இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (RBI) அந்நியச் செலாவணி இடர் காப்புக்கான (hedging) செலவுகளை ஏற்கும்போது, அந்த இடர் அரசு சார்ந்த நிதிநிலை அறிக்கைக்கு (public balance sheet) மாறுகிறது. வங்கிகள் மூன்று முதல் ஐந்து வருட காலத்திற்கான நிதியைத் திரட்டி, அதற்கு எதிராகக் கடன் வழங்கும்போது, சொத்து-பொறுப்பு முரண்பாடு (asset-liability mismatch) என்ற நிலையில் இடர் (risk) மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.
ஒரு நாடு தனது நாணயத்தின் மதிப்பை இரண்டு வழிகளில் பாதுகாக்க முடியும். ஒன்று, அதிக டாலர்களை ஈட்டுவது அல்லது டாலர்களைக் கடனாகப் பெறுவது. பணம் வந்து சேரும்போது இவ்விரண்டும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றினாலும், அவை ஒன்றல்ல. இந்தியாவின் வெளிநாட்டுத் துறை சார்ந்த நிலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்த மேற்கொள்ளப்பட்ட சமீபத்திய முயற்சிகள் பெரும்பாலும் இரண்டாவது வகையையே சார்ந்திருந்தன.
ஜூன் 8 முதல் ஆகஸ்ட் 13 வரை, இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் சிறப்பு மாற்று (swap) வசதியின் கீழ் வங்கிகள் 52.3 பில்லியன் டாலர் அந்நியச் செலாவணி வரவுகளைத் திரட்டின. இதில், திரட்டப்பட்ட நிதியில் பெரும்பகுதி வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுக்கான (NRI) அந்நியச் செலாவணி குடியுரிமை பெறாத கணக்கு (FCNR(B)) வைப்புத்தொகைகளாகும். இந்திய ரிசர்வ் வங்கி, FCNR(B) மாற்றுத் தன்மையை முதலில் திட்டமிடப்பட்டதைவிட ஒரு மாதம் முன்னதாகவே நிறுத்தியுள்ளது. அக்காலகட்டத்தில் ரூபாய் மதிப்பு கடும் அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகியிருந்த நேரத்தில், இது ஒரு நம்பிக்கைத் தீர்மானமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இருப்பினும், பணம் திரும்பப் பெறப்பட்டவுடன் அதற்கு ஏன் அத்தகைய தூண்டுதல் தேவைப்பட்டது அல்லது ஏன் அது இவ்வளவு கடுமையான வீழ்ச்சியைப் பதிவு செய்தது என்பதே கேள்வி.
ஏனென்றால், அதற்குக் காரணம் நம்பிக்கை பலவீனமடைந்திருந்ததுதான். 2025-26-ல் ஆசியாவிலேயே மிக மோசமாகச் செயல்பட்ட நாணயமாக ரூபாய் இருந்தது. வெளிநாட்டுப் பங்கு முதலீட்டாளர்கள் (FPIs) பில்லியன் கணக்கில் பணத்தை வெளியே எடுத்திருந்தனர். மேலும், ஜூலை மாதத்தில் அவர்கள் மீண்டும் நிகர வாங்குபவர்களாக மாறி, சுமார் 2.1 பில்லியன் டாலர் நிதியை உள்ளே கொண்டு வந்தனர். இருப்பினும், இதற்கு முன் நிகழ்ந்த பெரும் நிதி வெளியேற்றத்துடன் ஒப்பிடுகையில், இது மிகச் சிறிய அளவிலான மாற்றமே ஆகும். எனவே, முதலீட்டாளர்கள் இந்தியா மீதான நம்பிக்கையை மீண்டும் பெற்றுவிட்டார்கள் என்று முடிவு செய்வதற்கு இது ஒரு தொடக்க நிலையாகும்.
இதற்கான உறுதிமொழி பலனளிக்காதபோது, இது ஏன் பலனளிக்கிறது என்பதே கேள்வியாக உள்ளது. இதற்கான பதில், நாணயச் சந்தைகள் பொருளாதார அடிப்படைகளால் மட்டுமல்ல, எதிர்பார்ப்புகளாலும் இயங்குகின்றன. ரூபாயின் மதிப்பு தொடர்ந்து குறையும் என்று முதலீட்டாளர்கள் நம்பத் தொடங்கிவிட்டால், நல்ல பொருளாதாரத் தரவுகள்கூட அவர்களை மாற்றுக்கருத்து கொள்ளச் செய்யாது. இந்தச் சுழற்சியை உடைப்பதற்கான வழி, ரூபாய்க்கு எதிராக பந்தயத்தை விலை உயர்ந்ததாக மாற்றுவதே ஆகும். அதைத்தான் FCNR(B) தன்மை செய்கிறது.
FCNR(B) வைப்புத்தொகைகள், வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்கள் இந்திய வங்கிகளில் வெளிநாட்டு நாணயத்தை, ரூபாய் அபாயமின்றி, வரியில்லா வட்டியுடன் மற்றும் முழுமையான பணத் திருப்பத்துடன் வைத்திருக்க அனுமதிக்கின்றன. வங்கிகள் மூன்று முதல் ஐந்து வருட காலத்திற்கான புதிய வைப்புத்தொகைகளைத் திரட்டி, அந்த டாலர்களை இந்திய ரிசர்வ் வங்கியுடன் பரிமாறிக்கொள்கின்றன. மேலும், அந்த இடர் தவிர்ப்புச் செலவை மத்திய வங்கி ஏற்றுக்கொள்கிறது. அந்தச் செலவு நீக்கப்பட்டவுடன், வங்கிகள் 6-7.5 சதவிகிதம் வரையிலான டாலர் வட்டி விகிதங்களை வழங்க முடியும். மேலும், சில வங்கிகள் 9-19 மடங்கு வரை கடன் வசதியையும் வழங்குகின்றன. வெளிநாட்டில் கடன் வாங்கி, அதன் வருவாயை இங்கு பாதுகாப்பான அதிக வருவாயில் முதலீடு செய்யும் ஒரு செல்வந்த வைப்பாளருக்கு, இது வேறொருவரால் நாணய அபாயம் நீக்கப்பட்ட ஒரு கேரி டிரேட் (carry trade) ஆகும்.
ஆனால் அந்த "வேறொருவர்" யார்? இந்தக் கேள்விதான் இந்தத் திட்டத்தைச் சுற்றியுள்ள ஆர்வத்தை தவிர்த்துவிடுகிறது. இந்தியச் சொத்துக்கள் மீதான நம்பிக்கையைவிட, நிதி திரட்டலின் வேகமே ஊக்கத்தை அதிகம் அளவிடுகிறது. மானியம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பின்னரே முதலீட்டு வரவுகள் கடுமையாக அதிகரித்தன. விலை உயர்த்தப்பட்ட பின்னரே உருவாகும் நம்பிக்கை, உண்மையான நம்பிக்கை அல்ல. அது ஊக்கத்தொகையின் காரணமாக செய்யப்படும் ஒரு கொள்முதல்.
அப்படியானால், இதிலிருந்து இந்தியா உண்மையில் என்ன பெற்றுள்ளது? அது கால அவகாசத்தை வாங்கியுள்ளது மற்றும் அபாயத்தை அமைதியாக மாற்றியுள்ளது.
நியாயமாகப் பார்த்தால், இந்தியாவின் பொருளாதார அடிப்படைகள் நெருக்கடியில் இல்லை. நாட்டில் பெரிய அந்நியச் செலாவணிக் கையிருப்பு உள்ளது, சேவை ஏற்றுமதிகள் மற்றும் வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் பணம் ஆகியவை கணக்கிற்குப் பாதுகாப்பாக இருக்கின்றன. மேலும், ரூபாயின் பலவீனத்திற்கு அமெரிக்க டாலரே வலுவாக இருப்பதும் ஒரு காரணம். ஆனால் நெருக்கடியிலிருந்து வெளியே இருப்பது என்பது பாதுகாப்பாக இருப்பதற்குச் சமமானதல்ல. இந்தியா மே மாதத்தில் நடப்புக் கணக்குப் பற்றாக்குறைக்குள் சென்றது. அந்தப் பின்னணியில், வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்களுக்கான (NRI) அந்நியச் செலாவணி குடியுரிமை பெறாத கணக்கு (FCNR(B)) வைப்புத்தொகைகளின் பெருக்கமானது, டாலர்களுக்கான ஒரு நீடித்த ஆதாரமாகக் கருதப்படுவதைவிட, செலுத்து இருப்புநிலையை நிலைப்படுத்தும் (balance-of-payments stabiliser) ஒன்றாகவே சிறப்பாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அவை இறுதியில் ஒரு வகையான வெளிநாட்டுக் கடனாகும். மேலும், அவை, பணத்தைத் திருப்பிச் செலுத்துவதற்கும், வைப்புத்தொகைகள் முதிர்வடையும்போது அவற்றைப் புதுப்பிப்பதற்கும் அல்லது மாற்றுவதற்கும் எதிர்காலக் கடமைகளையும் உருவாக்குகின்றன.
இங்குதான் அதிக கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டிய பகுதி உள்ளது. இந்தத் திட்டம் ரூபாயின் அபாயத்தை முற்றிலுமாக நீக்கிவிடுவதில்லை. அது அதை வேறு இடத்திற்கு மாற்றுகிறது. இந்திய ரிசர்வ் வங்கி இடர் தவிர்ப்புச் செலவுகளை ஏற்கும் போது, அந்த இடர் வெளிப்பாடு பொது இருப்புநிலைக் குறிப்பிற்கு நகர்கிறது. வங்கிகள் மூன்று முதல் ஐந்து வருடப் பணத்தைத் திரட்டி, அதற்கு எதிராகக் கடன் வழங்கும்போது, அந்த அபாயம் சொத்து-பொறுப்புப் பொருத்தமின்மையாக (asset-liability mismatch) மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. இன்று வெளிப்படையாகத் தெரியும் ஒரு நாணயப் பிரச்சினை, நாளை அவ்வளவாகத் தெரியாத ஒரு வங்கிப் பிரச்சினையாக மாறக்கூடும்.
மிகவும் அலட்சியமாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்கு மற்றொரு காரணமும் உள்ளது. இந்த வைப்புத்தொகைகள் காலப்போக்கில் முதிர்வடையும். இன்று இந்தியாவிற்கு வரும் ஒவ்வொரு டாலரும் மூன்று முதல் ஐந்து ஆண்டுகளில் திருப்பிச் செலுத்தப்பட வேண்டும்.
இந்தியா பணம் கொடுத்து உருவாக்கிய இந்த வாய்ப்பை என்ன செய்ய வேண்டும்? அதை விலைக்கு வாங்கிய ஒரு இடைநிறுத்தமாகக் கருதி, அதைச் சிறப்பாகச் செலவிட வேண்டும்.
தீர்மானமாக செயல்பட்டதற்காக இந்திய ரிசர்வ் வங்கி பாராட்டுக்குரியது.
இருப்பினும், இந்தியா மிகக் குறைந்த டாலர்களையே ஈட்டினால், இன்னும் சிறந்த கடன் வாங்கும் வழிகள்கூட இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்காது. ஏற்றுமதி உபரியை உருவாக்கும் துறைகளைக் கட்டமைப்பது, அந்நிய நேரடி முதலீட்டை (FDI) ஈர்ப்பது, எரிசக்தி இறக்குமதியைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைப்பது, மற்றும் அந்நியச் செலாவணிக்கான ஒரு ஆதாரமாக சுற்றுலாவை மேம்படுத்துவது என்பதே இதற்கான தீர்வாகும்.
தேவைப்படும்போது வெளிநாடுவாழ் இந்தியர்களின் டாலர்களை இந்தியாவால் விரைவாகத் திரட்ட முடியும் என்பதை FCNR(B)-ன் எழுச்சி நிரூபிக்கிறது. இருப்பினும், ரூபாயின் நிலைத்தன்மை, நாடு பணம் கொடுத்து ஈர்த்துள்ள மற்றும் ஒருநாள் திருப்பிச் செலுத்தவேண்டிய கடன்களையே அதிகளவில் சார்ந்துள்ளது என்பதையும் இது காட்டுகிறது.
பதுரி மெட்ராஸ் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸில் பேராசிரியராகவும், ஆனந்த் மெட்ராஸ் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸில் (MSE) முனைவர் பட்ட ஆய்வாளராகவும் உள்ளனர்.