'கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி' (CJP) தலைமையிலான தேர்வுகள் (exam) தொடர்பான போராட்டங்களுடன் தொடர்புடைய முதல் தகவல் அறிக்கைகளை (FIR) ரத்து செய்து உச்சநீதிமன்றம் பிறப்பித்த உத்தரவு, அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்ததிலிருந்தே சட்ட நிபுணர்களிடையே விவாதத்திற்குரியதாக இருந்து வரும் 142-வது பிரிவின் மீது மீண்டும் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. இந்தப் பிரிவு என்ன?, இதன் பயன்பாடு ஏன் சர்ச்சைக்குரியதாக உள்ளது?
இந்த வாரம், 'கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி' (CJP) தலைமையிலான நாடு தழுவிய தேர்வுப் போராட்டங்களில் (exam protests) பங்கேற்றவர்கள் மீது பதிவு செய்யப்பட்ட முதல் தகவல் அறிக்கைகளை (FIR) ரத்து செய்ய, அரசியலமைப்பின் 142-வது பிரிவின்கீழ் தனக்குள்ள சிறப்பு அதிகாரங்களை உச்சநீதிமன்றம் பயன்படுத்தியது.
இவ்வழக்குகளைத் தொடர்ந்து நடத்த வேண்டாம் என்று மத்திய அரசு "தெளிவான முடிவை" எடுத்ததாகத் தெரிவித்ததைத் தொடர்ந்து, நீதிபதிகள் சூர்யா காந்த், ஜாய்மால்யா பாக்சி மற்றும் வி. மோகனா ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு இவ்வழக்குகளை முடித்து வைத்தது. அத்துடன், NEET-UG 2026 தேர்வு வினாத்தாள் கசிவு விவகாரத்தால் தற்கொலை செய்துகொண்ட மாணவர்களின் குடும்பங்களுக்கு மூன்று மாதங்களுக்குள் இழப்பீடு வழங்கவும் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது.
"தீவிரமான மற்றும் கடுமையான குற்றப் பின்னணி" கொண்டதாகக் கூறப்படும் சுமார் 2,873 நபர்கள் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளைத் தவிர, ஜூலை மாதப் போராட்டங்கள் தொடர்பான மற்ற அனைத்து முதல் தகவல் அறிக்கைகளும் (FIR) ரத்து செய்யப்பட்டன. விசாரணையின் போது, செப்டம்பர் 5-ம் தேதி திட்டமிடப்பட்டிருந்த போராட்ட ஊர்வலத்தைக் கைவிடுவதாக வெளிப்படையான நீதிமன்றத்தில் அறிக்கை அளிக்குமாறும் 'கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சியிடம்' (CJP) கேட்கப்பட்டது. அதாவது, ஜூலை மாதத்தில் CJP விடுத்த முக்கிய கோரிக்கையை அரசு நிறைவேற்றுவதற்கு ஏதுவான ஒரு நடுநிலைக் களமாக நீதிமன்றம் செயல்பட்டது.
அரசின் உறுதிமொழிக்குச் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் அளிக்கும் இந்த உத்தரவு, அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்ததிலிருந்தே சட்ட நிபுணர்களிடையே விவாதத்திற்குரியதாக இருந்து வரும் 142-வது பிரிவின்மீது மீண்டும் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது.
அரசியலமைப்புப் பிரிவு-142 என்றால் என்ன, அது எங்கிருந்து வந்தது?
தனது பரிசீலனையில் உள்ள எந்தவொரு வழக்கிலும் அல்லது விவகாரத்திலும் "முழுமையான நீதியை நிலைநாட்டத் தேவையான ஆணையை அல்லது உத்தரவை" பிறப்பிக்க 142-வது பிரிவு உச்சநீதிமன்றத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. பெரும்பாலான அரசியலமைப்புப் பிரிவுகளைப் போலன்றி, இப்பிரிவு "முழுமையான நீதி" (complete justice) என்பதை வரையறுக்கவோ அல்லது அதைப் பயன்படுத்த வேண்டிய சூழல்களைக் குறிப்பிடவோ இல்லை.
பிரிவு 142-ன் தோற்றத்தை, 1935-ம் ஆண்டின் இந்திய அரசுச் சட்டத்தின் (Government of India Act) 210-வது பிரிவிலும், அதற்கும் அப்பால், எழுத்துப்பூர்வமான சட்டம் இல்லாத சூழலில் "நீதி, நேர்மை மற்றும் மனசாட்சி" (justice, equity and good conscience) அடிப்படையில் தகராறுகளைத் தீர்க்கும் காலனித்துவ கால நடைமுறையிலும் காணமுடியும். அரசியலமைப்பு வரைவில் இது 118-வது பிரிவாக இடம்பெற்றிருந்தது. எவ்வித விவாதமும் இன்றி 1949-ம் ஆண்டு மே 27 அன்று அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையால் (Constituent Assembly) இது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இதற்கான இரண்டு திருத்தங்கள் முன்வைக்கப்பட்டு, பின்னர் திரும்பப் பெறப்பட்டன.
இந்தப் பிரிவின் நோக்கத்தைப் பற்றி விவாதிப்பதற்கு அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபை மிக நெருக்கமாக வந்தது ஒரு தற்செயலான நிகழ்வாகவே அமைந்தது. மேல்முறையீடு இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், நீதி கோரும் சூழலில் தலையிடும் பழைய 'பிரிவி கவுன்சிலின்' (Privy Council) அதிகாரத்தோடு, நீதிமன்றத்திற்கு முன்மொழியப்பட்ட அதிகாரங்களை உறுப்பினர் கிருஷ்ண சந்திர சர்மா ஒப்பிட்டுப் பேசியதே அந்தத் தருணமாகும். அதைத் தாண்டி, நீதிமன்றத்தின் மிக விரிவான அதிகாரமாக அமையவிருந்த இப்பிரிவின் செயல்வரம்பு என்ன என்பது குறித்துத் தீர்மானிக்கும் பொறுப்பு, அடுத்த எழுபதாண்டுகளில் ஒவ்வொரு வழக்கின் மூலமாகவும் நீதிமன்றத்திடம் விடப்பட்டது.
உச்சநீதிமன்றம் இந்த அதிகாரத்தை இதற்கு முன் எவ்வாறு பயன்படுத்தியுள்ளது?
பிரிவு 142-ன் வரம்புகள் வரையறுக்கப்படாத தன்மையானது (open-ended nature), நீதிமன்றம் அடிக்கடி பயன்படுத்தும் கருவிகளில் ஒன்றாக இதனை மாற்றியுள்ளது. நீதிமன்றத்திற்கு அதிகாரங்களை வழங்கும் இப்பிரிவு, பல்வேறு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழக்குகளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
யூனியன் கார்பைட் நிறுவனத்திடமிருந்து 470 மில்லியன் டாலர் இழப்பீட்டைப் பெற்றுத் தருவதற்கும், அந்நிறுவனத்தின் மீதான குற்றவியல் வழக்குகளை ரத்து செய்வதற்கும் 1989-ல் போபால் விஷவாயு விபத்து தொடர்பான வழக்கில் இப்பிரிவு பயன்படுத்தப்பட்டது.
அயோத்தி நில உரிமை வழக்கில், "நிகழ்தகவின் வலுவான சாத்தியக்கூறு" (preponderance of probability) அடிப்படையில் தீர்வு காண்பதற்கும், முஸ்லிம் தரப்பினருக்கு ஐந்து ஏக்கர் நிலத்தை வழங்குவதற்கும் இது பயன்படுத்தப்பட்டது.
ராஜீவ் காந்தி படுகொலை வழக்கில் தண்டனை பெற்ற ஏ.ஜி. பேரறிவாளனை 2022-ல் விடுதலை செய்ய உத்தரவிடவும் இது பயன்படுத்தப்பட்டது.
ஒரு திருமணம் மீட்க முடியாத அளவுக்கு முறிந்துவிட்டதாகக் கண்டறியப்படும்போது விவாகரத்து வழங்குவதற்கும், பொதுநல வழக்குகள் மற்றும் பிற வழக்குகளிலும் நீதிமன்றம் இப்பிரிவைப் பயன்படுத்த முடியும்.
ஐஐஎம் அகமதாபாத் (IIM Ahmedabad) ஆராய்ச்சியாளர்கள் மேற்கொண்ட ஒரு ஆய்வு, 1950 முதல் 2023 வரை "பிரிவு 142" அல்லது "முழுமையான நீதி" (complete justice) ஆகியவற்றைக் குறிப்பிட்ட அனைத்து வழக்குகளையும் ஆய்வு செய்தது. இவ்வாய்வில் 1,579 குறிப்புகளும், 791 நேரடிப் பயன்பாடுகளும் கண்டறியப்பட்டன. இவை பெரும்பாலும் உரிமையியல் (civil) சார்ந்த விவகாரங்களில் இடம்பெற்றிருந்தன.
நீதிமன்றம் தனது சொந்த விருப்புரிமையைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சித்திருக்கிறதா?
உச்சநீதிமன்றம் உலகின் மிக வலிமையான அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. அந்த வலிமைக்கு முக்கியக் காரணம், பிரிவு 142-ன் கீழ் அது கொண்டிருக்கும் அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தும் விதமாகும். 38 நீதிபதிகளைக் கொண்ட, பெரும்பாலும் இருவர் கொண்ட அமர்வுகளாகச் செயல்படும் ஒரு நீதிமன்றத்தில், இத்தகைய விருப்புரிமையின் தாக்கம் பன்மடங்காகிறது.
நீதிபதிகளுக்கு அளவுக்கு அதிகமான விருப்புரிமை கிடைப்பதைத் தவிர்க்க, உச்சநீதிமன்றமே இந்தப் பிரிவின் பயன்பாட்டிற்குச் சில வரம்புகளை வகுக்க முயன்றுள்ளது.
'பிரேம் சந்த் கார்க் vs உத்தரப் பிரதேச மாநிலம்-1962' (Prem Chand Garg vs State of Uttar Pradesh) வழக்கில், பிரிவு 142-ன்கீழ் பிறப்பிக்கப்படும் உத்தரவுகள் அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் சட்டத்திற்கு இணக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. 'உச்சநீதிமன்ற வழக்கறிஞர்கள் சங்கம் vs இந்திய அரசு-1998' (Supreme Court Bar Association vs Union of India) வழக்கில், பிரிவு 142 ஒரு சட்டத்தின் குறைகளை அல்லது இடைவெளிகளை நிரப்ப உதவலாமே தவிர, அச்சட்டத்தையே மாற்றவோ அல்லது ஏற்கனவே உள்ள சட்ட நடைமுறையை மீறவோ முடியாது என்று கூறியது. இருப்பினும், பிரிவு 142-ன்கீழ் தனது அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தும்போது உச்சநீதிமன்றம் பல சமயங்களில் இத்தகைய எச்சரிக்கைகளைப் புறக்கணித்துள்ளது.
'கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி' (CJP) உத்தரவு அந்த வரம்பை எவ்வாறு சோதிக்கிறது?
'பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா'வின் (Bharatiya Nagrik Suraksha Sanhita) பிரிவு 528-ன் கீழ் ஒரு முதல் தகவல் அறிக்கை (FIR) ரத்து செய்யப்படுவதற்கு முன்பு, வழக்கமாக அதன் தனிப்பட்ட உண்மைகளின் அடிப்படையில் அது பரிசீலிக்கப்படுகிறது. ஒரு குற்றம் உண்மையில் நிகழ்ந்துள்ளதா அல்லது வழக்குகள் வெளிப்படையாகத் தீய நோக்கத்துடன் (malicious) தொடரப்பட்டவையா என்பதை நீதிமன்றம் ஆராய வேண்டும்.
'கரப்பான்பூச்சி ஜனதா கட்சி' (CJP) உத்தரவில், மத்திய அரசுக்கும் ஒரு போராட்டக் குழுவுக்கும் இடையிலான சமரச ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியாக, பல மாநிலங்களில் பதிவு செய்யப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான முதல் தகவல் அறிக்கைகள் (FIR) முறையான ஆய்வின்றி ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டன. வசதிக்காகப் பிறப்பிக்கப்பட்ட இந்த உத்தரவு, முதல் தகவல் அறிக்கை (FIR) ரத்து தொடர்பான சட்ட நடைமுறைகளைத் தவிர்ப்பதுடன், சட்டம் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பது குறித்த நீதிமன்றத்தின் புரிதலுக்குப் பதிலாகப் பிரிவு 142-ன் கீழ் நீதிமன்றத்தின் விருப்புரிமையை முன்னிறுத்துகிறது. யாருக்கு நிவாரணம் கிடைக்கும், யார் அதிலிருந்து விலக்கப்படுவார்கள் என்பதைத் தீர்மானிக்கவும் நீதிமன்றம் பிரிவு 142-ன்கீழ் உள்ள தனது விருப்புரிமையைப் பயன்படுத்துகிறது.
குற்றவியல் சட்ட விதிகளை ஒரு பொதுவான நீதிமன்ற உத்தரவின் மூலம் மீற முடியாது என்று சட்ட அறிஞர் கௌதம் பாட்டியா வாதிடுகிறார்.
பிரிவு 142 விமர்சனத்திற்கு உள்ளாவது இதுவே முதல் முறையா? நீண்டகாலமாக நிலுவையில் இருந்த தமிழ்நாடு மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டதாகக் கருத, கடந்த ஆண்டு நீதிமன்றம் இதே சட்டப்பிரிவைப் பயன்படுத்தியபோது, குடியரசு துணைத் தலைவர் ஜகதீப் தன்கர் அதனை ஜனநாயக நிறுவனங்களுக்கு எதிரான ஒரு "அணு ஏவுகணை" (nuclear missile) என்று வர்ணித்தார்.
இந்தியாவின் முன்னாள் அட்டர்னி ஜெனரலான கே.கே. வேணுகோபாலும் கடந்த காலத்தில் இத்தகைய விமர்சனத்தை முன்வைத்துள்ளார். சமூகத்தின் விளிம்புநிலை மக்களுக்கு இச்சட்டப்பிரிவு "மிகப்பெரிய நன்மைகளை" செய்திருந்தாலும், இதில் தகுந்த கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் சமநிலைகளை உருவாக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதாக அவர் 2017-ல் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
அதற்கடுத்த ஆண்டு, சபரிமலை தீர்ப்புக்குப் பிறகு, அவர் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று, 142-வது சட்டப்பிரிவை "வரம்பற்ற அதிகாரங்களை வழங்கும் காமதேனு" (Kamdhenu from which unlimited powers flowed) என்று விமர்சனரீதியாக விவரித்தார். ஒரு சிறிய அமர்வின் தனிப்பட்ட கண்ணோட்டத்தின் அடிப்படையில் இது பயன்படுத்தப்படுவதைத் தவிர்க்கும் வகையில், ஐந்து நீதிபதிகளைக் கொண்ட அரசியலமைப்பு அமர்வுகள் மட்டுமே இச்சட்டப்பிரிவைச் செயல்படுத்த அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் பரிந்துரைத்தார்.