சர்வதேச கடற்படுகை ஆணையம் (ISA) பற்றி அறிக -குஷ்பூ குமாரி, ரோஷ்னி யாதவ்

 முக்கிய அம்சங்கள்:


  • பாலிமெட்டாலிக் சல்பைடுகளை (polymetallic sulphides (PMS)) ஆராய்வதற்காக சர்வதேச கடற்படுகை ஆணையம் (International Seabed Authority (ISA)) உடன் இரண்டு ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட்ட உலகின் முதல் நாடாக இந்தியா மாறியுள்ளது. இந்த ஆய்வுக்காக சர்வதேச கடற்பரப்பில் மிகப்பெரிய பகுதியை இப்போது இந்தியா கொண்டுள்ளது. இது இராஜதந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அறிவியல் சாதனையாகும்.


  • கோவாவை தளமாகக் கொண்ட தேசிய துருவ மற்றும் பெருங்கடல் ஆராய்ச்சி மையம் (National Centre for Polar and Ocean Research (NCPOR)), 2026-ல் பாலிமெட்டாலிக் சல்பைடுகள் (PMS) ஆய்வைத் தொடங்கும். இது உரிமம் பெற்ற பகுதியில் புவி இயற்பியல் மற்றும் ஹைட்ரோகிராஃபிக் ஆய்வுகளுடன் தொடங்கும்.


  • பாலிமெட்டாலிக் சல்பைடுகள் கடல் தரையில் காணப்படும் வைப்புகளாகும். அவை செம்பு, துத்தநாகம், ஈயம், தங்கம் மற்றும் வெள்ளி போன்ற முக்கியமான உலோகங்களாலும், சிறிய அளவிலான அரிய மற்றும் விலைமதிப்பற்ற கூறுகளாலும் நிறைந்துள்ளன.


  • இந்தியாவில் இந்த தாதுக்கள் கொண்ட மிகக் குறைந்த நில வளங்கள் உள்ளன. ஆழமான கடலில் பாலிமெட்டாலிக் சல்பைடுகளை (PMS) ஆராய்வது வள பாதுகாப்பை மேம்படுத்தலாம். இந்த உலோகங்கள் உயர் தொழில்நுட்பத் தொழில்கள், புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் மற்றும் பசுமை தொழில்நுட்பங்களுக்கு இன்றியமையாதவை.


  • பாலிமெட்டாலிக் சல்பைடுகள் (PMS) பொதுவாக கடல் தரையில் உள்ள வெப்ப நீரூற்றுகள் போன்ற நீர் வெப்ப துவாரங்களுக்கு அருகில் காணப்படுகின்றன. கடலின் அடிப்பகுதியில் விரிசல்கள் உள்ளன. அங்கு குளிர்ந்த கடல் நீர் உள்ளே நுழைந்து, பூமியின் மேலோட்டத்தின் கீழ் உள்ள மாக்மாவுடன் தொடர்பு கொண்டு, பின்னர் சூடான நீராக மீண்டும் வெளியேறுகிறது. இந்த சூடான நீரில் கடல் தரையில் திடமான படிவுகளாக குடியேறும் தாதுக்கள் உள்ளன.


  • அரசாங்கத்தின் ஆழ்கடல் பணி, புதிய ஆழ்கடல் கப்பல்கள் மற்றும் தன்னாட்சி நீருக்கடியில் வாகனங்கள் (AUVs) போன்ற மேம்பட்ட கருவிகள் மூலம் இந்தியாவின் ஆய்வு திறனை மேம்படுத்தியுள்ளது. சமுத்திரயான் பணியின் கீழ் உருவாக்கப்படும் மத்ஸ்ய ஆழ்கடல் வாகனம், ஆழ்கடல் கனிமங்களை ஆராயும் இந்தியாவின் திறனை மேலும் வலுப்படுத்தும்.


இந்தியப் பெருங்கடல்.


  • இந்தியப் பெருங்கடலில் உள்ள மத்திய கடல் முகடு அமைப்பின் ஒரு பெரிய பகுதியாக கார்ல்ஸ்பெர்க் முகடு உள்ளது. இது இந்தியத் தட்டுக்கும் சோமாலி தட்டுக்கும் இடையில் பரவும் கடல் தளத்தால் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த பரவல் சுமார் 40 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு பெரிய தட்டு மறுசீரமைப்பிற்குப் பிறகு தொடங்கியது. இந்த முகடு ஒவ்வொரு ஆண்டும் சராசரியாக 2.4 முதல் 3.3 செ.மீ வரை பரவுகிறது.


  • முகட்டில் நீர் வெப்ப நீர் அமைப்புகள் உள்ளன. அவை பாலிமெட்டாலிக் சல்பைடுகள் (PMS) படிவுகளைக் கொண்டிருக்கலாம்.


  • கார்ல்ஸ்பெர்க் முகடு இராஜதந்திர ரீதியாக முக்கியமானது. ஏனெனில் இது மத்திய மற்றும் தென்மேற்கு இந்திய முகடுகளுடன் (சுமார் 26° தெற்கே) ஒப்பிடும்போது இந்தியாவிற்கு மிக அருகில் (சுமார் 2° வடக்கே) உள்ளது.


  • அரசாங்கத்தின் நீலப் பொருளாதார முயற்சிகளின் கீழ் கனிம ஆய்வுக்காக இந்தியப் பெருங்கடலில் அதிக இடங்களைப் பெற இந்தியா திட்டமிட்டுள்ளது.


உங்களுக்குத் தெரியுமா?:


  • சர்வதேச கடல்படுகை ஆணையம் (ISA) ஒரு சுதந்திரமான சர்வதேச அமைப்பாகும். இது ஐக்கிய நாடுகளின் கடல் சட்ட மாநாட்டின் (UNCLOS) அடிப்படையில், சர்வதேச நீரில் கனிமங்களை ஆராய நாடுகளுக்கு அனுமதி அளிக்கிறது. ஒரு நாடு, அதன் அரசாங்கம், பொதுத்துறை அல்லது நிதியுதவி பெற்ற நிறுவனம் மூலம், ISA-க்கு விண்ணப்பங்களை சமர்ப்பிக்கலாம்.


  • இந்தியா 11,098 கி.மீ நீளமுள்ள நீண்ட கடற்கரையைக் கொண்டுள்ளது. இதன் காரணமாக, அரசாங்கம் "நீல பொருளாதாரம்" (blue economy) கொள்கையை ஊக்குவித்து வருகிறது. அதாவது பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு கடல் வளங்களைப் பயன்படுத்துதல், ஆழ்கடலில் பல ஆராயப்படாத கனிமங்கள், எரிபொருள்கள் மற்றும் பல்லுயிர் பெருங்கடல்கள் உள்ளன. இணையம் மற்றும் தொலைபேசி தரவைக் கொண்டு செல்லும் கடலுக்கடியில் உள்ள கேபிள்கள் கடல் தளத்தில் பதிக்கப்பட்டுள்ளதால், நவீன உலகளாவிய தகவல்தொடர்புக்கும் இது முக்கியமானது.


  • தற்போது ஒரு சில நாடுகளில் மட்டுமே ஆழ்கடல் ஆய்வு தொழில்நுட்பம் உள்ளது. இவற்றில் அமெரிக்கா, ரஷ்யா, சீனா, ஜப்பான் மற்றும் பிரான்ஸ் ஆகியவை அடங்கும். 2021-ல் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஆழ்கடல் பயணத்தின் ஆறு பகுதிகளில் ஒன்றான சமுத்திரயான் திட்டத்துடன் இந்தியா இந்தக் குழுவில் சேரும்.

  • சமுத்திரயான் என்பது கனிமங்களை ஆராய்வதற்கான இந்தியாவின் மனிதர்களைக் கொண்ட ஆழ்கடல் பயணமாகும். இது ஆழ்கடல் பயணத்தின் ஒரு பகுதியாகும். இதன் ஒரு பகுதியாக, மத்ஸ்ய 6000 நீர்மூழ்கிக் கப்பலின் வடிவமைப்பு நிறைவடைந்துள்ளது.


  • மத்ஸ்ய 6000 என்பது கடலின் ஆழத்தில் மூன்று பேரை ஏற்றிச் செல்லக்கூடிய ஒரு சிறப்பு வாகனமாகும். இது 2026-ஆம் ஆண்டில் பயன்படுத்த திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. இது ஏற்கனவே ஈரமான சோதனைகளில் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளது மற்றும் வங்காள விரிகுடாவில் பல மனிதர்களைக் கொண்ட சோதனைகளை முடித்துள்ளது.



Original article:

Share:

மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பிற்காக சென்டினல் குழுக்களை எண்ணுவதற்கு எதிரான வழக்கு. -ரம்சான் ஷேக்

 சென்டினல் தனிமைப்படுத்தலைத் தேர்ந்தெடுப்பது அவர்களின் கலாச்சாரத்தையும் ஞானத்தையும் பாதுகாக்கும் ஒரு செயலாகும். எந்தவொரு வெளிப்புற ஊடுருவலும் அவர்களின் உயிர்வாழ்விற்கும் அவர்களின் பாதுகாப்பிற்கு மீளமுடியாத சேதத்திற்கும் ஆபத்தை விளைவிக்கும்.


சமீபத்தில், பழங்குடி விவகார அமைச்சகம் வரவிருக்கும் 2027 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பிற்காக பட்டியலிடப்பட்ட பழங்குடியினருக்குள் (STs) உள்ள குறிப்பாக பாதிக்கப்படக்கூடிய பழங்குடி குழுவை (PVTGs) தனித்தனியாகக் கணக்கிடக் கோரியது. PVTGs குறித்த புதுப்பிக்கப்பட்ட தரவுகளுக்கான தேவை அதிகரித்து வருகிறது, ஏனெனில் இந்த சமூகங்களில் பல முந்தைய மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்புகளில் குறைவாகக் கணக்கிடப்பட்டன. அரசியலமைப்பு கடமைகளை நிறைவேற்றுவதற்கும், தேசிய புள்ளிவிவரங்களில் சேர்ப்பதை உறுதி செய்வதற்கும், இலக்கு வைக்கப்பட்ட நலக் கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கும் துல்லியமான தரவு மிக முக்கியமானது.


2004-க்கு முன்னர் பழமையான பழங்குடி குழுக்கள் என்று அழைக்கப்படும் PVTGs, "விவசாயத்திற்கு முந்தைய தொழில்நுட்பம், குறைந்த எழுத்தறிவு விகிதங்கள், பொருளாதார பின்தங்கிய நிலை மற்றும் குறைந்து வரும் மக்கள்தொகை" ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படும் சமூகங்களாக முதலில் தேபார் ஆணையத்தால் அடையாளம் காணப்பட்டது. இந்தியா 18 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களில் 75 PVTGs-ஐ அங்கீகரிக்கிறது.


இருப்பினும், சமீபத்தில், வடக்கு சென்டினல் தீவில் உள்ள சென்டினல் மக்களின் "ஆக்கிரமிப்பு இல்லாத வெப்பக் கணக்கெடுப்பு" ஒன்றை மையம் முன்மொழிந்தபோது அது ஒரு கொதிநிலைப் பிரச்சினையாக மாறியது. இந்த மக்கள்தொகை அதிகாரப்பூர்வ பதிவுகளில் "விரோதமானவர்கள்" என்று வகைப்படுத்தப்படுகிறது - அவர்கள் "தனிமைப்படுத்தலை" விரும்புகிறார்கள் மற்றும் எந்தவொரு வெளியாட்களின் ஊடுருவலையும் "விரும்பவில்லை".


சமீபத்திய ஆண்டுகளில் சென்டினல் மக்களைத் தொடர்பு கொள்ள முயற்சிகள் அதிகரித்து வருகின்றன, இது பழங்குடி பாதுகாப்பு முயற்சிகளின் செயல்திறன் குறித்த கவலைகளை எழுப்புகிறது. குறிப்பிடத்தக்க சம்பவங்களில் 2018 ஆலன் சாவ் வழக்கு மற்றும் மார்ச் 2025-ல் தொடர்பு கொள்ளப்படாத அந்தமான் பழங்குடியினரை அடைய மூன்றாவது முயற்சியின் போது அமெரிக்க குடிமகன் மைக்கைலோ பாலியாகோவ் கைது செய்யப்பட்டார். வரலாறு முழுவதும், அந்தமானிய பழங்குடியினரைப் பற்றிய உணர்வுகள் தெரியாதவற்றை அறியும் ஆர்வத்தைத் தூண்டிவிட்டன, இதன் விளைவாக அவர்களின் உயிர்வாழ்வை அச்சுறுத்தியுள்ளன. காலனித்துவப் படையெடுப்புகள் முன்னர் அவர்களின் மக்கள்தொகையை அழித்துவிட்டன, அவர்களின் மொழிகளை மௌனமாக்கிவிட்டன, மேலும் அவர்களின் கலாச்சாரத்தை துண்டு துண்டாகக் குறைத்தன, கிரேட் அந்தமானியர்களை 5,000-லிருந்து தோராயமாக 50 ஆகவும், ஓங்கேஸ் மக்களை ஒரு சார்பு சமூகமாகவும் குறைத்தன. அந்தமான் & நிக்கோபார் தீவுகள் பழங்குடி பழங்குடியினர் பாதுகாப்பு ஒழுங்குமுறை, 1956 (ANPATR), பழங்குடியினர் தனிமைப்படுத்தப்படுவதை சட்டப்பூர்வமாகப் பாதுகாக்கிறது மற்றும் வெளிப்புற தொடர்புகளிலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்கிறது. திட்டமிடப்பட்ட பகுதிகள் இங்கு பொருந்தாததால், ANPATR பழங்குடியினரின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்கிறது மற்றும் குறுக்கீடு இல்லாத கொள்கைகளுடன் ஒத்துப்போகிறது. தொடர்பு கொள்ளப்படாத பழங்குடியினரை எண்ணுவது போன்ற செயல்பாடுகள் பாதுகாப்பின் இந்த சாரத்தை மீறுவதற்கான தொடக்கப் புள்ளியாக இருக்கலாம்.


சென்டினல் மக்களைக் கணக்கெடுப்பதற்கு மையம் "ஆக்கிரமிப்பு இல்லாத வெப்பவியல்" முறையைப் பயன்படுத்துவது தெரியாதவற்றை அறிந்து கொள்வதற்கான மற்றொரு படியாகும். ட்ரோன்கள் அல்லது விமானங்கள் மூலம் வெப்ப எண்ணுதல் சத்தத்தை உருவாக்கி படங்களைப் பதிவு செய்யும், இது மாநிலத்தின் அதிகாரப்பூர்வ இடையக மண்டலம் மற்றும் பூஜ்ஜிய தொடர்பு கொள்கைக்குள் பழங்குடியினரின் தனிமைப்படுத்தல், கண்ணியம் மற்றும் கலாச்சார உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் விதிமுறைகளை மீறும். இருப்பினும், இந்த எண்ணும் செயல்முறையின் ஆதரவாளர்கள், ட்ரோன்கள் மற்றும் அகச்சிவப்பு இமேஜிங் ஆகியவை "தொடர்பு இல்லாமல் எண்ணலாம்", இது SVAMITVA திட்டத்தின் கீழ் நில மேப்பிங் மற்றும் வனவிலங்கு ஆய்வுகளுக்கு உதவுகிறது என்று வாதிடுகின்றனர். இந்த முயற்சிகள் காலனித்துவ மற்றும் பிந்தைய காலனித்துவ ஊடுருவல்களின் வரலாற்றைக் கவனிக்கவில்லை.


சென்டினல் மக்களை எண்ணுவது வெறுமனே ஒரு நிர்வாக முயற்சி மட்டுமல்ல; இது அந்தமான் பழங்குடி மக்களால் அனுபவிக்கப்பட்ட செயல்முறையின் ஆரம்பம் மட்டுமே. இந்த பழங்குடிகளை ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆய்வு செய்த டி.என். பாண்டிட், இத்தகைய முயற்சிகள் புலப்படாது, தொடப்படாது இருக்க விரும்பும் ஒரு கலாச்சாரத்திற்கு மீளமுடியாத பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்று எச்சரித்தார். 2004 ஆழிப்பேரலை போன்ற பெரும் இயற்கை பேரழிவுகளை, பழங்குடி அல்லாத மக்களும் நவீன தொழில்நுட்பங்களும் உதவியற்றவர்களாக உணரும் போது, அதில் குறியிடப்பட்ட எச்சரிக்கை அறிகுறிகளை அடையாளம் காணும் தனது பாரம்பரிய அறிவு முறையுடன் தப்பிக்கக்கூடிய ஒரு சமூகம், மேலும் தொடர்ந்து வாழும் திறனையும் கொண்டுள்ளது.


தனது குடிமக்களை எண்ணுவதற்கான அரசின் விருப்பத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். இருப்பினும், சென்டினல் போன்ற தொடர்பு இல்லாத கலாச்சாரங்களுக்கு எதிரான வன்முறைச் செயலாக மாறும் சந்தர்ப்பங்கள் உள்ளன, அவர்கள் தங்கள் தனிமைப்படுத்தல் ஒரு தேர்வு மட்டுமல்ல, மாறாக, எந்தவொரு ஊடுருவலிலிருந்தும் தங்கள் கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாக்க ஒரு அத்தியாவசிய வழிமுறையாகும் என்பதை தொடர்ந்து நிரூபித்துள்ளனர்.


காலனித்துவத்திற்குப் பிறகு, இந்த பழங்குடியினர் வளர்ச்சி, அமைதி மற்றும் நல்லாட்சிக்கு அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்படுகிறார்கள், பழங்குடியினரின் பாதுகாப்பை விட இராஜதந்திர மற்றும் பொருளாதார நலன்களின் தேசியவாத சொற்பொழிவுக்கு பெரும்பாலும் முன்னுரிமைகள் வழங்கப்படுகின்றன. அந்தமானிய பழங்குடியினர் வெளியாட்களை நோக்கிய வித்தியாசமான அணுகுமுறை அவர்களின் புவியியல் மற்றும் உடல்ரீதியான தனிமைப்படுத்தலால் மட்டுமல்ல, கடந்தகால அனுபவங்களாலும் ஏற்படுகிறது, இது அவர்களின் வரலாறு முழுவதும் பழங்குடியினர் அல்லாத மக்களுடன் சில உறவுகளைப் பராமரித்து வரும் பிரதான நிலப்பகுதி இந்திய பழங்குடியினருடன் முரண்படுகிறது. அதனால்தான் நம்பிக்கையை வளர்ப்பதற்கும், மிக முக்கியமாக, அவர்களின் கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் சட்ட மற்றும் நிர்வாக கட்டமைப்பிற்குள் அவர்களுக்கு எச்சரிக்கையான பாதுகாப்பு மற்றும் பரிசீலனை தேவைப்படுகிறது.


ட்ரோன்கள் மற்றும் அதன் வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன், அரசு இந்த எளிய உண்மையை எதிர்கொள்ள வேண்டும்: மறைந்து வரும் மற்றும் பாதிக்கப்படக்கூடிய கலாச்சாரத்தை கணக்கிட வேண்டிய அவசியமில்லை, மாறாக அங்கீகரிக்க வேண்டும். அவர்களின் மதிப்பு புள்ளிவிவர ரீதியாக அல்ல, மாறாக குறுக்கீடு இல்லாமல் உயிர்வாழத் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு கலாச்சார உயிரினம். அவர்களின் சுயாட்சியை மதிப்பது கலாச்சார கண்ணியத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது மற்றும் உண்மையான முன்னேற்றம் சில நேரங்களில் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. ஒரு நலன்புரி அரசாக, இந்தியா அதன் பாதிக்கப்படக்கூடிய மற்றும் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களின் கலாச்சாரத்தை மதிக்க வேண்டும் மற்றும் அதன் சட்ட கட்டமைப்பின் மூலம் அல்லது தேவையான எந்த நடவடிக்கைகளின் மூலம் அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; இல்லையெனில், தொடர்பு கொள்ளப்படாதவற்றை எண்ணுவதற்கான ஆர்வத்தின் விலை அதிகமாக இருக்கும்.


எழுத்தாளர் டெல்லி பல்கலைக்கழகத்தின் அரசியல் அறிவியல் துறையில் முனைவர் பட்ட அறிஞர், அந்தமான் பழங்குடி கொள்கை துறையில் பணியாற்றுகிறார்.



Original article:

Share:

மாவட்டத்தை ஒரு ஜனநாயக பொதுவெளியாக மீட்டெடுத்தல் -ருச்சி குப்தா

 தேசிய வளர்ச்சியையும், ஜனநாயக ஈடுபாட்டின் அடிப்படைக் கொள்கைகளையும் புதுப்பிக்க இது ஒரு முக்கியமான படியாகும்.


தொழில்நுட்பம், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் மக்கள்தொகை எழுச்சிகள் வேகமெடுக்கும் போதும், உலகம் முழுவதும் பொது வாழ்க்கை பெருகிய முறையில் பிரிவினையானது தீவிரப்படுத்தப்பட்டதாகவும் உணர்கிறது. இந்த நேரத்தில் இந்தியாவின் மிகப்பெரிய வாய்ப்பு மற்றும் சவாலானது அதன் இளைஞர்களிடம் உள்ளது. உலகளாவில், மக்கள்தொகையானது 65 சதவீதம் பேர் 35 வயதுக்குட்பட்டவர்கள் ஆவர். இதனால், உலகமானது வயதானவர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கிறது. இது, வேலையின் தன்மையில் தீவிரமான மாற்றங்கள் இருப்பதால், நம் முன் உள்ள கேள்வி கடுமையானது. பொருளாதார மற்றும் ஜனநாயக வாழ்க்கை இரண்டிலும் இளைஞர்கள் சேர்க்கப்படுவதை இந்தியாவின் தலைவர்கள் உறுதி செய்ய முடியுமா?


பெரிய நகரங்களிலிருந்து பெரும்பாலான இந்தியர்கள் வாழும் மாவட்டங்களுக்கு நமது கவனத்தை மாற்ற வேண்டும். கிட்டத்தட்ட 85% இந்தியர்கள் அவர்கள் பிறந்த மாவட்டத்தில் வசிக்கிறார்கள். இருப்பினும், நகரங்கள் நாட்டின் நிலப்பரப்பில் 3% மட்டுமே உள்ளடக்கியது மற்றும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 60% க்கும் அதிகமாக உற்பத்தி செய்கின்றன. சமூக ரீதியாகவும் புவியியல் ரீதியாகவும் இந்த சீரற்ற வளர்ச்சி, இந்தியாவின் திறமையாளர்களில் பெரும்பகுதியைப் பயன்படுத்தாமல் விட்டுவிட்டது. பெருநிறுவனங்களின் லாபம் சாதனை அளவை எட்டியுள்ளது, ஆனால் ஊதியங்கள் பெரிதாக அதிகரிக்கவில்லை. இது இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் முக்கிய தூணான உள்நாட்டு நுகர்வைக் குறைத்துள்ளது. வாங்கும் சக்தி ஒரு சிறிய குழுவிடையே குவிந்துள்ளது. இன்றைய நிலையற்ற உலகளாவிய சூழலில், இந்தியாவின் அடுத்த வளர்ச்சி கட்டம் ஏற்றுமதி அல்லது உயரடுக்கின் செலவினங்களை மட்டுமே சார்ந்திருக்க முடியாது. அரசாங்கங்கள் மக்களுக்கு அதிக பணம் கொடுக்க முயற்சித்துள்ளன. ஆனால், இளைஞர்களுக்கு பெரிய அளவில் வாய்ப்புகளை உருவாக்குவதற்கு உற்பத்தி, நுகர்வு மற்றும் புதுமைகளில் பரந்த பங்கேற்பு தேவைப்படுகிறது.


பிரச்சனை மையப்படுத்தல்


அத்தகைய பங்கேற்பை மேல்மட்டத்திலிருந்து மட்டுமே வடிவமைக்க முடியாது. இந்தியாவின் நிர்வாகத்தில் ஒரு முக்கியப் பிரச்சினை அதன் வலுவான மையப்படுத்தல் ஆகும். அடுத்தடுத்த கொள்கைகள் நிர்வாகத் திறன், தொழில்நுட்பத் திட்டங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் சேவை வழங்கல் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தியுள்ளன. இவை அனைத்தும் முக்கியமானவை. இருப்பினும், அவர்களின் மேலிருந்து கீழ்நோக்கிய தன்மை உள்ளூர் அரசியல் அதிகாரத்தைக் குறைத்துள்ளது. குடிமக்களின் தேவைகளை மாநிலத் திறனுடன் இணைக்க வேண்டிய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள், இப்போது பெரும்பாலும் தனிப்பட்ட உரிமைகளை மத்தியஸ்தம் செய்கிறார்கள். அவர்கள் அரிதாகவே வளர்ச்சியை வடிவமைக்கிறார்கள் அல்லது பொது நன்மைக்காக சமூகங்களை ஒன்றிணைக்கிறார்கள்.


இந்த அமைப்பு நெருக்கடியில் உள்ளது. அர்த்தமுள்ள வேலைவாய்ப்பு இல்லாத நிலையில், தேர்தல் அரசியல் பணப் பரிமாற்றங்கள் மூலம் நலனில் அதிகளவில் கவனம் செலுத்துகிறது. ஆனால், இந்த அணுகுமுறை குறைவான முடிவுகளைத் தருகிறது. ஏனெனில், வாக்குறுதிகள் பெருகும் அதே வேளையில் கட்டமைப்பு மாற்றம் குறைவாகவே உள்ளது.


குடிமக்கள் மற்றும் பிரதிநிதிகளிடையே வளர்ந்து வரும் அரசியல் கவலை அதிகரித்து வருகிறது. வாய்ப்பு மற்றும் உரிமையை வழங்க போராடும் ஒரு அமைப்பு உள்ளது. இந்த கவலை இளைஞர்களிடையே மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவர்களின் இயக்கம் குறித்த நம்பிக்கைகள் வரையறுக்கப்பட்ட வாய்ப்புகளின் யதார்த்தத்துடன் மோதுகின்றன.


இளைஞர்களை மீண்டும் ஈடுபடுத்துதல், வாய்ப்பை உருவாக்குதல்


இந்தியாவை உண்மையிலேயே மாற்ற, இந்திய இளைஞர்கள் உண்மையில் அவர்கள் வாழும் இடத்திலிருந்து, அதன் மாவட்டங்களில் இருந்து நாம் தொடங்க வேண்டும். நிர்வாக ரீதியாக, இந்தியா நீண்டகாலமாக மாவட்டங்களால் வழிநடத்தப்படுகிறது. ஆனால், அதிகாரத்துவத்தின் இந்த ஆதிக்கம் என்பது குடிமக்கள் பெரும்பாலும் மாநிலத்தை சேவைகளைப் பெறுபவர்களாக உணர்கிறார்கள், செயலில் பங்கேற்பாளர்களாக அல்ல. இளைஞர்களை மீண்டும் ஈடுபடுத்தவும் வாய்ப்பை உருவாக்கவும், மாவட்டத்தை ஒரு நிர்வாக அலகாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு ஜனநாயக இடமாக மீட்டெடுக்க வேண்டும்.


மாவட்டங்கள் நமது குடிமையின் கற்பனைக்கு (civic imagination) மையமாக இருந்தால், சிக்கலான தேசிய திட்டங்கள் உடைக்கப்படலாம். கிடங்குகள் அகற்றப்படலாம், மேலும் முடிவுகளை உள்ளூரில் கண்காணிக்க முடியும். இது பொறுப்புணர்வை தெளிவுபடுத்தும், எந்த மாவட்டங்கள் இளைஞர்களுக்கு வாய்ப்புகளை உருவாக்குகின்றன, எங்கு மேம்பாடுகள் தேவை என்பதைக் காட்டும். இது மாவட்டங்களுக்கு இடையே முதலீடு, வாய்ப்புகள் மற்றும் விளைவுகளில் பெரிய வேறுபாடுகளை எடுத்துக்காட்டும். இது வளங்களை மிகவும் நியாயமாக ஒதுக்க உதவும்.


இந்தக் கண்ணோட்டமானது, இந்தியாவின் ஜனநாயகக் கட்டமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மாவட்டங்கள் ஏற்கனவே நிர்வாகத்திற்கான அடிப்படையாக செயல்படுகின்றன. மேலும், மத்திய திட்டங்களை மேற்பார்வையிடும் குழுக்களுக்கு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தலைமை தாங்குகிறார்கள்.  நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் தொகுதிகளுடன் முடிவுகளை நேரடியாக இணைப்பது, நிர்வாகத்தை மக்களுக்கு நெருக்கமாகக் கொண்டுவரும், உள்ளூர் தேவைகளுக்கு ஏற்ப தீர்வுகளை ஊக்குவிக்கும் மற்றும் குடிமை ஈடுபாட்டை வலுப்படுத்தும். அளவீடு மற்றும் பொறுப்புணர்வு ஆகியவை தாங்களாகவே திறன் அல்லது அரசியல் விருப்பத்தின் பற்றாக்குறையை சமாளிக்க முடியாது. ஆனால் அவை பிரச்சினைகளை தெளிவுபடுத்தலாம், உள்ளூர் கண்டுபிடிப்புகளை முன்னிலைப்படுத்தவும், வெளிப்படைத்தன்மையை அதிகரிக்கவும் உதவும். சிறப்பாகச் செய்யும்போது, ​​அவை சீர்திருத்தத்திற்கான ஆதரவை உருவாக்க முடியும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள், சிவில் சமூகம் மற்றும் தனியார் நிபுணர்களை பகிரப்பட்ட வளர்ச்சி இலக்குகளைச் சுற்றி இணைப்பதன் மூலம் இது நிகழ்கிறது.


உள்ளடக்கிய வளர்ச்சிக்கான பகிரப்பட்ட பொறுப்பு


இந்த மாற்றத்திற்கு இந்தியாவின் முதல் 10% அரசியல் தலைவர்கள், பெருநிறுவன நிர்வாகிகள் மற்றும் நிபுணர்கள் ஆகியோரிடமிருந்து புலப்படும் மற்றும் அர்த்தமுள்ள பங்கேற்பும் தேவைப்படுகிறது. உள்ளடக்கத்திற்கான உறுதிப்பாட்டை பலர் கூறினாலும், கொள்கையை நடைமுறைக்குக் கொண்டுவருவதற்கு குறிப்பிட்ட மற்றும் இலக்கு வைக்கப்பட்ட தலையீடுகள் தேவை.


மாவட்டம் முதல் குடிமை கட்டமைப்பு இந்த இலக்கை அடைய ஒரு தெளிவான வழியை வழங்குகிறது. இது உயர்குடியினருக்கு நல்ல நோக்கங்களை உள்ளூர் நடவடிக்கையாக மாற்றுவதற்கான நடைமுறை வழியை வழங்குகிறது. இது நிர்வாகத்தை உண்மையிலேயே ஜனநாயக மற்றும் அடிப்படையான செயல்முறையாக மாற்றுகிறது. சமூகங்களுக்கு அதிகாரத்தை மறுபகிர்வு செய்தல், கூட்டுப் பொறுப்புணர்வை வளர்ப்பது மற்றும் கொள்கை வடிவமைப்புக்கும் வாழும் தாக்கத்திற்கும் இடையிலான தொடர்ச்சியான இடைவெளியைக் குறைத்தல் ஆகும். இந்தியாவின் எதிர்காலம் பொருளாதார குறிகாட்டிகளை மட்டும் சார்ந்திருக்காது. நகர்ப்புற மற்றும் உயரடுக்கு மையங்களுக்கு வெளியே உள்ள இளைஞர்களின் தேவைகளுக்கு அதன் ஜனநாயகம் பதிலளிக்கிறதா என்பதன் மூலமும் தீர்மானிக்கப்படும். ஏற்கனவே மாவட்டமானது முதன்மை அதிகாரத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. இப்போது நமக்குத் தேவை மாவட்டம் முதன்மை ஜனநாயகம் (district-first democracy) ஆகும். மாவட்ட முதன்மை அணுகுமுறை அந்த ஈடுபாட்டை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப ஒரு கட்டமைப்பை வழங்குகிறது. அதாவது, உள்ளூர் அரசியல் தலைமையை வளர்ச்சிக்கான விளைவுகளுடன் மீண்டும் இணைப்பதன் மூலமும், மாவட்டங்களை ஜனநாயக பங்கேற்பு மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்றத்தின் மையத்தில் வைப்பதன் மூலமும் ஒரு தெளிவான அணுகுமுறையை கொண்டுள்ளது. மிக முக்கியமாக, உள்ளூர் ஒத்துழைப்பின் இந்த கட்டமைப்பு, செயல்திறன் அல்லது தீவிரமுனைப்பு நிலைக்குள் தள்ளப்படுவதற்குப் பதிலாக, நாட்டின் மீதான பகிரப்பட்ட நிலையில் வேரூன்றிய உறுதியான பொதுவான தளத்தை உருவாக்க ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறது.


இந்தியாவின் மாவட்டங்களில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம், நாம் தேசிய வளர்ச்சியை அதிகரிக்க முடியும். ஜனநாயக ஈடுபாட்டின் அடிப்படைக் கொள்கைகளையும் வலுப்படுத்த முடியும். மாவட்டங்களை ஜனநாயக இடங்களாக நாம் பார்க்கவில்லை என்றால், நமது மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகையை வீணாக்கும் அபாயமும் உள்ளது. ஜனநாயகத்தையே பலவீனப்படுத்தும் அபாயமும் உள்ளது.


ருச்சி குப்தா, ஃபியூச்சர் ஆஃப் இந்தியா அறக்கட்டளையின் நிர்வாக இயக்குநர். இளைஞர் வாய்ப்புகள் மற்றும் பொறுப்புணர்வுக்கான இந்தியாவின் முதல் மற்றும் ஒரே மாவட்ட அளவிலான தளமான இளைஞர்களின் அதிகாரத்தை அவர் வழிநடத்துகிறார்.



Original article:

Share:

பெண் கல்வியில் மாற்றம் குறித்து . . . -ஷாமிகா ரவி

 ”பேட்டி பச்சாவ், பேட்டி பதாவோ” முயற்சி கடந்த பத்தாண்டுகளில் குறிப்பிடத்தக்க பலன்களைக் காட்டியுள்ளது.


"Beti Bachao, Beti Padhao" (BBBP) :  "பேட்டி பச்சாவ், பேட்டி பதாவோ" (பெண் குழந்தைகளை பாதுகாப்போம்; பெண் குழந்தைகளுக்கு கற்பிப்போம்) என்பது பிரதமர் நரேந்திர மோடியால் 22 ஜனவரி 2015 அன்று ஹரியானாவின் பானிபட்டில் தொடங்கப்பட்ட இந்தத் திட்டமானது, பெண் குழந்தைகளின் கல்வி மற்றும் அதிகாரமளிப்பை ஊக்குவித்தல் மற்றும் குறைந்து வரும் குழந்தை பாலின விகிதத்தை நிவர்த்தி செய்தல் ஆகியவற்றை நோக்கமாகக் கொண்ட இந்திய அரசின் நாடு தழுவிய சமூக பிரச்சாரமாகும்.


"பேட்டி பதேகி தோ கியா கரேகி? (பெண்குழந்தை படித்தால் என்ன செய்வாள்?)" என்ற சொற்றொடர் ஒரு காலத்தில் வீடுகளிலும் கிராமங்களிலும் எதிரொலித்த ஒரு நாட்டில், கடந்த பத்தாண்டுகளில் இந்தியா பெண் கல்வியில் சக்திவாய்ந்த மாற்றத்திற்கு உட்பட்டுள்ளது.


குஜராத்தின் துவாரகாவில் நடந்த மகிளா சம்மேளனத்தில் (பெண்கள் மாநாடு) கலந்து கொண்ட பிரதமர் நரேந்திர மோடி, 5-ம் வகுப்புக்கு மேல் எத்தனை பேர் படித்திருக்கிறார்கள் என்று பெண்களிடம் கேட்டார். அதில் ஆச்சரியமாக, பெரும்பாலான வயதான பெண்கள், சில இளைய பெண்கள் கைகளை உயர்த்தினார்கள். காரணம் கேட்டபோது, ​​கெய்க்வாட் வம்சத்தின் (1721–1947) காலத்தில், தங்கள் மகள்களுக்கு கல்வி கற்பிக்காவிட்டால் தந்தைகள் தண்டிக்கப்பட்டனர் என்று பெண்கள் விளக்கினர். இதன் காரணமாக, அந்தக் காலத்துப் பல பெண்கள் கல்வியறிவு பெற்றனர். இருப்பினும், இன்று நிலைமை தலைகீழாக மாறியுள்ளது. பல வயதான பெண்கள் கல்வியறிவு பெற்றவர்கள். ஆனால், அவர்களின் மருமகள்கள் கல்வியறிவு பெற்றவர்கள் அல்ல.


இந்த நிகழ்வு ஒரு பெரிய உண்மையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. நல்ல நோக்கங்களுக்கு பொறுப்புணர்வு, தலைமைத்துவம் மற்றும் கொள்கையால் ஆதரிக்கப்பட வேண்டும். பிரதமர் தலைமையின் கீழ், இந்தியா அதனை நிகழ்த்துவதை இது காண்பிக்கிறது. விதிகளை மட்டுமல்ல, மனநிலைகளையும் மாற்றுவதற்கான ஒரு முறையான உந்துதல் உள்ளது. இந்த மாற்றம் வகுப்பறைகளில் அதிகமான பெண்களைப் பற்றியது மட்டுமல்ல. இது இந்திய சமூகத்தின் அடித்தளங்களை மாற்றுவது பற்றியது. இது சுகாதாரம், பொருளாதாரம் மற்றும் மக்கள்தொகையை பாதிக்கிறது. இந்த மாற்றத்தை இயக்கும் கருவி கல்வி, இது மகள்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது.


குஜராத் மாதிரி


குஜராத் முதலமைச்சராக மோடி அவர்கள், பெண் சிசுக்கொலை மற்றும் பெண் குழந்தைகளின் கல்வியறிவின்மை போன்ற பிரச்சினைகளைச் சமாளிக்க பன்முக அணுகுமுறை தேவை என்பதை உணர்ந்தார். சட்டங்களால் மட்டுமே அவற்றைத் தீர்க்க முடியாது. பொதுமக்களின் கருத்து மாற வேண்டியிருந்தது, இதற்கு உள்கட்டமைப்பு மற்றும் ஊக்கத்தொகைகள் தேவைப்பட்டன. 2003-ல் தொடங்கப்பட்ட கன்யா கெலவணி பிரச்சாரம் (Kanya Kelavani campaign) இந்த மாற்றத்திற்கான ஒரு முக்கிய வாகனமாக மாறியது. இந்த முயற்சி பெண்களின் கல்வி குறித்த விழிப்புணர்வை ஊக்குவித்தது. அதே நேரத்தில், இளம் பருவத்தில் பள்ளிகளைவிட்டு வெளியேறுவதற்கு முக்கிய காரணமாக இருந்த பள்ளிகளில் பெண்களுக்கு தனி கழிப்பறைகள் இல்லாதது போன்ற தடைகளை நிவர்த்தி செய்தது.


இதற்கான தீர்வுகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. குஜராத்தில் தேசிய சராசரியைவிடக் குறைவாக இருந்த பெண் கல்வியறிவு விகிதம் 70% ஆக அதிகரித்தது. இது தேசிய சராசரியான 64%-ஐ விட அதிகமாகும். இலக்கு வைக்கப்பட்ட மாவட்டங்களில் பெண் மாணவர்களிடையே பள்ளிப் படிப்பை இடைநிறுத்தும் விகிதம் கிட்டத்தட்ட 90%-ஆகக் கடுமையாகக் குறைந்தது.


பொது நிகழ்வுகளில் பெறப்பட்ட பரிசுகளை தனிப்பட்ட முறையில் ஏலம் விடுவதன் மூலமும், பெண் கல்விக்காக ₹19 கோடி திரட்டுவதன் மூலமும், பரவலான பொதுமக்கள் ஆதரவின் மூலம் பிரதமர் மோடி கொள்கை முயற்சியை மாற்றினார். அவர் ₹21 லட்சத்தை தனிப்பட்ட முறையில் பங்களித்தார். இந்த முயற்சிகள் ஒரு வலுவான செய்தியை வெளியிட்டன. பெண் கல்வி என்பது வெறும் அரசாங்கத் திட்டம் மட்டுமல்ல. அது முழு சமூகத்திற்கும் ஒரு காரணமாக அமைந்தது.


நாடு தழுவிய அளவில் வெற்றியை அதிகரித்தல்


குஜராத்தின் வெற்றியால் ஈர்க்கப்பட்டு, ‘பேட்டி பச்சாவ், பேட்டி பதாவோ (BBBP)’ முயற்சி 2015-ல் நாடு தழுவிய அளவில் தொடங்கப்பட்டது. இதன் குறிக்கோள்கள் இரண்டு ஆகும். அவை, பெண் சிசுக்கொலையைத் தடுப்பது (prevent female foeticide) மற்றும் பெண் கல்வியை மேம்படுத்துவது (to promote girls education) ஆகும். இந்த முயற்சி அதன் ஆரம்ப கட்டத்தில் 100 பாலின முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மாவட்டங்களில் கவனம் செலுத்தியது. பின்னர், நாடு தழுவிய அளவில் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. இது பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாடு, சுகாதாரம் மற்றும் குடும்ப நலன் மற்றும் மனிதவள மேம்பாடு போன்ற பல அமைச்சகங்களை ஒன்றிணைத்து மாற்றத்திற்கான முயற்சிகளை ஒருங்கிணைக்கிறது. விளைவுகளின் பிற நடவடிக்கைகளில், அதன் தாக்கம் சிறுமிகளின் உயிர்வாழ்வு விகிதத்தில் மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இந்தியாவின் பிறப்பு பாலின விகிதம் 1,000 ஆண் குழந்தைகளுக்கு 919 பெண் குழந்தைகளாக (2015-16) இருந்து 929 (2019-21) ஆக உயர்ந்துள்ளது. ஊக்கமளிக்கும் விதமாக, 30 மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்களில் 20 மாநிலங்கள் தேசிய சராசரியான 930-ஐவிட சிறப்பாக செயல்படுகின்றன.


ஆனால், பிறப்பு பாலின விகிதத்தில் (sex ratio at birth) ஏற்படும் இந்த முன்னேற்றங்கள் ஊக்கமளிக்கின்றன. அவை, மிகப்பெரிய கடமையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. பெண் கல்வியின் உண்மையான சக்தியானது சமூகம் முழுவதும் அது ஏற்படுத்தும் அலை விளைவுகளில் உள்ளது. படித்த பெண்கள் தாமதமாக திருமணம் செய்துகொண்டு குறைவான குழந்தைகளைப் பெறுகிறார்கள். இந்தியாவின் மொத்த கருவுறுதல் விகிதம் (Total Fertility Rate) 2.0 ஆகக் குறைந்துள்ளது. இது மாற்று நிலைக்கு (replacement level) சற்று கீழே உள்ளது. இந்த மாற்றம் அதிகரித்துவரும் பெண் கல்வி மற்றும் தொழிலாளர் பங்கேற்புடன் நெருக்கமாகப் பிணைந்துள்ளது. இடைநிலைக் கல்வி பெற்ற பெண்கள் நிறுவனப் பிரசவங்கள் மற்றும் மகப்பேறுக்கு முற்பட்ட பராமரிப்பை நாடுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். 2014-ம் ஆண்டில் 1,000 நேரடி பிறப்புகளுக்கு 49-ஆக இருந்த பெண் குழந்தைகளின் இறப்பு விகிதம் 2020-ம் ஆண்டில் 33-ஆகக் குறைந்துள்ளது. ஒட்டுமொத்த பெண் தொழிலாளர் பங்களிப்பு ஒரு சவாலாகவே இருந்தாலும், கல்வியறிவு மற்றும் திறன்களால் செழித்து வளரும் துறைகளான சுகாதாரம், கல்வி, STEM மற்றும் தொழில்முனைவு போன்ற துறைகளில் இது அதிகரித்து வருகிறது. இன்றைய படித்த இந்திய பெண்கள், ஆயுதப்படைகளில் உள்ள ”அதிகாரிகள் முதல் தொழில்நுட்ப புத்தொழில் நிறுவனங்களின்” தலைமை நிர்வாக அதிகாரிகள் வரை தங்களின் தடைகளை உடைத்து வருகின்றனர்.


அதிக தாக்க விளைவு


படித்த பெண்கள் படித்த தாய்மார்களாக வளர்கிறார்கள். இது வாழ்க்கையின் பல அம்சங்களை மாற்றுகிறது. படித்த தாய்மார்களின் குழந்தைகள் பள்ளியில் சிறப்பாகச் செயல்படுவதாகவும், சிறந்த சுகாதார விளைவுகளை அனுபவிப்பதாகவும் ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. மத்தியப் பிரதேசத்தில், சமீபத்திய ஆய்வுகள் 89.5% மக்கள் ‘பேட்டி பச்சாவ், பேட்டி பதாவ் (BBBP)’ பற்றி அறிந்திருப்பதாகவும், 63.2% பேர் தங்கள் மகள்களை பள்ளிக்கு அனுப்ப இது நேரடியாக ஊக்குவித்ததாகவும் கூறுகின்றனர். ஆரம்பத்தில் திருமணத்தை தாமதப்படுத்துவதற்கும், பெண்களின் உயர்கல்வியை ஊக்குவிப்பதற்கும் சமூகங்கள் ஆதரவை அதிகரித்துள்ளதாக தெரிவித்துள்ளன. ஒரு காலத்தில் பெண்கள் பள்ளிகளில் இருந்து முற்றிலுமாக விலக்கப்பட்ட பகுதிகளில் மாறிவரும் மனநிலையை இந்த புள்ளிவிவரங்கள் பிரதிபலிக்கின்றன.


இந்த மாற்றம் இளம் பெண்களுக்கு அதிகாரம் அளிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்ட சிந்தனைமிக்க மற்றும் பயனுள்ள கொள்கைகளால் எளிதாக்கப்பட்ட ஒரு ஆழமான மற்றும் நீடித்த மாற்றமாகும். இந்த முயற்சிகளின் நீண்டகால தாக்கம் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, முழு சமூகங்களையும் மேம்படுத்தும் நேர்மறையான கருத்துச் சுழற்சியின் காரணமாக இன்னும் அதிகமாக வெளிப்படும். இன்றைய படித்த பெண்கள் வெறும் மாணவர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்கள் நாளைய சாத்தியமான தலைவர்கள், ஆதரவாளர்கள் மற்றும் எதிர்காலத்திற்கான மாற்றத்தை உருவாக்குபவர்கள் ஆவர். படித்த பெண்கள் பணியிடத்தில் சேரவும், தங்கள் குடும்பங்களின் வருமானத்திற்கு பங்களிக்கவும், தங்கள் குழந்தைகளின் கல்வியில் முதலீடு செய்யவும் அதிக வாய்ப்புள்ளது.


எதிர்காலத்தைப் பார்க்கும்போது, ​​நாம் நம்பிக்கையுடன் இருக்கலாம். பிரதமர் மோடியின் தலைமையின்கீழ் தொடங்கப்பட்ட மாற்றங்கள் வேகம் பெற வாய்ப்புள்ளது. இது மிகவும் சமமான சமூகத்தை உருவாக்க உதவும். அத்தகைய சமூகத்தில், ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் கற்றுக்கொள்ளவும், வளரவும், செழிக்கவும் உரிமை உண்டு. ஒரு பெண் கல்வி கற்பது என்பது ஒரு சமூகத்தைக் காப்பாற்றுவதற்குச் சமம் என்பதில் தெளிவாக இருப்போம்.


ஷமிகா ரவி, பிரதமரின் பொருளாதார ஆலோசனைக் குழுவின் உறுப்பினர் மற்றும் இந்திய அரசாங்கத்தின் செயலாளர்.



Original article:

Share:

உலகளாவிய சுகாதார அகராதியில் (global health dictionary) தொற்றுநோய் அவசரநிலைக்கான புதிய வரையறை சேர்க்கப்பட்டுள்ளது -சி. அரவிந்த்

 1850-களில் காலரா தனிமைப்படுத்தல்கள் (cholera quarantines) மற்றும் 1969-ம் ஆண்டின் நோய்கள் சார்ந்த விதிகள் முதல், 2005-ம் ஆண்டின் பரந்த அமைப்பான, இப்போது 2024-ம் ஆண்டின் விரிவான திருத்தங்கள்வரை, சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகள் (International Health Regulations (IHR)) தொடர்ந்து மாற்றியமைக்கப்பட்டு வருகிறது. 196 உறுப்பு நாடுகள் இப்போது கட்டுப்படுத்தப்படுவதால், தொற்றுநோய் அவசரநிலைக்கான புதிய வரையறை நடைமுறைக்கு வருகிறது.


செப்டம்பர் 19, 2025 அன்று, சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகளில் (IHR) திருத்தங்கள் நடைமுறைக்கு வந்தன. இந்த விதிகள் 196 உறுப்பு நாடுகளை (194 உலக சுகாதார அமைப்பின் (WHO) உறுப்பு நாடுகள், இரண்டு உறுப்பினர்கள் அல்லாதவை) உள்ளடக்கும். இந்த விதிகளின் கீழ், ஒவ்வொரு நாடும் அதன் சொந்த மக்களுக்காக சட்டம் இயற்றும் அதிகாரத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்கிறது. ஆனால், ஒவ்வொரு நாடும் பரந்த சர்வதேச சமூகத்தை நோய் அச்சுறுத்தல்களிலிருந்து பாதுகாக்கும் வழிகளில் செயல்பட உறுதியளிக்கிறது.


சுகாதார தொடக்க நிலைகள் & விதிமுறைகள்


Aerial navigation : வான்வழி செலுத்தல் என்பது ஒரு விமானத்தின் நிலையைத் தீர்மானிப்பதற்கும், விமானத்தைத் திட்டமிடுதல், விமானத்தின் முன்னேற்றத்தைக் கண்காணித்தல் மற்றும் அதன் இயக்கத்தைப் பாதுகாப்பாகவும் திறமையாகவும் கட்டுப்படுத்துதல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது.


Maritime health : கடல்சார் சுகாதாரம் என்பது கடலில் பணிபுரியும் பணியாளர்களின் உடல்நலம் மற்றும் பாதுகாப்பில் கவனம் செலுத்துகிறது


சர்வதேச சுகாதார விதிகள் குறித்த யோசனையானது, 19-ம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவில் தொடங்கியது. அப்போது வர்த்தக வழிகளில், காலரா பரவல் 1851-ல் பாரிஸில் நடந்த முதல் சர்வதேச சுகாதார மாநாட்டில் (International Sanitary Conference in Paris) தலைவர்களை சந்திக்கத் தள்ளியது. இந்தக் கூட்டங்கள் தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் தகவல் பகிர்வுக்கான விதிகளை உருவாக்கியது. அடுத்த நூற்றாண்டில், அவை உலகப் போர்களின் போது வான்வழி வழிசெலுத்தல் (aerial navigation) மற்றும் கடல்சார் சுகாதாரம் (maritime health) குறித்த குறிப்பிட்ட ஒப்பந்தங்கள் உட்பட தொடர்ச்சியான மாநாடுகளுக்கு வழிவகுத்தன. 1948-ம் ஆண்டு உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) நிறுவப்பட்டபிறகு, இந்த தனித்தனி மாநாடுகள் 1951-ம் ஆண்டின் சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகளாக இணைக்கப்பட்டன. 1951 விதிகள் ஆறு நோய்களை உள்ளடக்கியது. அவை காலரா, பிளேக், மஞ்சள் காய்ச்சல், பெரியம்மை, தொடர் தொற்று மற்றும் டைபஸ் ஆகும். அவர்களின் முக்கிய கவனம் கப்பல் போக்குவரத்து, துறைமுகங்கள் மற்றும் எல்லை சுகாதார சான்றிதழ்கள் ஆகும். இது அந்தக் காலத்தின் கவலைகளைப் பிரதிபலித்தது.





1969 மற்றும் 2005-ம் ஆண்டுகளின் சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகள் (IHR)


1969-ல் குறிப்பிடப்பட்ட விதிமுறைகள், சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகள் என மறுபெயரிடப்பட்டன. காலரா, பிளேக் மற்றும் மஞ்சள்காமாலை ஆகிய மூன்று நோய்களாக இந்த நோக்கம் குறைக்கப்பட்டது. தடுப்பூசி சான்றிதழ்கள் மற்றும் தனிமைப்படுத்தல் விதிகள் முக்கியமானதாகவே இருந்தன. இருப்பினும், நோய்களின் வரையறுக்கப்பட்ட பட்டியல் விரைவில் காலாவதியானது. 2003-ம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட கடுமையான சுவாச நோய்க்குறிக்கான (Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS)) பரவல் பழைய விதிமுறையின் தாக்கங்களை நிரூபித்தது. 2005-ம் ஆண்டில், உலக சுகாதார சபை (World Health Assembly (WHA)) முற்றிலும் திருத்தப்பட்ட IHR-ஐ ஏற்றுக்கொண்டது. இந்த பதிப்பு குறிப்பிட்ட நோய்களுக்கு மட்டுமல்ல, எந்தவொரு "சர்வதேச பாதுகாப்புக் கொண்ட பொது சுகாதார அவசரநிலைக்கும்" பொருந்தும். இது 24 மணி நேரத்திற்குள் உலக சுகாதார அமைப்புக்கு (WHO) அறிவிக்க வேண்டும். நோய் கண்டறிதல் மற்றும் பதிலளிப்பதில் "முக்கிய திறன்களை" உருவாக்குவதை கட்டாயமாக்க வேண்டும். மேலும், அமைப்பின் ஒவ்வொரு உறுப்பு நாடுகளும் 24 மணி நேரத்திற்கும் மேலாக தொடர்பு கொள்ளும் அமைப்பை நிறுவ வேண்டும் என்று கோரியது.


திருத்த நடைமுறை


திருத்தத்திற்கான தொழில்நுட்ப செயல்முறை சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகளின் (IHR) பிரிவு 55-ல் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் திருத்தங்கள் எந்தவொரு உறுப்பு நாடுகளாலும் அல்லது உலக சுகாதார அமைப்பு பொது இயக்குநராலும் முன்மொழியப்படலாம். பின்னர் அவை அனைத்து உறுப்பு நாடுகளுக்கும் பரிசீலனைக்காக விநியோகிக்கப்படுகின்றன. ஏற்றுக்கொள்ளுவதற்கு உலக சுகாதார சபையின் பெரும்பான்மை முடிவு தேவைப்படுகிறது. இது அனைத்து 196 உறுப்பு நாடுகளும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அமைப்பாகும். ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவுடன், திருத்தங்கள் பொது இயக்குநரால் அனைத்து உறுப்பு நாடுகளுக்கும் அனுப்பப்படுகின்றன. பிரிவு 59-ன் கீழ், திருத்தங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குப் பிறகு தானாகவே நடைமுறைக்கு வரும். ஒரு நாடு அவற்றை பிரிவு 61-ன் கீழ் நிராகரிக்கலாம். மேலும், ஒரு நாடு அவற்றை பிரிவு 61-ன் கீழ் நிராகரிக்கலாம். 2024-ஆம் ஆண்டில், 77வது உலக சுகாதார சபையில் (WHA) திருத்தங்கள் ஒருமித்த கருத்தினால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. முறையான வாக்கெடுப்பு மூலம் அல்ல. இதன் பொருள், வாக்களிக்கக் கோரும் அளவுக்கு எந்த உறுப்பு நாடும் அவற்றை கடுமையாக எதிர்க்கவில்லை. இதனால் உரையானது அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். WHA77.17 (2024) தீர்மானத்தில் பல திருத்தங்கள் இருந்தன.


அவசரநிலை மற்றும் மறுஆய்வுக் குழுக்கள் (Review Committee)


இவர்கள் முடிவெடுப்பதை வழிநடத்த சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகள் (IHR) தொழில்நுட்பக் குழுக்களையும் நிறுவியது. இதில், பிரிவு 48-ன் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட அவசரக் குழு, தற்போதுள்ள நிகழ்வுக்கு அவற்றின் பொருத்தத்திற்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சர்வதேச நிபுணர்களைக் கொண்டுள்ளது. ஒரு நிகழ்வு சர்வதேச பாதுகாப்புக் கொண்ட பொது சுகாதார அவசரநிலையா அல்லது தொற்றுநோய் அவசரநிலையா, அதைத் தொடர்ந்து வரவேண்டிய தற்காலிக பரிந்துரைகள் குறித்து உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) பொது இயக்குநருக்கு இது அறிவுறுத்துகிறது. பிரிவு 50-ன் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட மறுஆய்வுக் குழு (Review Committee) மற்றொரு நிபுணர் அமைப்பாகும். முன்மொழியப்பட்ட திருத்தங்கள், நிலையான பரிந்துரைகளின் உள்ளடக்கம் மற்றும் பொது இயக்குநரால் குறிப்பிடப்படும் வேறு ஏதேனும் கேள்விகள் குறித்து இது தொழில்நுட்ப ஆலோசனையை வழங்குகிறது.


தொற்றுநோய் அவசரநிலை வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது


2024 திருத்தங்கள் ”தொற்றுநோய் அவசரநிலை” (Pandemic Emergency) என்ற புதிய சட்ட வகையை அறிமுகப்படுத்துகின்றன. இது பல நாடுகளுக்குள் பரந்த புவியியல் பரவலைக் கொண்ட அல்லது அதிக ஆபத்தில் உள்ள ஒரு தொற்று நோயால் ஏற்படும் சர்வதேச கவலைக்குரிய பொது சுகாதார அவசரநிலை என வரையறுக்கப்படுகிறது. மேலும் இது விரைவான, சமமான மற்றும் மேம்பட்ட சர்வதேச நடவடிக்கை தேவைப்படும் குறிப்பிடத்தக்க சமூக மற்றும் பொருளாதார சீர்குலைவுடன் சுகாதார அமைப்புகளை சிதைக்கிறது. மேலும், முழு அரசாங்கமும் முழு சமூகமும் பதிலளிக்க வேண்டிய அவசியமும் உள்ளது. இந்த வரையறை இப்போது தற்போதுள்ள "சர்வதேச பாதுகாப்புக்குரிய பொது சுகாதார அவசரநிலை" என்ற முந்தைய வகையுடன் பொறுத்தப்பட்டுள்ளது. தனி தொற்றுநோய் ஒப்பந்தம் (separate pandemic agreement) குறித்த பேச்சுவார்த்தைகள் இன்னும் தொடர்கின்றன என்று WHO தெளிவுபடுத்தியது. இந்த பேச்சுவார்த்தைகள் ஒரு அரசுகளுக்கிடையேயான பேச்சுவார்த்தை அமைப்பால் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. இருப்பினும், தொற்றுநோய் அவசரநிலைக்கான சட்ட வரையறை, இந்த சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகள் (IHR) திருத்தங்கள் மூலம் ஏற்கனவே நடைமுறைக்கு வருகிறது.


தேசிய சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகள் (IHR) ஆணையம்


இந்தத் திருத்தங்கள் மூலம், ஒவ்வொரு நாடும் ஒரு தேசிய சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகள் (IHR) ஆணையத்தை அமைப்பதை கட்டாயமாக்குகின்றன. இந்த ஆணையம் தற்போதுள்ள முக்கிய விதிமுறைகளிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருக்கும். இருப்பினும், புதிய ஆணையம் அமைச்சகங்கள் மற்றும் துறைகளில் விதிமுறைகளை செயல்படுத்துவதை ஒருங்கிணைக்கும். இது சுகாதாரம், போக்குவரத்து, வர்த்தகம் மற்றும் பாதுகாப்பு நிறுவனங்களுக்கு இடையேயான ஒத்துழைப்பை உறுதி செய்யும். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, மத்திய சுகாதாரம் மற்றும் குடும்ப நல அமைச்சகம் (அல்லது இந்திய அரசாங்கத்தால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எந்த அமைச்சகமும்) இந்த அதிகாரத்தை முறையாக நியமிக்கும். இந்த நோக்கத்திற்காக நாடாளுமன்றம் பொது சுகாதாரச் சட்டங்களையும் புதுப்பிக்க வேண்டியிருக்கலாம். அவசரகாலங்களின்போது தனிப்பட்ட தரவைப் பாதுகாப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை இந்தியா செயல்படுத்தும் அதே வேளையில், அதன் நோய் கண்காணிப்பு வலையமைப்புகள், ஆய்வக உள்கட்டமைப்பு மற்றும் விரைவான மறுமொழி வழிமுறைகளை வலுப்படுத்த வேண்டும்.


கண்காணிப்பு மற்றும் மதிப்பீடு


இணக்கத்தை உறுதி செய்வதற்காக, உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) மற்றும் உறுப்பு நாடுகள் கூட்டு வெளிப்புற மதிப்பீடுகளை (Joint External Evaluations (JEE)) பயன்படுத்துகின்றன. இந்த மதிப்பாய்வுகள் தன்னார்வமானவை ஆனால் ஒத்துழைப்புடன் செய்யப்படுகின்றன. இதில் சர்வதேச நிபுணர்கள் தேசிய அதிகாரிகளுடன் இணைந்து கண்காணிப்பு, ஆய்வக அமைப்புகள், இடர் தொடர்பு மற்றும் சுகாதாரப் பணியாளர்கள் போன்ற முக்கிய பகுதிகளில் தயார்நிலையை மதிப்பிடுகின்றனர். முதலீட்டிற்கான இடைவெளிகள் மற்றும் முன்னுரிமைகளை அடையாளம் காணவும், நாடுகள் தங்கள் சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகள் (IHR) கடமைகளை நிறைவேற்றும் திறனை வலுப்படுத்தவும் இந்த முடிவுகள் உதவுகின்றன. 1850-களில் காலரா தனிமைப்படுத்தல்கள் முதல் 1951-ம் ஆண்டின் சுகாதார விதிமுறைகள் வரை, 1969-ஆம் ஆண்டின் நோய் சார்ந்த விதிகள் முதல் 2005-ம் ஆண்டின் பரந்த அமைப்பு வரை, இப்போது 2024-ம் ஆண்டின் விரிவான திருத்தங்கள் வரை, IHR தொடர்ந்து மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளது. 196 நாடுகள் இப்போது இணைந்திருப்பதால், தொற்றுநோய் அவசரநிலைக்கான புதிய வரையறை உலக சுகாதார அகராதியில் நுழைந்துள்ளது.


டாக்டர் சி. அரவிந்தா ஒரு கல்வி மற்றும் பொது சுகாதார மருத்துவர் ஆவர்.



Original article:

Share:

சுற்றுச்சூழல் கண்காணிப்பு ஏன் முக்கியம்? -கௌதம் மேனன்

 கழிவுநீர் மாதிரிகளை எடுத்து ஆய்வு செய்வது நோய் பரவலை முன்கூட்டியே கணிக்க மற்றும் கண்காணிக்க எவ்வாறு உதவும்?


தற்போதைய செய்தி: மனிதர்களையும் விலங்குகளையும் நோய்வாய்ப்படுத்தும் பாக்டீரியா மற்றும் வைரஸ்கள் போன்ற கிருமிகளை, கழிவுநீர் போன்ற சுற்றுச்சூழலில் உள்ள பொருட்களைச் சோதிப்பதன் மூலம் கண்டறியலாம். உதாரணமாக, கழிவுநீர் கண்காணிப்பு (wastewater surveillance) மூலம் கழிவுநீரை ஆய்வு செய்வதன் மூலம் இது சாத்தியமாகும். இது சாத்தியமான நோய் பரவல்களுக்கான ஆரம்ப எச்சரிக்கைகளை வழங்க முடியும்.


இது எவ்வாறு செயல்படுகிறது?


கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள், மருத்துவமனைகளில் இருந்து வெளியேறும் கழிவுநீர் மற்றும் ரயில் நிலையங்கள் மற்றும் விமானங்களில் உள்ள கழிவறைகள் போன்ற பொது இடங்களில் இருந்து எடுக்கப்படும் மாதிரிகளை ஆய்வு செய்து, அவற்றில் உள்ள நோய்க்கிருமிகள் ஒவ்வொரு நாளும் எவ்வாறு மாறுகின்றன என்பதை அறியலாம். பாதிக்கப்பட்ட நபர்களின் மலம் அல்லது சிறுநீரில் ஆராய்ச்சிக்குரிய நோய்க்கிருமிகள் வெளியேற்றப்படுவதால், இந்த நடைமுறை வேலை செய்கிறது. கழிவுநீர் மற்றும் மண்ணை பரிசோதிப்பதன் மூலம் சுற்றுப்புழு (roundworms) மற்றும் கிழிந்துண்டிப்புழு (hookworms) போன்ற புழுக்களால் ஏற்படும் நோய்களைச் சரிபார்க்கலாம். இது எத்தனை பேர் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் மற்றும் சுத்திகரிப்பு முறைகள் செயல்படுகின்றனவா என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.


கடுமையான வழிமுறைகள் (protocols) மாதிரிகளை சேகரிப்பதை வழிநடத்துகின்றன. இந்த வழிமுறைகள் மாதிரிகள் எவ்வாறு சேகரிக்கப்பட்டு செயல்படுத்த பட வேண்டும் மற்றும் நோய்க்கிருமிகள் எவ்வாறு கண்டறியப்பட்டு பகுப்பாய்வு செய்யப்பட வேண்டும் என்பதை விவரிக்கின்றன. இந்த விதிகளைப் பின்பற்றுவது ஒவ்வொரு மாதிரியிலும் எவ்வளவு கிருமி உள்ளது என்பதை ஒப்பிட்டுப் பார்க்க உதவுகிறது. சிறப்பு மரபணு சோதனைகளைப் (whole-genome sequencing) பயன்படுத்தி, விஞ்ஞானிகள் ஒரே கிருமியின் வெவ்வேறு பதிப்புகளையும் கண்டுபிடிக்க முடியும்.


இது ஏன் முக்கியம்?


பாரம்பரியமாக, ஒரு சமூகத்தில் தொற்று நிலைகளைக் கண்டறிய ஒரே வழி நோயாளிகளில் தொற்றுகளை கண்டறிவதுதான். இது மருத்துவ பாதிப்பு கண்டறிதல் (clinical case detection) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், பாதிக்கப்பட்ட அனைவரும் அறிகுறிகள் தென்படுவதில்லை அல்லது அறிகுறிகள் லேசானதாக இருந்தால்கூட பரிசோதனை செய்து கொள்வதில்லை. எனவே, பரிசோதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கையில் எத்தனை பேருக்கு உண்மையில் தொற்று ஏற்பட்டுள்ளது என்பதைக் காட்டாமல் போகலாம்.

சுற்றுச்சூழல் கண்காணிப்பு, வரவிருக்கும் ஒரு நோய் பரவலைப் பற்றிய முக்கியமான முன்னறிவிப்பு சமிக்ஞைகளை வழங்க முடியும். கழிவுநீரில் உள்ள நோய்க்கிருமியின் அளவு, பெரும்பாலும் ஒரு வாரத்திற்கு மேலாக, தொற்று அதிகரிப்பதற்கு முன்னதாகவே இருக்கும் என்பது இப்போது தெரியவந்துள்ளது.




முன்கூட்டிய எச்சரிக்கை செய்திகள் ஏன் முக்கியம்?


பொது சுகாதார திட்டமிடலுக்கு எத்தனை பேர் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்பதை புரிந்துகொள்வது முக்கியம். எவ்வளவு அதிகமான நோய்க்கிருமிகள் சுழற்சியில் உள்ளனவோ, அவ்வளவு அதிகமாக மக்கள் பாதிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் உள்ளன. அதிக முன்னறிவிப்பு இருந்தால் நோய் பரவலுக்கு தயாராவது மிகவும் எளிதாகிறது.


கழிவுநீர் அடிப்படையிலான தொற்றுநோயியல் (Wastewater-based epidemiology) 40 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தட்டம்மை (measles), காலரா மற்றும் போலியோ போன்ற பல நோய்களை கண்காணிக்க பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இந்தியாவில் கழிவுநீர் மூலம் இத்தகைய நோய் கண்காணிப்பு முதன்முதலில் 2001ஆம் ஆண்டில்  போலியோவுக்காக மும்பையில் தொடங்கப்பட்டது. கோவிட்-19 தொற்றுநோய்க் காலத்தில், ஐந்து நகரங்களில் கோவிட்-19-க்கான இதே போன்ற கண்காணிப்பு திட்டங்கள் தொடங்கப்பட்டன. அந்தத் திட்டங்கள் இன்றும் தொடர்கின்றன.


இந்தியா என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது?


இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி கழகம் (Indian Council of Medical Research (ICMR)) சமீபத்தில் 50 நகரங்களில் 10 வைரஸ்களுக்கான கழிவுநீர் கண்காணிப்பை தொடங்குவதாக தெரிவித்துள்ளது. இது சமூக அமைப்புகளுக்குள் வைரஸ் சுமையில் ஏற்படும் எந்த அதிகரிப்பையும் பொது சுகாதார கண்காணிப்பு கண்டறிய உதவும். இது நோய் பரவல்கள் உள்ள பகுதிகளில், குறிப்பாக பறவை காய்ச்சல் வைரஸ் (avian influenza virus) உள்ளிட்ட வைரஸ்களுக்கான சுற்றுச்சூழல் கண்காணிப்பை நிறுவுவதில் இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி கழகத்துடன் ஈடுபாட்டை விரிவுபடுத்துகிறது. இருப்பினும், முன்னேற்றத்திற்கான வாய்ப்புகள் உள்ளன. நிறுவனங்களுக்கிடையே தரவுகள் மற்றும் வழிமுறைகளை பகிர்ந்து கொள்வது மற்றும் நோய் சார்ந்த கண்காணிப்பு கட்டமைப்புகளுக்கான வார்ப்புருக்கள் குறித்த பொதுவான ஒப்பந்தங்களை எட்டுவதும் முக்கியம். திட்ட அடிப்படையிலான அணுகுமுறைகளுக்குப் பதிலாக, கழிவுநீர் மற்றும் பிற சுற்றுச்சூழல் கண்காணிப்பை வழக்கமான நோய்க் கண்காணிப்புடன் ஒருங்கிணைக்கும் திட்டமுறை அணுகுமுறைகள் (programmatic approaches) உருவாக்கப்பட வேண்டும். இந்தியாவிற்கான தேசிய கழிவுநீர் கண்காணிப்பு அமைப்பை உருவாக்குவது முக்கியம்.


மேலும், புதிய முறைகள் உருவாகி வருகின்றன — பொது இடங்களில் இருமல் சத்தங்களைப் பயன்படுத்தி சுவாச நோய்கள் எவ்வளவு பொதுவானவை என்பதைக் கண்டறிவது போல, ஆரோக்கியத்தைச் சரிபார்க்க புதிய வழிகள் உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றன. இது மேம்பட்ட கணினி கொள்கைகளைப் பயன்படுத்துகிறது. இது போன்ற காரணிகளால், சுற்றுச்சூழல் கண்காணிப்பின் சாத்தியக்கூறுகள் தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகின்றன.


கௌதம் மேனன் அசோகா பல்கலைக்கழகத்தின் இயற்பியல் மற்றும் உயிரியல் துறையின் முதல்வர், ஆராய்ச்சி மற்றும் பேராசிரியர் ஆவார்.



Original article:

Share:

கடற்பசுக்கள் மற்றும் பாதுகாப்பு பற்றி…

 மீனவர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றுவது கடல்சார் பாதுகாப்பிற்கு உதவும்.


ஒரு காலத்தில் மன்னார் வளைகுடா, பால்க் சந்தி (Palk Bay), கட்ச் வளைகுடா மற்றும் அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகள் முழுவதும் பரவலாக இருந்த இந்தியாவின் கடற்பசுக்கள் (dugongs), வேட்டையாடுதல், மீன்பிடிக்கும்போது தற்செயலாகச் சிக்குதல், வாழ்விட இழப்பு மற்றும் மாசுபாடு ஆகியவை விலங்குகளின் மெதுவான இனப்பெருக்க விகிதத்துடன் சேர்ந்து, சில நூறு தனிப்பட்ட விலங்குகளாக குறைந்துவிட்டன. ஆனால், கடந்த பத்தாண்டுகளில், தொடர்ச்சியான முயற்சிகள் இந்த சரிவை மாற்றியமைக்க ஒரு தீவிரமான, (இன்னும் ஆரம்பத்திலேயே இருந்தாலும்கூட) முயற்சியைக் குறிக்கின்றன. 2022-ஆம் ஆண்டில், வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழ் (Wildlife (Protection) (Act)) பால்க் விரிகுடாவில் கடற்பசுக்கள் பாதுகாப்பு சரணாலயம் உருவாக்கப்பட்டபோது ஒரு முக்கிய நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது. 12,000 ஹெக்டேர்களுக்கும் அதிகமான கடல் புல்வெளிகளைப் பாதுகாத்து, இது ஒருங்கிணைந்த கடல் பாதுகாப்பின் ஒரு மாதிரியாக மாறியுள்ளது. 


இந்திய வனவிலங்கு நிறுவனம் (Wildlife Institute of India (WII)) மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்களின் உதவியுடன், தமிழ்நாடு, வேட்டையாடுவதை நிறுத்தவும், தவறுதலாகப் பிடிபட்ட கடற்பசுக்களை விடுவிக்க ஊக்குவித்துள்ளது. தற்போது, ​​சர்வதேச இயற்கை பாதுகாப்பு ஒன்றியம் (International Union for Conservation of Nature (IUCN)), கடல்வாழ் உயிரினங்களைப் பாதுகாப்பதிலும், அவற்றை மீட்டெடுக்க உதவும் புதிய வழிகளைப் பயன்படுத்துவதிலும் இந்த சரணாலயத்தின் முக்கியப் பங்கைப் பாராட்டியுள்ளது. இந்திய வனவிலங்கு நிறுவனத்தின் ஆய்வுகள், தற்போது இந்தப் பகுதியில் 200-க்கும் மேற்பட்ட கடற்பசுக்கள்  இருப்பதாகக் காட்டுகின்றன. இந்த எண்ணிக்கை இன்னும் சிறியதாக உள்ளது. ஆனால், 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கடற்பசுக்கள் மறைந்து போகக்கூடும் என்ற அச்சத்துடன் ஒப்பிடும்போது இது ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய அறிகுறியாகும். கடல் புல் பகுதிகளை ஆய்வு செய்ய ட்ரோன்கள், சிறப்பு ஒலி மற்றும் செயற்கைக்கோள் வரைபடங்களைப் பயன்படுத்துவது போன்ற புதிய தொழில்நுட்பங்களை இந்தியா முயற்சித்து வருகிறது.


இருப்பினும், இன்னும் அதிக பணிகள் செய்ய வேண்டியுள்ளது. காப்பகத்தில் கூட, இயந்திர மீன்பிடித்தல், துறைமுக கட்டுமானம், அகழ்வாராய்ச்சி, விவசாயம் மற்றும் தொழில்துறையிலிருந்து வரும் மாசுபாடு ஆகியவை கடற்புல்வெளிகளை (seagrass meadows) அச்சுறுத்துகின்றன. கடற்பசுக்கள் தொடர்ந்து மீன்பிடி வலைகளில் சிக்கி இறக்கின்றன. உயரும் கடல் வெப்பநிலை, அமிலத்தன்மை (acidification) மற்றும் புயல்கள் மறுசீரமைப்பு ஆதாயங்களை அச்சுறுத்துகின்றன. குஜராத் மற்றும் அந்தமான் தீவுகளில் கடல் மீன்களின் எண்ணிக்கை தமிழ்நாட்டை விட சிறியதாகவும் குறைவாகவும் பாதுகாக்கப்படுகிறது. நிபுணர்கள் எல்லை தாண்டிய ஒத்துழைப்பின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தியுள்ளனர். குறிப்பாக பாக் ஜலசந்தியின் குறுக்கே கடற்பசுக்கள் பயணிப்பதால், இந்தியாவும் இலங்கையும் இணைந்து அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.  


நாடுகள் ஒன்றாக இணைந்து பாதுகாக்கவில்லை என்றால் மீட்பு உள்ளூர் அளவிலேயே இருக்கும். நிதியுதவியும் சீரற்றதாக உள்ளது: ஈடுசெய்யும் காடு வளர்ப்பு நிதியிலிருந்து (compensatory afforestation fund) ஒதுக்கீடுகள் உதவியிருந்தாலும், கடற்பசுக்கள் மக்கள்தொகையின் நீண்டகால வளர்ச்சிக்கு பல பத்தாண்டுகளில் நிலையான முதலீடு தேவைப்படுகிறது. இந்த முயற்சிகளும் குறைபாடுகளும் மனித நடவடிக்கைகளால் நேரடியாக அச்சுறுத்தப்படும் அதே சமயம் அப்படியே உள்ள சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளைக் கோரும் பிற கடல் இனங்களின் பாதுகாப்புக்கான பரந்த பாடங்களை வழங்குகின்றன. பாக் வளைகுடா காப்பகம், மீனவர்களுடன் இணைந்து செயல்படுவது சமூக ஈடுபாடு, தற்செயலாகச் சிக்குதலைக் குறைக்கவும், பாதுகாப்புக்கான உள்ளூர் அமைப்புகளை உருவாக்கவும் முடியும் என்பதை நிரூபிக்கிறது. சர்வதேச இயற்கை பாதுகாப்பு ஒன்றியம், (International Union for Conservation of Nature (IUCN)) அங்கீகாரம், சர்வதேச ஒப்புதல் உள்நாட்டு முயற்சிகளை எவ்வாறு பெருக்கலாம் என்பதை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இது நியாயத்தன்மையையும் அறிவுப் பரிமாற்றத்திற்கான வாய்ப்புகளையும் வழங்குகிறது. அதேபோல், பாரம்பரிய சூழலியல் அறிவை ட்ரோன்கள் மற்றும் ஒலி அலை அளவுக்கருவிகள் (echosounders) போன்ற தொழில்நுட்பங்களுடன் இணைப்பது, பாதுகாப்பு எவ்வாறு பாரம்பரியத்தை நவீன தொழில்நுட்பத்துடன் இணைக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது.



Original article:

Share:

பராமரிப்பின் உழைப்பு: அன்ஷகலின் ஸ்திரீ பரிச்சார்கள் எனும் பெண்கள் சமூக நலப் பணியாளர்கள் குறித்து…

 ஊரக பகுதிகளில் சுகாதாரப் பராமரிப்பை எளிதாக்கும் பெண்களுக்கு சிறந்த ஊதியம் கிடைக்க வேண்டும்.


கடந்த பத்தாண்டுகளாக, மகாராஷ்டிராவில் பகுதி நேர பெண் பராமரிப்பாளர்களாக (Anshakalin Stri Parichars (ASPs)) பணியாற்றும் பெண்கள், ஊரக பகுதிகளில் சுகாதார அமைப்பில் மிகவும் கடினமான, ஆனால் மிகக் குறைவாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட சில உழைப்புகளை செய்து வருகிறார்கள். பரந்த அளவிலான பொறுப்புகளுக்கு, அவர்களின் மாதாந்திர ஊதியமாக 2016-ஆம் ஆண்டு முதல் ரூ.3,000-ஆக வழங்கப்படுகிறது. இது பணவீக்கத்தைவிட கடந்த பத்தாண்டுகளாக பின்தங்கிய நிலையில் உள்ளது. அவர்களுக்கு வேலை பாதுகாப்பு, ஓய்வூதியம், பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் மற்றும் பயணப் படி ஆகியவையும் வழங்கப்படுவதில்லை. 2023ஆம் ஆண்டில், நாக்பூரில் உள்ள ஒரு தொழிலாளர் நீதிமன்றம், அவர்கள் குறைந்தபட்சம் குறைந்தபட்ச ஊதியச் சட்டத்தின் (Minimum Wages Act) பாதுகாப்பிற்கு தகுதியானவர்கள் என ஒப்புக்கொண்டது. இருப்பினும், முடிவை மாநில அரசிடம் விட்டுவிட்டது. வாய்மொழி உறுதிமொழிகளுக்கு ஏற்ப, மாநில அரசு இப்போது அவர்களுக்கு டிசம்பர் 2025-க்குள் மாதம் ரூ.6,000 மட்டுமே வழங்குவதாக உறுதியளித்துள்ளது — இது பல்நோக்கு சுகாதாரப் பணியாளர்கள் (multi-purpose health workers) பெறுவதைவிட மிகவும் குறைவான தொகையாகும். 


இந்த அலட்சியம் தற்செயலானது அல்ல: அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூக சுகாதார ஆர்வலர்கள் (Accredited Social Health Activists (ASHA)) மற்றும் அங்கன்வாடி பணியாளர்களுக்கு முன்னதாக இருந்த அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூக சுகாதார ஆர்வலர்கள், ஏழை, ஊரகப் பகுதிகளில் உள்ள பெண்கள் என்பதால் அவர்களை புறக்கணிப்பது எளிதாக இருக்கிறது. பாலினம் மற்றும் சாதி பற்றிய ஆழமான வேரூன்றிய கருத்துக்கள் காரணமாக இந்தத் தொழிலாளர்கள் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். பொது சுகாதாரத்தில், திறமையான வேலைகள்கூட தாழ்த்தப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த பெண்களால் செய்யப்படும்போது அவை குறைந்த மதிப்புடையதாகக் கருதப்படுகின்றன. கோலாப்பூர், நாக்பூர், ரத்னகிரி மற்றும் யவத்மால் ஆகிய இடங்களில் இதேபோன்ற உள்ளிருப்புப் போராட்டங்களைத் தொடர்ந்து அவர்களின் தொடர்ச்சியான போராட்டங்கள் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும். 


அவர்களின் போராட்டங்களும் மற்ற மாநிலங்களில் உள்ள ஆஷா தொழிலாளர்களின் போராட்டங்களைப் போன்றது. 2005-ஆம் ஆண்டில், தேசிய கிராமப்புற சுகாதார இயக்கத்தின் (National Rural Health Mission) கீழ் உருவாக்கப்பட்ட அங்கீகாரம் பெற்ற சமூக சுகாதார ஆர்வலர்கள் (Accredited Social Health Activist (ASHA)), சமூகத்தின் சுகாதார அமைப்புக்கான முதல் இணைப்பாக உள்ளனர். மேலும், அவர்கள் அதிகாரப்பூர்வமாக ஊழியர்களாக இல்லாமல் ‘தன்னார்வலர்கள்’ (volunteers) என வகைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அடிக்கடி தாமதமாகும் ஊக்கத்தொகைகள் மூலம் மட்டுமே இழப்பீடு அளிக்கப்படுகிறது. இது வாழ்வாதாரத்திற்கு குறைவாகவே உள்ளது. மாநிலங்கள் முழுவதும், அங்கீகாரம் பெற்ற சமூக சுகாதார ஆர்வலர்கள் நிலையான கௌரவ ஊதியம், அரசு ஊழியர்களாக அங்கீகாரம் மற்றும் சமூக பாதுகாப்புக்காக மீண்டும் மீண்டும் போராடி வருகிறார்கள். மேலும், பகுதி நேர பெண் பராமரிப்பாளர்களின் போராட்டங்களைப் போலவே, அதே குரலையே எழுப்பி வருகிறார்கள்: பெண்களின் குறைந்த ஊதிய உழைப்பின் அடிப்படையில் மாநிலங்கள் தங்கள் சுகாதார அமைப்புகளைத் தொடர்ந்து கட்டமைக்க முடியாது.


இந்தப் பிரச்சினைகள் அடிப்படை நியாயமற்ற தன்மையைக் எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இந்தியாவில் உள்ள பெண் சமூக சுகாதார பணியாளர்கள் மற்றும் உதவியாளர்களை தாய் மற்றும் குழந்தை சுகாதார பராமரிப்பு, தடுப்பூசி மற்றும் நோய் கண்காணிப்பு வழங்குவதற்கு, ஊரக பகுதிகளை, பெரிதும் நம்பியிருக்கும் அதே வேளையில், குறைந்தபட்ச நன்மைகள் மற்றும் கண்ணியத்திற்கு தகுதியான தொழிலாளர்களாக அவர்களை அங்கீகரிக்க மறுக்கிறது. இந்த நம்பிக்கை பெரும்பாலும் ஊரகப் பகுதிகளில் உள்ள பெண்களுக்கு பொது சேவைக்கான ‘வாய்ப்புகளை’ வழங்குவதாக கூறப்படுகிறது. இருப்பினும், நடைமுறையில், இது ஒரு சுரண்டலாகும். இந்தப் பெண்கள் மருத்துவமனைப் பகுதிகளைச் சுத்தம் செய்யும்போது பாம்புக்கடி, தடுப்பூசி வேலைக்குச் செல்லும்போது ஏற்படும் விபத்துகள் போன்ற கடுமையான ஆபத்துகளைச் சந்திக்கின்றனர். ஆனால், ஏதாவது நடந்தால் அவர்களுக்கு காப்பீடு அல்லது எந்த ஆதரவும் இல்லை. சுகாதார அமைப்பு அதை இயக்குபவர்களைப் பற்றி கவலைப்படாவிட்டால், அது தானாகவே தீங்கு விளைவிக்கும் (sabotage). ஊரக பகுதிகளில் சுகாதாரத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது வாழ்க்கை ஊதியம், பாதுகாப்பான வேலை நிலைமைகள் மற்றும் நிலையான வேலைவாய்ப்பு மூலம் அந்தப் பெண்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதாகும்.



Original article:

Share: