பொய் கண்டறியும் சோதனைகளை (lie-detection tests) நடத்துவதற்குச் சில நிபந்தனைகள் பூர்த்தி செய்யப்பட்டாலும், அத்தகைய சோதனையை நடத்துவதற்கும், அதன் முடிவுகளை ஆதாரமாகக் கொள்வதற்கும் இடையே உச்சநீதிமன்றம் வேறுபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.
NEET UG 2026 வினாத்தாள் கசிவு வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட மூவர், "தங்கள் நிரபராதித் தன்மையையும், இதில் தங்களுக்குத் தொடர்பில்லை என்பதையும் நிரூபிக்கவும்", "உண்மையான குற்றவாளிகளைக் கண்டறிய" மத்திய புலனாய்வு முகமைக்கு (CBI) உதவவும் தாங்களாகவே முன்வந்து 'பாலிகிராஃப்' (polygraph) மற்றும் 'மூளை மேப்பிங்' (brain mapping) சோதனைகளுக்கு உட்பட விருப்பம் தெரிவித்தனர்.
ஆனால் திங்கள்கிழமை (ஆகஸ்ட் 10), புது தில்லியில் உள்ள ரவுஸ் அவென்யூ நீதிமன்றத்தின் சிறப்பு நீதிபதி (விரைவு நீதிமன்றம்) அஜய் குப்தா அந்த மனுவை நிராகரித்தார்.
தற்போதைய நிலையில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட இந்த மனு, "சட்ட நடைமுறையைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதைத் தவிர வேறில்லை என்றும், இவ்வழக்கின் நடவடிக்கைகளைத் தாமதப்படுத்தும் நோக்கிலேயே இது தாக்கல் செய்யப்பட்டிருப்பதாகத் தோன்றுவதாகவும்" அவர் குறிப்பிட்டார். குற்றப்பத்திரிகை ஏற்கனவே தாக்கல் செய்யப்பட்டுவிட்டதால், இச்சோதனைகளுக்கு உட்படுவதற்கான அவர்களின் கோரிக்கை சட்டப்படி செல்லுபடியாகாது என்றும் சிபிஐ நீதிமன்றத்தில் வாதிட்டிருந்தது.
குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களுக்கு எதிரான விசாரணையை சிபிஐ ஏற்கனவே முடித்துவிட்டதால், இந்த நிலையில் அவர்களிடம் இருந்து எந்த உதவியும் தேவைப்படவில்லை என்று நீதிமன்ற உத்தரவு குறிப்பிட்டது.
பொய் கண்டறியும் சோதனைகள் (lie-detection tests) குறித்துச் சட்டம் என்ன சொல்கிறது?
2010-ல் நடைபெற்ற 'செல்வி எதிர். கர்நாடக அரசு' (Selvi vs State of Karnataka) வழக்கில், சம்பந்தப்பட்ட நபரின் ஒப்புதல் இல்லாமல் 'நார்கோ அனாலிசிஸ்' (narco analysis), 'பாலிகிராஃப்' (polygraph) மற்றும் 'மூளை மின் செயல்பாட்டு விவரப் பதிவு' (Brain Electrical Activation Profile (BEAP)) ஆகிய சோதனைகளை நடத்த முடியாது என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அவ்வாறு செய்வது, அரசியலமைப்பின் பிரிவு 20(3)-ன்கீழ் உள்ள 'தமக்கு எதிராகத் தாமே சாட்சியம் அளிப்பதில் இருந்து பாதுகாத்துக்கொள்ளும் உரிமை' மற்றும் பிரிவு 21-ன்கீழ் உள்ள 'தனிநபர் சுதந்திரம்' ஆகியவற்றை மீறுவதாக அமையும்.
இத்தொழில்நுட்பங்கள் ஒருவரிடமிருந்து நேரடியாகத் தகவல்களைப் பெற முயல்வதாலும், சாதாரண விசாரணையில் இல்லாத வகையில் ஒருவரின் மனரீதியான தனியுரிமையில் (mental privacy) தலையிடுவதாலும் இத்தகைய முடிவை நீதிமன்றம் எடுத்தது. "இத்தொழில்நுட்பங்களில் எதையேனும் கட்டாயமாகச் செயல்படுத்துவது ஒரு தனிநபரின் மனரீதியான தனியுரிமையில் நியாயமற்ற தலையீடாகும். மேலும், வளர்ந்து வரும் சர்வதேச மனித உரிமைகள் விதிமுறைகளின் அடிப்படையில் பார்த்தால், இது 'கொடுமையான, மனிதாபிமானமற்ற அல்லது கண்ணியத்தைக் குறைக்கும் வகையிலான நடத்தையாகவும்' அமையும்" என்று அந்தத் தீர்ப்பு குறிப்பிட்டது.
இவற்றைச் சாதாரண விசாரணை அல்லது தானாக முன்வந்து அளிக்கும் வாக்குமூலத்திலிருந்து இச்சோதனைகள் வேறுபடுகின்றன. ஏனெனில், ஒரு நபர் தனது பதில்கள் மீது கொண்டிருக்கும் கட்டுப்பாட்டைத் தாண்டிச் செயல்படும் வகையிலேயே இச்சோதனைகள் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, சோதனையின்போது வெளிப்படும் பதில்களை அந்த நபர் உணர்வுபூர்வமாகத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை என்றும் அது சுட்டிக்காட்டியது. மேலும் இதில் குறிப்பிட்டதாவது, போதைப்பொருள் மூலம் பெறப்படும் தகவல்கள் அல்லது ஒருவரின் உடலியல் எதிர்வினைகளை அளவிடுவதன் வாயிலாகப் பெறப்படும் முக்கிய முடிவுகள் ஆகியவற்றை, அந்த நபரின் மனரீதியான தனித்துரிமையில் செய்யப்படும் ஊடுருவல் என்று விவரிக்கலாம். மேலும், அத்துடன் இத்தொழில்நுட்பங்களில் ஏதேனும் ஒன்றைப் பயன்படுத்தக்கூடும் என்று அச்சுறுத்தப்பட்டால், ஒரு நபர் தனக்குத்தானே எதிரான வாக்குமூலத்தை அளிக்க நேரிடலாம் என்றும் அது குறிப்பிட்டது.
இத்தகைய பரிசோதனைகள் முற்றிலும் தடை செய்யப்பட்டுள்ளனவா?
'செல்வி' (Selvi) வழக்கின் தீர்ப்பின்படி, தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையத்தின் (National Human Rights Commission) 2000-ம் ஆண்டு வழிகாட்டுதல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பாதுகாப்பு நடைமுறைகள் பின்பற்றப்படும் பட்சத்தில், இத்தகைய சோதனைகளை விருப்பத்தின் பேரில் மேற்கொள்வதை உச்சநீதிமன்றம் அனுமதித்தது.
இத்தகைய சோதனைக்கான ஒப்புதல் ஒரு நீதித்துறை நடுவர் (judicial magistrate) முன்னிலையில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்றும், சோதனைக்கு உட்படுத்தப்படும் நபர் இச்செயல்முறையின் மருத்துவ, உணர்வுப்பூர்வ மற்றும் சட்டரீதியான விளைவுகள் குறித்த சட்ட ஆலோசனையைப் பெற வாய்ப்பளிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
நீதிமன்றம் மேலும் குறிப்பிட்டதாவது, "ஒரு நபர் இத்தகைய சோதனைகளில் ஏதேனும் ஒன்றை மேற்கொள்ள ஒப்புதல் அளித்திருந்தாலும்கூட, சோதனைக்கான முடிவுகளை மட்டும் சாட்சியமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஏனெனில், அசோதனையின்போது வெளிப்படும் தீர்வுகள்மீது அந்த நபருக்கு உணர்வுப்பூர்வமான கட்டுப்பாடு இருப்பதில்லை..."
இருப்பினும், இந்த நிபந்தனைகள் பூர்த்தி செய்யப்பட்டாலும், சோதனையை நடத்துவதற்கும் அதன் முடிவுகளைச் சான்றாகக் கொள்வதற்கும் இடையே உச்சநீதிமன்றம் வேறுபாட்டைக் காட்டியது. பதில்கள் அளிக்கப்படும்போது சம்பந்தப்பட்ட நபர் சுயநினைவற்ற நிலையில் இருப்பதால், சோதனை முடிவுகளைக் குற்றத்திற்கான உறுதியான சான்றாகக் கருத முடியாது.
பாரதிய சக்ஸ்ய அதினியம் (Bharatiya Sakshya Adhiniyam (BSA)) சட்டத்தின் பிரிவு 23-ஐக் குறிப்பிடுவது அவசியமாகும். அதன்படி, பிணைக் காவலில் இருக்கும்போது காவல்துறை அதிகாரியிடம் அளிக்கப்படும் வாக்குமூலங்களை, குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு எதிராகச் சான்றாகப் பயன்படுத்த முடியாது. ஆனால், அத்தகவல் ஏதேனும் ஒரு 'நேரடி உண்மையை' (physical fact) கண்டறிய வழிவகுக்கும் பட்சத்தில் இதற்கு விதிவிலக்கு உண்டு.
இதில் பாரதிய சக்ஸ்ய அதினியம் (Bharatiya Sakshya Adhiniyam (BSA)) பிரிவு 23-ல் உள்ள “கண்டறியப்பட்ட உண்மை” (fact discovered) தொடர்பான விதிவிலக்கின்கீழ் வரும் ஒரு பொருள், இடம் அல்லது ஆவணம் ஆகியவை அடங்கலாம். இருப்பினும், அவ்வாறு கண்டறியப்பட்ட உண்மையும்கூட, தனிப்பட்ட முறையில் ஒரு முழுமையான ஆதாரமாக அமையாமல், பிற ஆதாரங்களை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு சான்றாகவே (corroboration) செயல்படுகிறது.
குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஒருவர் இச்சோதனைகளைத் தானாக முன்வந்து மேற்கொள்ள வலியுறுத்த முடியுமா?
வரதட்சணை கொடுமை தொடர்பான வழக்கில், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் மற்றும் சாட்சிகள் அனைவர் மீதும் 'நர்கோ-பகுப்பாய்வு' (narco-analysis) சோதனையை நடத்த அனுமதித்த பாட்னா உயர்நீதிமன்றத்தின் உத்தரவை, 'அம்லேஷ் குமார் vs பீகார் மாநிலம்-2025' (Amlesh Kumar vs State of Bihar) வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. இந்தச் சோதனைகளுக்கு ஜாமீன் கோரும் நிலையிலேயே அந்த உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தது.
நீதிபதிகள் சஞ்சய் கரோல் மற்றும் பிரசன்னா பி. வரலே ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு குறிப்பிட்டதாவது, ஜாமீன் வழங்கும் நிலையில், குற்றத்தின் தன்மை, குற்றச்சாட்டுகள், பிணைக் காவலில் இருந்த காலம் மற்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் சாட்சிகளை முக்கியத்துவம் செலுத்துவாரா என்பது போன்ற அம்சங்களை மட்டுமே நீதிமன்றம் பரிசீலிக்க வேண்டும். நீதிமன்றம் "விரிவான அல்லது தேவையற்ற விசாரணையில் (roving enquiry) ஈடுபடுவதோ அல்லது கட்டாயமற்ற/விருப்பத்திற்கு மாறான புலனாய்வு நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துவதை ஏற்றுக்கொள்வதோ" அவசியமில்லை.
மேலும், ஒரு நபர் இச்சோதனைகளை நடத்தத் தானாக முன்வந்து கோரிக்கை விடுத்தாலும்கூட, அத்தகைய சோதனையை வழக்கின் விசாரணையின் பொருத்தமான கட்டத்தில், அதாவது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தனது தரப்புச் சான்றுகளை முன்வைக்கும் உரிமையைப் பயன்படுத்தும் நிலையில் மட்டுமே பரிசீலிக்க வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது. அப்படியிருந்தும், இத்தகைய பரிசோதனைக்கு அனுமதி தானாகவே கிடைத்துவிடாது என்பதில் நீதிமன்றம் தெளிவாக இருந்தது. ஏனெனில், "நார்க்கோ-பகுப்பாய்வு (narco-analysis) பரிசோதனையின் நம்பகத்தன்மை குறித்த சந்தேகத்திற்குரிய தன்மையைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, அதனைச் சாட்சியங்களை முன்வைப்பதற்கான மறுக்க முடியாத உரிமையின் ஒரு பகுதியாகக் கருத முடியாது."
எனவே, ஒரு பரிசோதனைக்கு அனுமதி அளிப்பதற்குமுன், சம்பந்தப்பட்ட நபரின் தன்னிச்சையான சம்மதம், அதற்காக வகுக்கப்பட்டுள்ள பாதுகாப்பு நடைமுறைகள் மற்றும் வழக்கின் உண்மைகளின் அடிப்படையில் அப்பரிசோதனை அவசியமானதா ஆகியவற்றை மதிப்பிடுவதற்கான அதிகாரத்தை நீதிமன்றம் தன்வசம் கொண்டுள்ளது.