கூட்டுறவு சங்கங்கள், உழவர் உற்பத்தியாளர் அமைப்புகள் (FPOs) மற்றும் சுய உதவிக் குழுக்கள் (SHGs) ஆகியவற்றை நிதி, திறன் மற்றும் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளுடன் இணைப்பதன் மூலம், உள்ளூர் உற்பத்தியாளர்கள் உருவாக்கப்படும் மதிப்பில் தங்களுக்கான நியாயமான பங்கைப் பெற முடியும்.
பிரதமர் தனது 80-வது சுதந்திர தின உரையில், 2047-ஆம் ஆண்டுக்குள் வளர்ந்த இந்தியா என்ற இலக்கை அடைவதற்குத் தேவையான அடிப்படை கட்டமைப்பை மீண்டும் வலுப்படுத்த வேண்டுமென்றும் அழைப்பு விடுத்தார். ‘ஏழு பிரிவுகள்’ (Saptadhara) குறித்த பிரதமரின் அறிவிப்பு, கீழ்மட்டத்திலிருந்து மேல்நோக்கி (Bottom-up) செயல்படும் கிராமப்புற வளர்ச்சி மாதிரிக்கான ஆதாரத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
இந்தியாவின் வளர்ச்சிக் கட்டமைப்பு, அதிக செயல்திறன், ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் தாக்கத்தை அடைவதற்கான முயற்சியில் தொடர்ந்து பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்து வருகிறது. 2011-ஆம் ஆண்டு BK சதுர்வேதி குழு, 2013-ஆம் ஆண்டு 14-வது நிதிக்குழு மற்றும் மத்தியத் துறைத் திட்டங்களை (Central Sector Schemes (CSs))
பகுத்தறிவுடன் அமைப்பது தொடர்பான நிதி ஆயோக்கின் 2016-ஆம் ஆண்டு முதலமைச்சர்கள் துணைக் குழு ஆகியவற்றின் பரிந்துரைகளைத் தொடர்ந்து, மத்திய அரசின் ஆதரவுடன் செயல்படுத்தப்படும் திட்டங்கள் மறுசீரமைக்கப்பட்டன. இதன் நோக்கம், திட்டங்களுக்கிடையிலான மீளுருவாக்கம் மற்றும் இடைவெளியைத் தவிர்ப்பது, நிதித் திறனை மேம்படுத்துவது, பொறுப்புணர்வை வலுப்படுத்துவது மற்றும் செயல்படுத்துவதில் மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்களுக்கு அதிக உரிமையையும் பங்களிப்பையும் வழங்குவது ஆகும்.
12-வது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்திற்கு (2012-17) முன்பு 137 மத்திய நிதியுதவித் திட்டங்கள் இருந்த நிலையில், சமூக மேம்பாடு, விவசாயம், உள்கட்டமைப்பு மற்றும் பிற தேசிய வளர்ச்சி முன்னுரிமைகளுக்கு மத்தியத் துறைத் திட்டங்கள் (Central Sector Schemes (CSs)) தொடர்ந்து ஆதரவளித்து வந்த அதேவேளையில், இந்தத் திட்டங்களின் கட்டமைப்பு படிப்படியாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டது. 2026-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாத நிலவரப்படி, 54 CSS திட்டங்களும் 260 மத்தியத் துறைத் திட்டங்களும் (Central Sector Schemes (CSs)) தொடர்ந்து செயல்படுத்தப்பட வேண்டுமா என்பது குறித்து மறுமதிப்பீட்டில் இருந்தன.
இந்த மறுசீரமைப்பு மற்றும் பகுத்தறிவு நடவடிக்கைகள், துறை சார்ந்த மத்திய அரசின் நிதியுதவி மற்றும் மத்தியத் துறைத் திட்டங்களை வடிவமைத்தல், செயல்படுத்துதல் மற்றும் மதிப்பீடு செய்தல் குறித்து குறிப்பிடத்தக்க புரிதலை உருவாக்கின. இதில் செயல்திறன், சேவை வழங்கும் முறைகள் மற்றும் திட்டங்களின் விளைவுகள் ஆகியவற்றுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டது. இவ்வாறு காலப்போக்கில் உருவான அனுபவம், தனித்தனி திட்டங்களை மட்டும் மேம்படுத்துவதிலிருந்து, அவை அனைத்தும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படுவதன் மூலம் உருவாக்கக்கூடிய பொருளாதார தாக்கத்தை அதிகபட்சமாக்கும் அடுத்தகட்ட கொள்கை மாற்றத்திற்கான அடித்தளமாக அமைந்தது.
குழுக்கள் அடிப்படையிலான அணுகுமுறை என்பது என்ன?
விரிவான கிராமப்புற வளர்ச்சி சூழல் (Rural Development Ecosystem) அமைப்பு ஏற்கனவே உள்ளது. ஆனால், அதன் கூறுகள் எப்போதும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படுவதில்லை. ஒரு உழவர் உற்பத்திக்கான ஆதரவைப் பெறலாம். ஒரு கூட்டுறவு சங்கம் அல்லது வேளாண் உற்பத்தியாளர் அமைப்பு (FPO) உற்பத்திப் பொருட்களை ஒருங்கிணைக்க உதவலாம். ஒரு தனிநபர் அல்லது குழு தொழில்முனைவோர் ஒரு தொழில் தொடங்குவதற்கான உதவியைப் பெறலாம். ஒரு கிராமம் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளால் பயனடையலாம். ஆனால், கிராமப்புற மதிப்புச் சங்கிலியில் விடுபட்டிருக்கும் இணைப்பு என்பது, உற்பத்தியாளர்களுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும், உள்கட்டமைப்புக்கும், தொழில் நிறுவனங்களுக்கும் நிதி அல்லது திறன்களுக்கும், உற்பத்திக்கும் பதப்படுத்துதல்/சந்தைகளுக்கும் இடையேயான தொடர்பாகும். நிலையான சமூக மேம்பாட்டிற்கான விடை ஒரு எளிய வேறுபாட்டில் உள்ளது: ஒரு திட்டம் ஒரு செயல்பாட்டிற்கு ஆதரவளிக்க முடியும். ஒரு கிராமப்புறப் பொருளாதாரக் குழுமம் அதைச் சுற்றி ஒரு பொருளாதாரத்தைக் கட்டமைக்க முடியும். இந்தியாவில், கிராமப்புறப் பொருளாதாரத்தின் ஒவ்வொரு முக்கியப் பரிமாணத்தையும், வேளாண்மை, பால்வளம், மீன்வளம், தோட்டக்கலை, உழவர் உற்பத்தியாளர் அமைப்புகள் (FPOs), சுய உதவிக் குழுக்கள் (SHGs), குறு, சிறு மற்றும் நடுத்தர நிறுவனங்கள், கடன், திறன்கள், உள்கட்டமைப்பு மற்றும் தொழில்முனைவு திட்டங்கள் போன்றவை இதில் அடங்கும். ஆனால், இந்தத் திட்டங்கள் தனித்தனியாக செயல்படுகின்றன. எனவே, சவால் என்பது திட்ட அடிப்படையிலான தலையீடுகளின் இல்லாமை அல்ல, மாறாக ஒருங்கிணைந்த சூழல் அமைப்பின் இல்லாமையே ஆகும்.
பொருளாதார வாய்ப்புகள்
குறிப்பிட்ட பொருளாதார வாய்ப்புகளைச் சுற்றி உற்பத்தியாளர் நிறுவனங்கள், பொது உள்கட்டமைப்பு, நிதி, தொழில்நுட்பம், திறன்கள் மற்றும் சந்தைகள் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைப்பதன் மூலம், இந்த இடைவெளியை சரி செய்வதற்கான நடைமுறை கட்டமைப்பை குழுமங்களால் (Clusters) வழங்க முடியும். ஒரு பால் உற்பத்தி குழு, பால் உற்பத்தியை மட்டும் அல்லாமல், வளர்ப்பு, தீவனம், கால்நடை மருத்துவம், நிதி, பதப்படுத்துதல், குளிர்பதனச் சங்கிலிகள், வணிக அடையாளம் மற்றும் சந்தைகள் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். ஒரு மீன்வள குழு (fisheries cluster), உற்பத்தியை கடன், காப்பீடு, பதப்படுத்துதல், தளவாடங்கள் மற்றும் சந்தை அணுகலுடன் இணைக்க வேண்டும். கூட்டுறவுச் சங்கங்கள், உழவர் உற்பத்தியாளர் அமைப்புகள் மற்றும் சுயஉதவிக் குழுக்கள் இதற்கான நிறுவன அடிப்படையாகச் செயல்படலாம். மேலும், சிறு, குறு மற்றும் நடுத்தர நிறுவனங்கள் வங்கிகள், பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் தொழில்நுட்ப வழங்குநர்கள் இந்தச் சூழல் அமைப்பை முழுமையாக்கலாம்.
ஒடிசாவின் பூரி மற்றும் கஞ்சம் மாவட்டங்களுக்கு சமீபத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட களப் பயணம் ஒன்றை தெளிவுபடுத்தியது: இந்த மாவட்டங்களில் வாய்ப்புகள் இல்லாதது பிரச்சினை அல்ல. வாய்ப்புகள் பிரிந்து கிடப்பதே பிரச்சினையாக உள்ளது. ஒரு பால் வணிகம் செய்யும் விவசாயி ஒரு நிறுவனத்திடமிருந்து கால்நடை மருத்துவ உதவியைப் பெறுகிறார். மற்றொரு நிறுவனத்திடமிருந்து கால்நடைத் தீவனத்தைப் பெறுகிறார். ஒரு கூட்டுறவு சங்கத்தின் மூலம் பால் கொள்முதல் செய்யப்படுகிறது. வங்கியிலிருந்து கடன் பெறுகிறார். காப்பீடு வேறு இடத்தில் கிடைக்கிறது. இந்த அனைத்து தலையீடுகளையும் ஒன்றிணைத்து போட்டித்திறன் மிக்க மதிப்புச் சங்கிலியாக மாற்றும் ஒருங்கிணைந்த சூழலமைப்பு எதுவும் இல்லை. பதப்படுத்துதலிலும் இதே போன்ற துண்டிப்பு காணப்படுகிறது. அரசின் ஆதரவுடன் இயந்திரங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், சில தொழில் அலகுகள் மிகக் குறைந்த திறனில் செயல்படுகின்றன. ஏனெனில் மூலப்பொருட்கள், சந்தைகள், வணிக அடையாளம், தளவாடங்கள் மற்றும் தொழில் நடத்தும் திறன்கள் அதே வேகத்தில் வளர்ச்சி பெறவில்லை.
வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், திட்டம் சிறப்பாகச் செயல்படலாம், சொத்து இருக்கலாம். ஆனால், தொழில்முனைவு இல்லாமல் இருக்கலாம். அண்டை மாநிலங்களைச் சேர்ந்த தொழில்முனைவோர் ஒடிசாவில் தோட்டக்கலை மற்றும் மீன் வளர்ப்புக்காக நிலத்தைக் குத்தகைக்கு எடுப்பது, வெளி மாநில ஆர்வத்தின் அறிகுறி மட்டுமல்ல, பயன்படுத்தப்படாமல் இருக்கும் உள்ளூர் பொருளாதாரத் திறனுக்கான ஆதாரமும் ஆகும். எனவே, கூட்டுறவு சங்கங்கள், உழவர் உற்பத்தியாளர் அமைப்புகள் (FPOs) மற்றும் சுய உதவிக் குழுக்கள் ஆகியவற்றை நிதி, திறன்கள், உள்கட்டமைப்பு, பதப்படுத்துதல் மற்றும் சந்தைகளுடன் இணைப்பதன் மூலம் நிறுவன மற்றும் தொழில் செய்வதற்கான சூழலமைப்பை உருவாக்க வேண்டும். இதன் மூலம் உள்ளூர் உற்பத்தியாளர்களும் தொழில் நிறுவனங்களும் உருவாக்கப்படும் பொருளாதார மதிப்பில் தங்களுக்கான பங்கைப் பெற முடியும்.
தனித்த உற்பத்தித் குழுக்களை உருவாக்குவதை தவிர்த்து, கிராமப்புறப் பொருளாதார வளர்ச்சித் குழுக்களை உருவாக்குவதே இதன் இலக்காக இருக்க வேண்டும். அது போன்ற ஒரு மாதிரியில், கூட்டுறவு சங்கங்கள், உழவர் உற்பத்தியாளர் அமைப்புகள், மீனவர் கூட்டமைப்புகள் மற்றும் சுய உதவிக் குழுக்கள் நிறுவனரீதியான அடித்தளங்களாக மாறுகின்றன. ஒருங்கிணைப்பு அளவை உருவாக்குகிறது. பகிரப்பட்ட உள்கட்டமைப்பு மதிப்பு கூட்டலைச் சாத்தியமாக்குகிறது; நிதி மற்றும் தொழில்நுட்பம் தொழில் திறனை வலுப்படுத்துகின்றன. மேலும், வர்த்தக முத்திரை, தளவாடங்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் சந்தைகள் உற்பத்தியாளர்களை அதிக வாய்ப்புகளுடன் இணைக்கும். உதாரணமாக, கடலோர ஒடிசாவில், பால் உற்பத்தி, மீன்வளம் மற்றும் தோட்டக்கலை ஆகியவை இத்தகைய ஒருங்கிணைந்த குழுக்களுக்கான அடித்தளமாக அமையலாம். இதன்மூலம் உள்ளூர் உற்பத்தியிலிருந்து பதப்படுத்துதல், தொழில் நிறுவனங்களை உருவாக்குதல் மற்றும் பரந்த தேசிய மற்றும் சர்வதேச சந்தைகளை அடைதல் வரையிலான வளர்ச்சிப் பாதையை உருவாக்க முடியும்.
கூட்டுறவு சங்கங்கள், உழவர் உற்பத்தியாளர் அமைப்புகள், சுய உதவிக் குழுக்கள், உழவர் சேவைக் கழகங்கள் மற்றும் உற்பத்தியாளர் குழுக்களை மையமாகக் கொண்டு வேளாண் பதப்படுத்துதல் மற்றும் உற்பத்தியை ஒழுங்கமைப்பதற்கான நிறுவனக் கட்டமைப்பை கிராமப்புறப் பொருளாதாரக் குழுமங்கள் வழங்க முடியும். மைய மாற்றமானது சொத்து உருவாக்கத்திலிருந்து தொழில் உருவாக்கத்திற்கு இருக்க வேண்டும். மானியங்கள் மூலம் தொழிற்சாலைகள் மற்றும் இயந்திரங்களை அமைக்க முடியும். ஆனால், நிலையான கிராமப்புற பொருளாதாரத்திற்கு, அந்தச் சொத்துகளைச் சரியாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய திறன், தொழில்முனைவு மற்றும் நிர்வாகத் திறன் கொண்ட மனிதர்கள் தேவைப்படுகின்றனர். திறன்களைக் உள்ளூர் வாய்ப்புகளுடன் சீரமைக்கவும், நிறுவனங்களை நிதி மற்றும் சந்தைகளுடன் இணைக்கவும், உள்ளூர் உற்பத்தியிலிருந்து உலகளாவிய வாய்ப்பு வரையிலான ஒரு பொதுவான வளர்ச்சிப் பாதையில் அரசு, சமூக நிறுவனங்கள் மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களை ஒருங்கிணைக்கவும் தேவையான நிறுவனச் சூழலமைப்பை இந்தக் குழுமங்களால் உருவாக்க முடியும்.
பிரதமரின் பொருளாதார ஆலோசனைக் குழுவில் தேவ் தலைவராகவும், திரிபாதி இணைச் செயலாளராகவும் உள்ளனர்.