புதிய, அரசு இணையதளம் உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சை நடைமுறைகளை எளிதாக்குமா? - அனோனா தத்

 

NOTTO (National Organ and Tissue Transplant Organisation) என்பது இந்தியாவில் உறுப்பு மற்றும் திசு தானம், மாற்று சிகிச்சைக்கான தேசிய அமைப்பாகும்.

‘NOTTO’ இணையதளம், பதிவு செய்யப்பட்ட நோயாளிகள் தங்கள் சிகிச்சை நிலை குறித்த தகவல்களைப் பெறவும், குறைகளைத் தெரிவிக்கவும் உதவுகிறது. நோயாளிகள், மருத்துவமனைகள், மாநில அதிகாரிகள் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு அமைப்புகள் என அனைத்துத் தரப்பினரும் இந்த இணையதளத்தைப் பயன்படுத்தலாம்.

தேசிய உடல் உறுப்பு மற்றும் திசு மாற்று அறுவை சிகிச்சை அமைப்பு (NOTTO) தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து, இந்தியாவில் உடல் உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளின் எண்ணிக்கை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது. கொரோனா பெருந்தொற்று காலத்தைத் தவிர்த்து, மற்ற அனைத்து ஆண்டுகளிலும் இது ஒரு புதிய சாதனை விகிதத்தை எட்டியுள்ளது.

தேசிய உறுப்பு தான தினத்தை முன்னிட்டு கடந்த திங்கள்கிழமை ஆகஸ்ட் மாதம் 3-ஆம் தேதி ‘NOTTO’ அமைப்பு வெளியிட்ட வருடாந்திரத் தரவுகளின்படி, 2025-ஆம் ஆண்டில் நாடு முழுவதும் 20,000-க்கும் மேற்பட்ட உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. இதில் பெரும்பான்மையானவை (16,612) நோயாளியின் உயிருடன் இருக்கும் உறவினர் அல்லது நெருங்கிய நண்பர் தானம் செய்த உறுப்புகளைக் கொண்டு மேற்கொள்ளப்பட்டன. அதேவேளையில், 3,526 அறுவை சிகிச்சைகள், உறவுமுறை இல்லாத இறந்தவர்களின் குடும்பத்தினர் தானம் செய்த உறுப்புகளைக் கொண்டு செய்யப்பட்டன.

உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளின் மொத்த எண்ணிக்கை தொடர்ந்து அதிகரித்து வந்தாலும், இறப்பிற்குப் பிறகு தானம் செய்யப்படும் உறுப்புகளின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. அதாவது, பத்து லட்சம் பேருக்கு ஒருவரைக் காட்டிலும் குறைவான அளவிலேயே உறுப்புத் தானம் செய்யப்படுகிறது.

உறுப்பு ஒதுக்கீடு மற்றும் இந்த ஒழுங்குமுறை அமைப்பு மேற்கொள்ளும் பிற பணிகளை வெளிப்படைத்தன்மையுடன் நடத்துவதை உறுதி செய்வதற்காக, ‘NOTTO’ தனது புதிய இணையதளம் மற்றும் செயலியை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. மேலும், மாற்று உறுப்பு தானங்கள் மேற்கொள்வது குறித்தான முக்கியமான வழிகாட்டுதல்களையும் வெளியிட்டுள்ளது.

‘NOTTO’ அமைப்பின் வருடாந்திரத் தரவுகளிலிருந்து பெறப்பட்ட முக்கியத் தகவல்கள், இந்தப் புதிய இணையதளம் ஏன் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது மற்றும் அந்த இரண்டு வழிகாட்டுதல்கள் எவற்றைக் குறிக்கின்றன என்பது பற்றிய விவரங்கள் பின்வருமாறு:

வருடாந்திரத் தரவுகள் தெரிவிப்பது என்ன?

முன்னணி நிறுவனங்களின் பின்தங்கிய நிலை: இந்தியா முழுவதும் நடைபெற்ற 20,000-க்கும் மேற்பட்ட உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளில், இந்த வசதியைக் கொண்ட 11 அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் நிறுவனங்களில் (All India Institute of Medical Sciences (AIIMS)) 387 உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைகள் மட்டுமே நடந்துள்ளன. இதில் மிக அதிகமான அறுவை சிகிச்சைகள் மிகவும் பழமையான டெல்லி எய்ம்ஸ் நிறுவனத்தில்தான் நடைபெற்றுள்ளன.

எய்ம்ஸ் (AIIMS) நிறுவனங்களில் செய்யப்பட்ட பெரும்பாலான உறுப்பு மாற்று சிகிச்சைகள் சிறுநீரகத்திற்காகவே (368) இருந்துள்ளன. அதற்கு அடுத்தபடியாக கல்லீரல் (16) மற்றும் இதயம் (3) மாற்றப்பட்டுள்ளன. மேலும், பெரும்பாலான அறுவை சிகிச்சைகளில் உயிருடன் இருக்கும் உறவினர்களிடமிருந்தே உறுப்புகள் பெறப்பட்டுள்ளன.

மொத்தம் நடந்த 368 சிறுநீரக மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளில், 326 சிகிச்சைகள் உயிருடன் இருக்கும் உறுப்பு தானம் அளிப்பவர்களைக் கொண்டே செய்யப்பட்டுள்ளன. வழக்கமாக, இறந்தவர்களிடமிருந்து பெறப்படும் உறுப்புகளை ஒதுக்குவதில் 'NOTTO' அமைப்பு அரசு மருத்துவமனைகளுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கும் என்பதைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, இந்தப் புள்ளிவிவரம் வியப்பளிப்பதாக உள்ளது.

மேலும், டெல்லி எய்ம்ஸ் (AIIMS) மருத்துவமனை 2025-ஆம் ஆண்டில் ஒரு இதய மாற்று அறுவை சிகிச்சையைக்கூட செய்யவில்லை. 1994-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 3-ஆம் தேதி டாக்டர் பி. வேணுகோபால் அவர்களால் இந்தியாவின் முதல் வெற்றிகரமான இதய மாற்று அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்ட அதே புகழ்பெற்ற நிறுவனம் இதுதான். அந்த தினமே தேசிய உறுப்பு தான தினமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

பாலின வேறுபாடு: உறுப்பு தானம் செய்பவர்களில் பெரும்பாலானோர் பெண்களாக இருந்தபோதிலும், அந்த உறுப்புகளைப் பெற்றுக்கொள்பவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஆண்களாகவே உள்ளனர். இந்த நிலை 2025-ஆம் ஆண்டிலும் தொடர்ந்தது. உயிருடன் இருக்கும் உறவினர்களிடம் இருந்து பெறப்பட்ட 16,614 உறுப்பு தானங்களில், 11,316 (68%) தானங்களைச் செய்தவர்கள் பெண்கள் ஆவர். அதேபோல, உயிருடன் இருப்பவர்களிடம் இருந்து உறுப்புகளைப் பெற்றுக்கொண்ட 16,611 நபர்களில், 12,903 (78%) பேர் ஆண்கள் ஆவர்.

சிறுநீரக மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளில், உறுப்பு தானம் செய்தவர்களில் 71 சதவீதம் பேர் பெண்கள், ஆனால் உறுப்பு பெற்றவர்களில் 23 சதவீதம் பேர் மட்டுமே பெண்கள் ஆவர். அதேபோல, கல்லீரல் மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளில், உறுப்பு தானம் அளித்தவர்களில் 60 சதவீதம் பேர் பெண்கள், ஆனால் அதைச் பெற்றுக்கொண்டவர்களில் 21 சதவீதம் பேர் மட்டுமே பெண்கள் என்றும் தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன.

மாநில வாரியான விவரங்கள்: அதிக எண்ணிக்கையிலான உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைகள் டெல்லியில் (4,564) செய்யப்பட்டுள்ளன. இதற்கு அடுத்தபடியாக தமிழ்நாடு (2,796) மற்றும் மகாராஷ்டிரா (2,136) ஆகியவை உள்ளன. இருப்பினும், டெல்லியில் செய்யப்பட்ட பெரும்பாலான உறுப்பு மாற்று சிகிச்சைகளில் இறந்தவரின் உறவினர்களிடம் இருந்தே உறுப்புகள் பெறப்பட்டுள்ளன. அங்கு மூளைச்சாவு அடைந்தவர்களிடம் இருந்து 103 உறுப்பு மாற்று சிகிச்சைகள் மட்டுமே செய்யப்பட்டுள்ளன.

உயிரிழந்தவர்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட உறுப்புகளைக் கொண்டு அதிக எண்ணிக்கையிலான அறுவை சிகிச்சைகள் தமிழ்நாடு (804), தெலங்கானா (601) மற்றும் கர்நாடகா (575) ஆகிய மாநிலங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

இந்த ஆண்டு, உறுப்பு மாற்றுத் துறையில் தமிழ்நாடு ஆற்றிய பங்களிப்பிற்காக கௌரவிக்கப்பட்டது. பல ஆண்டுகளாக இத்துறையின் செயல்பாட்டு அமைப்பின்மீது கட்டியெழுப்பப்பட்ட நம்பிக்கையே இதற்குக் காரணம் என்று சுகாதாரத் துறை அமைச்சர் கே.ஜி. அருண்ராஜ் 'தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்' நாளிதழிடம் தெரிவித்தார். பெரும்பாலான உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சை மையங்கள் தனியார் துறையில் இருந்தாலும், இந்த நடைமுறை வெளிப்படையான ஒதுக்கீடு மற்றும் செயல்பாடுகளை உறுதி செய்துள்ளதாகவும் தெரிவித்தார்.

‘NOTTO’ அமைப்பின் புதிய இணையதளம்: இது ஏன் முக்கியமானது?

‘NOTTO’ (தேசிய உறுப்பு மற்றும் திசு மாற்று அமைப்பு) அமைப்பு ஒரு ஒருங்கிணைந்த டிஜிட்டல் தளத்தை உருவாக்கியுள்ளது. நோயாளிகள், மருத்துவமனைகள், மாநில அதிகாரிகள் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு அமைப்புகள் உள்ளிட்ட அனைத்துத் தரப்பினரும் இந்த இணையதளத்தைப் பயன்படுத்தலாம்.  இது அமைப்பின் செயல்பாடுகள் மற்றும் உறுப்பு ஒதுக்கீட்டு நடைமுறைகளில் வெளிப்படைத்தன்மையை உறுதி செய்கிறது.

பதிவுசெய்த நோயாளிகள் தங்களின் தற்போதைய சிகிச்சை நிலையைத் தெரிந்துகொள்ளவும், புகார்களை அளிக்கவும் இந்த இணையதளம் வழிவகை செய்கிறது. மருத்துவமனைகள் இதில் புதிய நோயாளிகளைப் பதிவுசெய்யலாம், நோயாளியின் உடல்நிலை மோசமடைந்தால் அவர்களை "மிகவும் அவசரம்" எனக் குறிப்பிடலாம், உறுப்பு மாற்று சிகிச்சையின் முடிவுகள் மற்றும் தொடர் சுகாதார விவரங்களைப் பதிவுசெய்யலாம், மேலும் உறுப்புகள் கிடைக்கும்போது உடனடி அறிவிப்புகளை அனுப்பலாம். அதுமட்டுமின்றி, மருத்துவமனைகள் தங்களின் சொந்த காத்திருப்போர் பட்டியலைப் பார்க்கவும், தேவைப்படும்போது "மருத்துவமனை அனுமதிக்குழு" மற்றும் "மூளைச்சாவு சான்றிதழ் குழு" போன்ற குழுக்களை உருவாக்கவும் இத்தளம் உதவுகிறது.

மாநில அளவில் உரிய அதிகாரம் பெற்ற அதிகாரிகள், உறுப்பு மாற்று மையங்களுக்கான உரிமங்களை வழங்கவோ அல்லது புதுப்பிக்கவோ மற்றும் குறைகளைத் தீர்க்கவோ இந்த இணையதளம் உதவுகிறது. மாநில அளவிலான ஒருங்கிணைப்பு அமைப்பிற்கு, இது ஒரு மாநில அளவிலான காத்திருப்போர் பட்டியலை உருவாக்குகிறது. இதன் மூலம் உறுப்புகள் கிடைக்கும்போது அதற்கேற்ப ஒதுக்கீடு செய்ய முடியும். ஒரு மையத்தில் பெறப்படும் உறுப்பைப் பயன்படுத்துவதில் அந்த மையத்திற்கே முதல் உரிமை உண்டு. அதைத் தொடர்ந்து அருகிலுள்ள மருத்துவமனைகள், மாநிலத்திலுள்ள மருத்துவமனைகள், மண்டல அளவிலான மருத்துவமனைகள் மற்றும் இறுதியாக நாடு முழுவதும் உள்ள மருத்துவமனைகள் என்ற வரிசையில் முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. மண்டல அளவிலான ஒருங்கிணைப்பு அமைப்பும் இதே ஒதுக்கீடு முறையைப் பின்பற்றுகிறது.

‘NOTTO’ இணையதளம் ஒரு தேசிய அளவிலான காத்திருப்போர் பட்டியலையும் உருவாக்குகிறது. இதன் மூலம் நாடு முழுவதும் உறுப்புகளை சீரான முறையில் ஒதுக்கீடு செய்ய முடிகிறது. மேலும், இந்த வலைப்பின்னல் மூலமாக உருவாக்கப்படும் அனைத்துத் தகவல்களும் 'NOTTO' அமைப்பிற்கு எளிதாகக் கிடைப்பதால், சிறந்த ஒருங்கிணைப்பையும் கண்காணிப்பையும் மேற்கொள்வது சாத்தியமாகிறது.

மாற்று உறுப்புப் பரிமாற்ற அறுவை சிகிச்சை 

மாற்று உறுப்புப் பரிமாற்ற அறுவை சிகிச்சை (Swap transplantation) என்பது, இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நோயாளி-உறுப்பு தானம் வழங்குபவர் (recipient–donor) தங்களுக்குள் உறுப்புகளைப் பரிமாறிக்கொள்வதன் மூலம், ஒவ்வொரு நோயாளிக்கும் பொருத்தமான உறுப்பு கிடைப்பதை உறுதி செய்யும் ஒரு முறை ஆகும். பல மருத்துவமனைகள் ஏற்கனவே இத்தகைய அறுவை சிகிச்சைகளைச் செய்து வந்தாலும், தற்போதைய மனித உறுப்புகள் மற்றும் திசுக்கள் மாற்றுச் சட்டம் (Transplantation of Human Organs and Tissues Act (THOTA)) மற்றும் அதன் வழிகாட்டுதல்களில் இந்த முறை பற்றி குறிப்பாக எதுவும் குறிப்பிடப்படாததால், இதில் சட்டப்பூர்வமான சில குழப்பங்கள் நீடிக்கின்றன.

சமீபத்தில் வெளியிடப்பட்ட வழிகாட்டுதல்கள் முக்கியமாக நிபுணர்களின் பரிந்துரைகளைக் கொண்டுள்ளன. உறுப்பு மாற்று சட்டங்கள் மற்றும் விதிகளில் ‘NOTTO’ இன்னும் மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் மாற்று அறுவை சிகிச்சைகள் (swap transplants) சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டு முறைப்படுத்தப்படும் என்றும் கூறப்படுகிறது.

பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு பொருத்தமான உறுப்பு தானமளிப்பவர்களை (Donor–Recipient pairs) தேசிய அளவில் கண்டறிந்து சிகிச்சை மேற்கொள்வதே இதன் முக்கியப் பரிந்துரைகளில் ஒன்றாகும். தற்போது, இந்தியாவில் நடைபெறும் பெரும்பாலான மாற்று உறுப்பு தானங்கள் (Swap transplants) ஒரே மருத்துவமனைக்குள்ளேயே செய்யப்படுகின்றன. சுமார் 1 சதவீத உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சை மையங்கள் மட்டுமே பல மருத்துவமனைகளை ஒருங்கிணைத்து இந்த மாற்றங்களைச் செய்கின்றன, மாநிலங்களுக்கு இடையேயான மருத்துவமனைகளை இணைப்பது மிக மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. புதிதாக தொடங்கப்பட்டுள்ள இணையதளம் தானாகவே ஒரு தேசிய அளவிலான காத்திருப்போர் பட்டியலை உருவாக்கும் அதேவேளையில், ‘NOTTO’ (தேசிய உறுப்பு மற்றும் திசு மாற்று அமைப்பும்) அமைப்பும் இந்த இணையதளத்தைப் பயன்படுத்தி, இந்த மாற்று உறுப்பு தானங்களுக்கான பொருத்தமான நபர்களைக் கண்டறியத் திட்டமிட்டுள்ளது.

"தற்போது, மருத்துவமனைகள் தங்களுக்குள் மாற்று உறுப்பு தானம் செய்பவர்களைத் (Swap donors) தாங்களே கண்டறிகின்றன. ஆனால், ஒவ்வொரு மருத்துவமனையிலும் தானம் செய்ய முன்வருபவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாகவே உள்ளது. இருப்பினும், நாடு முழுவதும் சுமார் ஒரு லட்சம் நோயாளிகள் காத்திருப்போர் பட்டியலில் உள்ளனர். ஒரு தேசிய அளவிலான உறுப்புதான அமைப்பை உருவாக்கும்போது, பொருத்தமான உறுப்புதானம் செய்தவர்களை எளிதில் கண்டறிந்து உறுப்புகளை மாற்றி வழங்க முடியும்," என்று ‘NOTTO’ அமைப்பின் இயக்குநர் டாக்டர் அனில் குமார் தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளிதழிடம் தெரிவித்துள்ளார்.

தேசியப் பட்டியலைப் பயன்படுத்தி உறுப்பு தானத்திற்கானப் பொருத்தம் சரிபார்க்கப்படும் என்றும், அதேவேளையில் பிற அனைத்து உறுப்பு மாற்ற அறுவை சிகிச்சைகளுக்கும் பின்பற்றப்படும் அதே அனுமதி வழங்கும் நடைமுறைதான், மாற்று உறுப்பு தானத்திற்கும் பொருந்தும் என்றும் தெரிவித்துள்ளார்.

கர்நாடக மாநிலம் கர்நாடக பல-இணை சிறுநீரக மாற்று அறுவை சிகிச்சை வழிகாட்டுதல்கள், (Karnataka Multi-Pair Kidney Paired Exchange (Swap) Transplantation Guidelines, (2026)) மூலம் ஒரு நிர்வாக அமைப்பை உருவாக்கியிருந்தாலும், தாமதங்கள் மற்றும் நிச்சயமற்றத் தன்மைகளைத் தவிர்க்க இத்தகைய சிறுநீரக மாற்றங்களை மனித உறுப்புகள் மற்றும் திசுக்கள் மாற்றுச் சட்டம் (Transplantation of Human Organs and Tissues Act (THOTA)) மற்றும் அதன் விதிகளின்கீழ் அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.

மாநிலங்களுக்கு இடையேயான மாற்று உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளுக்கு, தற்போது இருப்பது போல இரண்டு மாநில அதிகாரிகளிடமும் அனுமதி பெறுவதற்குப் பதிலாக, அறுவை சிகிச்சை நடக்கும் மாநிலத்தில் உள்ள ஒரே ஒரு அதிகாரி மட்டுமே அனுமதி அளிக்கும் புதிய முறையை ‘NOTTO’ (தேசிய உடல் உறுப்பு மற்றும் திசு மாற்று அமைப்பு) அமைப்பு உருவாக்க வேண்டும் என்று வல்லுநர்கள் பரிந்துரைத்துள்ளனர். மேலும், இதுபோன்ற உறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளுக்கு அனைத்து மாநிலங்களும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய பொதுவான ஆவணங்களின் பட்டியலையும் பரிந்துரைத்துள்ளனர். இதில் அடையாளச் சான்று, உறவுமுறை சான்று மற்றும் உறுப்பு தானம் அளித்தவரின் உறுப்பு பொருந்தவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தும் மருத்துவ ஆவணங்கள் ஆகியவை அடங்கும்.

Original articles: Will new government portal make organ transplants easier? -Anonna Dutt

Read More →

ஆயுஷ் மருத்துவர்கள் குறித்து, இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையத்தின் (NCISM) சமீபத்திய உத்தரவு என்ன குறிப்பிடுகிறது? -பிந்து ஷாஜன் பேரப்படன்

 

ஆயுர்வேதம், யுனானி, சித்தா மற்றும் சோவா-ரிக்பா மருத்துவர்களை “போலி மருத்துவர்கள்” (Quacks) என்று அழைக்கக்கூடாது என இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையம் (NCISM) ஏன் கூறுகிறது?.

தற்போதைய நிகழ்வு : இந்தியாவின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளில் தகுதிபெற்ற மற்றும் பதிவுசெய்யப்பட்ட மருத்துவர்கள், இந்திய மருத்துவ முறைகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, அவர்களை சட்டப்படி "போலி மருத்துவர்கள்" (Quacks) என்றோ அல்லது "கள்ள மருத்துவர்கள்" (bogus doctors) என்றோ கருத முடியாது என்று இந்திய மருத்துவ முறைகளுக்கான தேசிய ஆணையம் (National Commission for Indian System of Medicine (NCISM)) ஒரு சுற்றறிக்கையை வெளியிட்டு தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. பல மருத்துவர்கள் துன்புறுத்தலுக்கும் அவதூறான பொதுப் பிரச்சாரங்களுக்கும் உள்ளாக்கப்படுவதாக இந்த ஒழுங்குமுறை ஆணையம் கூறியதைத் தொடர்ந்து இந்த விளக்கத்தை வெளியிட்டுள்ளது.

அந்தச் சுற்றறிக்கையில் என்ன சொல்கிறது?

ஜூலை 29, 2026 அன்று வெளியிடப்பட்ட சுற்றறிக்கையின்படி, இளங்கலை ஆயுர்வேத மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை (Bachelor of Ayurvedic Medicine and Surgery(BAMS)), இளங்கலை யுனானி மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை (Bachelor of Unani Medicine and Surgery(BUMS)), இளங்கலை சித்த மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை (Bachelor of Siddha Medicine and Surgery(BSMS)) அல்லது இளங்கலை சோவா-ரிக்பா மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை (Bachelor of Sowa-Rigpa Medicine and Surgery(BSRMS)) போன்ற அங்கீகரிக்கப்பட்ட தகுதிகளைப் பெற்று, இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையச் சட்டம்-2020 விதிகளின்கீழ் பதிவு செய்யப்பட்ட மருத்துவர்கள், சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட மருத்துவப் பயிற்சியாளர்கள் ஆவர். அவ்வாறு பதிவுசெய்யப்பட்ட பயிற்சியாளர்கள் இந்திய மருத்துவ முறையைச் (Indian System of Medicine (ISM)) சேர்ந்தவர்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அவர்களை "போலி மருத்துவர்கள்" அல்லது "கள்ள மருத்துவர்கள்" என்று அழைப்பதற்கு எந்த சட்டப்பூர்வ அடிப்படையும் இல்லை என்று ஒழுங்குமுறை ஆணையம் கூறுகிறது.

இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையம் (NCISM) ஏன் இந்த விளக்கத்தை வெளியிட்டது?

பதிவுசெய்யப்பட்ட இந்திய மருத்துவ முறைப் பயிற்சியாளர்கள் “போலி மருத்துவர்கள்” அல்லது “கள்ள மருத்துவர்கள்” என முத்திரை குத்தப்படுவதாகவும், பொது அறிவிப்புகள் மூலம் இத்தகைய மருத்துவர்கள் குறிவைக்கப்படுவதாகவும், அச்சு மற்றும் மின்னணு ஊடகங்களில் விமர்சிக்கப்படுவதாகவும், சமூக ஊடகங்களில் தாக்கப்படுவதாகவும், மேலும் சில பொது இடங்களிலும் துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கப்படுவதாகவும் தங்களுக்குப் புகார்கள் வந்துள்ளதாக இந்த ஆணையம் தெரிவித்துள்ளது. இந்தச் சுற்றறிக்கையானது, அவர்களின் சட்டப்பூர்வ நிலையைத் தெளிவுபடுத்துவதையும், இதுபோன்ற சித்தரிப்புகளைத் தடுப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

இதன் பொருள் இந்திய மருத்துவ முறை (ISM) மருத்துவர்கள் எம்பிபிஎஸ் மருத்துவர்களுக்குச் சமமானவர்களா?

இல்லை. இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையச் (NCISM) சட்டத்தின்கீழ் பதிவுசெய்யப்பட்ட மருத்துவர்கள், தத்தமது மருத்துவ முறைகளுக்குள் சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட மருத்துவர்கள் என்பதை இந்தச் சுற்றறிக்கை ஏற்றுக்கொள்கிறது. இது வெவ்வேறு மருத்துவக் கல்வி முறைகளுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டை நீக்குவதோ அல்லது எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் நவீன மருத்துவத்தைப் பயிற்சி செய்வதற்கான சட்டப்பூர்வ அதிகாரத்தை மருத்துவர்களுக்குத் தானாகவே வழங்குவதோ இல்லை.

ஒரு ஆயுர்வேத, யுனானி, சித்தா அல்லது சோவா-ரிக்பா மருத்துவர் அலோபதி மருந்துகளைப் பரிந்துரைக்கலாமா அல்லது நவீன மருத்துவத்தைப் பயிற்சி செய்யலாமா என்பது, சம்பந்தப்பட்ட மாநிலத்தின் சட்டங்கள், குறிப்பிட்ட சட்ட விதிகள், அரசாங்க அறிவிப்புகள் மற்றும் அந்த அதிகார வரம்பில் பொருந்தக்கூடிய நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளைப் பொறுத்தது.

சட்டப்படி “போலி மருத்துவர்” (quack) என்பதன் பொருள் என்ன?

பொதுப் பயன்பாட்டில், "போலி மருத்துவர்" (quack) என்பது பொதுவாக, மருத்துவத் தகுதி பெற்றவர் என்று பொய்யாகக் கூறிக்கொள்பவர் அல்லது தேவையான தகுதிகள் அல்லது சட்டப்பூர்வப் பதிவு இல்லாமல் மருத்துவம் செய்பவரைக் குறிக்கிறது. அங்கீகரிக்கப்பட்ட இந்திய மருத்துவ முறை (ISM) பட்டங்களைப் பெற்று, சட்டத்தின்கீழ் முறையாகப் பதிவுசெய்துள்ள மருத்துவர்களுக்கு இந்தப் பட்டத்தைப் பயன்படுத்த முடியாது என்பதே இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையத்தின் (NCISM) நிலைப்பாடாகும். ஏனெனில், அவர்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மருத்துவ முறைகளின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பயிற்சியாளர்கள் ஆவர்.

இது ஏன் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது?

இந்த விளக்கம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஏனெனில், இது இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையச் (NCISM) சட்டத்தின்கீழ் ஆயுர்வேதம், யுனானி, சித்தா மற்றும் சோவா-ரிக்பா பயிற்சியாளர்களின் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது. மேலும், பதிவுசெய்யப்பட்ட பயிற்சியாளர்களை அவதூறான அல்லது தவறான பொது சித்தரிப்புகளிலிருந்து பாதுகாக்க முயல்கிறது. மேலும், அங்கீகரிக்கப்பட்ட இந்திய மருத்துவ முறைகளின் தகுதிவாய்ந்த பயிற்சியாளர்களுக்கும், மருத்துவம் செய்வதாகப் பொய்யாகக் கூறும் தகுதியற்ற நபர்களுக்கும் இடையே வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது.

இதற்கிடையில், இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையம் (NCISM) என்பது, இந்தியாவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளான ஆயுர்வேதம், யுனானி, சித்தா மற்றும் சோவா-ரிக்பா ஆகியவற்றில் மருத்துவக் கல்வி, தொழில்முறைத் தரநிலைகள் மற்றும் பயிற்சியாளர்களின் பதிவை மேற்பார்வையிடுவதற்காக, 2020-ம் ஆண்டின் இந்திய மருத்துவ முறைகளுக்கான தேசிய ஆணையச் சட்டத்தின்கீழ் நிறுவப்பட்ட ஒரு சட்டப்பூர்வமான ஒழுங்குமுறை அமைப்பாகும். இது இந்திய மருத்துவத்தின் மத்திய மன்றத்திற்கு (Central Council of Indian Medicine (CCIM)) மாற்றாக அமைக்கப்பட்டதுடன், இந்த மருத்துவ முறைகளின் கல்வித் தரங்களைப் பராமரித்தல், தகுதிகளை அங்கீகரித்தல் மற்றும் தொழில்முறைப் பயிற்சியை ஒழுங்குபடுத்துதல் ஆகியவற்றுக்குப் பொறுப்பாகும்.

Original Link : What does NSCIM’s latest order say about AYUSH doctors? -Bindu Shajan Perappadan

Read More →

இரு தரப்புகளிலும் சிறந்தது: கருக்கலைப்பு விதிகள் பெண்களின் அடிப்படை உரிமைகளை மீறுவதாக இருக்கக்கூடாது - ஸ்னேகா பானர்ஜி

விரும்பாத கர்ப்பத்தினால் (unwanted pregnancy) ஏற்படும் உளவியல் பாதிப்பை உணர்வுப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கும் வகையிலும், பாதுகாப்பான கருக்கலைப்புக்கான அணுகலை எளிதாக்கும் வகையிலும் சட்டவிதிகள் விரிவுபடுத்தப்படுவது முக்கியமான நடவடிக்கையாகும்.

1971-ஆம் ஆண்டின் மருத்துவ ரீதியான கருக்கலைப்புச் சட்டம் (Medical Termination of Pregnancy (MTP)), 2021-ல் திருத்தப்பட்டு, கருக்கலைப்புக்கான காலவரம்பை 20 வாரங்களிலிருந்து 24 வாரங்கள் வரை விரிவுபடுத்தியது. இந்த வரம்பைத் தாண்டி, மனுதாரர்கள் அனுமதி கோரி நீதிமன்றங்களை அணுகியுள்ளனர். மேலும், பல சமயங்களில் மருத்துவ வாரியங்களும் மருத்துவர்களும் இந்தக் கோரிக்கைகளுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிதுள்ளனர். இந்த ஆண்டு இரண்டு முக்கிய வழக்குகளில், உச்சநீதிமன்றம், பெண்களின் கருவுறுதல் சார்ந்த தன்னுரிமையை (reproductive autonomy) நிலைநிறுத்தும் தெளிவான கருத்துக்களுடன், 24 வாரங்களுக்குப் பிறகான கருக்கலைப்புக்கு அனுமதி அளித்துள்ளது. நீதிமன்றத் தலையீடுகள் அடிக்கடி தேவைப்படுவதால், பிற்காலக் கர்ப்பக்கலைப்புகளுக்கான இனப்பெருக்க கருவுறுதல் சார்ந்த தன்னாட்சி உரிமையை உறுதிசெய்யும் சட்டரீதியான பாதுகாப்புகளை விரிவுபடுத்துவதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது.

சில நாட்களுக்கு முன்னர் டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை உச்ச நீதிமன்றம் ரத்து செய்த   வழக்கில், 17 வயது இளைஞருடன் முழுமையான  சம்மதத்துடன் கொண்ட உறவின் மூலம் கருவுற்ற 15 வயது சிறுமிக்குத் தெரியாமல் கருத்தரித்திருந்தார். அந்தச் சிறுமியின் தாயின் முயற்சியால், மேற்கொள்ளபட்ட ஒரு மருத்துவ சோதனையில் 27 வார கர்ப்பம் இருப்பது தெரியவந்தது. இதைத் தொடர்ந்து, டெல்லி உயர் நீதிமன்றத்தை அணுகிய பிறகு கருக்கலைப்பு செய்வதற்கான போராட்டம் தொடர்ந்தது. இறுதியில், அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கழகத்தின் (All India Institute of Medical Sciences (AIIMS)) மருத்துவக் குழுவின் பரிந்துரையின் அடிப்படையில் உயர் நீதிமன்றம் அனுமதி மறுத்தது. அந்த மருத்துவக் குழுவின் பரிந்துரைக்கான காரணங்களில் ஒன்று, அந்தச் சிறுமிக்கு மனநலக் கோளாறு எதுவும் இல்லை என்பதுதான். இருப்பினும், அந்த சிறுமியின் "உளவியல் மற்றும் உணர்ச்சிரீதியான நல்வாழ்வு" (psychological and emotional well-being) மிகவும் பாதிக்கப்பட்டிருந்ததால், அந்தச் சிறுமி பலமுறை தன்னைத்தானே காயப்படுத்திக்கொள்ளும் முயற்சிகளுக்குத் தள்ளப்பட்டாள் என்ற உண்மை புறக்கணிக்கப்பட்டது. உச்ச நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில், இந்த முக்கியமான அம்சத்தை  சரியாக கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டது. நீதிமன்றத்திற்கு வரும் ஒவ்வொரு வழக்கிலும் பெண்களின் வேதனையை இந்த அளவிற்குத்  ஆழமாக ஆராய வேண்டிய அவசியமில்லை. விரும்பாத கர்ப்பம் (unwanted pregnancy) ஏற்படுத்தும் மன உளைச்சலை உணர்வுபூர்வமாக ஏற்றுக்கொண்டு, பாதுகாப்பான கருக்கலைப்புக்கான வசதிகளை எளிதாக்கும் வகையில் சட்டவிதிகளை விரிவுபடுத்துவது  முக்கியமான ஒரு நடவடிக்கையாகும்.

இந்த வழக்கு அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கழக மருத்துவமனையால் ஒரு சீராய்வு மனு தாக்கல் செய்ய வழிவகுத்தது. பெண்கள் விரும்பாத கர்ப்பத்தை முழுமையாகச் சுமக்க அவர்களைக் கட்டாயப்படுத்த முடியாது என்ற தனது நிலைப்பாட்டில் உச்சநீதிமன்றம் உறுதியாக இருந்தது. அவர்களின் கருவுறுதல் சார்ந்த தன்னாட்சி உரிமை (reproductive autonomy), "தாயைவிட அதிக கவனம் பெறும்" பிறக்காத சிசுவின் உரிமைக்கு எதிராக நிறுத்த முடியாது. "மருத்துவ அல்லது அறுவை சிகிச்சை முறைகள்" மூலம் "கர்ப்பத்தைக் கலைப்பதற்கான" விதிமுறைகளை உருவாக்குவதன் மூலம், இந்தியச் சட்டம் சுகாதாரப் பாதுகாப்பு மேற்பார்வையின் முக்கியதுவத்தை அங்கீகரிக்கிறது. இருப்பினும், அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கழக மருத்துவமனை "மருத்துவ சேவையை மட்டுமே வழங்க வேண்டும்" என்றும், "தகவலின் அடிப்படையில்  முடிவை எடுக்க" வாய்ப்பளிக்கப்பட வேண்டிய "குடிமக்களுக்காக அவ்வாறு தேர்வு செய்ய முடியாது" என்றும் உச்சநீதிமன்றம் நினைவுபடுத்தியது.

கர்ப்ப காலத்தின் பிற்பகுதியில் செய்யப்படும் கருக்கலைப்பு வழக்குகளில், குறைப்பிரசவத்தை உள்ளடக்கிய கருக்கலைப்பு முறை ஒரு சர்ச்சைக்குரிய விவாகரமாக மாறுகிறது. இது, அந்தக் கருவின் "உயிர்வாழும் திறன்" குறித்த  கவலைகளுக்கும், "கருக்கொலை" (foeticide) நிகழக்கூடும் என்ற அச்சங்களுக்கும் வழிவகுக்கிறது. இதற்கு எதிரான வாதம், கர்ப்பத்தை முழுமையாகக் கொண்டு, குழந்தையைத் தாய் கைவிட்டு, தத்தெடுப்பிற்காக ஒப்படைக்க வேண்டும் என்பதாகும். கர்ப்பிணிப் பெண்ணை, "இன்னும் பிறக்காத குழந்தைக்காக சமரசம் செய்து கொள்ளும்" அணுகுமுறை, "சரியான அணுகுமுறையாக இருக்க முடியாது" என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. "உயிர்வாழும் சாத்தியக்கூறு" (viability) இருப்பதாகக் கருதப்படும் இது போன்ற சூழல்களில், குழந்தை பிறந்தவுடன் அதற்கு உயிர்கொடுக்க, தீவிர மருத்துவத் தலையீடு தேவைப்படுகிறது. சில நாட்களுக்கு முன்னர் நடைபெற்ற ஒரு வழக்கிலும், மருத்துவக் குழு இந்த உண்மையையே சுட்டிக்காட்டியிருந்தது.

விரும்பாத கர்ப்பத்தின்போது உயிரூட்டத்தை மறுப்பதை, மருத்துவ வாரியங்கள் "கருக்கொலைக்கு" (foeticide) சமமாகக் கருதும் அரசியலமைப்பு அடிப்படைகளைக் கேள்விபடுத்துவது முக்கியமான ஒரு நடவடிக்கையாகும். தேவையற்ற கர்ப்பத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பெண்ணிடம், குழந்தையைப் பெற்றெடுத்து அதைத் தத்தெடுப்புக்குக் கொடுக்குமாறு கேட்பது, அந்த பெண்ணின்  மன உளைச்சலை  மேலும் அதிகப்படுத்தும். முதலாவதாக, இந்தியாவில் தத்தெடுப்பு விகிதங்கள் மிகவும் குறைவாக உள்ளன. அரசின் பராமரிப்பில் உள்ள லட்சக்கணக்கான குழந்தைகளில், மிகக் குறைவான எண்ணிக்கையிலேயே தத்தெடுக்கப்படுகின்றனர். இந்தக் சூழலில், ஒருவர் தனது குழந்தையைத் தத்துக் கொடுத்துவிட வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது நியாயமற்ற ஒரு செயலாகும். இரண்டாவதாக, தத்தெடுப்பு சுமுகமாக நடைபெற்றாலும், ஒரு பெண் தான் விரும்பாத கர்ப்பத்தின் மூலம் பிறந்த குழந்தையைக் கைவிட்டோம் என்ற மனநிலையுடன் வாழ விரும்பாமல் இருக்கலாம். தாமதமான கருக்கலைப்பை நாடுபவர்கள், தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட காரணங்களினால், அனுமதிக்கப்பட்ட காலவரையறைக்குள் கருக்கலைப்பு செய்துகொள்ள இயலாத நிலையில், ஒரு விரும்பாத கர்ப்பத்தினால் ஏற்பட்ட மிகுந்த மனவேதனையின் காரணமாகவே அவ்வாறு செய்கிறார்கள் என்பதை அங்கீகரிக்க வேண்டும். சில நாட்களுக்கு முன்னர் தொடுக்கபட்ட இரண்டு வழக்குகளில், அந்தச் சிறுமிகள் தாங்கள் கர்ப்பமாக இருப்பதை முதலில் அறிந்திருக்கவில்லை.

கருத்தடை முறை தவறுதல் மற்றும் பாலியல் வன்கொடுமை ஆகிய எதிர்பாரா சூழல்களில், ‘மனவேதனை’ மற்றும் ‘கருவுற்ற பெண்ணின் மனநலத்திற்கு ஏற்படும் கடுமையான பாதிப்பு’ ஆகியவற்றை அங்கீகரிக்க கருக்கலைப்புச் சட்டம் (Medical Termination of Pregnancy (MTP)) சட்டம் முற்படுகிறது.  கருவில் உள்ள குறைபாடுகள் கண்டறியப்பட்டால், கர்ப்பத்தின் எந்தக் ஒரு நிலையிலும் கருக்கலைப்பு செய்வதற்கு கர்ப்பத்தின் காலம் ஒரு தடையாக இருக்காது. மேலும், கருவுறுதல் சார்ந்த தன்னாட்சி உரிமையை (reproductive autonomy),  ஒரு அடிப்படை உரிமையாக நிலைநிறுத்தும் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புகளைக் கருத்தில் கொண்டு, இதற்கேற்ப சட்டரீதியான உத்தரவாதங்கள் நிலைநிறுத்தப்படுவது  முக்கியமான நடவடிக்கையாகும். எனவே, விரும்பத்தகாத கர்ப்பங்களால் பெண்களுக்கு ஏற்படும் வேதனையை, கர்ப்பகால வரம்புகளை ஒதுக்கி வைப்பதற்குப் போதுமான காரணமாகக் கருதக்கூடிய ஒரு சட்ட அணுகுமுறையை வலுப்படுத்துவது  முக்கியமானதாகும்

கட்டுரையாளர், ஹைதராபாத் பல்கலைக்கழகத்தின் அரசியல் அறிவியல் துறையில் உதவிப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றுகிறார்.

Original Link: Best of Both Sides: Abortion rules should not override fundamental rights of women

Read More →

மருத்துவர்களின் முடிவு : சட்டப்பூர்வ கருக்கலைப்பு குறித்து . . .

 கருக்கலைப்பு செய்வதற்கான முடிவுகள், சரியான மருத்துவ ஆலோசனையின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட வேண்டும்.

சுதந்திரத்துடன் சேர்த்து பெரும் பொறுப்பும் வருகிறது. எந்தவொரு சுதந்திரத்தின் விளைவாக எடுக்கப்படும் முடிவுகளும், அதன் பின்விளைவுகள் குறித்த நியாயமான விழிப்புணர்வின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட வேண்டும். பெண்களுக்கு இனப்பெருக்க சுயாட்சியை வழங்குவது போல் தோன்றினாலும், உச்சநீதிமன்றம் இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளில் முறையான மருத்துவப் பரிசோதனையின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்திருக்கலாம். பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான சிறுமிகளின் விஷயத்தில், விரும்பத்தகாத கர்ப்பங்களை மருத்துவரீதியாகக் கலைப்பதற்கான கால வரம்பை நீக்குவதற்காக, கருக்கலைப்புச் சட்டத்தைத் திருத்துமாறு நீதிமன்றம் மத்திய அரசைக் கேட்டுக்கொண்டது. இந்தியத் தலைமை நீதிபதி சூர்யகாந்த் மற்றும் நீதிபதி ஜாய்மால்யா பாக்சி ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, பாலியல் வன்கொடுமையிலிருந்து மீண்ட 15 வயது சிறுமி, 30-வது வாரத்தில் கர்ப்பத்தைக் கலைக்க அனுமதித்த முந்தைய நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்கு எதிரான மனுவை விசாரிக்க மறுத்தபோது இந்தக் கருத்தைத் தெரிவித்தது. சீராய்வு மேல்முறையீட்டில் (curative appeal) இருந்த இந்த வழக்கின் உண்மையான தீர்ப்பில், ஒரு பெண்ணின் இனப்பெருக்க சுயாட்சி உரிமையைப் (woman’s right to reproductive autonomy) பாதுகாப்பதற்காக, சட்டவிரோதமான கர்ப்பத்தைத் தொடர சிறுமிக்கு உள்ள உரிமை கருத்தில் கொள்ளப்படவேண்டும் என்று நீதிபதிகள் குறிப்பிட்டிருந்தனர். நீதிபதிகள் பி.வி. நாகரத்னா மற்றும் உஜ்ஜல் புயான் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, அந்தச் சிறுமி கர்ப்பத்தைத் தொடரத் தெளிவான மற்றும் தொடர்ச்சியான விருப்பமின்மையை வெளிப்படுத்தியிருந்ததைக் குறிப்பிட்டிருந்தது. ஒரு பெண், அதிலும் குறிப்பாக ஒரு சிறுமி, கர்ப்பத்தைத் தொடர விரும்பவில்லை என்றால், அவரை அவ்வாறு செய்ய நீதிமன்றம் கட்டாயப்படுத்த முடியாது என்று அவர்கள் கூறினர். சட்டப்பூர்வமான வழிகள் மறுக்கப்பட்டால், பெண்கள் தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்து போலி மருத்துவர்களிடம் செல்லும் அபாயகரமான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடும் என்றும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினர். இருப்பினும், அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் நிறுவனத்தின் (All India Institute of Medical Sciences) வழக்கறிஞர், அதே பாதுகாப்பு அம்சத்தைக் காரணம் காட்டி, கருக்கலைப்பு மற்றும் சீராய்வு மனுவை வன்மையாக எதிர்த்தார். வழக்கறிஞரின் கூற்றுப்படி, 30 வாரங்கள் போன்ற முற்றிய நிலையில் கர்ப்பத்தைக் கலைப்பது, இளம் வயது தாயின் உடல்நலத்தைப் கடுமையாகப் பாதிக்கக்கூடும். தற்போது, இந்தியச் சட்டம் 24 வாரக் கர்ப்பம் வரை கருக்கலைப்பு செய்ய அனுமதிக்கிறது.

முழு வாதமும் கர்ப்பகால வயதைச் சார்ந்துள்ளது. கர்ப்பம் எந்த நிலையில் உள்ளது என்பதை கர்ப்பகால வயது காட்டுகிறது. ஒரு கருக்கலைப்பைப் பாதுகாப்பாகச் செய்ய முடியுமா என்பதைத் தீர்மானிப்பதில் இது மிகவும் முக்கியமானது. கருக்கலைப்பைச் சட்டப்பூர்வமாக்கிய பெரும்பாலான நாடுகள், பாதுகாப்பான கருக்கலைப்புக்கான காலத்தை 24 வாரக் கர்ப்பத்திற்குள் கட்டுப்படுத்துகின்றன. இதற்குக் காரணம், அதற்குப் பிறகு தாயின் வாழ்க்கை மற்றும் ஆரோக்கியத்திற்கு ஏற்படும் எதிர்மறையான விளைவுகளே ஆகும். ஆனால், சட்டப்பூர்வ கருக்கலைப்புக்கு அடிப்படையானது, அபாயங்களை மருத்துவரீதியாக மதிப்பீடு செய்வதாகும். ஒரு குழந்தையோ அல்லது அவரது பெற்றோரோ, தங்களின் சாதாரண அறிவைக் கொண்டு, அத்தகைய அபாயத்தைப் பற்றி ஆராய்ந்து மதிப்பீடு செய்ய முடியுமா? ஒரு சிறுமி, கட்டாயக் கர்ப்பத்திலிருந்து விடுபடத் தனது விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தும்போது, ​​அனுமதிக்கப்பட்ட காலத்திற்குள் அவருக்குப் பாதுகாப்பான வழிகளை வழங்குவது அவரது பெற்றோரின் மற்றும் அமைப்பின் கடமையாகும். இந்தக் கட்டத்தில், போதிய தகவலின்றி எடுக்கப்படும் ஒரு முடிவு, அவரது உடல் தனிபட்ட உரிமையை அனுமதிக்கும் அதேவேளையில், அவரது ஆரோக்கியத்தையோ அல்லது உயிரையோ பாதித்தால், அது எதிர்மறையான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

Original article : ​Doctors decide: On legal abortion

Read More →

இந்தியாவில் வயதான பெண்ககளை, பாதுகாப்பு, சுகாதாரம் மற்றும் கண்ணியத்துடன் அரவணைத்தல். -ரம்ஜும் சாட்டர்ஜி

இந்தியாவில் வயதான பெண்கள் ஏழைகளாக இருந்து, அவர்களின் தேவைகள் புறக்கணிக்கப்பட்டால், இந்தியா ஒரு உண்மையான வளர்ச்சி பெற்ற நாடாக மாற முடியாது. நீண்ட ஆயுள் என்பது வெறும் பெயரளவில் நீண்ட காலம் வாழ்வதைக் குறிக்கக்கூடாது. அது நல்ல ஆரோக்கியம், தன்னாட்சி மற்றும் கண்ணியம் ஆகியவை இன்றியமையாத கூறுகளாகக் கொண்ட ஒரு சிறந்த வாழ்க்கையாக வெளிப்பட வேண்டும்.

இந்தியாவில் முதியோர்களின் எண்ணிக்கை 2050-ம் ஆண்டில் 319 மில்லியனை எட்டும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருள், 2046-ம் ஆண்டில் குழந்தைகளை விட முதியவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும் என்பதாகும். அதேசமயம், இந்தியாவில் முதுமையில் பெண்களின் ஆதிக்கம் தெளிவாக அதிகரித்து வருகிறது. ஆண்களைவிட பெண்கள் நீண்ட காலம் வாழ்கின்றனர். இதன் விளைவாக முதியோர்களிடையே 1,000 ஆண்களுக்கு 1,065 பெண்கள் என்ற பாலின விகிதம் உள்ளது. ஆனால் வருந்தத்தக்க வகையில், நீண்ட ஆயுள் என்பது நல்ல ஆரோக்கியத்தையும் பாதுகாப்பையும் குறிக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. பல வயதான பெண்களுக்கு, குறிப்பாக விளிம்புநிலை மக்களில் பெரும்பகுதியினர் கிராமப்புற மற்றும் பொருளாதாரரீதியாக பின்தங்கிய சமூகங்களில் உள்ளவர்களுக்கு, நீண்ட ஆயுள் என்பது நீடித்த பாதிப்புக்குள்ளாகும் தன்மை, தனிமை மற்றும் பிறரைச் சார்ந்திருக்கும் நிலையைக் குறிக்கலாம்.

நமது சமூகத்தின் வயதான பெண் குடிமக்கள் பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். பெண்கள் மேம்பாடு குறித்த உரையாடல்களில் பெரும்பாலானவை இளைய தலைமுறையினரை மையமாகக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், நமது சமூகங்களைச் சேர்ந்த வயதான பெண்கள், குறிப்பாக கிராமப்புற இந்தியாவில் உள்ளவர்கள், கவனிக்கப்படாமலும் புறக்கணிக்கப்பட்டும் வருகின்றனர்.

பாதுகாப்பற்ற வேலை

இந்தியாவில் ஒரு வயதான பெண்ணின் கதை முதுமையில் தொடங்குவதில்லை. அவர் அந்த வயதை அடைவதற்கு முந்தைய பத்தாண்டுகளிலேயே அது தொடங்குகிறது. அவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் ஊதியம் பெறாத பராமரிப்புப் பணிகளைச் செய்வதிலும், வீடுகளைக் கட்டுவதிலும், குழந்தைகளை வளர்ப்பதிலும், எதிர்கால பணியாளர் வர்க்கத்தை வளர்ப்பதிலுமே செலவிடுகிறார். இருப்பினும், அவர் வயதாகும் நிலையை அடையும்போது, ​​அவருக்கு ஆதரவாக எதுவுமே இருப்பதில்லை. சுமார், 75% வயதான பெண்களிடம் சேமிப்பு என்பதே இல்லை. மேலும், 66% பேரிடம் முற்றிலும் எந்தச் சொத்தும் இல்லை. இந்த நிலை தற்செயலானது அல்ல. இது வாழ்நாள் முழுவதும் ஊதியம் பெறாத மற்றும் அங்கீகரிக்கப்படாத வேலையின் விளைவாகும்.

இந்தப் பொருளாதாரச் சரிவு அவரை (வயதான பெண்களை)  ஆதரவற்றவராக ஆக்குவது மட்டுமல்லாமல், அவரைச் சக்தியற்றவராகவும் ஆக்குகிறது. இதில் மிகப்பெரிய எண்ணிக்கையிலான வயதான பெண்கள், தங்களின் மிக அடிப்படையான வாழ்வாதாரத் தேவைகளுக்காக மற்றவர்களை (குடும்ப உறுப்பினர்கள் உட்பட) சார்ந்திருக்கிறார்கள். 86% முதியவர்கள் குடும்பப் பராமரிப்பைச் சார்ந்திருப்பதால், வயது மற்றும் பாலினம் ஆகிய இரண்டின் காரணமாகவும் வயதான பெண்கள் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களாக உள்ளனர். அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதையும் மற்றவர்களைப் பராமரிப்பதிலேயே செலவிடுகிறார்கள். ஆனால் இறுதியில் பதிலுக்கு ஏதாவது ஆதரவு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இருக்கிறார்கள்.

முதியவர்களுக்கு சுகாதாரப் பாதுகாப்புக்கான அணுகல் ஒரு முக்கியக் கவலையாகவே உள்ளது. பல தொலைதூர மற்றும் கிராமப்புறங்களில், மருத்துவ வசதிகள் குறைவாகவும், பெரும்பாலும் வெகு தொலைவிலும் இருப்பதால், முதியவர்கள் வழக்கமான சிகிச்சையைப் பெறுவது கடினமாகிறது. வயதான பெண்களுக்கு, நிதி மற்றும் நடமாடுவதில் சிக்கல்கள் காரணமாக நிலைமை இன்னும் கடினமாக உள்ளது. மேலும், மருத்துவப் பரிசோதனைகளுக்குச் செல்லும்போது, அவர்கள் பெரும்பாலும் தங்களோடு வருவதற்கு இளைய குடும்ப உறுப்பினரைச் சார்ந்திருக்கிறார்கள். நடமாடும் சுகாதாரத் திட்டங்கள், அடிப்படை மருத்துவ சேவைகளை நேரடியாக சமூகங்களுக்குக் கொண்டு செல்வதன் மூலம், இந்த இடைவெளியை ஓரளவிற்குக் குறைக்க உதவியுள்ளன. ஆனால், இந்த இடைவெளியை முழுமையாக நிவர்த்திசெய்ய, இன்னும் மிக அதிகமான பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டியுள்ளது.

நீதியின் மூலம் கண்ணியம்

மூத்த குடிமக்களான பெண்களுக்கு உண்மையான அதிகாரமளித்தலுக்குக் கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தம் தேவைப்படுகிறது. முதியவர்களுக்கு நம்பகமான ஓய்வூதிய ஆதரவு இன்றியமையாதது. குறிப்பாகப் பெண்களுக்கு இது மிகவும் பொருந்தும். இவர்களுக்கு கிடைக்கும் ஓய்வூதியங்கள் வலுவானதாகவும், எளிதில் அணுகக்கூடியதாகவும் இருப்பதை உறுதி செய்வது, அவர்களுக்கு ஓரளவிற்கு நிதிப் பாதுகாப்பையும் சுதந்திரத்தையும் அளிக்கும்.

ஆனால், நிதிப் பாதுகாப்பு மட்டுமே இந்தப் பெரிய பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியாது. இந்தியாவில் பராமரிப்புப் பணிகள் இன்னும் பெரும்பாலும் கண்ணுக்குத் தெரியாமலும், மதிப்பளிக்கப்படாமலும் இருக்கின்றன. பராமரிப்புப் பொருளாதாரம் (care economy) குறித்த விவாதங்கள் நடைபெறும் போது, ​​பராமரிப்பு பொதுவாகக் குழந்தை பராமரிப்பு மற்றும் ஆரம்பகால வளர்ச்சி ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. நாட்டின் வயதான மக்கள் தொடர்ந்து அதிகரித்துவரும் நிலையிலும், முதியவர்களின் தேவைகளுக்கு மிகக் குறைவான கவனமே அளிக்கப்படுகிறது. பராமரிப்பாளர்களாக அவர்களின் பங்கு அங்கீகரிக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் பராமரிப்பைப் பெறுபவர்களாக மாறவேண்டிய தேவை அடிக்கடி புறக்கணிக்கப்படுகிறது. மேலும், வயதான பெண்களுக்குப் பராமரிப்புத் தேவைப்படத் தொடங்கும் போது, அமைப்புகள் பொதுவாக மெதுவாகவே பதிலளிக்கின்றன. நாம் கேட்கவேண்டிய கேள்வி எளிமையானது. இந்த ஏற்றத்தாழ்வு நியாயமானதா?

வயதான பெண்களுக்கு நீதியை உறுதிசெய்வது என்பது, இந்த இரண்டு யதார்த்தங்களையும் அங்கீகரிக்கும் அமைப்புகளை உருவாக்குவதாகும். கண்ணியத்தை மீட்டெடுப்பதில் நிதிப் பாதுகாப்பும், வாழ்வாதார வாய்ப்புகளும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. முதியோர் சுய உதவிக் குழுக்கள், ஒருவேளை இவ்விரண்டையும் ஊக்குவிப்பதற்கான ஒரு வழியாகும். அவற்றின் மூலம், உறுப்பினர்கள் சிறு கடன்களைப் பெறலாம், சிறிய சேமிப்புகளை உருவாக்கலாம், மேலும் தேவைப்படும்போது ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவளிக்கலாம். இல்லையெனில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதாக உணரக்கூடிய பெண்கள், கூட்டுச் செயல்பாட்டின் மூலம் வலிமையைக் கண்டறிந்து, தங்கள் நிதி வாழ்க்கையின்மீது ஓரளவு கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் பெறத் தொடங்கலாம். சரியான ஆதரவுடன், இந்த மாதிரியானது மேம்பட்டு இன்னும் பலரைச் சென்றடைய முடியும்.

பாதிக்கப்படக்கூடிய வயதான பெண்களை மனதில் கொண்டு, சுகாதாரத் தேவைகளும், பராமரிப்பு நடைமுறைகளும் வடிவமைக்கப்பட்டு நாடு முழுவதும் விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும். புதுமையான சமூக அடிப்படையிலான நோய்த்தணிப்புப் பராமரிப்புத் திட்டங்கள், நாள்பட்ட நோய்களுடன் வாழும் முதியவர்களுக்கு அத்தியாவசியமான மருத்துவ, உணர்ச்சி மற்றும் சமூக ஆதரவை வழங்குவதோடு, அவர்களின் பராமரிப்பாளர்கள் இந்தக் கடினமான சூழலைக் கடந்து செல்லவும் உதவுகின்றன. இதன்மூலம், முதியவர்கள் தங்களுக்குப் பழக்கமான சூழலிலேயே கருணையான கவனிப்பைப் பெறுவதை உறுதிசெய்கின்றன.

இந்தப் பாதையில் மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகள், கண்ணியம் மற்றும் ஒட்டுமொத்த நல்வாழ்வில் முதுமையைக் கையாள்வதற்கு ஒரு முழுமையான அணுகுமுறையை உருவாக்க முடியும்.

இது ஏன் முக்கியம்?

இந்தியாவின் வயதான பெண்கள் வறுமையில் வாடி, அவர்களின் தேவைகள் புறக்கணிக்கப்பட்டால், இந்தியா ஒருபோதும் உண்மையான வளர்ச்சி பெற்ற நாடாக ஆகாது. நீண்ட ஆயுள் என்பது வெறும் பெயரளவில் நீண்ட காலம் வாழ்வதைக் குறிக்கக்கூடாது. அது நல்ல ஆரோக்கியம், தன்னாட்சி மற்றும் கண்ணியம் ஆகியவை இன்றியமையாத கூறுகளாகக் கொண்ட ஒரு சிறந்த வாழ்க்கையாக வெளிப்பட வேண்டும். அரசாங்கத்தின் முன்னெடுப்புகள், மூத்த குடிமக்களை ஒரு சக்திவாய்ந்த மக்கள்தொகைப் பிரிவாக அடையாளம் காணத் தொடங்கியுள்ளன. இது, நடமாடுவதற்கான உதவிகள், சுகாதாரத் தொழில்நுட்பம் மற்றும் அவர்களுக்கென நேரடியாக வடிவமைக்கப்பட்ட சேவைகள் உள்ளிட்டவற்றை உருவாக்க சந்தையை ஊக்குவிக்கிறது.

அரசாங்கம் சமீபத்தில் 1.5 லட்சம் முதியோர் பராமரிப்பாளர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க உறுதியளித்துள்ளது. இந்த நடவடிக்கை, அதிகரித்துவரும் வயதான மக்களின் நீண்டகாலத் தேவைகளை அங்கீகரிக்கிறது. நிதி ஆதரவு இல்லாத முதியோர்களுக்காக, முறைப்படுத்தப்பட்ட பராமரிப்புக் கட்டமைப்புகள் மற்றும் வலுப்படுத்தப்பட்ட ஓய்வூதியத் திட்டங்களைக் கொண்டு நமது நாடு மேலும் முன்னேறுவது இன்றியமையாதது.

தொலைநோக்குத் திட்டம்

நமது நிகழ்காலத்தை உருவாக்க உதவிய பெண்கள், அதன் விளிம்பு நிலையில் வாழ்வதைவிட மிக மேலானதற்குத் தகுதியானவர்கள் ஆவர். உண்மையாக அனைவரையும் உள்ளடக்கிய எதிர்காலத்தை நோக்கிய இந்தியாவின் பாதை, ஒரு தெளிவான உறுதிமொழியுடன் தொடங்க வேண்டும். பராமரிப்பின் பொருளாதார மதிப்பை அங்கீகரிப்பது, அதை அதிகம் வழங்கியவர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்குவது மற்றும் பதிலுக்கு அவர்களைப் பாதுகாக்கப் போதுமான வலுவான அமைப்புகளை உருவாக்குவது ஆகும்.

ரம்ஜும் சாட்டர்ஜி, ஹெல்ப்ஏஜ் இந்தியாவின் துணைத் தலைவர் ஆவார்.

Original Link: Embracing older women in India: with security, healthcare and dignity.

Read More →

உழவர்களுக்கான கடன்களை முழுமையாக தள்ளுபடி செய்யும் திட்டம் இல்லை

உழவர்களின் பொருளாதார நிலையை வலுப்படுத்துவதற்காக அரசாங்கம் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளதாக நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் தெரிவித்தார்.

உழவர்களுக்கான முழு கடன் தள்ளுபடி தொடர்பான திட்டம் எதுவும் ஒன்றிய அரசின் பரிசீலனையில் இல்லை  என்று நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் அவர்கள் மார்ச் மாதம் 23-ஆம் தேதி, 2026 -ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவித்தார்.

இருப்பினும், உழவர்களின் பொருளாதார நிலையை வலுப்படுத்த அரசு பல்வேறு நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளதாக அவர் தெரிவித்தார். மேலும், இதில் கிசான் கடன் அட்டை (Kisan Credit Card (KCC)) மூலம் சரியான நேரத்தில் போதுமான கடன் வழங்குவதும் அடங்கும். இந்தத் திட்டத்தின்கீழ், மாற்றியமைக்கப்பட்ட வட்டி மானியத் திட்டத்தின் (Modified Interest Subvention Scheme (MISS)) மூலமாக ₹3 லட்சம் வரையிலான பயிர்க்கடன்கள் மானிய விலையிலான குறைந்த வட்டியில் வழங்கப்படுகின்றன. மேலும், கடனைச் சரியான நேரத்தில் திருப்பிச் செலுத்தும் உழவர்களுக்குக் கூடுதல் வட்டிச் சலுகைகளும் வழங்கப்படுவதாகவும் தெரிவித்துள்ளார். 

மேலும், அரசாங்கம் பிணையில்லா (Collateral-free) குறுகியகால விவசாயக் கடன்களை, அதன் சார்பு தொழில்களுக்கான கடன்களையும் சேர்த்து, ₹1.60 லட்சத்திலிருந்து ₹2 லட்சமாக உயர்த்தியுள்ளது. அதோடு, இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் முன்னுரிமைத் துறை கடன் வழங்கும் வழிகாட்டுதல்களின்கீழ், வேளாண்மை உள்ளிட்ட பொருளாதாரத்தின் முக்கிய முன்னுரிமைத் துறைகளுக்கு வங்கிகள் மூலம் போதுமான கடன் உதவி கிடைப்பதை உறுதிசெய்து வருவதாகவும் மக்களவையில் நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் தெரிவித்துள்ளார்.

மேலும், நிலம் வைத்துள்ள உழவர்களுக்குக் பயிர் காப்பீடு மற்றும் பிரதம மந்திரி கிசான் சம்மன் நிதி (Pradhan Mantri Kisan Samman Nidhi (PM-KISAN)) போன்ற திட்டங்களின் மூலம் நேரடியாக அவர்களின் வங்கிக் கணக்கிற்கே ரொக்கப் பணத்தை மாற்றும் வசதி உள்ளிட்ட பல்வேறு நலத்திட்டங்களை அரசாங்கம் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது.

மற்றொரு கேள்விக்குப் பதிலளித்த நிர்மலா சீதாராமன், ராணுவப் பணியின் காரணமாகவோ அல்லது பணியின் போது ஏற்பட்ட பாதிப்பு தீவிரமடைந்ததாலோ உடல் ஊனமுற்றுப் பணியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட ஆயுதப்படை வீரர்களுக்கு வழங்கப்படும் மாற்றுத்திறனாளர் ஓய்வூதியத்திற்கு வரி விலக்கு அளிக்கப்படுவதாகக் கூறினார். இந்த வரி விலக்கு என்பது 1922-ஆம் ஆண்டு வருமான வரிச் சட்டத்தின்கீழ் (Income-Tax Act, 1922) மார்ச் மாதம் 21-ஆம் தேதி, 1922-ஆம் ஆண்டு தேதியிட்ட அறிவிப்பு எண் 878-F மூலம் வழங்கப்பட்ட நடைமுறையிலிருந்து இன்றுவரை நடைமுறையில் உள்ளதாகவும் தெரிவித்துள்ளார்.

1961-ஆம் ஆண்டு வருமான வரிச் சட்டம் (Income-tax Act, 1961) அமலுக்கு வந்தபோது, அந்தச் சட்டத்திலுள்ள நீக்கம் மற்றும் பாதுகாப்பு விதிகளின் மூலம் முந்தைய வரிவிலக்கு சலுகை தொடர்ந்து நீட்டிக்கப்பட்டதாகவும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

2025-ஆம் ஆண்டு வருமான வரிச் சட்டம் (Income-tax Act, 2025) இயற்றப்பட்டதோடு, இதற்கு முன்னிருந்த 1922-ஆம் ஆண்டு வருமான வரிச் சட்டம் மற்றும் அது தொடர்பான சேமிப்பு விதிகள் ஆகியவை செயல்பாட்டில் இல்லாமல் போனதாகவும்  எனவே, புதிய சட்டத்தில் இதற்கெனத் தனியாக ஒரு தெளிவான விதி குறிப்பிடப்படாத நிலையில், அந்த வரிவிலக்கு தானாகவே காலாவதியாகிவிடும் என்றும் நிதியமைச்சர் தெரிவித்துள்ளார்.

முன்னர் நடைமுறையில் இருந்த அதே வரிவிலக்கு, அதன் வரம்பு மற்றும் நிபந்தனைகள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் எந்த மாற்றமுமின்றித் தொடர்வதை உறுதி செய்யும் வகையிலேயே தற்போதைய இந்த நிபந்தனை சேர்க்கப்பட்டுள்ளதாகக் குறிப்பிட்டார்.

குறிப்பிட்ட இந்த வரி விலக்கு நிறுத்தப்படவில்லை என்பதையும், அது தொடர்ந்து அமலில் இருக்கும் என்பதையும் நிதி அமைச்சர் தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

இதற்கு மாறாக, 2025-ஆம் ஆண்டு வருமானவரிச் சட்டத்தின்கீழ் (Income-tax Act, 2025), ஊனமுற்றோருக்கான ஓய்வூதியத்திற்கு (Disability Pensions) எனத் தனியாக வரி விலக்கு அளிப்பதற்கான திருத்தத்தை 2026-ஆம் ஆண்டு நிதி மசோதா (Finance Bill, 2026) முன்மொழிவதாகவும் அவர் தெரிவித்தார்.

ஜனவரி மாதம் 31-ஆம் தேதி, 2026-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, ஆயுதப் படைகளைச் சேர்ந்த 1,47,263 பணியாளர்கள் உடல் ஊனமுற்ற நிலையில் பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றுள்ளனர்; மேலும், பணியைத் தொடரத் தகுதியற்றவர்கள் என அறிவிக்கப்பட்ட 89,598 பணியாளர்கள் தற்போது ஊனமுற்றோருக்கான ஓய்வூதியத்தைப் பெற்று வருவதாகத் தெரிவித்துள்ளார். 

வருமான வரிச் சட்டம், 2025-ன் (Income-tax Act, 2025) விதிகள் தற்போதுள்ள சட்ட நிலையை அப்படியே தொடர்வதாகவும், அவை எந்தப் புதிய வரியையும் அறிமுகப்படுத்தவோ அல்லது ஏற்கனவே உள்ள வரி விலக்குகளை நீக்கவோ இல்லை என்றும் அவர் தெரிவித்தார். எனவே, பழைய வரிச் சலுகைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான 'முன்னோர் உரிமைப் பிரிவு' (Grandfathering Clause) எனப்படும் பாதுகாப்புக் காலநீட்டிப்பு எதுவும் இந்தச் சட்டத்தில் தேவையில்லை என்று அவர் விளக்கமளித்தார்.

பணியிலுள்ள ராணுவப் பணியாளர்கள் ஆண்டுதோறும் மருத்துவப் பரிசோதனைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுகிறார்கள் என்றும், அதில் நோய், காயம் அல்லது இதர உடல்நலக் குறைபாடுகள் கண்டறியப்படுபவர்கள் குறைந்த மருத்துவ வகைப்பாட்டில் (Low Medical Classification (LMC)) வைக்கப்பட்டு, சேவை விதிகளின்படி அவர்கள் அவ்வப்போது தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்படுவார்கள் என்றும் தெரிவித்துள்ளார்.

இந்த வருடாந்திர மருத்துவப் பரிசோதனையானது பொதுவான உடல் நலப் பரிசோதனை மற்றும் உடல் உறுப்பு மண்டலப் பரிசோதனைகளை உள்ளடக்கியது; இது ஒரு தொகுதி மருத்துவப் பரிசோதனைகளின் உதவியுடன் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. மேலும், அந்தந்தப் படைகளில் அந்த அதிகாரி வகிக்கும் பொறுப்பு அல்லது பணி நிலைக்கேற்ப இந்தப் பரிசோதனைகள் மாறுபடும் என்றும் கூறினார்.

ஒருவரது உடல்நிலை அல்லது நோயின் பாதிப்பைக் கண்டறிந்த பிறகு, அந்தப் பணியாளரின் மருத்துவநிலை, அவர் பணியில் தொடர்வதற்கான கட்டுப்பாடுகள்  மற்றும் அவரது மருத்துவத் தரம் அல்லது வகைப்பாடு ஆகியவை குறித்து ஒரு மருத்துவச் சேவை நிபுணர் தனது கருத்தைத் தெரிவிப்பார் என்றும் சீதாராமன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஒரு நபருக்கான மருத்துவ வகைப்பாடானது (Medical classification), ஆயுதப்படைகளுக்கான மருத்துவச் சேவை விதிமுறைகள்-2010 திருத்தப்பட்ட பதிப்பின் பத்திகள் 418 மற்றும் 419-ன்படி அமைக்கப்பட்ட ஒரு மருத்துவக் குழுவால் இறுதி செய்யப்படுகிறது. 

ஒருவரின் உடல்நிலை மற்றும் நோயின் தீவிரத்தைப் பற்றி மட்டுமே மருத்துவ வாரியங்கள் வரையறுக்கின்றன. மேலும், அந்த நோயாளி முழுமையாகக் குணமடையவும், அவரது உடல்நிலை மேலும் மோசமடையாமல் இருக்கவும் வேலையில் என்னென்ன கட்டுப்பாடுகளை பின்பற்ற வேண்டும் என்பதையும் மருத்துவ வாரியம் பரிந்துரைப்பதாகத் தெரிவிக்கின்றனர். 

இராணுவ அதிகாரிகளின் பதவி உயர்வு கொள்கைகள், அந்தந்தப் படைகளின் நிர்வாகப் பிரிவு (Military Secretary Branch (MS Branch)) அல்லது மற்ற படைகளில் (விமானம் மற்றும் கடற்படை) அதற்கு இணையான பிரிவுகளால் கையாளப்படுவதாகவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

Original Link: No proposal for complete loan waiver for farmers

Read More →

இந்தியர்கள் என்ன சாப்பிடுகிறார்கள்? ஆரோக்கியமற்றவர்களாக இருப்பது எவ்வளவு எளிதானது மற்றும் மலிவானது? -சௌமியா சுவாமிநாதன்

உணவு நிறுவனங்கள் இந்திய இரசனைகள் மற்றும் வாழ்க்கை முறைகளுடன் (Indian tastes and lifestyles) பொருந்தக்கூடிய மலிவு விலையில், கலாச்சாரரீதியாக பொருத்தமான, ஆரோக்கியமான தயாரிப்புகளில் முதலீடு செய்ய வேண்டும். இதற்கு முழு சமூக ஈடுபாடும் தேவை.

இந்தியா 1970-களில் பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்டதிலிருந்து, இன்று உலகின் முன்னணி உணவு ஏற்றுமதியாளர்களில் இந்தியாவும் ஒன்றாகும். இருப்பினும், தேசிய மாதிரி ஆய்வு அலுவலகத்தின் (National Sample Survey Office (NSSO)) சமீபத்திய ஐந்தாண்டு கணக்கெடுப்பின் கண்டுபிடிப்புகளின் அடிப்படையில், ஊட்டச்சத்து பாதுகாப்புக்கான அதன் பயணம் முழுமையடையவில்லை. வீட்டு நுகர்வு செலவு கணக்கெடுப்பு (Household Consumption Expenditure Survey (HCES)) 2022-23, உணவு, நுகர்பொருட்கள் மற்றும் நீடித்த பொருட்களுக்கான மாதாந்திர தனிநபர் செலவு (monthly per capita expenditure (MPCE)) பற்றிய தகவல்களை வழங்குகிறது. கடந்த 23 ஆண்டுகளில் அவ்வப்போது சேகரிக்கப்பட்ட இது, மக்கள் உணவுக்காக எவ்வாறு செலவிடுகிறார்கள் என்பது பற்றிய தெளிவான நுண்ணறிவுகளை இது வழங்குகிறது. ஒட்டுமொத்தமாக, உணவு செலவினங்கள் உண்மையான அடிப்படையில் உயர்ந்துள்ளன. பால், முட்டை மற்றும் இறைச்சி, பழங்கள், காய்கறிகள் மற்றும் கொட்டைகள் போன்ற புரத மூலங்களுக்கான செலவுகள் அதிகரித்துள்ளன. அதேநேரத்தில், தானியங்களுக்கான செலவுகள் குறைந்துள்ளன. ஏனெனில் சமீபத்திய சான்றுகள் சராசரி உணவில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவை இன்னும் கார்போஹைட்ரேட்டுகளைக் கொண்டுள்ளன என்பதைக் காட்டுகின்றன.

தானியங்களுக்கான குறைந்த செலவு நுகர்வுக்கான பொருளாதாரக் கோட்பாட்டுடன் ஒத்துப்போகிறது என்றாலும், உட்கொள்ளப்படும் அளவுகள் அதிகமாக இருப்பதாகத் தெரிகிறது. சமீபத்திய இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி கவுன்சில்-இந்திய நீரிழிவு நோய் (Indian Council of Medical Research-India Diabetes (ICMR-INDIAB)) உணவுமுறை ஆய்வு, இந்திய உணவுகளில் மொத்த ஆற்றலில் 62 சதவீதம் குறைந்த தரம் வாய்ந்த கார்போஹைட்ரேட்டுகளிலிருந்து (சுத்திகரிக்கப்பட்ட தானியங்கள் மற்றும் சர்க்கரை) வருகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. இது உடல் பருமன் (மற்றும் பிற வளர்சிதை மாற்ற நோய்கள்) தொற்றுநோய்க்கு முக்கிய காரணமாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில், கடந்த இருபதாண்டுகளாக தனிநபர் வருமானம் அதிவேக அதிகரிப்பைக் காட்டியுள்ள நிலையில், உண்மையான தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி இரு மடங்கிற்கும் அதிகமாக உள்ளது. நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புறங்களில் 1999 உடன் ஒப்பிடும்போது தானியங்களுக்கான செலவு கிட்டத்தட்ட பாதியாகக் குறைந்துள்ளது. சராசரியாக, இந்தியர்கள் இப்போது பால் பொருட்கள் உட்பட விலங்கு மூல உணவுகளுக்குச் (animal-sourced foods) செய்ததைவிட ரூ.40 அதிகமாகச் செலவிடுகிறார்கள். இதேபோல், பழங்கள் மற்றும் காய்கறிகளுக்கு, மக்கள் தோராயமாக இரண்டு மடங்கு அதிகமாகச் செலவிடுகிறார்கள். இதனால், தானியங்களிலிருந்து பலதரப்பட்ட உணவுகளுக்குச் செலவுகளை நகர்த்தியுள்ளது.

தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (National Food Security Act) தானிய நுகர்வில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது என்றாலும், கிராமப்புற மக்களில் முதல் 5 சதவீதம் பேர் உணவுக்காக கிட்டத்தட்ட எட்டு மடங்கு அதிகமாகச் செலவிடுகிறார்கள். அதேநேரத்தில், நகர்ப்புற மக்களில் முதல் 5 சதவீதம் பேர் கிட்டத்தட்ட 10 மடங்கு அதிகமாகச் செலவிடுகிறார்கள். நகர்ப்புற நுகர்வோர் தரம் மற்றும் பன்முகத்தன்மைக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதாகத் தெரிகிறது. இது வாழ்க்கை முறை மற்றும் உணவுப் பழக்கவழக்கங்களில் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் எளிய தானியங்களிலிருந்து விலகிச் செல்வதையும் பிரதிபலிக்கிறது.

குறிப்பாக, பதப்படுத்தப்பட்ட (processed) அல்லது தொகுக்கப்பட்ட உணவுகளுக்கான (packaged foods) செலவு கடுமையான உயர்வைக் காட்டுகிறது. 1999 முதல் கிராமப்புறங்களில் 353 சதவீதமும் நகர்ப்புறங்களில் 222 சதவீதமும் அதிகரித்துள்ளது. வேலை-வாழ்க்கை சமநிலை (work-life balance) மற்றும் பெண்களின் ஊதியம் பெறாத வீட்டு வேலைகளைச் சார்ந்திருக்கும் வீட்டில் சமைத்த உணவுகளின் கிடைக்கும் தன்மை குறைவதால், சாப்பிடத் தயாராக இருக்கும் உணவுகளுக்கான நுகர்வோர் விருப்பத்தேர்வுகள் மாறி வருவதை இந்த அதிகரிப்பு காட்டுகிறது. கடந்த இருபதாண்டுகளில் பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகளுக்கான விலை கிட்டத்தட்ட 90 சதவீதம் குறைக்கப்பட்டதன் மூலம் தங்களின் கருத்துகணிப்பு ஆதரிக்கப்படுகிறது. இது ஒரு ஆடம்பர நுகர்வுப் பொருளிலிருந்து ஒரு தேவைக்கு மாறுவதைக் குறிக்கிறது.

இந்தியாவில் உடல் பருமன் மற்றும் ஊட்டச்சத்து குறைபாடு உள்ளிட்ட பல முக்கிய உடல்நலக் குறைபாடுகளுக்கு, இந்த மாற்றப்பட்ட உணவுப் பழக்கவழக்கங்களே காரணம் என்று நாங்கள் கூறுகிறோம். உலகளாவிய நோய் சுமை-2023-ன் (Global Burden of Disease) படி, இந்தியாவில் தொற்று அல்லாத நோய்கள் (non-communicable diseases (NCD)) அதிவேகமாக அதிகரித்துள்ளன. மேலும், அதிக எண்ணிக்கையிலான ஆயுட்கால இழப்பு (years of life lost (YLL)) மோசமான உணவு முறைகளால் ஏற்படுகிறது. தற்போதைய உணவுப் போக்குகள் தொடர்ந்தால், இந்தியா ஆபத்தான உடல்நல அபாயங்களை எதிர்கொள்கிறது. இந்தியாவில் மொத்த நோய் சுமையில் 57 சதவீதம் ஆரோக்கியமற்ற உணவு முறைகளால் ஏற்படுகிறது என்று இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி கவுன்சில் (Indian Council of Medical Research) சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. உணவு தொடர்பான உடல்நல அபாயங்கள் மற்றும் எடைப் பிரச்சினைகள் 2020 மற்றும் 2050-க்கு இடையில் ஆயுட்கால இழப்பை (YLL) 50 மில்லியனிலிருந்து 72 மில்லியனாக உயர்த்தும் என்று இந்திய உணவு முறை பொருளாதார ஆணையத்தால் ஆதரிக்கப்பட்ட ஒரு ஆய்வு தெரிவிக்கிறது. இந்த அதிகரிப்பு தொற்று அல்லாத நோய்களின் (NCD) சுமை அதிகரிப்பிலிருந்து வருகிறது. புற்றுநோய்களின் எண்ணிக்கைகள் (148 சதவீதம்), டைப்-2 நீரிழிவு நோய் (229 சதவீதம்) மற்றும் சுவாச நோய்கள் (40 சதவீதம்) அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்தியா பணக்காரர்களாக மாறலாம். ஆனால், அவசியம் ஆரோக்கியமானதாக இருக்காது. உலகளவில் எட்டுப் பேரில் ஒருவர் தற்போது உடல் பருமனுடன் வாழ்கிறார் என்பதை உலக உடல் பருமன் அட்லஸ்-2025 (World Obesity Atlas) காட்டுகிறது.

ஆய்வுகள் உடற்பருமன் மற்றும் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு ஆகியவற்றுக்கு இடையே நேரடித் தொடர்பு இருப்பதை காட்டுகின்றன. இது உயர்வான கொழுப்பு, உப்பு மற்றும் சர்க்கரை உள்ளடக்கம் கொண்ட உணவுகளை உட்கொள்வதால் ஏற்படுகிறது. தேசிய ஊட்டச்சத்து நிறுவனம் (NIN) பரிந்துரைத்த ஆரோக்கியமான உணவு அளவுகளுடன் HCES நுகர்வு அளவுகளை ஒப்பிடும்போது, அனைத்து பத்திலொரு பிரிவுகளிலும் (deciles) மற்றும் கிராமப்புற/நகர்ப்புற துறைகளிலும் தானியங்களிலிருந்து வர வேண்டிய ஆற்றல் தேவை (நாளொன்றுக்கு எத்தனை கிராம் எனும் அடிப்படையில்) போதுமான அளவு பூர்த்தி செய்யப்படுவதாகத் தெரிகிறது, ஆனால் காய்கறிகள் மற்றும் பருப்பு வகைகளின் நுகர்வில் குறிப்பிடத்தக்க பற்றாக்குறை உள்ளது. காய்கறி நுகர்வு வருமானம் அதிகரித்தாலும், நாளொன்றுக்கு 400 கிராம் என்ற இலக்கை எட்டுவதில் இன்னும் பெரிய இடைவெளி உள்ளது. சராசரியாக, பரிந்துரைக்கப்பட்ட 70 கிராம்/நாளை ஒப்பிடுகையில் புரத உட்கொள்ளல் சுமார் 20 சதவீதம் (14 கிராம்/நாள்) குறைவாக உள்ளது; இந்தப் பற்றாக்குறை ஏழ்மையான முதல் பத்தாம் பிரிவில் சுமார் 26 கிராம்/நாள் வரையிலும், பணக்காரர்களான பத்தில் ஒரு கடைசிப் பிரிவில் (decile) சுமார் 5 கிராம்/நாள் வரையிலும் இருப்பதாகக் காணப்படுகிறது.

நிலையான உணவுகள் குறித்த உலகளாவிய உரையாடல்கள் விலங்கு சார்ந்த உணவுகளைக் குறைப்பதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. அவை தாவர அடிப்படையிலான உணவுகளை அதிகரிப்பதையும் ஊக்குவிக்கின்றன. இந்த மாற்றம் உணவு உற்பத்தியின் சுற்றுச்சூழல் தாக்கத்தைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. தேசிய ஊட்டச்சத்து நிறுவனத்தின் (NIN) உணவு வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்றுவது 2050-ம் ஆண்டுக்குள் மீத்தேன் வெளியேற்றத்தை 36 சதவீதமும், நைட்ரஸ் ஆக்சைடை 35 சதவீதமும் குறைக்கலாம். அதேநேரத்தில், உணவு விலைகளை 24 சதவீதம் வரையிலும், வீட்டு உணவு செலவினங்களை 23 சதவீதம் வரையிலும் குறைக்கலாம்.

இருப்பினும்கூட, ஆதாரங்களுக்கும், செயலுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்க கடினமான உண்மைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டும். இந்தியர்கள் சாப்பிடுவதிலிருந்து மட்டும் நெருக்கடி வருவதில்லை. இது ஆரோக்கியமற்ற தேர்வுகளை எளிதாகவும் மலிவாகவும் மாற்றும் ஒரு சுற்றுச்சூழல் அமைப்பிலிருந்து வருகிறது. நுகர்வு முறைகளை மாற்றுவது பல முனைகளில் தைரியமான, ஒருங்கிணைந்த தலையீடுகளைக் கோருகிறது. மிகை-பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகள் (ultra-processed foods) மற்றும் சர்க்கரை பானங்கள் மீதான உத்திரீதியிலான வரிவிதிப்பு போன்ற நிதி நடவடிக்கைகள், நுகர்வோர் தகவலறிந்த தேர்வுகளைச் செய்ய அதிகாரம் அளிக்கும் பொட்டலத்தின் முன்புற அடையாள சீட்டு (Front-of-package labels (FOPL)) உடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். ஆனால், விநியோகப் பக்கத்தை மாற்றாமல் ஒழுங்குமுறை மட்டும் வெற்றிபெற முடியாது. போட்டி விலையில் ஊட்டச்சத்து நிறைந்த உணவுகளை பயிரிட சிறு விவசாயிகளுக்கு இலக்குக்கான ஆதரவு, பயிற்சி, வளங்கள் மற்றும் சந்தை இணைப்புகள் தேவை. மீளுருவாக்கம் செய்யும் விவசாய நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி, ஊட்டச்சத்து நிறைந்த பயிர்களை வளர்ப்பதற்காக விவசாயிகளுக்கு வெகுமதி அளிக்க தீங்கு விளைவிக்கும் உரங்கள் மற்றும் பூச்சிக்கொல்லிகளுக்கான மானியங்கள் மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். குறைந்த கிளைசெமிக் (glycemic), அதிக புரத அரிசி, அதிக மகசூல் தரும் தினை, பருப்பு வகைகள் ஆகியவற்றின் ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாடு மற்றும் அளவிடுதல் ஆகிய இரண்டிலும் முதலீடு செய்வது சமமாக முக்கியமானது. கிராமப்புறங்களில் பழங்கள் மற்றும் காய்கறிகளுக்கான குளிர்பதன சேமிப்பு மற்றும் பதப்படுத்தும் வசதிகளை விரிவுபடுத்துதல். புரதத்தின் பயன்படுத்தப்படாத மூலங்கள் (குறிப்பாக நீர்வாழ் மற்றும் கடல் மூலங்களிலிருந்து) ஆராயப்பட்டு கிடைக்கச் செய்யப்பட வேண்டும்.

உணவு நிறுவனங்கள் இந்திய இரசனைகள் மற்றும் வாழ்க்கை முறைகளுடன் பொருந்தக்கூடிய மலிவு விலையில், கலாச்சாரரீதியாக பொருத்தமான, ஆரோக்கியமான தயாரிப்புகளில் முதலீடு செய்யவேண்டும். இதைச் சாத்தியமாக்குவதற்கு ஒரு கூட்டு முயற்சி தேவை. அரசாங்கம், தொழில், விவசாயிகள், ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள் மற்றும் குடிமக்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும். ஆரோக்கியமான உணவைத் தேர்ந்தெடுப்பது எளிதாகும் வகையில் அவர்கள் உணவுமுறையை மறுவடிவமைப்பு செய்ய வேண்டும்.

சுவாமிநாதன் எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளையின் தலைவர் மற்றும் WHO-வின் முன்னாள் தலைமை விஞ்ஞானி. சிங் IFPRI-யில் மூத்த ஆராய்ச்சி ஆய்வாளர். சுப்பிரமணியம் ஐஐஎம் அகமதாபாத்தில் உள்ள வேளாண் மேலாண்மை மையத்தில் ஆராய்ச்சி மாணவர் ஆவார்.

Original link:

What Indians eat, and how being unhealthy is easier and cheaper?

Read More →