தஞ்சம் புக வைக்க கட்டாயப்படுத்துகிறது. இந்தப் பகுதிகள் பாதுகாக்கப்பட்ட மண்டலங்களுக்கு அப்பால் உள்ளன. இது அதிக மனித-வனவிலங்கு மோதல்களுக்கு வழிவகுக்கிறது.

உலக காண்டாமிருக தினம் (World Rhino Day)

உலக காண்டாமிருக தினம் ஒவ்வொரு ஆண்டும் செப்டம்பர் 22 அன்று அனுசரிக்கப்படுகிறது. காண்டாமிருகங்களைப் பாதுகாப்பதற்கான உலகளாவிய முயற்சிகளை இந்த நாள் எடுத்துக்காட்டுகிறது. வேட்டையாடுவதை நிறுத்துவது குறித்த விழிப்புணர்வையும் இது ஏற்படுத்துகிறது.

இந்திய காண்டாமிருகம் IUCN சிவப்பு பட்டியலில் 'பாதிக்கப்படக்கூடியது' (Vulnerable) என்று பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. இது CITES இணைப்பு-I-ல் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. கருப்பு, ஜாவான் மற்றும் சுமத்ரான் காண்டாமிருக இனங்கள் IUCN சிவப்பு பட்டியலில் 'மிகவும் அழிந்து வரும் இனம்' (Critically Endangered) என்று வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

5. புலி (பாந்தெரா டைகிரிஸ்) (Tiger (Panthera Tigris))

அகில இந்திய புலி மதிப்பீடு (All India Tiger Estimation) 2022 சுருக்க அறிக்கையின் 5-வது சுழற்சியின்படி, இந்தியாவில் சுமார் 3,167 புலிகள் உள்ளன. இது உலகின் காட்டுப் புலி எண்ணிக்கையில் 70%-க்கும் அதிகமாகும். திட்டம் புலி (Project Tiger) என்பது ஒன்றிய நிதியுதவி அளிக்கும் திட்டமாகும். இது புலிகளைப் பாதுகாப்பதற்காக ஒன்பது காப்பகங்களில் 1973-ம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டது.

புலி தற்போது IUCN-ஆல் அழிந்து வரும் உயிரினமாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இது 1972 வனவிலங்கு பாதுகாப்பு சட்டத்தின் அட்டவணை-I-ன் கீழ் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

பாதுகாப்பு முயற்சிகளை மேம்படுத்த இந்தியா அண்டை நாடுகளுடன் நெருக்கமாக இணைந்து செயல்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, சுந்தரவன நிலப்பரப்பில் (Sundarbans landscape) புலிகள் பாதுகாப்பில் இந்தியாவும் வங்காளதேசமும் ஒத்துழைக்கின்றன.

1. இந்தியாவில், மத்திய சுற்றுச்சூழல், வனம் மற்றும் காலநிலை மாற்ற அமைச்சகம் வனவிலங்கு பாதுகாப்பை மேற்பார்வையிடுகிறது. வனவிலங்கு குற்றக் கட்டுப்பாட்டுப் பணியகம் (Wildlife Crime Control Bureau) இந்த அமைச்சகத்தின் கீழ் ஒரு சட்டப்பூர்வ அமைப்பாகும். இது நாட்டில் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வனவிலங்கு குற்றங்களை எதிர்த்துப் போராடுவதற்காக சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

2. வனவிலங்கு குற்றக் கட்டுப்பாட்டுப் பணியகமானது (Wildlife Crime Control Bureau) புது தில்லியில் தலைமையகம் உள்ளது. இது டெல்லி, கொல்கத்தா, மும்பை, சென்னை மற்றும் போபாலில் ஐந்து பிராந்திய அலுவலகங்களைக் கொண்டுள்ளது. கவுஹாத்தி, அமிர்தசரஸ் மற்றும் கொச்சினில் மூன்று துணை பிராந்திய அலுவலகங்கள் உள்ளன. கூடுதலாக, இது இராமநாதபுரம், கோரக்பூர், மோதிஹாரி, நாதுலா மற்றும் மோரே ஆகிய ஐந்து எல்லைப் பிரிவுகளைக் கொண்டுள்ளது.

3. வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டம் (Wildlife (Protection) Act), 1972-ன் பிரிவு 38 (Z)-ன் படி, பணியகம் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட வனவிலங்கு குற்ற நடவடிக்கைகள் குறித்த புலனாய்வுத் தகவல்களைச் சேகரித்து தொகுக்கிறது. குற்றவாளிகளுக்கு எதிராக உடனடி நடவடிக்கை எடுக்க இந்த தகவலை மாநில மற்றும் பிற அமலாக்க நிறுவனங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறது. தாவரங்கள் மற்றும் விலங்குகளின் சரக்குகளை ஆய்வு செய்வதில் சுங்க அதிகாரிகளுக்கு பணியகம் உதவுகிறது மற்றும் ஆலோசனை வழங்குகிறது. இது வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம், CITES மற்றும் அத்தகைய பொருட்களுக்கான ஏற்றுமதி இறக்குமதி கொள்கை (EXIM Policy) விதிகளின்படி செய்யப்படுகிறது.

Original article:

From CITES to Species in news — what you must know on World Wildlife Day 2025? -Roshni Yadav

Read More →

பிரதமர் நரேந்திர மோடியால் குறிப்பிடப்பட்ட காலனித்துவ கால நாடக தடைச் சட்டம் என்றால் என்ன? -அபூர்வா விஸ்வநாத்

 1876​ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இந்த சட்டம் 1956ஆம் ஆண்டு அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றத்தால் அரசியலமைப்பிற்கு எதிரானது என்று அறிவிக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் அது பயன்படுத்தப்படவில்லை. மோடி அரசாங்கம் 2017-ஆம் ஆண்டு அதை முறையாக ரத்து செய்தது.

பிரதமரின் குறிப்பு 1876ஆம் ஆண்டு நாடக தடைச் சட்டம் பற்றியது. இது (அப்போதைய காலனித்துவ) அரசாங்கத்திற்கு "அவதூறான, தேசத்துரோக அல்லது ஆபாசமான (obscene) பொது நாடக நிகழ்ச்சிகளைத் தடைசெய்ய" அதிகாரங்களை வழங்கியது.

வேல்ஸ் இளவரசர் ஆல்பர்ட் எட்வர்ட் அக்டோபர் 1875 முதல் மே 1876 வரை இந்தியாவிற்கு பயணம் செய்த பிறகு, வளர்ந்து வரும் இந்திய தேசியவாத இயக்கத்தை அடக்குவதற்காக ஆங்கிலேயர்கள் இந்தச் சட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தினர். இந்தக் காலகட்டத்தில், அவர்கள் 1878-ஆம் ஆண்டு வட்டார மொழி பத்திரிகைச் சட்டம் (Vernacular Press Act) மற்றும் 1870ஆம் ஆண்டு தேசத்துரோகச் சட்டம் (sedition law) போன்ற கடுமையான சட்டங்களையும் இயற்றினர்.

நாடக தடைச் சட்டத்தின் விதிகள் என்ன?

நாடக தடைச் சட்டத்தின் கீழ், அரசாங்கம் பின்வரும் நம்பிக்கைகளைக் கொண்டிருந்தால், பொது இடத்தில் நிகழ்த்தப்படும் அல்லது நிகழ்த்தப்படவிருக்கும் எந்தவொரு நாடகம், அவதூறானது அல்லது அரசாங்கத்திற்கு எதிராக அதிருப்தியை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று கருதினாலும் பார்வையாளர்களுக்கு கேடு செய்யவோ அல்லது இழிவுபடுத்தவோ கூடும் என்று கருதினாலும் அது தடை செய்யப்படலாம்.

இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் தடைசெய்யப்பட்ட எந்தவொரு நிகழ்ச்சிக்கும் பயன்படுத்தப்படும் அல்லது பயன்படுத்தப்படவிருக்கும் எந்தவொரு வீடு, அறை அல்லது இடத்தையும் சோதனை செய்து பறிமுதல் செய்ய எந்த குற்றவியல் நீதிபதி  (Magistrate) உத்தரவிடலாம்.

சட்டம் மூன்று மாதங்கள் வரை சிறைத்தண்டனை மற்றும் அபராதம் அல்லது இரண்டையும் விதித்தது.

இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு சட்டத்தின் நிலை எவ்வாறு இருந்தது?

காலாவதியான சட்டங்களை அகற்றும் முயற்சிகளின் ஒரு பகுதியாக, இந்தச் சட்டம் 2017ஆம் ஆண்டு மோடி அரசாங்கத்தால் முறையாக ரத்து செய்யப்பட்டது.

மே 10, 1956 அன்று, மாநிலம் VS பாபூ லால் மற்றும் பிறர் வழக்கில், அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் இந்த சட்டம் இந்திய அரசியலமைப்பிற்கு முரணானது என்று தீர்ப்பளித்தது.

மத்தியப் பிரதேசம், கர்நாடகா, டெல்லி மற்றும் தமிழ்நாடு போன்ற மாநிலங்களிலும் இந்தச் சட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டது. காலப்போக்கில், டெல்லி உட்பட பல மாநிலங்களும் யூனியன் பிரதேசங்களும் இதை ரத்து செய்தன. 2013-ஆம் ஆண்டில், சென்னை உயர் நீதிமன்றம் தமிழ்நாடு நாடக தடைச் சட்டம் (Tamil Nadu Dramatic Performances Act), 1954-ஐ ரத்து செய்தது.

ஜூன் 1953-ல், இந்தியாவின் பழமையான மேடைக் கலைஞர்களின் குழுவான இந்திய மக்கள் நாடக சங்கம் (Indian People’s Theatre Association (IPTA)), முன்ஷி பிரேம்சந்தின் சிறுகதையான 'இத்கா'(1938)-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு நாடகத்தை நடத்தத் திட்டமிட்டது. 

சட்டத்தின்படி நாடகக் குழு அனுமதி பெற்றது. ஆனால், லக்னோவில் உள்ள நீதிபதி விளக்கத்தை கேட்காமல் அதை ரத்து செய்தார். நிகழ்ச்சியின் போது, ​​ஒரு தடை உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. ஆனால், தடையை மீறி அந்தக் குழு நாடகத்தைத் தொடர்ந்தது.

வழக்கின் விவரங்களைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் சட்டத்தின் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை ஆய்வு செய்தது. புதிய அரசியலமைப்பின் கீழ் அடிப்படை உரிமைகளை மீறியதற்காக காலனித்துவ சட்டங்கள் ரத்து செய்யப்பட்ட கடந்த கால வழக்குகளை நீதிமன்றம் மதிப்பாய்வு செய்தது.

நாடக தடைச் சட்டம் அரசியலமைப்பிற்கு விரோதமானது என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. ஏனெனில், அது பிரிவு 19(2) பேச்சு மற்றும் கருத்து சுதந்திரத்தை கட்டுப்படுத்தியது.

இந்த வழக்கு அரசியல் பழிவாங்கலுக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டாக இருந்திருக்கலாம் என்றும், ஆளும் கட்சியிலிருந்து வேறுபட்ட அரசியல் கருத்துக்களைக் கொண்டவர்கள் குறிவைக்கப்பட்டதாகவும் தீர்ப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 372, காலனித்துவ கால சட்டங்கள் ரத்து செய்யப்படாவிட்டால் அல்லது மாற்றப்படாவிட்டால் அமலில் இருக்கும் என்று கூறுகிறது.

இருப்பினும், காலனித்துவ சட்டங்கள் தானாகவே செல்லுபடியாகும் என்று அர்த்தமில்லை. சவால் செய்யப்பட்டால், அரசாங்கம் அவற்றின் சட்டப்பூர்வத் தன்மையை நியாயப்படுத்த வேண்டும்.

இதற்கு நேர்மாறாக, சுதந்திர இந்தியாவின் நாடாளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டங்கள், நீதிமன்றத்தில் யாராவது வேறுவிதமாக நிரூபிக்காவிட்டால், அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு உட்பட்டதாகக் கருதப்படும்.

காங்கிரஸ், பாஜக உள்ளிட்ட அடுத்தடுத்த அரசாங்கங்கள் சில காலனித்துவ கால சட்டங்களை பாதுகாத்துள்ளன.

காங்கிரஸ் தலைமையிலான அரசாங்கங்கள் தடுப்புக்காவல் மற்றும் சட்டவிரோத சங்கங்கள் தொடர்பான சட்டங்களை ஆதரித்தன.

மோடி அரசாங்கம் தேசத்துரோகச் சட்டத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டு, பாரதிய நியாய சன்ஹிதாவில் அதன் பெயரை மாற்றியுள்ளது.

இது திருமண பாலியல் வன்கொடுமை விதிவிலக்கையும் பாதுகாத்துள்ளது, மேலும் இது ஒரு காலனித்துவ சட்டமாகும், இது தற்போது உச்ச நீதிமன்றத்தின் முன் சவாலுக்கு உட்பட்டுள்ளது.

நாடக தடைச் சட்டத்தை அரசாங்கம் எவ்வாறு ரத்து செய்தது?

இந்தியாவில் வணிகத்தை எளிதாக்குவதற்காக மோடி அரசாங்கம் காலாவதியான சட்டங்களை அகற்றுவதில் கவனம் செலுத்தியுள்ளது.

2014 முதல், 2,000-க்கும் மேற்பட்ட காலாவதியான சட்டங்களை ரத்து செய்துள்ளது. இவை இப்போது பயன்பாட்டில் இல்லாத சட்டங்களாக உள்ளன.

நாடக தடைச் சட்டம், 1876 ஏற்கனவே நீதிமன்றத்தால் அரசியலமைப்பிற்கு முரணானது என்று அறிவிக்கப்பட்டு பயன்பாட்டில் இல்லை. இருப்பினும், இது ரத்து செய்தல் மற்றும் இரண்டாவது திருத்த சட்டம், 2017 மூலம் நாடாளுமன்றத்தால் அதிகாரப்பூர்வமாக நீக்கப்பட்டது.

Original article:

What was the colonial-era Dramatic Performances Act, mentioned by PM Narendra Modi? -Apurva Vishwanath

Read More →

பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்புகள் மற்றும் அதில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்துடன் தொடர்புடைய அரசியலமைப்பு விதிகள் என்ன? -ரோஷ்னி யாதவ்

 முக்கிய அம்சங்கள் :

• முன்னாள் சுரங்கத்துறை செயலாளர் சுஷில் குமார் தலைமையிலான குழு, சமீபத்தில் தனது அறிக்கையை சமர்ப்பித்தது. “பிரதான் பதி”, “சர்பஞ்ச் பதி” அல்லது “முக்கிய பதி” நடைமுறைகளைச் சரிபார்க்க, கொள்கைத் தலையீடுகள், கட்டமைப்பு சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் “முன்மாதிரியான அபராதங்கள்” உள்ளிட்ட அதன் பரிந்துரைகளை அமல்படுத்த நடவடிக்கை எடுப்பதாக அமைச்சகம் கூறியுள்ளது.

• ஜூலை 6, 2023 தேதியிட்ட உச்சநீதிமன்ற உத்தரவின் தொடர் நடவடிக்கையாக செப்டம்பர் 2023-ல் அமைக்கப்பட்ட குழு, பிரச்சினையை ஆய்வு செய்வதற்காக நாடு முழுவதும் நான்கு பிராந்திய பயிற்சி பட்டறைகளை நடத்தியது. அவர்கள் கள வருகைகளையும் நடத்தினர் மற்றும் பெண் பஞ்சாயத்து உறுப்பினர்களுடன் கலந்துரையாடினர். இந்த பயிற்சி பட்டறைகள், வருகைகள் மற்றும் விவாதங்களிலிருந்து முக்கிய கண்டுபிடிப்புகள் மற்றும் படிப்பினைகள் கிடைத்தன:

• அரசியல் தலைமையின் பற்றாக்குறை அல்லது போதிய அனுபவமின்மை: புதிதாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பெண் பிரதிநிதிகளுக்கு குறைவான வெளிப்பாடு மற்றும் அனுபவமின்மை இருப்பதாக குழு கவனித்தது. உள்ளூர் சுய-அரசுத் தலைவர்களாக தங்கள் பொறுப்புகளை எவ்வாறு திறம்படச் செய்வது என்பதைக் கற்றுக்கொள்ள போராடுகிறார்கள். மூன்று அடுக்கு பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைப்பிற்குள் கிராமப் பஞ்சாயத்து  மட்டத்தில் இந்த சவால் அதிகமாக உள்ளது.

• பாலின அடிப்படையிலான பாகுபாடு:  பாலின அடிப்படையிலான பாகுபாடு

அதிகாரப்பூர்வ, அரை-அதிகாரப்பூர்வ மற்றும் முறைசாரா கூட்டங்களில் பெண் பிரதிநிதிகள் பாகுபாட்டை எதிர்கொள்கின்றனர். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆண் பிரதிநிதிகள் அவர்களைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். கிராமப் பஞ்சயத்துகளில் உள்ள ஆண் அதிகாரிகள்கூட ஆண் பிரதிநிதிகளுடன் தொடர்பு கொள்ள விரும்புகிறார்கள். இது சர்பஞ்ச்/பிரதான் பதி நிலைமையை வலுப்படுத்துகிறது. அதில் ஆண் உறவினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பெண்களின் பதவிகளைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள். இதன் விளைவாக, பெண்கள் பொது விவகாரங்களில் தங்கள் தலைமைத்துவக் குரலை இழக்கிறார்கள். இது பெண்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அரசியலமைப்பு உரிமைகளைப் பறிக்கிறது.

• ஆணாதிக்க விதிமுறைகள் மற்றும் நடைமுறைகள்: கிராமப்புற சமூகம் இன்னும் ஆழமாக வேரூன்றிய ஆணாதிக்க நம்பிக்கைகளையும் கடுமையான சமூக விதிமுறைகளையும் பின்பற்றுகிறது என்று அறிக்கை கூறுகிறது. பெண்கள் தொடர்ந்து 'பர்தா' அணிவதைப் பயிற்சி செய்கிறார்கள். குறிப்பாக, பெண்கள் பெரியவர்கள்முன் மற்றும் பொது இடங்களில் தலையை மூடுவது அல்லது முக்காடு போடுவது போன்றவற்றைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

• அரசியல் அழுத்தம்: தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பெண் பிரதிநிதிகள் பெரும்பாலும் அச்சுறுத்தல்கள், வற்புறுத்தல்கள் மற்றும் வன்முறையை எதிர்கொள்கின்றனர். அரசியல் எதிரிகளும் ஆதிக்கக் குழுக்களும் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானங்கள் போன்ற தந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி அவர்களின் பதவிக்காலம் முடிவதற்குள் அவர்களை பதவியில் இருந்து நீக்குகிறார்கள். இந்த அழுத்தம் பெண்கள் தலைமைப் பதவிகளில் தொடர்வதைத் தடுக்கிறது என்று அறிக்கை கூறுகிறது.

• பலவீனமான சட்டங்கள் மற்றும் தண்டனைகள் இல்லாமை: அதிகாரப்பூர்வமற்ற முறையில் பஞ்சாயத்துகளை கட்டுப்படுத்தும் ஆண் உறவினர்களைத் தண்டிக்கும் சட்டங்களை அறிமுகப்படுத்த சில நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், இந்த சட்டங்கள் போதுமானதாக இல்லை. பல ஆண் உறவினர்கள் பெண் பிரதிநிதிகளின் அதிகாரப்பூர்வ பாத்திரங்களை குறைமதிப்பிற்கு அவர்களின் அதிகாரத்தையும் முடிவெடுக்கும் திறனையும் கட்டுப்படுத்துகின்றனர்.

உங்களுக்குத் தெரியுமா? :

• 73-வது மற்றும் 74-வது அரசியலமைப்பு திருத்தச் சட்டங்கள் கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற இந்தியாவில் உள்ளூர் சுயாட்சியை (local self-governance) அறிமுகப்படுத்தின.  இந்த இரண்டு திருத்தங்களும் அரசியலமைப்பின் பகுதி IX-ல் "பஞ்சாயத்துக்கள்" (The Panchayats) என்ற தலைப்பிலும், பகுதி IXA-ல் "நகராட்சிகள்" (The Municipalities) என்ற தலைப்பிலும் சேர்க்கப்பட்டன.

• இந்தத் திருத்தங்களுக்குப் பிறகு, பஞ்சாயத்துகள் மற்றும் நகராட்சிகள் சுயராஜ்ய நிறுவனங்களாக (institutions of self-government) அங்கீகரிக்கப்பட்டன.

• கிராமங்களில் கிராம சபை அடிப்படை ஜனநாயக அலகாக மாறியது. அதே நேரத்தில் நகராட்சிகளில், "வார்டு குழுக்கள்" (ward committees) என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்த அமைப்புகள் அனைத்து வயது வந்த பதிவு செய்யப்பட்ட வாக்காளர்களையும் உள்ளடக்கியது. மேலும், பஞ்சாயத்து அல்லது நகராட்சி அவர்களுக்கு பதிலளிக்கும் பொறுப்பை கொண்டுள்ளது.

• பெண்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட மொத்த 1/3 இடங்களில், 33% பட்டியல் சாதிகள் மற்றும் பழங்குடியினருக்கு ஒதுக்கப்பட வேண்டும். முக்கியமாக, அனைத்து நிலைகளிலும் உள்ள அலுவலகப் பொறுப்பாளர்கள் மற்றும் தலைவர்களின் இருக்கைகளில் மூன்றில் ஒரு பங்கு பெண்களுக்கும் ஒதுக்கப்பட வேண்டும்.

• ஒவ்வொரு அமைப்புக்கும் ஐந்து ஆண்டு பதவிக்காலம் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. தற்போதைய, பதவிக்காலம் முடிவதற்குள் அடுத்த அமைப்புக்கான தேர்தல்கள் முடிக்கப்பட வேண்டும். அமைப்பு கலைக்கப்பட்டால், ஆறு மாதங்களுக்குள் புதிய தேர்தல் நடத்தப்பட வேண்டும்.

Original article:

What are the constitutional provisions associated with the Panchayati Raj Institutions and women’s representation in it? -Roshni Yadav

Read More →

இந்தியாவின் பொருளாதாரக் கொள்கையில் பராமரிப்பு சேவையை மையப்படுத்துதல் -ஸ்ரீரூபா, ஹர்ஷிதா

 உலகளாவிய தெற்கைச் சேர்ந்த பெண்ணிய பொருளாதார வல்லுநர்கள், இந்தப் பிராந்தியங்களில் ஊதியம் பெறாத வேலை, உலகளாவிய வடக்கைவிட அதிகமான பணிகளை உள்ளடக்கியது என்று கூறுகிறார்கள். இது வீட்டு பராமரிப்பு வேலைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதை வலியுறுத்துகின்றனர்.

2025-ஆம் ஆண்டிற்கான ஒன்றிய அரசின் வரவு செலவு அறிக்கையில், பாலின வரவு செலவு அறிக்கைக்கு (Gender Budget (GB)) ₹4,49,028.68 கோடி ஒதுக்கப்பட்டது. இது இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு அதிகமான ஒதுக்கீடாகும். இது முந்தைய நிதியாண்டுடன் ஒப்பிடும்போது 37.3% அதிகரித்திருப்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறது. பாலின வரவு செலவு அறிக்கைக்கு ஒன்றிய அரசின் வரவு செலவு அறிக்கையில் 8.86% உள்ளது. வரவு செலவு அறிக்கையில் ஏற்பட்ட இந்த உயர்வுக்கு, பிரதம மந்திரி கரீப் கல்யாண் அன்ன யோஜனா திட்டம் (PM Garib Kalyan Anna Yojana) சேர்க்கப்பட்டதே முக்கிய காரணமாகும். இந்தத் திட்டம் மட்டுமே பாலின வரவு செலவு அறிக்கையில் 24% பங்களிக்கிறது. அதிகரிப்பு இருந்தபோதிலும், பராமரிப்பு உட்கட்டமைப்பில் அத்தியாவசிய முதலீடுகள் இன்னும் இல்லை. இது இந்தியாவின் பொருளாதார திட்டமிடலில் பராமரிப்புப் பணிகளை தொடர்ந்து காணவில்லை. 2023-24 மற்றும் 2024-25ஆம் ஆண்டுகளுக்கான பொருளாதார ஆய்வுகள், பெண்கள் அதிகாரமளிப்புக்கு பராமரிப்பு உட்கட்டமைப்பு முக்கியமானது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இருப்பினும், தற்போது தாக்கல் செய்யப்பட்டிருக்கும் ஒன்றிய அரசின் வரவு செலவு அறிக்கை இந்தியாவின் சமூக-பொருளாதாரத் தேவைகளின் அடிப்படையில் பராமரிப்பு பொருளாதாரத்தை  (care economy) மேம்படுத்த உண்மையான முதலீடுகளைச் செய்யத் தவறிவிட்டது.

உலகளவில், பெண்கள் சராசரியாக 17.8% நேரத்தை ஊதியம் இல்லாத பராமரிப்பு மற்றும் வீட்டு வேலைகளில் (unpaid care and domestic work (UCDW)) செலவிடுகிறார்கள். உலகளாவிய தெற்கில் உள்ள பெண்கள் அதிக சுமைகளைச் சுமக்கிறார்கள். தென்னாப்பிரிக்கா மற்றும் சீனாவில் உள்ள இந்தியப் பெண்களை விட 40% அதிகமான சுமையை இந்தியப் பெண்கள் சுமந்திருப்பதால், இந்தியா குறிப்பாக கவலை அளிக்கிறது. சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பின் (International Labour Organization) அறிக்கையின்படி, 53% இந்திய பெண்கள் பராமரிப்புப் பொறுப்புகள் காரணமாக பணியிடத்திலிருந்து விலகி இருக்கிறார்கள். இதற்கு நேர்மாறாக, இந்திய ஆண்களில் 1.1% மட்டுமே இதே காரணத்திற்காக பணியிடத்தை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள். இது இந்தியாவில் நிலவி வரும் பாலின சமத்துவமின்மையை எடுத்துக்காட்டுகிறது. குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெண்கள் இன்னும் பெரிய சுமையை எதிர்கொள்கின்றனர். அவர்கள் 17 முதல் 19 மணிநேரம் வரை தினசரி பணிகளை செய்கிறார்கள். ஊதியம் பெறும் வேலைகள் மற்றும் வீட்டு வேலைகள் இரண்டையும் நிர்வகிக்கிறார்கள். இது “நேரப் பற்றாக்குறையை” (time poverty) ஏற்படுத்துகிறது மற்றும் அவர்களின் நல்வாழ்வைப் பாதிக்கிறது.

உலகளாவிய தெற்கைச் சேர்ந்த பெண்ணிய பொருளாதார வல்லுநர்கள், இந்தப் பகுதிகளில் ஊதியம் பெறாத வேலைகள், உலகளாவிய வடக்கை விட அதிகமான பணிகள் இருப்பதாக எடுத்துக்காட்டுகின்றனர். வீட்டு பராமரிப்பை தாண்டி, பெண்கள் குடும்ப பண்ணைகளிலும் வேலை செய்கிறார்கள், தண்ணீர் மற்றும் எரிபொருள் சேகரிக்கிறார்கள், சுத்தம் செய்கிறார்கள் மற்றும் சமைக்கிறார்கள். தண்ணீர், சுத்தமான எரிசக்தி மற்றும் சுகாதாரம் போன்ற அத்தியாவசிய உட்கட்டமைப்புகளுக்கான அணுகல் குறைவாக இருப்பதால், பெண்கள் தங்கள் நேரத்தில் 73% வரை ஊதியம் பெறாத பணிகளில் செலவிடுகிறார்கள். உதாரணமாக, பெண்கள் தினமும்  ஐந்து மணிநேரம் தண்ணீர் சேகரிக்கிறார்கள், ஆண்கள் 1.5 மணிநேரம் மட்டுமே செலவிடுகிறார்கள். காலநிலை மாற்றம் இந்தச் சுமையை அதிகரிக்கிறது. அதிக உமிழ்வு சூழ்நிலையில் இந்தியாவில் நீர் தொடர்பான ஊதியம் பெறாத உழைப்பு 2050-ஆம் ஆண்டுக்குள் $1.4 பில்லியனை எட்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது பராமரிப்பு உட்கட்டமைப்பில் குறைந்த பொது முதலீடு மற்றும் பெண்களுக்கான பராமரிப்புப் பணியை வழங்கும் சமூக நெறிமுறைகளிலிருந்து உருவாகிறது.

தீர்வுகள் 

2023-24ஆம் ஆண்டிற்கான பொருளாதார ஆய்வறிக்கை, மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 2% பராமரிப்பு உட்கட்டமைப்பில் முதலீடு செய்வது 11 மில்லியன் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கலாம் மற்றும் பெண்களின் ஊதியம் பெறாத வேலையைக் குறைக்கலாம் என்று கூறுகிறது. மூன்று R கட்டமைப்பு - அங்கீகாரம் (Recognise), குறைத்தல் (Reduce), மறுபகிர்வு (Redistribute) செய்தல் மற்றும் பிரதிநிதித்துவம் (Represent) - கொள்கைகளை திறம்படவும் மாற்றத்தக்கதாகவும் மாற்ற உதவும். முதல் படியாக, ஊதியம் பெறாத பராமரிப்பு மற்றும் வீட்டு வேலைப் பணிகளில் (unpaid care and domestic work (UCDW)) பெண்களின் முழு செயல்திறனை அங்கீகரிப்பதாகும். இந்தியாவின் 2019 நேரப் பயன்பாட்டு கணக்கெடுப்பு இந்தப் பிரச்சினையை ஒப்புக்கொள்வதில் ஒரு முக்கியமான படியாகும். பெண்கள் சராசரியாக தினமும் 7-மணிநேரம் ஊதியம் பெறாத பராமரிப்பு வேலைகளில் செலவிடுகிறார்கள் என்று கணக்கெடுப்பு காட்டுகிறது. நேரப் பயன்பாட்டு கணக்கெடுப்புகள் மதிப்புமிக்க தரவை வழங்குகின்றன. ஆனால், நடத்துவதற்கு விலை அதிகம். தற்போதுள்ள வீட்டு ஆய்வுகளில் நேரத்தைப் பயன்படுத்தும் தொகுதிகளை (Time-use modules) சேர்ப்பது ஒரு தீர்வாகும்.

இரண்டாவது படி, ஊதியம் பெறாத பராமரிப்பு மற்றும் வீட்டு வேலைகளின் சுமையைக் குறைப்பதாகும். நேரத்தை சேமிக்கும் தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் மலிவு குறைந்த பராமரிப்பு உட்கட்டமைப்பு மூலம் இதைச் செய்யலாம். அத்தியாவசிய சேவைகளில் உள்ள இடைவெளிகளை ஒன்றிய அரசு அங்கீகரித்துள்ளது. 100% குடிநீர் பாதுகாப்பை வழங்குவதற்காக ஜல் ஜீவன் திட்டத்தை (Jal Jeevan Mission (JJM)) 2028 வரை நீட்டித்துள்ளது. நிதி தாமதங்கள் மற்றும் போதுமான பயன்பாடு இல்லாதது ஜல் ஜீவன் திட்டத்தின் முன்னேற்றத்தை மெதுவாக்குகிறது. கடந்த ஆண்டு வரவு செலவு அறிக்கை மதிப்பீடுகளைவிட இந்தாண்டு திட்டத்தின் பட்ஜெட் 4.51% குறைந்திருந்தாலும் அது திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடுகளைவிட (RE) 195% அதிகமாக உள்ளது. இது ஒதுக்கீட்டிற்கும் உண்மையான செலவினத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் காட்டுகிறது. இந்தியாவின் பாதிக்கும் குறைவான கிராமங்கள் வீட்டு குழாய் இணைப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. ஜல் ஜீவன் திட்டம் வெற்றி பெற சிறந்த செயல்படுத்தல் மற்றும் நிலையான நீர் மேலாண்மை தேவைப்படுகிறது.

குழந்தை பராமரிப்பு மையங்களை விரிவுபடுத்துவது, முதியோர் பராமரிப்பு ஆதரவை வழங்குவது மற்றும் உதவி தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துவது ஆகியவை பெண்களின் பராமரிப்புச் சுமையைக் குறைத்து, அவர்களை பணியிடத்தில் சேர உதவும்.

மூன்றாவது முக்கிய படி பராமரிப்பு பணியை மறுபகிர்வு செய்வது (redistributing care work) - மாநிலத்திற்கும், வீடுகளுக்குள்ளும் பராமரிப்புப் பணிகளை மறுபகிர்வு செய்வதாகும். அரசாங்கம் ₹1 லட்சம் கோடி நகர்ப்புற சவால் நிதியை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இதில் ₹10,000 கோடி நிதியாண்டு 2025-26-க்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நிதி, நகர்ப்புற மறுமேம்பாடு, நீர் மற்றும் சுகாதாரம் ஆகியவற்றில் தனியார் மற்றும் பொதுத்துறை ஈடுபாட்டை ஈர்க்கும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட திட்டங்களில் 25%-ஐ உள்ளடக்கும். சீர்மிகு நகரங்கள் திட்டத்தின் (Smart Cities Mission) கீழ் தற்போதுள்ள பராமரிப்பு உட்கட்டமைப்புத் திட்டங்களை விரிவுபடுத்த இந்தியா இந்த நிதியைப் பயன்படுத்தலாம். பெண்களின் ஊதியம் பெறாத வேலையைக் குறைக்க பராமரிப்பு சேவைகளை ஒன்றிணைக்கும் போகோட்டாவின் பராமரிப்புத் தொகுதிகளால் (Bogotá’s Care Blocks) ஈர்க்கப்பட்டு, இந்த அணுகுமுறை நிதியின் நிலையான நகர்ப்புற வளர்ச்சி என்ற இலக்கை ஆதரிக்கிறது.

இறுதியாக, பாலினத்தை மாற்றும் கொள்கைகளை உருவாக்க முடிவெடுப்பதிலும் செயல்படுத்துவதிலும் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் முக்கியமானது. இதிலிருந்து பெண்கள் விலக்கப்படும்போது, ​​கொள்கைகள் அவர்களின் உண்மையான வாழ்க்கை சவால்களை நிவர்த்தி செய்யாமல் போகலாம். உண்மையில், முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளில் பெண்களை ஈடுபடுத்துவது அவர்களின் செயல்திறனை சில நேரங்களில் ஆறு முதல் ஏழு மடங்கு வரை அதிகரிக்கும்.

பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு பெண் சக்தியை (Nari Shakti) அரசாங்கம் முக்கிய அம்சமாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. இது பாலின மற்றும் பராமரிப்பு உணர்திறன் கொண்ட பொருளாதாரத்தில் இந்தியாவை வழிநடத்த வாய்ப்பளிக்கிறது. இருப்பினும், தற்போதைய வரவு செலவு அறிக்கை பராமரிப்பை முன்னுரிமையாகக் கருதவில்லை. பராமரிப்புப் பணிகளை உள்ளடக்கிய வளர்ச்சிக்கு அவசியமானதாகக் கருதுவதற்கு நன்கு நிதியளிக்கப்பட்ட திட்டம் தேவைப்படுகிறது.

ஸ்ரீரூபா இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் சோஷியல் ஸ்டடீஸ் டிரஸ்டில் ஒரு ஆராய்ச்சி தலைவராக உள்ளார். மேலும், ஹர்ஷிதா தி குவாண்டம் ஹப் கன்சல்டிங்கில் பொதுக் கொள்கையில் ஒரு அசோசியேட் ஆவார்.

Original article:

Centring care in India’s economic policy -Sreerupa, Harshita

Read More →

இந்தியாவில் ஆழமாக வேரூன்றிய ஆணாதிக்க சார்புகள் பற்றி . . .

 சமூகத்திலிருந்தும் அரசாங்கத்திலிருந்தும் வலுவான ஆணாதிக்க (patriarchal) சார்புகள் அகற்றப்பட வேண்டும்.

நிறுவனங்கள் பாலியல் பாகுபாட்டை நீக்க விரும்பினால், அதைப் பற்றிப் பேசுவது மட்டும் இல்லாமல், தேவையான நடவடிக்கையும் எடுக்க வேண்டும். பணியிடங்களில் அதிக பெண்கள் பணிபுரிவதை கொண்டாடுவதற்குப் பதிலாக, அங்கு பணிபுரிபவர்களுக்கு நல்ல சூழலை உருவாக்க வேண்டும். கடந்த வாரம், உச்சநீதிமன்றம் ஒரு தீர்ப்பில் இதை தெளிவுபடுத்தியது. அதிக பெண்கள் நீதித்துறையில் சேரும்போது, ​​நீதித்துறை பணியில் அவர்களின் நல்வாழ்வை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது."திறமையின்மை" (inefficiency) காரணமாக பணி நீக்கம் செய்யப்பட்ட மத்தியப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த இரண்டு பெண் நீதித்துறை அதிகாரிகளை நீதிமன்றம் மீண்டும் பணியில் அமர்த்தியது. அவர்களில் ஒருவருக்கு கருச்சிதைவு ஏற்பட்டது. பெண் நீதித்துறை அதிகாரிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பது மட்டும் போதாது என்பதை வலியுறுத்தினார். அவர்களுக்கு ஆதரவான பணிச்சூழலை வழங்குவதன் முக்கியத்துவத்தை அவர் வலியுறுத்தினார். பெண்களுக்கு ஆதரவான மற்றும் உணர்திறன் மிக்க பணிச்சூழலும் தேவைப்படுகிறது. சரிதா சவுத்ரி மற்றும் அதிதி குமார் சர்மா ஆகிய இரண்டு குடிமை நீதிபதிகளின் பணி நீக்கத்தை உச்ச நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. அவர்களின் பணிநீக்க உத்தரவுகள் "தண்டனைக்குரியவை (punitive), தன்னிச்சையானவை (arbitrary) மற்றும் சட்டவிரோதமானவை" (illegal) என்று தீர்ப்பளித்தது. உச்ச நீதிமன்றத்தில் 34 அங்கீகரிக்கப்பட்ட பதவிகளைக் கொண்ட இரண்டு பெண் நீதிபதிகளில் நீதிபதி பி.வி. நாகரத்னாவும் ஒருவர். இந்த வழக்கில் அவரது ஈடுபாடு பாலின சமத்துவத்திற்கான போராட்டம் நீண்டது மற்றும் சவாலானது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. மனநிலையில் மாற்றம் மற்றும் சட்ட சீர்திருத்தங்களின் அவசியத்தையும் இது எடுத்துக்காட்டுகிறது. முந்தைய தீர்ப்புகளில், உச்சநீதிமன்றம் பெண்களுக்கு எதிரான பாலின நிலைப்பாடு மற்றும் பாகுபாடு ஆகியவற்றையும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

நீதித்துறையில் அதிகமான பெண்கள் இருப்பதன் முக்கியத்துவத்தை நீதிபதி பி.வி. நாகரத்னா தனது தீர்ப்பில் வலியுறுத்தினார். இது சட்டமன்றம் மற்றும் நிர்வாகத் துறை போன்ற அரசாங்கத்தின் பிற கிளைகளுக்கும் பொருந்தும் என்று அவர் கூறினார். உயர்ப் பதவிகளில் அதிக எண்ணிக்கையிலான பெண்கள் இருப்பது பெண்களின் தேவைகளைப் பற்றிய புரிதலை உருவாக்க உதவும். இது வலுவான மற்றும் மிகவும் பயனுள்ள கொள்கைகளுக்கு வழிவகுக்கும். வேலையில் பெண்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதன் முக்கியத்துவத்தை நீதிபதி நாகரத்னா எடுத்துரைத்தார். பெண்களுக்கு பாகுபாட்டிலிருந்து விடுபட உரிமை உண்டு என்றும், மகப்பேறு காலத்தில் சட்டத்தால் சமமாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றும் நீதிபதி பி.வி. நாகரத்னா கூறினார். தாய்மை மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது, ஆனால் கருச்சிதைவு ஒரு பெண்ணின் மன, உடல் மற்றும் உணர்ச்சி ஆரோக்கியத்தை ஆழமாகப் பாதிக்கும். கொள்கை வகுப்பாளர்கள் இதை உணர்ந்து, இதுபோன்ற கடினமான காலங்களில் பெண்களை ஆதரிக்கத் தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும். மோசமான செயல்திறனுக்கு பாலினம் ஒரு காரணமாக இருக்கக்கூடாது என்று உச்சநீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. இருப்பினும், தாய்வழி உரிமைகள் போன்ற அடிப்படைப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க நீதிமன்றம் தலையிட வேண்டியிருப்பது கவலையளிக்கிறது என்று நீதிபதி தனது கவலைகளை வெளிப்படுத்தினர். இதன் மூலம், வளர்ந்த பொருளாதாரமாக மாறுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு நாட்டில் காலாவதியான ஆணாதிக்க அமைப்புகள் இருக்கக்கூடாது என்பதை அதிகாரத்திலும் சமூகத்திலும் உள்ளவர்களுக்கு நீதிமன்றம் நினைவூட்டியது. முடிவெடுப்பதில் பெண்களின் பங்களிப்பு அதிகமாக தேவைப்படுகிறது. இது இல்லாமல், கொள்கை வகுப்பதில் அவர்களின் கவலைகள் புறக்கணிக்கப்படும். பாலின சமத்துவத்தை அடைய, பெண்களுக்கு கல்வியில் சமமான உரிமை இருக்க வேண்டும். பணியிடத்தில், பெண்களுக்கு அடிப்படை உரிமையாக பாதுகாப்பான மற்றும் ஆரோக்கியமான சூழலை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

Original article:

​Long roots: on India and patriarchal biases. -Editorial

Read More →

‘பணிக் கலாச்சார’ விவாதங்களில் காணாமல் போன தொழிலாளர்கள். -டினா குரியகோஸ் ஜேக்கப்

 சாதி, வகுப்பு, பாலினம் அல்லது மாநிலம் பாராமல் அனைத்து தொழிலாளர்களுக்கும் ‘’பணிக் கலாச்சாரம்’ மற்றும் ‘வேலை நேரம்’ பற்றிய விவாதங்கள் தேவை.

குழந்தைகளாக நாம் கேட்கும் கதைகள் பெரிய பிரச்சினைகளைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. இதுபோன்ற ஒரு கதை, குதிரைலாட ஆணி காணாமல் போனதால் ஏற்படும் ஒரு போரை பற்றியது.

இந்தியாவில் சமீபத்தில் நடந்த ஒரு விவாதம் வேலை கலாச்சாரம் மற்றும் வேலை-வாழ்க்கை சமநிலை குறித்து கவனம் செலுத்துகிறது. இருப்பினும், இந்த விவாதங்கள் முறைசாரா துறையில் உள்ள மில்லியன் கணக்கான தொழிலாளர்களின் போராட்டங்களைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இந்தியா 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் வளர்ந்த நாடாக மாற விரும்புகிறது. ஆனால், அதன் வளர்ச்சியில் முரண்பாடுகள் உள்ளன. சமீபத்தில் புதுதில்லியில் நடந்த உலகளாவிய வணிக உச்சி மாநாட்டில், இந்தியா இப்போது உலகின் ஐந்தாவது பெரிய பொருளாதாரமாக இருப்பதாகக் கூறப்பட்டது. இருப்பினும், உலக வங்கியின் சர்வதேச ஒப்பீட்டுத் திட்டம் (World Bank’s International Comparison Programme) (2023) இந்தியாவின் தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (வாங்கும் சக்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டது) குறைந்தது 100 பிற நாடுகளைவிடக் குறைவாக இருப்பதைக் காட்டுகிறது.

பீகார், உத்தரபிரதேசம், ஜார்க்கண்ட், சத்தீஸ்கர், மேற்கு வங்காளம் மற்றும் ஒடிசா போன்ற பல புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களை அனுப்பும் மாநிலங்களில் இந்தியாவின் தனிநபர் வருமானம் குறைவாக உள்ளது.

2018-2022ஆம் ஆண்டுக்கான காலமுறை தொழிலாளர் கணக்கெடுப்பு (Periodic Labour Force Survey (PLFS)) தரவுகளின் பகுப்பாய்வு, பல இளம் தொழிலாளர்கள் விவசாயம், மீன்பிடித்தல், வனவியல் மற்றும் கட்டுமானத் துறைகளில் பணிபுரிந்ததாகக் காட்டுகிறது. இளம் தொழிலாளர்கள் அதிக ஊதியம் மற்றும் அதிக உற்பத்தித் திறன் கொண்ட வேலைகளைக் கண்டறிய உதவுவதற்கு சிறந்த கல்வி மற்றும் திறன் மேம்பாடு தேவை என்று பொருளாதார வல்லுநர்களும் கொள்கை வகுப்பாளர்களும் நம்புகின்றனர். அதே நேரத்தில், உற்பத்தி மற்றும் சேவைகளில் அதிக வேலை வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.

தொழிலாளர் சந்தையின் கீழ் மட்டங்களில் உள்ள வேலைகள் பெரும்பாலும் அழுக்காகவும், கடினமாகவும், ஆபத்தானதாகவும் இருக்கும். அவற்றுக்கு அதிக நேரமும் முயற்சியும் தேவை. ஆனால், அவை அதிக வருமானம் ஈட்டுவதில்லை.

உணவு, மருந்து மற்றும் பணியிடத்தில் தங்குதல் போன்றவற்றுக்கான கூடுதல் கட்டணங்கள் காரணமாக கட்டாய உழைப்பில் ஈடுபடும் தொழிலாளர்கள் அதிகரித்து வரும் கடன்களை எதிர்கொள்கின்றனர். கிராமப்புறங்களில் சமூகப் பாதுகாப்பு அல்லது வேலை வாய்ப்புகள் இல்லாமல், பல ஏழை புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் கடன் அடிப்படையிலான கொத்தடிமை தொழிலில் விழுகின்றனர்.

சுகாதாரப் பிரச்சினைகள் அல்லது திருமணங்கள் அல்லது இறுதிச் சடங்குகளுக்கான செலவுகள் போன்ற அவசரநிலைகளில் கடன்கள் அதிகரிக்கின்றன. இது குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக வேலை செய்ய கட்டாயப்படுத்துகிறது. இதனால் எதிர்கால சந்ததியினரும் வறுமை சுழற்சியில் தொடர்கின்றனர்.

தொழிலாளர் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு அமைச்சகத்தின் இ-ஷ்ராம் போர்டல், (E-Shram Portal) கிட்டத்தட்ட 90% முறைசாரா தொழிலாளர்கள் மாதத்திற்கு ₹10,000க்கும் குறைவாகவே சம்பாதிக்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது.

இந்தியாவின் முறைசாரா மற்றும் அமைப்புசாரா துறைகளில் கட்டாய மற்றும் கொத்தடிமை உழைப்பு மிகவும் பொதுவானது என்று தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம் (National Human Rights Commission (NHRC)) சமீபத்தில் கூறியது. பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பெண்கள், குழந்தைகள் மற்றும் புலம்பெயர்ந்த குடும்பங்கள் அச்சுறுத்தல்கள் கீழ் கடுமையான சூழ்நிலைகளில் வேலை செய்கிறார்கள்.

தொழிலாளர் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு அமைச்சகத்தின் ஆய்வில், மீட்கப்பட்ட கொத்தடிமை தொழிலாளர்களில் 80%-க்கும் மேற்பட்டோர் விளிம்புநிலை சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள், குறிப்பாக பட்டியல் சாதியினர் (SC) மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினர் (ST) என்று கண்டறியப்பட்டுள்ளது. தொழிலாளர்கள் பெரும்பாலும் சமூக வலைப்பின்னல்கள் மற்றும் முக்கிய முதலாளியுடன் தெளிவற்ற தொடர்புகளைக் கொண்ட இடைத்தரகர்கள் மூலம் பணியமர்த்தப்படுகிறார்கள்.

இடைத்தரகர்கள் பெரிய முன்பணங்களை வழங்குவதன் மூலமும், அதிக ஊதியத்தை உறுதியளிப்பதன் மூலமும் தொழிலாளர்களையும் அவர்களது குடும்பங்களையும் ஈர்க்கிறார்கள். இது செங்கல் சூளைகள், கட்டுமானம், ஜவுளி, கல் குவாரிகள், விவசாயம் மற்றும் தொடர்புடைய துறைகள் போன்ற தொழில்களில் நிகழ்கிறது. இந்தத் தொழில்கள் தொழிலாளர்கள் வேறு வேலைகளைக் கண்டடைவதைத் தடுக்கின்றன. பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் வாராந்திர இலக்குகளை அடைய வேலை செய்ய வைக்கப்படுகிறார்கள். இவற்றில் பெரும்பாலும் மிகக் குறைந்த அல்லது ஊதியம் இல்லாமல் பணியில் ஈடுபடுத்தப்படுகிறார்கள்.

கொத்தடிமை தொழிலாளர் முறை (ஒழிப்பு) சட்டம் (Bonded Labour System (Abolition) Act (BLSA)) தொழிலாளர்களை பொருளாதார ரீதியாகவும் உடல் ரீதியாகவும் சுரண்டுவதைத் தடுக்க, பிப்ரவரி 9, 1976 அன்று நிறைவேற்றப்பட்டது. தற்போது கிட்டத்தட்ட 50 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. இதனால், இந்தச் சட்டத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய இது ஒரு நல்ல நேரமாக அமைந்தது.

கடந்த 40 ஆண்டுகளில் இந்தியா நாடு தழுவிய கொத்தடிமை தொழிலாளர் கணக்கெடுப்பை நடத்தவில்லை. 2021ஆம் ஆண்டில், சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பு (International Labour Organization (ILO)) உலகளவில் 28 மில்லியன் மக்கள் கட்டாய உழைப்பில் இருப்பதாக மதிப்பிட்டுள்ளது. அவர்களில் 15 மில்லியனுக்கும் அதிகமானோர் ஆசியா மற்றும் பசிபிக் பிராந்தியத்தில் இருந்தனர்.

1978 முதல் 2023 ஆம் ஆண்டு வரை தொழிலாளர் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு அமைச்சகத்தின் படி, இந்தியாவில் 3,00,000-க்கும் மேற்பட்டோர் விடுவிக்கப்பட்டு மறுவாழ்வு பெற்றனர். 2019ஆம் ஆண்டு முதல் ஜனவரி 2023 வரை 2,650 பேர் மறுவாழ்வு பெற்றதாக பாராளுமன்றத் தரவு காட்டுகிறது. தேசிய குற்றப் பதிவுப் பணியகம் (National Crimes Record Bureau (NCRB)) இதே காலகட்டத்தில் 2,978 கொத்தடிமைத் தொழிலாளர் வழக்குகளைப் பதிவு செய்துள்ளது.

கொத்தடிமை தொழிலாளர் தொடர்பான மறுவாழ்வு மற்றும் குற்றங்கள் குறித்த தரவுகள், முறைசாரா தொழிலாளர்களின் போராட்டங்களுடன் சில ஒற்றுமைகளைக் காட்டுகின்றன. கொத்தடிமை தொழிலாளர்களுக்காக முதலாளிகள் தண்டிக்கப்படும் வழக்குகள் மிகக் குறைவு. பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அவர்களின் வேலைவாய்ப்பில் பல அடுக்குகள் இருப்பதால், அவர்களுக்கு பெரும்பாலும் ஊதியம் கிடைப்பதில்லை.

கொத்தடிமை தொழிலாளர் வழக்குகளை அடையாளம் காண மாநிலங்கள் கணக்கெடுப்புகளை நடத்த மத்திய அரசு அனுமதிக்கிறது. ஆனால், இந்த கணக்கெடுப்புகள் அரிதாகவே மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. ரொக்கம் மற்றும் பிற சலுகைகளை வழங்குவதன் மூலம் பாதிக்கப்பட்டவர்களை மறுவாழ்வு செய்ய உதவும் ஒரு தேசியத் திட்டம் உள்ளது. இருப்பினும், மாநில அளவில் எத்தனை பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உண்மையில் இந்த சலுகைகளைப் பெறுகிறார்கள் என்பதைக் கண்காணிக்க சரியான அமைப்பு இல்லை.

நீராஜா சவுத்ரி வழக்கில் (Neeraja Chaudhary case) (1984), உச்ச நீதிமன்றம் மாநிலங்கள் சரியான நேரத்தில் மற்றும் சரியான மறுவாழ்வை உறுதிசெய்ய வேண்டும் என்று கூறியது. இது இல்லாமல், பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மீண்டும் கொத்தடிமைத் தொழிலாளர்களாக மாறக்கூடும்.

கொத்தடிமை தொழிலாளர் மறுவாழ்வுக்கான மத்திய துறை திட்டம் (Central Sector Scheme for Rehabilitation of Bonded Labourer), 2021-ன் கீழ் மாநிலங்கள் எவ்வாறு நிதி மற்றும் சலுகைகளை விநியோகிக்கின்றன என்பதைக் கண்காணிக்க ஒரு கண்காணிப்பு அமைப்பு அமைக்கப்பட வேண்டும்.

இது திட்டத்தின் தாக்கத்தை மதிப்பிடுவதும், அரசு அதிகாரிகள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்களை ஆவணப்படுத்துவதும், முன்னேற்றத்திற்கான பலங்களையும் பகுதிகளையும் அடையாளம் காண உதவும்.

கொத்தடிமை தொழிலாளர் மற்றும் மனித கடத்தலுக்கு எதிரான சட்டங்களை திறம்பட செயல்படுத்தும் மாநிலங்கள் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். மேலும், பொறுப்பான வணிக நடைமுறைகளை ஊக்குவிக்க அவற்றின் வெற்றிகரமான முறைகள் மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்பட வேண்டும்.

நேர்மையற்ற முகவர்கள் மற்றும் இடைத்தரகர்கள் பாதிக்கப்படக்கூடிய தொழிலாளர்களை, குறிப்பாக பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளை சுரண்டுவதைத் தடுக்க மாநில அரசுகளும் கடுமையான நடவடிக்கைகளை செயல்படுத்த வேண்டும்.

சாதி, வர்க்கம், பாலினம் அல்லது மாநிலம் எதுவாக இருந்தாலும், அனைத்து தொழிலாளர்களுக்கும் "வேலை கலாச்சாரம்" மற்றும் "வேலை நேரம்" பற்றி நாம் பேச வேண்டும். இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி, தொழிலாளர் சந்தையில் ஏற்படும் மாற்றங்களுடன் இணைந்து, ஏழ்மையான மற்றும் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய தொழிலாளர்களுக்கு உதவ வேண்டும். 

நியாயமற்ற மற்றும் கடுமையான வேலை நிலைமைகளிலிருந்து அவர்களின் உரிமைகளையும் நல்வாழ்வையும் நாம் பாதுகாக்கவில்லை என்றால், வறுமைக்கு எதிரான இந்தியாவின் போராட்டம் தோல்வியடையும் .

டினா குரியாகோஸ் ஜேக்கப், எழுத்தாளர் மற்றும் இடம்பெயர்வு, கொத்தடிமைத் தொழிலாளர்கள், மனித கடத்தல் போன்ற தளங்களில் பணிபுரியும் ஒரு மேம்பாட்டுத் துறை பயிற்சியாளர்.

Original article:

The missing worker in the ‘work culture’ debates. -Tina Kuriakose Jacob

Read More →

பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின் (PMLA) பிரிவு 19 என்பது என்ன? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 முக்கிய அம்சங்கள்:

• தலைமை நீதிபதி சஞ்சீவ் கன்னா மற்றும் நீதிபதிகள் எம்.எம். சுந்தரேஷ் மற்றும் பேலா எம். திரிவேதி அடங்கிய அமர்வு, 1962 சுங்கச் சட்டம் மற்றும் 2017 ஜி.எஸ்.டி. சட்டத்தின் கைது விதிகளை எதிர்த்து தாக்கல் செய்யப்பட்ட 279 மனுக்களை விசாரித்தது. அரசியலமைப்பின் பிரிவு 246ஏ-ன் கீழ், ஜி.எஸ்.டி.யில் சட்டங்களை இயற்ற நாடாளுமன்றத்திற்கு அதிகாரம் உள்ளது என்று அமர்வு கூறியது. வரி ஏய்ப்பைத் தடுக்க விதிகளை உருவாக்குவதும் இதில் அடங்கும். எனவே, ஜி.எஸ்.டி வசூல் மற்றும் அமலாக்கத்திற்காக அபராதம் விதிப்பது அல்லது குற்றவாளிகளுக்கு எதிராக வழக்குத் தொடுப்பது சட்டமன்ற அதிகாரத்தின் செல்லுபடியாகும் பயன்பாடாகும்.

• சுங்க அதிகாரிகள் காவல்துறை அதிகாரிகள் அல்ல என்ற முந்தைய தீர்ப்புகளுடன் அமர்வு உடன்பட்டது. இருப்பினும், கைது செய்வதற்கான நடைமுறை மற்றும் கைது செய்யும்போது ஒரு காவல்துறை அதிகாரியின் கடமைகளை விளக்கும் குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 41B, சுங்க அதிகாரிகளுக்கும் பொருந்தும் என்று கூறியது.

• சுங்கச் சட்டம் மற்றும் ஜிஎஸ்டி சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்ட நபருக்கு, அவர்கள் ஏன் கைது செய்யப்படுகிறார்கள் என்பதைத் தெரிவிக்க வேண்டும். கைது செய்யப்பட்ட நபரின் உறவினர்களிடம் கைது குறித்து தெரிவிக்க வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது. கைது செய்யப்பட்ட நபர் ஒரு நீதிபதி முன் நிறுத்தப்படும்போது, ​​இந்த விதிகள் பின்பற்றப்பட்டதா என்பதை நீதிபதி சரிபார்க்க வேண்டும்.

• பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின் (PMLA) பிரிவு 19-ல் உள்ள நியாயமற்ற கைதுக்கு எதிரான பாதுகாப்பு, சுங்கம் மற்றும் GST சட்டங்களின் கீழ் கைதுகளுக்கும் பொருந்தும் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

• அக்டோபர் 3, 2023 அன்று, நீதிபதிகள் ஏ.எஸ். போபண்ணா மற்றும் பி.வி. சஞ்சய் குமார் ஆகியோர், அமலாக்க இயக்குநரகம் (ED) ஒருவரை கைது செய்யும்போது, ​​கைதுக்கான எழுத்துப்பூர்வ காரணங்களை வழங்க வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தனர். கைது செய்யப்பட்ட நபருக்கு வழக்கு  ஆவணத்தின் நகலை  வழங்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

• ஒரு கைது நடவடிக்கையின் சட்டப்பூர்வத்தன்மை வெறும் தொழில்நுட்ப விவரம் மட்டுமல்ல. அது மிகவும் முக்கியமானது.  பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின் (PMLA) மற்றும் UAPA போன்ற சட்டங்கள் ஜாமீன் பெறுவதை மிகவும் கடினமாக்குகின்றன. இதன் காரணமாக, நியாயமற்ற கைதுகளைத் தடுக்க கடுமையான நடைமுறைகள் பின்பற்றப்பட வேண்டும். ஜாமீன் பெறுவது கடினம் என்பதால், ஒருவரைக் கைது செய்யும்போது அதிகாரிகள் அனைத்து சட்ட விதிகளையும் கவனமாகப் பின்பற்ற வேண்டும்.

• "நம்புவதற்கான காரணங்கள்" ("reasons to believe") "குற்றத்தை" நிரூபிக்க போதுமானதாக இருக்க வேண்டும். அதற்குக் குறைவாக எதுவும் இருக்கக்கூடாது என்று பிரிவு 19 கூறுகிறது. அமலாக்க இயக்குநரகம் (ED) நம்புவதற்கு ஒரு செல்லுபடியாகும் காரணமாகக் கருதும் விஷயங்களுக்கு உயர் தரத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இதன் பொருள், குற்றத்தை நிரூபிக்க அத்தகைய சான்றுகள் தேவைப்படுவதால், இதற்கான காரணம் கிட்டத்தட்ட "நீதிமன்றத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய சான்றுகள்" போலவே இருக்க வேண்டும். அமலாக்க இயக்குநரகம் தனிப்பட்ட கருத்தை தவிர குற்றத்தை நிறுவுவதற்கான கருத்தை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

Original article:

What is Section 19 of the PMLA Act? -Priya Kumari Shukla

Read More →