சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, இந்தியா எவ்வாறு அரசியல் ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் தேசிய ஒற்றுமையை அடைந்தது? -திலீப் பி சந்திரன்

 சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, ஜனநாயகக் கட்டமைப்பைக் கட்டியெழுப்பி தேசிய ஒருங்கிணைப்பை நிறைவு செய்தல், இறையாண்மை கொண்ட அரசியலமைப்பை உருவாக்குதல், கல்வியை மறுவடிவமைத்தல் மற்றும் வெளிநாட்டு உறவுகளை மறுவரையறை செய்தல் வரை இந்தியா நீண்ட தூரம் வந்துவிட்டது. ஆனால் இந்தப் பயணம் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட்டது, சுதந்திர இந்தியா வழியில் என்ன தடைகளைத் தாண்டி வந்தது?

1947ஆம் ஆண்டு, பல நூற்றாண்டுகளாக பொருளாதார தேக்கநிலை, பலவீனமான அரசியல் அமைப்புகள், ஜனநாயகமின்மை, பிளவுபட்ட அரசியல், பரவலான கல்வியறிவின்மை, மேற்கத்தியமயமாக்கப்பட்ட கல்வி, சமூக சமத்துவமின்மை மற்றும் பரவலான வறுமை போன்ற காலனித்துவ ஆட்சியின் மரபுகளை வெல்ல இந்தியா தனது நீண்ட பயணத்தைத் தொடங்கியது.

கூடுதலாக, பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் பிரிவினை மற்றும் காலனித்துவ நீக்கத்துடன் ஏற்பட்ட வகுப்புவாத பதட்டங்கள், தேசத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் உள்ள சவால்களை மேலும் அதிகப்படுத்தியது. அத்துடன் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றுவதிலும் சிக்கலை ஏற்படுத்தியது.

சுதந்திர இந்தியாவின் தலைவர்களின் முதல் மற்றும் முக்கிய பணி, அதன் பரந்த மக்கள்தொகையின் பிராந்திய, மொழி, கலாச்சார மற்றும் சமூக பன்முகத்தன்மையை அங்கீகரிப்பதன் மூலமும், சமூக மாற்றம், பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் அரசியல் ஒற்றுமைக்கு நாட்டை தயார்படுத்துவதன் மூலமும் நாட்டின் ஒற்றுமையை பலப்படுத்துவதாகும்.

அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், தேசிய ஒருங்கிணைப்புக்கான வலுவான நிறுவனங்களுடன் கூடிய ஜனநாயகக் கட்டமைப்பைக் கட்டியெழுப்புவது அவசர கவனம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. சுதந்திர இந்தியா விரைவில் அல்லது பின்னர் சரிந்து சிதைந்துவிடும் என்று கணித்த சந்தேகவாதிகளின் அவநம்பிக்கையை இது நிராகரித்தது.

ஒரு இறையாண்மை கொண்ட அரசியலமைப்பை (sovereign Constitution) உருவாக்குதல்

சுதந்திர இந்தியாவிற்கு அதன் மக்களின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்க, வெளிப்புறத் தலையீடு இல்லாமல் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு அரசியலமைப்பு தேவைப்பட்டது. காலனித்துவ காலத்தில் கூட இந்தியத் தலைவர்கள் இதை ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து கோரினர். 1921ஆம் ஆண்டிலேயே, மகாத்மா காந்தி உண்மையான சுயராஜ்யம் மக்களின் விருப்பத்திலிருந்து வர வேண்டும், அது அவர்களின் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் மூலம் வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று கூறினார்.

1934-ல், M N. ராய் சுதந்திர இந்தியாவிற்கான அரசியலமைப்பை வரைவதற்கு ஒரு அரசியலமைப்புச் சபை (Constituent Assembly) தேவை என்று கோரிய முதல் தேசிய தலைவர் ஆவார். அடுத்த ஆண்டு, இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் இதை தனது அதிகாரப்பூர்வ கோரிக்கைகளில் சேர்த்தது. விவரங்கள் குறித்து கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும், அமைச்சரவை திட்டத்தின் (Cabinet Mission Plan) கீழ் 1946-ல் அரசியலமைப்பு சபை உருவாக்கப்பட்டது. சில உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர், சிலர் பரிந்துரைக்கப்பட்டனர்.

இந்த சபை தனது முதல் கூட்டத்தை டிசம்பர் 9, 1946 அன்று நடத்தியது. இதில் ஆரம்பத்தில் திட்டமிடப்பட்ட 389 உறுப்பினர்களில் 207 பேர் கலந்து கொண்டனர். அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் செயல்முறை இரண்டு ஆண்டுகள், 11 மாதங்கள் மற்றும் 18 நாட்கள் வரை நீடித்தது. பி.ஆர் அம்பேத்கர் தலைமையில் தயாரிக்கப்பட்ட வரைவு அரசியலமைப்பு, இறுதியாக நவம்பர் 26, 1949 அன்று ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கு முன்பு அரசியலமைப்புச் சபையில் 114 நாட்கள் விவாதிக்கப்பட்டது.

முகவுரை (Preamble) மற்றும் 395 விதிகளை கொண்ட உண்மையான அரசியலமைப்பு ஜனவரி 26, 1950 அன்று நடைமுறைக்கு வந்தது. இது ஜனவரி 26, 1930 அன்று முதன்முதலாகக் கடைபிடிக்கப்பட்ட முழுமையான சுதந்திரம்  (Purna Swaraj) நாளை நினைவுகூரும் வகையில் அமைந்தது. இந்த நீண்ட மற்றும் நுணுக்கமான செயல்முறையின் மூலம், அரசியலமைப்பின் வடிவமைப்பாளர்கள் இந்தியாவை ஒரு இறையாண்மை கொண்ட, ஜனநாயக குடியரசாக கற்பனை செய்தனர். கூட்டாட்சி கட்டமைப்பிற்குள் (federal structure) ஒரு நாடாளுமன்ற அரசாங்க மாதிரியை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

துண்டு துண்டாக இருந்த இந்தியாவை படேலும் மேனனும் எவ்வாறு ஒருங்கிணைத்தனர்

அரசியலமைப்பு வரைவோடு சேர்த்து, பிரிட்டிஷ் இந்தியா பிரிக்கப்பட்ட பின்னர் 500 மேற்பட்ட பெரிய மற்றும் சிறிய சுதேச அரசுகளை (princely states) கொண்ட பகுதி பகுதியாக பிளவுபட்டு இருந்த  அரசியல் அமைப்பை ஒன்றிணைப்பது சுதந்திர இந்தியா தலைவர்களின் அரசியல் ஞானத்தின் மற்றொரு சோதனையாக இருந்தது.

பல பெரிய மாகணங்கள் சுதந்திரமாக இருக்க விரும்பின. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு ஆங்கிலேயர்களின் கீழ் இருந்த தங்கள் ஆட்சியை இந்தியாவுக்கோ அல்லது பாகிஸ்தானுக்கோ மாற்ற முடியாது என்று அவர்கள் வாதிட்டனர். பிரிட்டிஷ் பிரதமர் கிளமென்ட் அட்லி இந்த யோசனையை ஆதரித்து, சுதந்திர நாடுகளாக மாற அனுமதித்தார். இந்தப் பகுதிகள் அனைத்தையும் இந்திய ஒன்றியத்திற்குள் கொண்டுவரும் பொறுப்பு சர்தார் வல்லபாய் படேலுக்கும் வி.பி. மேனனுக்கும் வழங்கப்பட்டது.

நிலைமை ஆபத்தானது என்றும், விரைவாகவும் சிறப்பாகவும் கையாளப்படாவிட்டால், இந்தியாவின் கடின உழைப்பால் வென்ற சுதந்திரம் மாநிலங்களால் இழக்கப்படலாம் என்றும் படேல் மேனனை எச்சரித்தார். மேலும், சுதேச அரசுகளின் ஆட்சியாளர்கள் ஒன்றியத்துடன் இணைந்தால் அவர்களுக்குப் பணம் மற்றும் பிற சலுகைகளை வழங்குவதாகவும் அவர் உறுதியளித்தார்.

பட்டேல் மற்றும் மேனனின் அரசியல் உத்திகளும் இராஜதந்திரமும் ஹைதராபாத், ஜுனாகத் மற்றும் ஜம்மு காஷ்மீர் தவிர அனைத்தையும் ஆகஸ்ட் 14, 1947ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்திய ஒன்றியத்துடன் இணைய ஒப்புக்கொள்ள செய்தனர். அதன் பின்னர், ஜுனாகத் மக்கள் வாக்கெடுப்பு (plebiscite) மூலம் இந்திய ஒன்றியத்தில் இணைந்தது. ஹைதராபாத் இராணுவ நடவடிக்கைக்குப் பிறகு ஒருங்கிணைக்கப்பட்டது. மேலும், ஜம்மு காஷ்மீர் இணைப்புக் கருவி (Instrument of Accession) மூலம் இந்தியாவுடன் இணைந்தது.

இந்தியாவின் பிராந்திய ஒருங்கிணைப்பு முடிந்தது.

1954ஆம் ஆண்டு பிரெஞ்சு அதிகாரிகள் பாண்டிச்சேரியை ஒப்படைத்தபோது பிராந்திய ஒருங்கிணைப்பு செயல்முறை (territorial integration) நிறைவடைந்தது. மேலும், 1961ஆம் ஆண்டு அப்போதைய பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேரு உத்தரவிட்ட இராணுவத் தலையீட்டைத் தொடர்ந்து கோவா போர்ச்சுகலிடமிருந்து விடுவிக்கப்பட்டது.

ஒருங்கிணைப்பு செயல்முறையைச் சுற்றியுள்ள அரசியல் கொந்தளிப்பு, தேசிய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது வாக்களிக்கப்பட்ட மொழிவாரி மாநிலங்களை (linguistic states) உருவாக்குவதை ஒதுக்கி வைக்க சுதந்திர இந்தியாவின் தலைவர்களை கட்டாயப்படுத்தியது. இருப்பினும், தெலுங்கு மொழி பேசும் மக்களுக்கு தனி மாநிலம் கோரி 58 நாள் உண்ணாவிரதத்திற்குப் பிறகு பொட்டி ஸ்ரீராமுலு உயிரிழப்பு பெரும் போராட்டங்களுக்கு வழிவகுத்தது. இறுதியில் 1952-ல் ஆந்திரப் பிரதேசம் உருவாக்கத்தை அறிவிக்க நேருவை நிர்பந்தித்தது.

பசல் அலி ஆணையத்தின் (Fazl Ali Commission) பரிந்துரைகளைத் தொடர்ந்து, அரசாங்கம் 1956ஆம் ஆண்டு மாநில அமைப்புச் சட்டத்தை (State Organisation Act) இயற்றியது. இது 14 மாநிலங்களையும் 6 யூனியன் பிரதேசங்களையும் (Union Territories) நிறுவியது. இந்த மறுசீரமைப்பு நாடு பிளவுபடுவதைத் தடுக்கவும், அதை ஒற்றுமையாக வைத்திருக்கவும் உதவியது.

அரசியல் அறிஞர் ரஜினி கோத்தாரி, தலைவர்களுக்கு சந்தேகங்கள் இருந்தபோதிலும், சிலர் இது பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று கவலைப்பட்டாலும், மறுசீரமைப்பு இந்தியாவின் அரசியல் வரைபடத்தை அதன் ஒற்றுமைக்கு பெரிய அளவில் தீங்கு விளைவிக்காமல் காலத்திற்கு ஏற்றதாக மாறியதை கவனித்தார்.

எதிர்கால கல்வியின் அடித்தளத்தை உருவாக்குதல்

அரசியலமைப்பு வரைவு மற்றும் அரசியல் ஒருங்கிணைப்பு செயல்முறையோடு சேர்த்து, இந்தியாவின் கல்வி முறையிலும் கவனம் செலுத்தப்பட்டது. காலனித்துவக் கல்வி இந்தியாவின் பாரம்பரியக் கற்றலைப் புறக்கணித்தது மட்டுமல்லாமல், இது முதன்மையாக கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் வணிக நலன்களையும் பிரிட்டிஷ் நிர்வாகத்தின் மதகுருமார்களின் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.

காலனித்துவக் கல்வி பெரும்பாலும் நகரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட உயர் மற்றும் நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கு பயனளித்தது. எழுத்தாளர்கள் மற்றும் நிர்வாகிகளுக்கு பயிற்சி அளிப்பதில் கவனம் செலுத்தியது. இது பொது மக்களுக்கு பலவீனமடைந்த கல்வியாக இருந்தது மற்றும் ஆராய்ச்சி, தொழில்நுட்பம் மற்றும் தொழில் பயிற்சியை புறக்கணித்தது.

கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சியில் போதுமான முதலீடு செய்யாததற்காக ஆங்கிலேயர்களை இந்தியத் தலைவர்கள் விமர்சித்தனர். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, இந்தியா வலுவான தலைமையை உருவாக்குவதன்மூலம் இந்தப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முயன்றது. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 45வது பிரிவின் கீழ், 14 வயது வரையிலான அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி வழங்க வேண்டும் என்று அரசு உத்தரவிட்டுள்ளது.

உயர் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கல்வியை சீர்திருத்துதல்

1948-49ஆம் ஆண்டில் சர்வபள்ளி ராதாகிருஷ்ணன் தலைமையிலான பல்கலைக்கழகக் கல்வி ஆணையம் (University Education Commission) சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் கல்வி ஆணையம் ஆகும். இது பல்கலைக்கழகக் கல்வி முறையின் விரிவான மறுகட்டமைப்பை பரிந்துரைத்தது. அதேபோல, 1952ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்ட முதலியார் ஆணையம் (Mudaliar Commission) இடைநிலைக் கல்வி முறையில் மேற்கொள்ளவேண்டிய முன்னேற்றங்களைப் பரிந்துரைத்தது.

1953ஆம் ஆண்டு அப்போதைய கல்வி அமைச்சர் மௌலானா அப்துல் கலாம் ஆசாத் அவர்களால் தொடங்கி வைக்கப்பட்ட பல்கலைக்கழக மானியக் குழு (University Grants Commission (UGC)) நிறுவப்பட்டது.  இந்த விவகாரத்தில் இது முக்கிய சாதனையாக அமைந்தது. 1956ஆம் ஆண்டு சட்டப்பூர்வ அமைப்பாக மாறியதிலிருந்து, இந்தியா முழுவதும் பல்கலைக்கழகக் கல்வியின் ஒருங்கிணைப்பு, தீர்மானித்தல் மற்றும் தரங்களைப் பராமரித்தல் ஆகியவற்றிற்கு பல்கலைக்கழக மானியக் குழு பொறுப்பு வகித்து வருகிறது.

தொழில்நுட்பக் கல்வியில் உள்ள இடைவெளியை நிவர்த்தி செய்ய, நேரு இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகங்களை (Indian Institutes of Technology (IIT)) நிறுவுவதற்கு முன்னோடியாக இருந்தார். 1950-ல் கரக்பூரில் இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகம் தொடங்கி வைக்கப்பட்டது. அடுத்த 10 ஆண்டுகளில் மேலும் நான்கு நிறுவப்பட்டன. அவை, 1958ஆம் ஆண்டில் பம்பாய் இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகம், 1959ஆம் ஆண்டில் மெட்ராஸ் இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகம், 1959ஆம் ஆண்டில் கான்பூர் இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகம் மற்றும் 1961ஆம் ஆண்டில் டெல்லியில் இந்திய தொழில்நுட்பக் கழகம் தொடங்கப்பட்டது. இந்த கழகங்கள் இந்தியாவின் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப திறன்களை வளர்ப்பதற்காக உருவாக்கப்பட்டன.

வெளிநாட்டு உறவுகளின் உருவாக்க கட்டம்

வலுவான உள்நாட்டு அடித்தளங்களை உருவாக்குவதோடு, இந்தியத் தலைவர்கள் சர்வதேச உறவுகளிலும் கவனம் செலுத்தினர். குறிப்பாக, முதலாம் உலகப் போரின் போது, ​​பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் பிற நாடுகளுடனான உறவுகளில் இந்தியா தீவிரமாக ஈடுபடத் தொடங்கியது.  உலக நாடுகளின் சங்க (League of Nations) உறுப்பினராக இருந்தது மற்றும் சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பின் (International Labor Organisation (ILO)) நிர்வாகக் குழுவில் தீவிரப் பங்காற்றியது. 1921ஆம் ஆண்டு இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் ஒரு தீர்மானத்தின் மூலம் சர்வதேச உறவுகளுக்கான ஒரு தொலைநோக்குப் பார்வையை வெளிப்படுத்தியது. இது பின்னர் சுதந்திர இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையின் அடிப்படைக் கொள்கைகளாக மாறியது.

1920ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியில், நேரு தலைமையில் காங்கிரசுக்கு ஒரு தனி வெளியுறவுக் கொள்கைத் துறை (foreign policy department) இருந்தது. அவரது விரிவான வெளிநாட்டுப் பயணங்களும் சர்வதேச அரசியலில் மிகுந்த ஆர்வமும் இந்தியாவின் எதிர்கால வெளி உறவுகளின் போக்கை கணிசமாக வடிவமைத்தன. ஆப்பிரிக்க-ஆசிய மாநாடுகளிலும், அணிசேரா இயக்கத்திலும் (Non-Aligned Movement (NAM)) அவர் ஆற்றிய பங்கு, உலக அரசியலில் இந்தியாவை ஒரு முக்கியக் குரலாக மாற்றியது.

இந்த வரலாற்று மரபின் மீது கட்டமைக்கப்பட்ட சுதந்திர இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையின் அடிப்படைக் கொள்கைகள், காலனித்துவ எதிர்ப்பு, இனவெறி எதிர்ப்பு, அணிசேராமை, ஆப்பிரிக்க-ஆசிய ஒற்றுமை, அமைதி, அகிம்சை, ஆயுதக் குறைப்பு, ஜனநாயக உரையாடல், சர்வதேச அமைப்புகளுடனான ஒத்துழைப்பு மற்றும் மனித உரிமைகளுக்கான முக்கியத்துவம் ஆகியவற்றால் வடிவமைக்கப்பட்டன.

இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 51, அரசாங்கம் மற்ற நாடுகளுடன் அமைதி, பாதுகாப்பு மற்றும் நியாயமான உறவுகளை மேம்படுத்த வேண்டும் என்று கூறுகிறது. 1954ஆம் ஆண்டு சீனாவுடனான பஞ்சசீல ஒப்பந்தமும் (Panchsheel Agreement) இந்தியா மற்ற நாடுகளுடன் அமைதியாக வாழ வழிகாட்டியது.

Original article:

How India achieved political consolidation and national unity after independence. -Dileep P Chandran

Read More →

சிறப்பு தீவிரத் திருத்தமுறை (SIR) செயல்படுத்தப்படுவதன் நோக்கம் என்ன? -ரோஷ்னி யாதவ், குஷ்பு குமாரி

 முக்கிய அம்சங்கள்: 

- 2002 - 2005ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தீவிர வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தத்தில் இருந்து கண்டுபிடிக்க முடியாத அனைவரும், இறுதிப் பட்டியலில் தொடர்ந்து இருப்பதற்கான தகுதியை நிரூபிக்க ஆவணங்களைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

— தேர்தல் ஆணையத்தின் கூற்றுப்படி, இந்த செயல்முறை அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள், சத்தீஸ்கர், கோவா, குஜராத், கேரளா, லட்சத்தீவுகள், மத்தியப் பிரதேசம், புதுச்சேரி, ராஜஸ்தான், தமிழ்நாடு உத்தரபிரதேசம் மற்றும் மேற்கு வங்கம் ஆகிய மாநிலங்களில் நடத்தப்படவுள்ளது.  அடுத்த ஆண்டு தொடக்கத்தில் தமிழ்நாடு, கேரளா, புதுச்சேரி மற்றும் மேற்கு வங்கம் போன்ற மாநிலங்களில் சட்டமன்றத் தேர்தல்கள் நடைபெற உள்ளன.

— இந்த செயல்முறையின் இரண்டாம் கட்டத்தில், வாக்காளர்கள் சமர்ப்பிக்கக்கூடிய 11 ஆவணங்களின் பட்டியலை தேர்தல் ஆணையம் 13-ஆக விரிவுபடுத்தியுள்ளது. அதில் ஆதார் மற்றும் பீகார் சிறப்பு தீவிர திருத்தப்பட்டியலின் ஒரு பகுதியைச் சேர்த்துள்ளனர். ஜூலை 1, 1987ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு பிறந்த அனைத்து நபரும் தங்களுக்கும் தங்கள் பெற்றோருக்குமான தகுதி ஆவணங்களை வழங்க வேண்டும். பீகார் சிறப்பு தீவிரத்திருத்த பதிவேட்டை பெற்றோரின் விவரங்களைக் காட்டப் பயன்படுத்தலாம். தேர்தல் ஆணையத்தின் கூற்றுப்படி, அடையாளத்தை நிரூபிக்க ஆதாரைப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால், அது குடியுரிமைக்கான சான்று அல்ல.

— பீகாரில் சட்டமன்றத் தேர்தல்கள் நடைபெறவிருந்ததால், நாடு முழுவதும் வாக்காளர் பட்டியல்களின் சிறப்பு தீவிரத்திருத்தத்தை வெளியிட ஜூன் 24 அன்று தேர்தல் ஆணையம் உத்தரவிட்டதைத் தொடர்ந்து திங்கட்கிழமை அறிவிப்பு வெளியிடப்பட்டது.

— சிறப்பு தீவிரத்திருத்ததின் இரண்டாம் கட்டத்திற்கு, கணக்கெடுப்பு காலம் நவம்பர் 4ஆம் தேதி தொடங்கும். 5.33 லட்சம் வாக்குச்சாவடி நிலை அதிகாரிகள் (booth level officers (BLOs)) வீடு வீடாகச் சென்று கணக்கெடுப்பு படிவங்களை நிரப்புகிறார்கள். டிசம்பர் 9ஆம் தேதி வெளியிடப்படும் வரைவுப் பட்டியலில், படிவங்கள் பெறப்பட்ட அனைவரும் இடம்பெறுவார்கள் என்று தேர்தல் ஆணையம் தெரிவித்துள்ளது.

- 2026ஆம் ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தல் நடைபெறும் அசாம் ஏன் இன்னும் சேர்க்கப்படவில்லை என்று கேட்டபோது, ​​தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் ஞானேஷ் குமார், குடியுரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் அசாம் மாநிலத்திற்கு சிறப்பு விதிகள் உள்ளன என்றார். அசாம் மாநிலத்தில் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு (National Register of Citizens) ஏறக்குறைய முடிந்துவிட்டது. அசாமில் வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தம் தனியாக நடத்த உத்தரவிடப்படும் என்று ​​தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் கூறினார்.

— மாநிலங்கள் எவ்வளவு தயாராக உள்ளன என்பதன் அடிப்படையில் இந்த செயல்முறை மேற்கொள்ளப்பட்டதாக தேர்தல் ஆணைய அதிகாரிகள் தெரிவித்தனர். அடுத்த ஆண்டு தேர்தல்கள் நடைபெறும் மூன்று மாநிலங்கள் மற்றும் புதுச்சேரியைக் கணக்கிடாமல், கடந்த வாரம் நடைபெற்ற தலைமைத் தேர்தல் அதிகாரிகளின் இரண்டு நாள் கூட்டத்தின் போது இந்த செயல்முறை சரிபார்க்கப்பட்டது.

- பல ஆண்டுகளாக, கிட்டத்தட்ட அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும் வாக்காளர் பட்டியல் துல்லியமாக இல்லை என்று புகார் கூறி வருகின்றன. இப்போது சிறப்பு தீவிரத்திருத்ததின் அவசியத்தை விளக்கினார்.

1951 முதல் 2004ஆம் ஆண்டு வரை எட்டு முறை சிறப்பு தீவிர திருத்தம் (Special Intensive Revision (SIR)) செய்யப்பட்டதாக அவர் கூறினார். கடைசி திருத்தத்திற்குப் பிறகு, மக்கள் அடிக்கடி இடம்பெயர்ந்ததாலும், சில வாக்காளர்கள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட இடங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டதாலும், இறந்த வாக்காளர்கள் நீக்கப்படவில்லை என்பதாலும், சில வெளிநாட்டினர் தவறாக சேர்க்கப்பட்டதாலும் வாக்காளர் பட்டியல் அதிக மாற்றங்கள் இருந்தன.

— பதிவுசெய்யப்பட்ட அனைத்து வாக்காளர்களின் குடியுரிமையையும் சரிபார்க்க தேர்தல் ஆணையத்தின் அதிகாரத்தையும், பீகாரில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட செயல்முறையையும் கேள்விக்குட்படுத்தும் ஒரு தொகுதி மனுக்கள் மூலம் தேர்தல் ஆணையம் வழங்கிய ஜூன் 24 உத்தரவு உச்ச நீதிமன்றத்தில் முறையீடு செய்யப்பட்டுள்ளது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா:?

— அரசியலமைப்பின் பிரிவு 324(1) இந்திய தேர்தல் ஆணையத்திற்கு வாக்காளர் பட்டியல்களைத் தயாரிப்பதையும், நாடாளுமன்றம் மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களுக்கான தேர்தல்களை நடத்துவதையும் மேற்பார்வையிடவும், வழிகாட்டவும், கட்டுப்படுத்தவும் அதிகாரம் அளிக்கிறது.

— 1950ஆம் ஆண்டு மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின் (Representation of the People Act) பிரிவு 21(3)இன் கீழ், தேர்தல் ஆணையம் எப்போது வேண்டுமானாலும் ஒரு தொகுதிக்கோ அல்லது தொகுதியில் உள்ள  ஒரு பகுதிக்கோ வாக்காளர் பட்டியலை சிறப்பு முறையில் புதுப்பிக்க உத்தரவிடலாம்.

— 1960ஆம் ஆண்டு வாக்காளர் பதிவு விதிகளின்படி, தேர்தல் ஆணையத்தால் தீர்மானிக்கப்பட்டபடி, தீவிரமாகவோ அல்லது பகுதியளவு அல்லது சிறிய மாற்றங்களுடன், புதுப்பிக்க முடியும். ஒரு தீவிர திருத்தத்தில், வாக்காளர் பட்டியல் முழுமையாக மீண்டும் செய்யப்படுகிறது. சுருக்க திருத்தத்தில், ஏற்கனவே உள்ள பட்டியலில் புதுப்பிப்புகள் அல்லது மாற்றங்கள் மட்டுமே செய்யப்படுகின்றன.

Original article:

What is the purpose of conducting the SIR? -Roshni Yadav , Khushboo Kumari

Read More →

கணிதம், கலாச்சார தேசியவாதத்திற்கான கருவி அல்ல -சி.பி. ராஜேந்திரன்

 `பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (University Grants Commission (UGC)) இளங்கலை கணித பாடத்திட்ட வரைவு தேசியவாத சித்தாந்தத்தை மேலிருந்து கீழாக மாற்றுவதாகத் தோன்றுகிறது.

ஆகஸ்ட் மாதத்தில், பல்கலைக்கழக மானியக் குழு தேசிய கல்விக் கொள்கையின் (National Education Policy (NEP)) ஒரு பகுதியாக கணிதம் உள்ளிட்ட ஒன்பது பாடங்களுக்கான இளங்கலை பாடத்திட்ட வரைவை வெளியிட்டது. செப்டம்பர் மாதம், 900 இந்திய கணிதவியலாளர்கள் வரைவு கணிதப் பாடத்திட்டத்தை திரும்பப் பெறுமாறு பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவிடம் கையெழுத்ததிட்ட மனுவை அளித்துள்ளனர்.

கவலைகள்

இந்த வரைவில் மாணவர்களின் கல்வி மற்றும் எதிர்கால வாழ்க்கையை பாதிக்கக்கூடிய கடுமையான குறைபாடுகள் இருப்பதாக அவர்கள் வாதிட்டனர். இது போதுமான முக்கிய தலைப்புகளை உள்ளடக்கவில்லை, அனைவரும் பயன்படுத்தும்  கணிதத்தை புறக்கணித்தது மற்றும் மோசமாக வடிவமைக்கப்பட்ட தேர்வுப் பாடங்களைக் கொண்டிருந்தது குறித்து அவர்கள் கவலைகளை எழுப்பினர். பண்டைய இந்திய அறிவு அமைப்புகள் தொடர்பான அரசியல் கொள்கைகளை ஊக்குவிப்பது குறித்தும் அவர்கள் முன்பதிவுகளை தெரிவித்தனர். பாடத்திட்ட வரைவில் பாரம்பரிய இந்திய நேரக் கணக்கீடு (Kala Ganpana, இந்திய இயற்கணிதம் (Bharatiya Bijganit), அக்னி வேள்வி அளவீட்டின் சூத்திரங்கள் (Shulba Sutra) போன்ற பாடப்பிரிவுகள் உள்ளன.

புதிய கல்விக் கொள்கை மற்றும் வரைவு பாடத்திட்டத்தின் முக்கிய ஊக்குவிப்பாளர்களில் ஒருவரான மஞ்சுள் பார்கவா, 2014ஆம் ஆண்டு ஃபீல்ட்ஸ் பதக்கத்தை வென்றார். பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் கணிதப் பேராசிரியராக பணியாற்றினார். செப்டம்பர் 4ஆம் தேதி அன்று புது டெல்லியில் நடந்த ஒரு உரையில் அவர் இது மற்ற கலாச்சாரங்களை குறைத்து மதிப்பிடுவது அல்லது உங்கள் சொந்த கலாச்சாரம் சிறந்தது என்பது பற்றியது அல்ல. ஒவ்வொரு நாகரிகமும் கணிதத்திற்கு முக்கியமான பங்களிப்புகளைச் செய்துள்ளது. மேலும், நாம் அவற்றைப் பற்றி பெருமைப்பட வேண்டும். நமது சொந்த சாதனைகளைக் கொண்டாடுவது இன்றைய தலைமுறைக்கு உத்வேகம் அளிக்கும். "மேற்கத்திய கணிதத்தை" (western math) ஆதரிக்கும் சிலர் பெரும்பாலும் பிற கலாச்சாரங்களின் பெரிய கணித பங்களிப்புகளைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர்கள் கணிதத்தை  உலகளாவியதாகவும் வேறுபட்டதாகவும் கருதுகின்றனர். மேலும், மற்ற கலாச்சாரங்களின் முக்கிய பங்களிப்புகளைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதற்கான ஒரு கருவியாக இதைப் பயன்படுத்துகின்றனர் என்று கூறினார்.

இந்த விமர்சனத்தில் ஓரளவு உண்மை இருந்தாலும், அது ஒரு முக்கியமான கேள்வியையும் எழுப்புகிறது: கணிதத்தை ஒரு தேசியவாதக் கருத்தாக மாற்றுவதன் மூலம் நாம் இதேபோன்ற தவறைச் செய்கிறோமா? பாடத்திட்டத்தில் கணிதத்தின் "இந்திய" தோற்றத்தில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவது அதன் உலகளாவிய தன்மையை சிதைக்கிறது. அதே நேரத்தில் மற்றவர்களின் முக்கிய பாத்திரங்களை புறக்கணிக்கிறது. இது காலனித்துவ காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட அதே சார்புடைய சிந்தனையை மீண்டும் மீண்டும் ஏற்படுத்துகிறது.

கணிதம் ஒரு கலாச்சார பின்னணியைக் கொண்டுள்ளது, ஆனால் அதன் உண்மைகள் உலகளாவியவை. 2 + 2 = 4 என்ற முன்மொழிவு ஒரு "மேற்கத்திய" சார்ந்த உண்மை அல்ல; அது ஒரு கணித கண்டுபிடிப்பாகும். அது யார் கண்டுபிடித்தாலும் பயன்படுத்தினாலும் எல்லா இடங்களிலும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கும். இந்தியாவில் உள்ள கலாச்சார தேசியவாதிகள் (cultural superiority) கணிதக் கண்டுபிடிப்புகள் தங்கள் சொந்த நாகரிகத்திற்கு மட்டுமே சொந்தமானது என்பதைக் காட்ட முயற்சிக்கிறார்கள்.  மேலும், அவர்களின் கலாச்சாரம் சிறந்தது என்பதை நிரூபிக்க இதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆனால், இது அவர்கள் விமர்சிக்கும் மேற்கத்திய காலனித்துவவாதிகள் செய்த அதே தவறை மீண்டும் செய்வதாகும். இரண்டு முயற்சிகளும் கணிதத்தை தங்கள் சொந்த கலாச்சாரத்திற்காக உரிமை கோர முயற்சிக்கிறார்கள். இது கணிதம் என்பது உண்மைக்கான ஒரு புறநிலை மற்றும் உலகளாவிய தேடல் என்ற கருத்தை பலவீனப்படுத்துகிறது.

தேசியப் பெருமையில் அதிக கவனம் செலுத்துவது உண்மைகளையும் கவனமாகப் படிப்பையும் புறக்கணிக்கக்கூடும் என்று பலர் கவலைப்படுகிறார்கள். "இந்தியாதான் எல்லாவற்றையும் முதலில் கண்டுபிடித்தது" என்று மக்கள் நம்பத் தொடங்குவார்களோ என்ற கவலை உள்ளது. இது உண்மையல்ல, அறிவியல் சிந்தனைக்கு எதிரானது. அரசியல்வாதிகள் சில நேரங்களில் இந்தப் பிரச்சினையை பற்றி பேசி இதன் வீரியத்தை அதிகரிக்கிறார்கள். உதாரணமாக, ஆளும் கட்சியைச் சேர்ந்த ஒரு தலைவர் சமீபத்தில் ஒரு பள்ளியில் ஒர் இந்து கடவுள் தான் விண்வெளிக்கு முதன்முதலில் பயணித்ததாக கூறினார். இது தவறான அறிவியல் அறிவிப்புகளின் தொடர்ச்சியான தொடரின் ஒரு பகுதியாகும்.

ஒரு கூட்டு முயற்சி

கணித சிந்தனையின் அடித்தளங்கள் பல கண்டங்களை கடந்து உருவானவை. இது பாபிலோனியன், எகிப்தியன், இந்திய, சீன, அரபிக், பெர்சிய மற்றும் கிரேக்க கலாச்சாரங்களுக்கிடையேயான பரிமாற்றங்களாலும் வடிவமைக்கப்பட்டது. வேதங்கள் உருவாவதற்கு முன்பே வாழ்ந்த ஹரப்பா குடியிருப்பாளர்களால் (Harappan settlers) கட்டப்பட்ட கட்டிடங்கள், நீர் வசதிகள் மற்றும் நீர்ப்பாதைகளில் (Aqueducts), பொறியியல் கணிதத்தின் தெளிவான வடிவங்களை காணலாம். எனவே, கல்லூரி பாடங்களில் கணிதத்தை வெறும் "வேத" வகைக்குள் மட்டும் கட்டுப்படுத்துவது வரலாற்றுக்கு எதிரானது மற்றும் கற்பித்தல் ரீதியாக பொருத்தமற்றதாகும். ஆரம்பகால கருத்துக்கள் பெரும்பாலும் முழுமையடையாமல் இருந்தன. இருப்பினும், அவர்கள் நவீன அறிவியல் முறைகளைப் பின்பற்றவில்லை. கணித வரலாற்றை சமூக அல்லது மதக் கோணங்களில் படிப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும். ஆனால், எந்தவொரு பாடமும் அனைத்து முக்கிய பண்டைய கணித மரபுகளையும் உள்ளடக்கி, அவை எவ்வாறு ஒன்றையொன்று பாதித்தன என்பதைக் காட்ட வேண்டும். இதை நவீன கணிதப் பாடத்திட்டங்களுடன் இணைக்கக்கூடாது.

பெரும்பாலான கணித ஆசிரியர்கள் இந்திய முறையில் அல்லாமல், பாரம்பரிய முறைகள் மற்றும் உள்ளடக்கத்தில் பயிற்சி பெற்றவர்கள். எனவே, ஆர்யபட்டா மற்றும் பிரம்மகுப்தா போன்ற பண்டைய இந்திய கணித நூல்களை நடுநிலை மற்றும் புறநிலை முறையில் கற்பிக்கத் தேவையான திறன்கள் போன்றவை அவர்களிடம் இல்லாமல் இருக்கலாம்.  வகுப்பறைக்குள் கருத்தியல் சார்புகளை கொண்டு வராமல் அவர்களால் கற்பிக்க முடியுமா? என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. 

கலாச்சார பெருமையை ஊக்குவிக்க, மாணவர்களுக்கு கணிதத்தின் ஒரு வரலாற்றுப் பதிப்பை மட்டுமே அதன் அனைத்து குறைபாடுகளுடன் கற்பித்தால், அது அவர்களுக்கு நியாயமற்றது. அத்தகைய அணுகுமுறை கணிதம் என்பது உலகளாவிய மனித சாதனை என்ற பெரிய உண்மையை மறைக்கிறது. இது பல நூற்றாண்டுகளாக பல்வேறு பிராந்தியங்கள் மற்றும் கலாச்சாரங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் இணைந்து பணியாற்றுவதன் மூலம் உருவாக்கப்பட்டது.

இந்த பண்டைய நூல்களைப் படிப்பதன் மூலம் மாணவர்கள் ஏற்கனவே ஒரு சாதாரண கணித பாடத்திட்டத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளாத குறிப்பிட்ட கணிதத் திறன்களைப் பெறுவார்கள் என்பதும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. இது அவர்களின் சிக்கல் தீர்க்கும் திறன், தர்க்கரீதியான பகுத்தறிவு மற்றும் பகுப்பாய்வு திறன்களை மேம்படுத்த உதவுமா? அல்லது செயற்கை நுண்ணறிவு, இயந்திர கற்றல் மற்றும் தரவு அறிவியலால் இயக்கப்படும் உலகத்திற்கு அவர்களை சிறப்பாக தயார்படுத்த உதவுமா? போன்ற கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

இந்த முயற்சி கல்வி முறையின் மீது ஒரு தேசியவாத சித்தாந்தத்தை மேலிருந்து கீழாக மாற்றுவதாகத் தோன்றுகிறது. இந்த விவாதம் என்ன கற்பிக்கப்படுகிறது என்பதைச் சார்ந்தது இல்லாமல், மாறாக கல்வியின் உண்மையான நோக்கம் மற்றும் ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை தூணாக அறிவியல் சிந்தனையைப் பாதுகாப்பதன் அவசியம் பற்றியது ஆகும்.

C.P. ராஜேந்திரன் பெங்களூருவில் உள்ள தேசிய மேம்பட்ட ஆய்வுகள் நிறுவனத்தில் துணைப் பேராசிரியராக உள்ளார்.

Original article:

Math is not a tool for cultural nationalism -C.P. Rajendran

Read More →

நீண்டகால பாதுகாப்பிற்கு நேரும் பிரச்சினை.

 சந்தை மதிப்பீட்டிலிருந்து விலகிச் செல்வது மக்களை அதிக ஆபத்துக்களை எடுக்க ஊக்குவிக்கும்.

சந்தையுடன் இணைக்கப்பட்ட தயாரிப்புகளில் முதலீட்டாளர்கள் அதிக ஆர்வம் காட்டி வருவதால், தேசிய ஓய்வூதிய முறை (National Pension System (NPS)) கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் வேகமாக வளர்ந்து, ₹15 லட்சம் கோடிக்குமேல் மதிப்புள்ள சொத்துக்களை நிர்வகிக்கிறது. இந்தியர்கள் வலுவான ஓய்வூதிய நிதியை உருவாக்க வேண்டியிருப்பதால், சில சந்தை அபாயங்களை எடுக்கத் தயாராக இருப்பது ஒரு நல்ல அறிகுறியாகும். எனவே, ஓய்வூதிய நிதி ஒழுங்குமுறை மற்றும் மேம்பாட்டு ஆணையம் (Pension Fund Regulatory and Development Authority (PFRDA)) அதன் சில சொத்துக்களுக்கு சந்தையிலிருந்து சந்தை மதிப்பீட்டைத் (mark-to-market (MTM)) தவிர்ப்பதன் மூலம் தேசிய ஓய்வூதிய முறை சந்தாதாரர்களைப் பாதுகாக்க விரும்புவது ஏன் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது கடினம்.

ஓய்வூதிய நிதி ஒழுங்குமுறை மற்றும் மேம்பாட்டு ஆணையம் (PFRDA) சமீபத்திய ஆலோசனைக் கட்டுரை, NPS திட்டங்கள் தங்கள் நீண்டகால அரசாங்கப் பத்திரங்களுக்கு சந்தையிலிருந்து சந்தை மதிப்பீட்டு (MTM) முறைக்குப் பதிலாக திரட்டல் அடிப்படையிலான மதிப்பீட்டைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கிறது. இது சந்தாதாரர்களின் ஓய்வூதியச் செல்வத்தின் நிலையான வளர்ச்சியைக் காண்பிக்கும், நிகர சொத்து மதிப்புகளில் வட்டிவிகித மாற்றங்களின் தாக்கத்தைக் குறைக்கும். மேலும், ஓய்வூதிய சேமிப்பை பொருளாதாரத்திற்கான நீண்டகால மூலதனமாக மாற்றும் என்று அது கூறுகிறது.

இருப்பினும், இந்த சந்தையிலிருந்து சந்தை மதிப்பீடு (MTM)  அல்லாத மதிப்பீடு சந்தாதாரர்களுக்கும் திட்டத்திற்கும் உருவாக்கக்கூடிய அபாயங்களை ஓய்வூதிய நிதி ஒழுங்குமுறை மற்றும் மேம்பாட்டு ஆணையம் (PFRDA) புறக்கணிப்பதாகத் தெரிகிறது. வட்டி விகிதங்கள் மாறும்போது, ​​புதிய பத்திரங்களின் விளைச்சலுடன் பொருந்துமாறு அவை சரிசெய்யப்படுவதால் பத்திரங்களின் சந்தை விலைகள் உயரும் அல்லது குறையும்.  

நீண்டகாலப் பத்திரங்களுக்கான இந்த தற்காலிக விலை மாற்றங்களை NPS திட்டங்கள் பதிவு செய்யக்கூடாது என்று ஓய்வூதிய நிதி ஒழுங்குமுறை மற்றும் மேம்பாட்டு ஆணையம் (PFRDA)  இப்போது பரிந்துரைக்கிறது. வழங்குபவர் முதிர்ச்சியில் பத்திரத்தை திருப்பிச் செலுத்தியவுடன் அவை ஒரு பொருட்டல்ல என்று வாதிடுகிறது. 30 ஆண்டு மற்றும் நீண்டகால அரசாங்கப் பத்திரங்களில் சந்தையிலிருந்து சந்தை மதிப்பீட்டை (MTM) நீக்குவதன் மூலம், தேசிய ஓய்வூதிய முறை (NPS) மேலாளர்கள் இந்தப் பத்திரங்களில் அதிகமாக முதலீடு செய்ய ஊக்குவிக்கப்படுவார்கள் என்று ஓய்வூதிய நிதி ஒழுங்குமுறை மற்றும் மேம்பாட்டு ஆணையம் (PFRDA) நம்புகிறது.

இருப்பினும், இந்த கணக்கியல் மாற்றத்தின் தீமைகள் நன்மைகளைவிட அதிகமாகத் தெரிகிறது. முதலாவதாக, தேசிய ஓய்வூதிய முறையில் (NPS) ஐந்து ஆண்டுகள் முடித்தபிறகு முதலீட்டாளர்கள் தங்கள் மொத்த சேமிப்பில் 25% வரை திரும்பப் பெறலாம். அவர்கள் ஓய்வூதிய நிதி மேலாளர்களுக்கு இடையில் மாறலாம் மற்றும் செயல்திறனைப் பொறுத்து பங்கு, தங்கம் அல்லது பெருநிறுவன பத்திர விருப்பங்களுக்கு இடையே தேர்வு செய்யலாம். இதன் பொருள் தேசிய ஓய்வூதிய முறை (NPS) மேலாளர்கள் முதிர்வு வரை எப்போதும் தங்கள் நீண்டகாலம் வைத்திருக்க முடியாது. இரண்டாவதாக, NPS ஒரு ஒருங்கிணைந்த நிதி என்பதால், இது முதலீட்டாளர்களிடமிருந்து வரும் மற்றும் வெளியேறும் பணத்தை தொடர்ந்து கையாளுகிறது.

    திரும்பப் பெறுதல் அல்லது நிதி மாற்றங்கள் அரசாங்க பத்திரங்களை விற்பனை செய்ய கட்டாயப்படுத்தும் போது, சந்தை மதிப்பீடு (MTM) பயன்படுத்தப்படாவிட்டால் விற்பனை விலை அவற்றின் பதிவு செய்யப்பட்ட மதிப்பிலிருந்து வேறுபடலாம். மேலும், நிதி மேலாளர்கள் MTM மதிப்பீட்டைப் பின்பற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை என்றால், அவர்கள் பெரும்பாலும் அதிகப்படியான ஆபத்துக்களை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதை இந்தியாவில் கடந்தகால அனுபவம் காட்டுகிறது. தேசிய ஓய்வூதிய முறை (NPS) தனியார் நிதி மேலாளர்களால் நிர்வகிக்கப்படும் ஓய்வூதியத் திட்டம் என்பதால், அது முழுமையான வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் கவனமாக கணக்கியல் நடைமுறைகளைப் பின்பற்ற வேண்டும். மேலும், ஆபத்தான அல்லது தெளிவற்ற நடைமுறைகளைப் பின்பற்றக்கூடாது.

இதன் பொருள் தேசிய ஓய்வூதிய முறை (NPS) திட்டங்கள் நீண்டகால அரசாங்க பத்திரங்கள் அல்லது உள்கட்டமைப்பு திட்டங்களில் முதலீடு செய்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்பதல்ல. ஓய்வூதியத் திட்டமாக, தேசிய ஓய்வூதிய முறை (NPS)  அத்தகைய முதலீடுகளுக்கு ஏற்றது. இருப்பினும், ஓய்வூதிய நிதி ஒழுங்குமுறை மற்றும் மேம்பாட்டு ஆணையம் (PFRDA), தேசிய ஓய்வூதிய முறை (NPS)  மேலாளர்கள் இதை முடிவு செய்ய அனுமதிக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், MTM மதிப்பீட்டைப் பயன்படுத்துவதைத் தொடர வேண்டும். அதிக நீண்டகால, பணமாக்க முடியாத பத்திரங்களை வைத்திருப்பது தேசிய ஓய்வூதிய முறை (NPS) முன்கூட்டியே திரும்பப் பெறுவதை வரம்பிடச் செய்தால், அது சந்தாதாரர்களின் நலன்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும்.

Original article:

Gilt-edged issue.

Read More →

ரஷ்ய எண்ணெய் மீதான புதிய இயக்கவியல் -ரிச்சா மிஸ்ரா

 தடைசெய்யப்பட்ட இரண்டு நிறுவனங்களும் ரஷ்யாவின் எண்ணெயில் பாதியை உற்பத்தி செய்கின்றன. இந்தியா தொடர்ந்து விநியோகங்களைப் பெற்றாலும், அதை அதிக விலைகள் இன்னும் பாதிக்கலாம்.

ரஷ்யாவின் இரண்டு பெரிய எண்ணெய் நிறுவனங்கள் மீதான தடைகள் கிரெம்ளினின் நிதியைப் பாதிக்கும் என்று அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் நம்புகிறார். இருப்பினும், இந்தத் தடைகள் ரஷ்யாவின் பொருளாதாரத்தை அதிகம் பாதிக்காது என்று ரஷ்ய அதிபர் விளாடிமிர் புடின் கூறியுள்ளார்.

இரு நாடுகளும் மோதுவதால், இந்தத் தடைகள் இந்தியா போன்ற முக்கிய எண்ணெய் வாங்குபவர்களின் இராஜதந்திர வலிமையைச் சோதிக்கும். மேலும், விலைகளின் நிச்சயமற்றத் தன்மையால் உலக எண்ணெய் சந்தை எவ்வளவு பாதிக்கப்படக்கூடியது என்பதை வெளிப்படுத்தும். தடைகள் அறிவிக்கப்பட்ட உடனேயே, எண்ணெய் விலைகள் கடுமையாக உயர்ந்து, நிலைமை சீரடையும்.

இந்திய சுத்திகரிப்பு நிறுவனங்கள் ரஷ்ய கச்சா எண்ணெயை வாங்குவதற்கு நேரடியாகத் தடை விதிக்கப்படவில்லை. ஆனால், அவை தடைசெய்யப்பட்ட நிறுவனங்கள் மற்றும் அவற்றின் துணை நிறுவனங்களுடன் கையாள்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

இந்தியா தனது பொருளாதாரம்தான் முதலில் முக்கியம் என்ற நிலைப்பாட்டை தொடர்ந்து கடைப்பிடித்து வருகிறது, எங்கெல்லாம் மலிவான எண்ணெய் கிடைக்கிறதோ அங்கெல்லாம் அதையே தேர்ந்தெடுக்கும். ரஷ்ய எண்ணெயை கொள்முதல் செய்வதைக் குறைக்க எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்கு இதுவரை எந்த உத்தரவும் பிறப்பிக்கப்படவில்லை என்று இந்த நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புடையவர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

இந்தியாவின் முக்கியக் கவலை எண்ணெய் வழங்கல் அல்ல, அது விலையைப் பற்றியது. இந்தியாவின் கச்சா எண்ணெய் தேவைகளில் சுமார் 85–90% இறக்குமதிகள் மூலம் பூர்த்தி செய்யப்படுகிறது. ஒன்றிய பட்ஜெட் சராசரியாக ஒரு பீப்பாய்க்கு $70 கச்சா எண்ணெய் விலையைக் கருதுகிறது. அக்டோபர் 24, 2025 நிலவரப்படி, இந்திய சுத்திகரிப்பு நிறுவனங்கள் ஒரு பீப்பாய்க்கு $68.37 என்ற விலைக்கு கச்சா எண்ணெயை வாங்கின.

அதிக எண்ணெய் விலைகள் இந்தியாவை மட்டுமல்ல, அமெரிக்காவையும் பாதிக்கும்.

உலக எண்ணெய் சந்தையில் ரோஸ்நெஃப்ட் மற்றும் லுகோயில் நிறுவனங்கள் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன என்று எரிசக்தி நிபுணர் நரேந்திர தனேஜா கூறினார். ரோஸ்நெஃப்ட் உலகின் மூன்றாவது பெரிய எண்ணெய் உற்பத்தியாளர். அமெரிக்க அதிபர் இந்த இரண்டு பெரிய ரஷ்ய நிறுவனங்களையும் அனுமதித்துள்ளார். ஆனால், ரஷ்ய எண்ணெய் நிறுவனங்களுக்கு அனுமதி அளிக்கவில்லை. இதன் பொருள் ரஷ்ய எண்ணெய் மீது நேரடியாக அமெரிக்க அல்லது ஐரோப்பிய தடைகள் இன்னும் இல்லை. தனேஜாவின் கூற்றுப்படி, உலகளாவிய எண்ணெய் விநியோகத்தை சீர்குலைக்காமல் ரஷ்ய எண்ணெயை வாங்குபவர்களுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதே அமெரிக்க உத்தி.

தடைசெய்யப்பட்ட இரண்டு நிறுவனங்களும் சேர்ந்து ரஷ்யாவின் எண்ணெயில் சுமார் 50% உற்பத்தி செய்கின்றன. எனவே, விநியோகம் நிலையானதாக இருந்தாலும், விலைகள் இன்னும் உயரக்கூடும்.

ரஷ்ய எண்ணெய் உலக சந்தைகளை தொடர்ந்து சென்றடைய அமெரிக்கா போதுமான இடத்தை விட்டுச்சென்றுள்ளது என்று தனேஜா விளக்கினார். ரஷ்ய எண்ணெய் விநியோகத்தில் ஏற்படும் எந்தவொரு பெரிய இடையூறும் விலைகளை உயர்த்தும், இது அமெரிக்க பொருளாதாரத்தையும் அவரது வாக்காளர் தளத்தையும் பாதிக்கும் என்பதை டிரம்ப் புரிந்துகொள்கிறார் என்றார். இருப்பினும், ரஷ்ய எண்ணெய் வாங்கும் நாடுகள் மீதான அமெரிக்க இரண்டாம் நிலை தடைகளின் அச்சுறுத்தல் தீவிரமானது மற்றும் அவர்களில் பலர் தங்கள் இறக்குமதித் திட்டங்களை சரிசெய்ய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கலாம்.

உக்ரைன் பிரச்சினையில் பேச்சுவார்த்தை வழிகளைத் திறந்து வைக்க விரும்புவதால், மாஸ்கோவிற்கு எதிராக இன்னும் கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்க டிரம்ப் விரும்பவில்லை என்றும் தனேஜா கூறினார். ரஷ்யாவுடன் நட்புரீதியான வணிக உறவுகளை உருவாக்க டிரம்ப் நம்பிக்கையுடன் இருக்கலாம். எனவே புதிய தடைகள் எவ்வாறு உருவாகின்றன என்பதைப் பொறுத்திருந்து பார்ப்பது நல்லது என்றும் அவர் கூறினார்.

தடைகளின் வரிசை

ஜார்ஜ் மேசன் பல்கலைக்கழகத்தின் எரிசக்தி நிபுணர் மற்றும் மூத்த வருகைதரு உறுப்பினரான உமுத் ஷோக்ரியின் கூற்றுப்படி, ரோஸ்நெஃப்ட் மற்றும் லுகோயில் மீதான அமெரிக்கத் தடைகள், இந்த நிறுவனங்களுடனான எந்தவொரு வணிகத்திற்கும் பெரும் தடைகளை உருவாக்கும் நோக்கம் கொண்டவை. இந்த நடவடிக்கை ரஷ்யாவின் எண்ணெய் ஏற்றுமதியைக் கட்டுப்படுத்துவதையும், எரிசக்தியிலிருந்து அதன் வருமானத்தைக் குறைப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. ரஷ்ய எண்ணெயை அதிகம் வாங்கும் நாடுகளில் ஒன்றான இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, இந்தத் தடைகள் கடுமையான சவால்களை உருவாக்குகின்றன.

பொது மற்றும் தனியார் ஆகிய இரண்டு முக்கிய இந்திய சுத்திகரிப்பு நிலையங்களும், ரோஸ்நெஃப்ட் மற்றும் லுகோயிலால் கட்டுப்படுத்தப்படும் அல்லது செல்வாக்கு செலுத்தப்படும் பாதைகள் வழியாக வரும் ரஷ்ய எண்ணெயை பெரிதும் நம்பியுள்ளன. புதிய அபராதங்கள் விநியோக இடையூறுகள் மற்றும் ஒழுங்குமுறை சிக்கல்களின் அபாயத்தை அதிகரிப்பதாகவும், இந்திய சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் தங்கள் ஆதார உத்திகளை விரைவாக மாற்ற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுவதாகவும் ஷோக்ரி கூறினார். தங்களுக்குத் தேவையான எண்ணெய் மற்றும் ரசாயனங்களைத் தொடர்ந்து பெற, இந்தியா அதன் இறக்குமதியாளர்கள் பட்டியலை விரிவுபடுத்த வேண்டும் அல்லது தடைகளால் பாதிக்கப்படாத ரஷ்ய இடைத்தரகர்கள் மற்றும் வர்த்தகர்களுடன் இணைந்து பணியாற்ற வேண்டியிருக்கும்.

நவம்பர் 21-ஆம் தேதி தொடங்கும் அமலாக்கம் சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள்மீது உடனடி அழுத்தத்தை சேர்க்கிறது. அவர்கள் குறுகிய காலத்திற்குள் புதிய விதிமுறைகள் மற்றும் விநியோகச் சங்கிலி மாற்றங்களுக்கு விரைவாக சரிசெய்ய வேண்டும். இந்திய வாங்குபவர்கள் மறைமுக அல்லது மறுவிற்பனை சந்தைகள் மூலம் அதிக ரஷ்ய எண்ணெயை வாங்க முயற்சித்தாலும், இந்த முறைகள் செலவுகளை அதிகரிக்கலாம் அல்லது விநியோகச் சங்கிலி சிக்கல்களை உருவாக்கலாம். இது லாப வரம்புகளைக் குறைத்து உள்ளூர் எரிபொருள் விலைகளை உயர்த்தும்.

புதிய மேம்பாடு இந்திய சுத்திகரிப்பாளர்கள் தங்கள் ரஷ்ய எண்ணெய் உத்தியை நிறுத்துவதற்குப் பதிலாக சரிசெய்ய கட்டாயப்படுத்தும் ஒரு முக்கிய படியாகும் என்று Kpler-ன் முன்னணி ஆராய்ச்சி ஆய்வாளர் (சுத்திகரிப்பு மற்றும் மாடலிங்) சுமித் ரிட்டோலியா கூறினார். தடைகள் எண்ணெயை அல்ல, குறிப்பிட்ட நிறுவனங்களை குறிவைத்தாலும், அந்த நிறுவனங்களுடன் இணைக்கப்பட்ட எந்த பீப்பாய்களும் ரிலையன்ஸ் இண்டஸ்ட்ரீஸ் லிமிடெட் மற்றும் பொதுத்துறை எண்ணெய் நிறுவனங்கள் போன்ற இணக்கத்தை மையமாகக் கொண்ட வாங்குபவர்களால் தவிர்க்கப்படும் என்று அவர் விளக்கினார்.

நயாரா எனர்ஜி ரோஸ்நெஃப்டிடமிருந்து மட்டுமே எண்ணெயை வாங்க ஒப்பந்தத்தின் மூலம் கட்டாயப்படுத்தப்படவில்லை என்று தொழில்துறை வட்டாரங்கள் தெரிவித்தன. இது மற்ற சப்ளையர்களிடமிருந்தும் வாங்கலாம். நயாரா எனர்ஜி, ரஷ்யாவின் அரசுக்குச் சொந்தமான எண்ணெய் நிறுவனமான PJSC NK Rosneft மற்றும் Kesani Enterprises Company Ltd ஆகியவற்றுக்குச் சொந்தமானது. இது Mareterra குழுமம் (அதன் Hara Capital Sarl அலகு மூலம்) மற்றும் ரஷ்யாவின் UCP முதலீட்டுக் குழுவால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு முதலீட்டுக் குழுவாகும். 

முக்கியமாக அனுமதி பெறாத வர்த்தகர்கள், சிறிய ரஷ்ய உற்பத்தியாளர்கள் அல்லது இடைத்தரகர்கள் மூலம் இந்தியா இன்னும் பிற விற்பனையாளர்கள் மூலம் ரஷ்ய எண்ணெயை வாங்க முடியும். 2022-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு, வர்த்தகம் இந்த வழியில் வளர்ந்தது, பணம் செலுத்துதல், காப்பீடு மற்றும் தளவாடங்களை நிர்வகிக்கும் புதிய வர்த்தக நிறுவனங்களைப் பயன்படுத்தி, இந்திய சுத்திகரிப்பு நிறுவனங்களை அனுமதிக்கப்பட்ட நிறுவனங்களிலிருந்து தனித்தனியாக வைத்திருக்கிறது என்று ரிட்டோலியா கூறினார்.

இந்திய சுத்திகரிப்பு நிறுவனங்கள் மத்திய கிழக்கு (சவுதி அரேபியா, ஐக்கிய அரபு எமிரேட்ஸ், ஈராக்), மேற்கு ஆப்பிரிக்கா (நைஜீரியா, அங்கோலா), லத்தீன் அமெரிக்கா (பிரேசில், கயானா, மெக்சிகோ) மற்றும் அமெரிக்காவிலிருந்து அதிக எண்ணெய் வாங்க முயற்சிக்கும். இறக்குமதியாளர்களை மாற்றுவது ஒரு பிரச்சனையல்ல, ஆனால் உண்மையான சவால் செலவு ஆகும். அதிக கப்பல் கட்டணங்கள் மற்றும் சிறிய விலை வேறுபாடுகள் ஏற்கனவே உள்ள ஆதாரங்களை மாற்றுவதை விலை உயர்ந்ததாக ஆக்குகின்றன என்று அவர் கூறினார்.

இருப்பினும், அனுமதி பெறாத இடைத்தரகர்கள் மூலம் இந்தியாவின் எண்ணெய் விநியோகத்தில் ரஷ்யா ஒரு பகுதியாக இருக்கும். இந்தியாவின் கச்சா எண்ணெய் கலவையில் ரஷ்யப் பங்கு 30–35% இருந்தாலும், இந்திய சுத்திகரிப்பு நிறுவனங்களும் பல வகைகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. இவற்றில் பாஸ்ரா மீடியம் அண்ட் ஹெவி (ஈராக்), மாயா (மெக்சிகோ), காஸ்டில்லா மற்றும் வாஸ்கோனியா (கொலம்பியா), WTI (அமெரிக்கா), அக்பாமி (நைஜீரியா) மற்றும் அரபு எக்ஸ்ட்ரா லைட் அண்ட் மீடியம் (சவுதி அரேபியா) ஆகியவை அடங்கும்.

இந்தக் கலவை சந்தை விலைகள், தரம் மற்றும் கிடைக்கும் தன்மையைப் பொறுத்து வெவ்வேறு கச்சா எண்ணெய்களுக்கு இடையில் மாறுவதற்கு சுத்திகரிப்பு நிறுவனங்களுக்கு நெகிழ்வுத்தன்மையை அளிக்கிறது என்று அவர் கூறினார்.

2022ஆம் ஆண்டு முதல் ரஷ்ய எண்ணெய் மீதான அதிக தள்ளுபடியிலிருந்து இந்தியா லாபம் ஈட்டியுள்ளது. இப்போது, ​​புது தில்லி தனது பொருளாதார நன்மையைப் பாதுகாக்க வேண்டும் மற்றும் அமெரிக்க அழுத்தத்திற்கு அடிபணிவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Original article:

New dynamics over Russian oil -Richa Mishra

Read More →

நிச்சயமற்ற இந்தக் காலகட்டத்தில் வளர்ச்சியை எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது? -ரித்விகா பட்கிரி

 அதிகரித்துவரும் கட்டணங்கள், வர்த்தகப் போர்கள் மற்றும் புவிசார் அரசியல் உறுதியற்ற தன்மை ஆகியவற்றால் குறிக்கப்பட்ட நிச்சயமற்றத் தன்மைகள் நிறைந்த இந்தக் காலக்கட்டத்தில், வளர்ச்சிப் பிரச்சினை பெருகிய முறையில் ஒரு பொதுவான கவலையாக மாறியுள்ளது. ஆனால் வளர்ச்சி என்ற கருத்தை எவ்வாறு சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்வது?

இன்றைய நிச்சயமற்ற காலங்களில், 22வது ஆசியான்-இந்தியா உச்சிமாநாட்டில் பிரதமர் நரேந்திர மோடி, இந்தியா-ஆசியான் கூட்டாண்மை உலகளாவிய நிலைத்தன்மை மற்றும் முன்னேற்றத்திற்கான வலுவான அடித்தளமாக மாறி வருவதாகக் கூறினார்.

வர்த்தகப் போர்கள், அதிகரித்துவரும் வரிகள் மற்றும் அரசியல் பதட்டங்கள் போன்ற பிரச்சினைகள் காரணமாக வளர்ச்சி பல நாடுகளுக்கு பொதுவான கவலையாக மாறியுள்ளது. இது ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது. வளர்ச்சி என்றால் உண்மையில் என்ன? இது பொருளாதார வளர்ச்சி, சமூக மாற்றத்தின் செயல்முறை அல்லது பல்வேறு முன்னேற்ற மாதிரிகள் மூலம் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய ஏதாவது ஒன்றா? என்பதைக் கூர்ந்து கவனிப்போம்.

வளர்ச்சி என்றால் என்ன?

1950 மற்றும் 1960-ஆம் ஆண்டுகளில், "வளர்ச்சி" என்ற சொல் முக்கியமாக பொருளாதார வளர்ச்சியைக் குறிக்கிறது. இது எண்கள் மற்றும் புள்ளிவிவரங்களில் அளவிடப்படுகிறது. பொருளாதார நிபுணர் வால்ட் ரோஸ்டோவ் வளர்ச்சியை ஒரு படிப்படியான சமூக மாற்றமாகக் கண்டார். அங்கு பிராந்தியங்கள் ஐந்து வெவ்வேறு "வளர்ச்சி நிலைகள்" வழியாக நகரும்.

பொருளாதார நிபுணர் சைமன் குஸ்நெட்ஸ் சமத்துவமின்மைக்கும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் இடையே ஒரு தலைகீழ் U-வடிவ இணைப்பை (U-shaped link) முன்மொழிந்தார். நாடுகள் வளரும்போது, ​​சமத்துவமின்மை முதலில் அதிகரிக்கிறது, பின்னர் ஒரு குறிப்பிட்ட நிலையை அடைந்த பிறகு குறைகிறது என்று அவர் விளக்கினார். விவசாயப் பொருளாதாரத்திலிருந்து தொழில்துறை பொருளாதாரத்திற்கு மாறும்போது, ​​நகர்ப்புற வேலைகள் அதிக ஊதியம் பெறுவதால் சமத்துவமின்மை அதிகரிக்கிறது. இது கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறங்களுக்கு இடையே இடைவெளியை உருவாக்குகிறது.

மேம்பாட்டு பொருளாதார நிபுணர் மைக்கேல் லிப்டன், இத்தகைய "நகர்ப்புற-சார்புடைய" (“urban-biased”) கொள்கைகள் கிராமப்புற ஏழைகளைப் புறக்கணிக்கும் அதேவேளையில் நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கத்திற்கு பயனளிக்கின்றன என்று வாதிட்டார். இதற்கிடையில், பெண்ணிய பொருளாதார நிபுணர் கிளாடியா கோல்டின், தொழிலாளர் தொகுப்பில் பெண்களின் பங்கேற்பு U- வடிவ முறையைப் பின்பற்றுகிறது என்று குறிப்பிட்டார். மேலும், இது தொழில்துறைக்கு முந்தைய விவசாய சமூகங்களில் அதிகமாகவும், ஆரம்பகால தொழில்மயமாக்கலின்போது குறைவாகவும் பின்னர் மீண்டும் உயரும் என்று குறிப்பிட்டார்.

1987ஆம் ஆண்டில், பிரண்ட்லேண்ட் அறிக்கை "நிலையான வளர்ச்சி" (“sustainable development”.) என்ற கருத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. எதிர்கால சந்ததியினர் தங்கள் தேவைகளைப் பூர்த்திசெய்யும் திறனுக்கு தீங்கு விளைவிக்காமல் தற்போதைய தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் வளர்ச்சி என்று அது வரையறுத்தது. விரைவான பொருளாதார வளர்ச்சி நிலம், நீர் மற்றும் பிற இயற்கை வளங்களை களைந்து சுற்றுச்சூழலுக்கு தீங்கு விளைவிப்பதால் இந்த யோசனை எழுந்தது.

வளர்ச்சி மாதிரியின் வரையறை

வளர்ச்சி மாதிரி என்பது வளர்ச்சியின் பல்வேறு நிலைகள் அல்லது கட்டங்களை விளக்கும் ஒரு கட்டமைப்பாகும். இருப்பினும், அனைத்து நாடுகளும் பின்பற்றிய ஒற்றை மாதிரி எதுவும் இல்லை.

உதாரணமாக, 1840-ஆம் ஆண்டுகளில் இங்கிலாந்தில் முதலாளித்துவ வளர்ச்சி விரைவான தொழில்மயமாக்கலால் குறிக்கப்பட்டது. இது பெரிய அளவிலான நகரமயமாக்கல், தொழிற்சாலை வேலைகளில் அதிகரிப்பு, புதிய இயந்திரங்கள் மற்றும் நீராவி சக்தியின் பயன்பாடு மற்றும் தொழில்துறை உற்பத்தியில் உயர்வுக்கு வழிவகுத்தது.  இதில் முதலாளிகள் பெரும் லாபம் ஈட்டினர் மற்றும் செல்வத்தை குவித்தனர். ஆனால் தொழிலாளர்கள் தொடர்ந்து குறைந்த ஊதியத்தைப் பெற்றனர்.

1960ஆம் ஆண்டுகளில், கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் - சிங்கப்பூர், ஹாங்காங், தைவான் மற்றும் தென் கொரியா போன்ற நாடுகள்  விரைவான தொழில்மயமாக்கல் மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியை அனுபவித்தன. அவற்றின் வளர்ச்சி ஏற்றுமதி சார்ந்த கொள்கைகள் மற்றும் வலுவான அரசாங்க ஆதரவு மூலம் இயக்கப்பட்டது.

மறுபுறம், இந்தியா அதன் ஐந்தாண்டு திட்டங்கள் மூலம் ஒரு கலப்பு பொருளாதார மாதிரியை ஏற்றுக்கொண்டது. பின்னர், 1990-ஆம் ஆண்டுகளின் முற்பகுதியில், பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் தனியார்மயமாக்கல் மற்றும் போட்டியுடன் கூடிய சந்தை அடிப்படையிலான அமைப்புக்கு கவனம் செலுத்தின.

வளரும் பொருளாதாரங்களில் அரசின் பங்கு

இரண்டாம் உலகப் போர் மற்றும் பிரெட்டன் வூட்ஸ் அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டபிறகு, ஆசியா, ஆப்பிரிக்கா மற்றும் லத்தீன் அமெரிக்காவில் புதிதாக சுதந்திரம் பெற்ற பல நாடுகள் பலவீனமான தொழில்துறை தளங்களை எதிர்கொண்டன. அவற்றின் பொருளாதாரங்கள் முக்கியமாக முதன்மை பொருட்கள் அல்லது விவசாய பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்வதைச் சார்ந்திருந்தன.

நீண்டகாலத்திற்கு, முதன்மை பொருட்களின் விலைகள் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பொருட்களுடன் ஒப்பிடும்போது குறைகின்றன என்று ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. இது வர்த்தக விதிமுறைகளில் சரிவுக்கு வழிவகுக்கிறது. அதாவது ஏற்றுமதி விலைகளுக்கும் இறக்குமதி விலைகளுக்கும் இடையிலான விகிதம் இந்த நாடுகளுக்கு மோசமாகிறது.

வளர்ச்சி ஆய்வுகளில் உள்ள பிரீபிஷ்-சிங்கர் (Prebisch-Singer) கருதுகோளின்படி, வர்த்தக விதிமுறைகள் வளரும் நாடுகளுக்கு எதிராக நகரும். இதன் விளைவாக, தொழில்துறைரீதியாக வளர்ந்த நாடுகளிலிருந்து உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பொருட்களை இறக்குமதி செய்ய அவர்கள் அதிக அளவு மூலப்பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்ய வேண்டும். இதன் காரணமாக, இந்த புதிய நாடுகளின் வளர்ச்சிக் கொள்கைகளை வடிவமைப்பதில் அரசு முக்கியப் பங்கு வகிக்கத் தொடங்கியது.

“உள்ளூர் புத்தொழில் (infant industry)” வாதமும் இந்த யோசனையை ஆதரிக்கிறது. வெளிநாட்டு தொழில்களுடன் போட்டியிட புதிய உள்நாட்டு தொழில்களுக்கு கட்டணங்கள் மற்றும் மானியங்கள் மூலம் தற்காலிக பாதுகாப்பு தேவை என்று பரிந்துரைக்கிறது. எனவே, காலனித்துவத்திற்குப் பிந்தைய அரசு தலைமையிலான வளர்ச்சி மாதிரியானது. பொருளாதாரத் திட்டமிடல், பாதுகாப்பு, தலையீடு மற்றும் பொதுத்துறையின் வளர்ச்சி மூலம் தேசத்தைக் கட்டியெழுப்புவதில் மாநிலத்தை மையமாகக் கொண்டது.

இருப்பினும், வளரும் நாடுகள் பெரும்பாலும் சந்தை தோல்விகள், துல்லியமான தகவல் இல்லாமை, பலவீனமான போட்டி மற்றும் முழுமையற்ற அல்லது வளர்ச்சியடையாத சந்தைகள் போன்ற பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்கின்றன. 1980ஆம் ஆண்டுகளில் இருந்து, பிரெட்டன் வூட்ஸ் நிறுவனங்கள் வாஷிங்டன் ஒருமித்த கருத்து என்ற புதிய கொள்கை கட்டமைப்பை ஊக்குவித்து வருகின்றன. இது வர்த்தக தாராளமயமாக்கல், தனியார்மயமாக்கல் மற்றும் நிதி தாராளமயமாக்கல் போன்ற சந்தை அடிப்படையிலான சீர்திருத்தங்களை பரிந்துரைத்தது.

மையப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் மையப்படுத்தப்படாத வளர்ச்சி மாதிரிகள்

வளர்ச்சி மாதிரிகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான இரண்டு முக்கிய கருத்துக்கள் மையப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் பரவலாக்கப்பட்ட அணுகுமுறைகள் ஆகும்.

ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட மாதிரியில், முடிவெடுத்தல், வள ஒதுக்கீடு மற்றும் திட்டமிடல் ஆகியவை ஒன்றிய அரசாங்கத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. உதாரணங்களில் இந்தியாவின் ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள், சீனாவின் மையப்படுத்தப்பட்ட திட்டமிடப்பட்ட பொருளாதாரம் மற்றும் சோவியத் ஒன்றியத்தின் ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் ஆகியவை அடங்கும். எடுத்துக்காட்டாக, டெங் சியாவோபிங் தலைமையிலான சீனாவின் ஆறாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டம் (1981–1985), வர்த்தகத்தை அதிகரிக்கவும், வெளிநாட்டு முதலீட்டை ஈர்க்கவும், தொழில்துறை மற்றும் விவசாய உற்பத்தியில் சராசரியாக 5% ஆண்டு வளர்ச்சி விகிதத்தை அடையவும் சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்களை (SEZ) உருவாக்கியது.

சீனாவில் மையப்படுத்தப்பட்ட மாதிரி தொழில்துறை மற்றும் விவசாய தொழில்நுட்பங்களைப் பரப்புவதிலும் வெற்றிகரமாக இருந்தது.

இதற்கு நேர்மாறாக, பரவலாக்கப்பட்ட மாதிரிகள் முடிவெடுத்தல், திட்டமிடல் மற்றும் வள ஒதுக்கீட்டை உள்ளூர் அரசாங்கங்களுக்கு மாற்றுகின்றன.

கடந்த 40 ஆண்டுகளில், பல வளரும் நாடுகள் பரவலாக்கப்பட்ட வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்க சீர்திருத்தங்களை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளன. கலாச்சாரப் புரட்சியின்போது சீனாவின் சுகாதார சீர்திருத்தங்கள் ஒரு ஆரம்ப உதாரணம், நகர்ப்புற மருத்துவமனைகள் மற்றும் மருத்துவப் பள்ளிகள் கிராமப்புறங்களில் மருத்துவமனைகளை அமைத்தன. உள்ளூர் தேவைகளைப் புரிந்துகொண்ட நடமாடும் மருத்துவக் குழுக்கள் மற்றும் மருத்துவர்கள், அடிப்படை சுகாதாரப் பராமரிப்பு, மருத்துவக் கல்வி மற்றும் பொதுவான நோய்களுக்கான சிகிச்சையை வழங்கினர்.

இந்தியாவின் மூன்று அடுக்கு உள்ளூர் சுயாட்சி அமைப்பு

1992-ஆம் ஆண்டின் 73வது மற்றும் 74வது அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் பரவலாக்க சீர்திருத்தங்களுக்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டுகள். அவை கிராமப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் (பஞ்சாயத்துகள்) மற்றும் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் (நகராட்சிகள்) ஆகியவற்றிற்கு அரசியலமைப்பு அந்தஸ்தை வழங்கின. இந்தத் திருத்தங்கள் பஞ்சாயத்து ராஜ் நிறுவனங்கள் (PRI) மூலம் கிராமம், இடைநிலை மற்றும் மாவட்ட மட்டங்களில் உள்ளூர் சுயாட்சியின் மூன்று அடுக்கு முறையை அறிமுகப்படுத்தின. முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை உள்ளூர் மட்டத்திற்கு மாற்றுவது, பொது பங்கேற்பை ஊக்குவிப்பது மற்றும் அடிமட்டத்தில் ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்துவதே அவற்றின் குறிக்கோளாக இருந்தது.

இந்த வளர்ச்சி மற்றும் நிர்வாக மாதிரிகள் வெளிப்படைத்தன்மை, சமூக உரிமை மற்றும் உள்ளடக்கத்தை ஊக்குவிக்கின்றன. அதாவது, முடிவெடுப்பதில் பெண்களுக்கு அதிக பிரதிநிதித்துவம் வழங்குதல் போன்றவை முக்கியமானதாக இருந்தது.

இருப்பினும், பரவலாக்கப்பட்ட அமைப்புகளில்கூட, கட்டமைப்பு சிக்கல்கள் பெரும்பாலும் இருக்கும். சில நேரங்களில், உள்ளூர் அரசாங்கங்கள் வளர்ச்சி மற்றும் வருவாயில் அதிகக் கவனம் செலுத்துகின்றன. இது அவர்களின் சொந்த நலனுக்காக சில தொழில்களை ஆதரிப்பதன் மூலமோ அல்லது தொழில்துறை திட்டங்களுக்கு நிலத்தை எடுப்பதன் மூலமோ அதிகாரத்தை தவறாகப் பயன்படுத்த வழிவகுக்கும். இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளில், உள்ளூர் சுயாட்சி தேசிய சந்தைகளின் ஒற்றுமையை பலவீனப்படுத்தக்கூடும்.

நவீன வளர்ச்சி மாதிரிகள் இப்போது வளர்ச்சி என்பது ஒரு சிக்கலான செயல்முறை என்பதை புரிந்துகொள்கின்றன. உதாரணமாக, நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளை (SDGs) அடைவதை நோக்கமாகக் கொண்ட இந்தியாவின் வளர்ச்சி நோக்கம், மையப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் பரவலாக்கப்பட்ட முறைகளை ஒருங்கிணைக்கிறது.

போஷன் அபியான் என்றும் அழைக்கப்படும் தேசிய ஊட்டச்சத்து இயக்கம், 2018-ல் தொடங்கப்பட்டது மற்றும் SDG 3 உடன் ஒத்துப்போகிறது. நல்ல ஆரோக்கியம் மற்றும் நல்வாழ்வு. ஊட்டச்சத்து குறைபாடு, வளர்ச்சியின்மை மற்றும் இரத்த சோகையைக் குறைப்பதன் மூலம் குழந்தைகள், கர்ப்பிணிப் பெண்கள் மற்றும் பாலூட்டும் தாய்மார்களுக்கு ஊட்டச்சத்தை மேம்படுத்துவதை இது நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. பின்னர், இது சக்ஷம் அங்கன்வாடி மற்றும் போஷன் 2.0 உடன் இணைக்கப்பட்டு ஒற்றை ஒருங்கிணைந்த ஊட்டச்சத்து ஆதரவு திட்டத்தை உருவாக்கியது.

போஷன் 2.0 ஒன்றிய அரசால் நிதியளிக்கப்படுகிறது. ஆனால், மாநில அரசுகளால் செயல்படுத்தப்படுகிறது. அடிமட்ட அளவில், அங்கன்வாடி ஊழியர்கள் பெரும்பாலும் பெண்கள் சுகாதாரம், ஊட்டச்சத்து மற்றும் குழந்தைப் பருவ கல்வி தொடர்பான சேவைகளை வழங்குகிறார்கள். அவர்கள் பெரும்பாலும் குறைந்த ஊதியம் பெற்றாலும், இந்த தொழிலாளர்கள் கிராமப்புற இந்தியாவில் குழந்தைகள் மற்றும் பெண்கள் சுகாதாரப் பராமரிப்பின் அடித்தளமாக மாறிவிட்டனர்.

வளர்ச்சியை மறுபரிசீலனை செய்தல்

நவீன மேம்பாட்டு மாதிரிகள் மையப்படுத்தப்பட்ட கொள்கை உருவாக்கம் (centralised policy--making) மற்றும் பரவலாக்கப்பட்ட செயல்படுத்தல் (decentralised execution) ஆகியவற்றை இணைக்கின்றன. இருப்பினும், முடிவுகளை எடுக்கும் மற்றும் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் அதிகாரம் பெரும்பாலும் உள்ளூர் அறிவைக் கொண்டவர்களிடமிருந்தும் உண்மையான செயல்படுத்தலைக் கையாளுபவர்களிடமிருந்தும் விலகியே இருக்கும்.

எடுத்துக்காட்டாக, இந்தியாவின் கோவிட்-19-ஐ எதிர்கொள்ளும் முடிவெடுக்கும் அமைப்பு மிகவும் மையப்படுத்தப்பட்டதாக இருந்தது. இருப்பினும், உள்ளூர் சுகாதார ஊழியர்கள் முக்கியப் பங்கு வகித்தனர். தடுப்பூசி கொள்முதல் மற்றும் விநியோகம் ஒன்றிய அரசால் நிர்வகிக்கப்பட்டது. முன்னுரிமை குழுக்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது மற்றும் நாடு தழுவிய பதிவு தேவைப்படுவது போன்ற முக்கிய முடிவுகளும் ஒன்றிய அளவில் எடுக்கப்பட்டன.

இதற்கிடையில், உள்ளூர் சுகாதார ஊழியர்கள் கார்கில் போன்ற தொலைதூரப் பகுதிகளில் வீடுவீடாக தடுப்பூசி இயக்கங்களை நடத்தினர். செயல்படுத்தல் பரவலாக்கப்பட்டிருந்தாலும், கோவின் (CoWIN) தளத்தில் கட்டாயப் பதிவு பல குடிமக்களை டிஜிட்டல் அணுகல் அல்லது கல்வியறிவு இல்லாமல் விட்டுவிட்டன. இது மையப்படுத்தப்பட்ட திட்டமிடல் மற்றும் உள்ளூர் யதார்த்தங்களுக்கு இடையே தெளிவான இடைவெளியைக் காட்டியது.

உள்ளூர் தேவைகளுக்கு ஏற்ற முடிவுகளை எடுக்க உள்ளூர் அரசாங்கங்களுக்கு அதிக சுதந்திரத்தையும் வளங்களையும் வழங்குவதன் மூலம் அதிகாரப் பரவலாக்கம் இத்தகைய சிக்கல்களைச் சமாளிக்க உதவும். ஆனால் இந்தக் கொள்கைகளின் வெற்றி உள்ளூர் நிறுவனங்கள் எவ்வளவு திறமையானவை மற்றும் அவர்களின் நலன்கள் தேசிய இலக்குகளுடன் எவ்வளவு ஒத்துப்போகின்றன என்பதைப் பொறுத்தது.

மையப்படுத்தப்பட்ட முடிவுகளுடன் உள்ளூர் நிர்வாகத்தை இணைப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும் அதே வேளையில், முடிவெடுப்பது மற்றும் வரவு செலவுத் திட்டங்களில் உள்ளூர் நிறுவனங்களுக்கு அதிகக் கட்டுப்பாட்டை வழங்குவதன் மூலம் அவற்றை வலுப்படுத்துவதும் சமமாக முக்கியமானது. பயிற்சி மற்றும் சிறந்த உள்கட்டமைப்பு மூலம் உள்ளூர் திறனை வளர்ப்பது, மேம்பாட்டுத் திட்டங்களின் விநியோகம் மற்றும் கண்காணிப்பை மேம்படுத்தலாம்.

வாசிப்பிற்குப் பிறகான கேள்விகள் :

• இன்றைய வளர்ச்சி மாதிரிகளில், முடிவெடுப்பதும் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதும் பெரும்பாலும் தகவல் மற்றும் செயல்பாடு கிடைக்கும் இடங்களிலிருந்து வெகு தொலைவில் கையாளப்படுகின்றன. இது வளர்ச்சியின் முக்கிய இலக்கைத் தோற்கடிக்கிறது. இந்தப் பிரச்சினையை விமர்சன ரீதியாக மதிப்பிடுங்கள்.

• குஸ்நெட்ஸ் வளைவைப் பயன்படுத்தி ஒரு நாடு விவசாயப் பொருளாதாரத்திலிருந்து தொழில்துறைப் பொருளாதாரத்திற்கு எவ்வாறு மாறுகிறது என்பதை விளக்குங்கள்.

• பிரெட்டன் வூட்ஸ் நிறுவனங்கள் வாஷிங்டன் ஒருமித்த கருத்து எனப்படும் கொள்கை கட்டமைப்பை அறிமுகப்படுத்தின. இது வர்த்தக தாராளமயமாக்கல், தனியார்மயமாக்கல் மற்றும் நிதி தாராளமயமாக்கலில் கவனம் செலுத்தி வளரும் நாடுகளுக்கான சந்தை அடிப்படையிலான சீர்திருத்தங்களை ஊக்குவித்தது. இந்தக் கொள்கைகள் உலகளாவிய தெற்கில் உள்ள நாடுகளின் வளர்ச்சிப் பாதைகளில் எவ்வாறு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின என்பதை விளக்குங்கள்.

• பபரவலாக்கல் உள்ளூர் அரசுகளுக்கு அதிக முடிவெடுக்கும் தன்னாட்சி மற்றும் உள்ளூர் தேவைகளுக்கு கொள்கைகளைத் தனிப்பயனாக்க வளங்களை வழங்குவதன் மூலம் கட்டமைப்பு தடைகளைக் குறைக்க உதவும். ஆனால் அத்தகைய கொள்கைகளின் செயல்திறனை எவ்வாறு உறுதிப்படுத்த முடியும்?

Original article:

How to understand development in this era of uncertainties. -Ritwika Patgiri

Read More →