தமிழ்நாடு வேகமாக வளர்ச்சியடைந்து வருகிறது. ஆனால், அதன் வருவாய் அதற்கேற்ப ஏன் அதிகரிக்கவில்லை? -அருண் ஜனார்தன்

 தமிழ்நாடு அரசு வருவாயை அதிகரிப்பதற்கான வழிகளைக் கண்டறிய மான்டெக் சிங் அலுவாலியா தலைமையில் ஒரு குழுவை அமைத்துள்ளது. இருப்பினும், மாநிலத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் அதன் வருவாய்க்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைக் குறைக்க நீண்டகாலத் தீர்வுகளைக் கண்டறிவதே இக்குழுவின் முக்கிய சவாலாகும்.

நீண்டகாலமாக, தமிழ்நாடு இந்தியாவின் மிகவும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட மற்றும் தொழில்மயமாக்கப்பட்ட மாநிலங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. இது மோட்டார் வாகனங்கள் (Automobiles) மற்றும் மின்னணுப் பொருட்களைத் தயாரிக்கிறது, ஜவுளிகளை ஏற்றுமதி செய்கிறது, உலகளாவிய முதலீடுகளை ஈர்க்கிறது, நெடுஞ்சாலைகள் மற்றும் தொழிற்பேட்டைகளை உருவாக்குகிறது, மேலும் சேவைத் துறையையும் சீராக விரிவுபடுத்தியுள்ளது. பெரும்பாலான வழக்கமான அளவுகோல்களின்படி, மாநிலத்தின் பொருளாதாரம் தொடர்ந்து வளர்ச்சியடைந்து வருகிறது.

இருப்பினும், மாநில நிதிநிலை குறித்து அரசு வெளியிட்டுள்ள சமீபத்திய வெள்ளையறிக்கை (White Paper), பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு பொருளாதாரம் வளர்ந்த போதிலும், அரசின் நிதிநிலைமை பலவீனமடைந்துள்ளதைக் காட்டுகிறது. பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு இணையான வேகத்தில் அரசின் வருவாய் உயரவில்லை. மாறாக, கடன் சுமை தொடர்ந்து அதிகரித்து வந்தது. இதன் காரணமாக, வளர்ச்சித் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதற்கான அரசின் நிதிச் சுதந்திரம் குறைந்துள்ளது.

இந்தச் சூழ்நிலையைக் கருத்தில்கொண்டு, தமிழ்நாடு அரசு மத்திய திட்டக்குழுவின் முன்னாள் துணைத் தலைவர் மான்டெக் சிங் அலுவாலியா தலைமையில் 'வருவாய் பெருக்குதல் குழுவை' (Revenue Augmentation Committee) அமைத்துள்ளது.

எழுத்துப்பூர்வமாக, இந்தக் குழுவுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள பொறுப்பு மிகவும் தெளிவானது. வரி நிர்வாகத்தை மேம்படுத்துதல், வரி ஏய்ப்புகளைக் கட்டுப்படுத்துதல், புதிய வரி மற்றும் வரி அல்லாத வருவாய் ஆதாரங்களைக் கண்டறிதல், அத்துடன் கலால், பதிவுத் துறை, சுரங்கம், வணிக வரிகள் மற்றும் மோட்டார் வாகனங்கள் ஆகிய துறைகளில் சீர்திருத்தங்களைப் பரிந்துரைத்தல். மேலும், தொழில்நுட்பத்தைப் பலப்படுத்துதல் மற்றும் மதுபானம், பொதுச் சொத்துக்கள் மூலம் வரும் வருவாயை அதிகரிப்பதற்கான வழிகளை ஆலோசித்தல்.

ஆனால், வெள்ளை அறிக்கையின் வழியே நோக்கும்போது, இக்குழுவிடம் உண்மையில் மிகப்பரிய ஒரு கேள்விக்கே விடை கேட்கப்படுகிறது. மாநிலத்தின் சொந்தப் பொருளாதார வளர்ச்சியை, அதன் வருவாய் ஏன் பிரதிபலிக்காமல் நின்றுவிட்டது?

வளர்ச்சியும் வருவாயும்: முரண்பாடு

பொதுவாக, ஒரு நாட்டின் அல்லது மாநிலத்தின் பொருளாதாரம் வளரும்போது, அரசின் வருவாயும் அதிகரிக்க வேண்டும். தொழிற்சாலைகள் அதிகரித்தால் சரக்கு மற்றும் சேவை வரி (GST) வசூல் அதிகரிக்கும். நில விற்பனை அதிகமானால் பதிவுத் துறை வருவாய் உயரும். வாகனங்களின் எண்ணிக்கை பெருகினால் மோட்டார் வாகன வரிகள் அதிகளவில் கிடைக்கும். மக்களின் வருமானம் உயரும்போது அவர்களின் செலவினங்களும், அதைத் தொடர்ந்து வரி வசூலும் அதிகரிக்கும். பொருளாதார வளர்ச்சியையும் அரசின் வருவாய் வளர்ச்சியையும் இணைக்கும் இந்தத் தொடர்பைப் பொருளாதார நிபுணர்கள் 'வருவாய் மிதப்புத்தன்மை' (Revenue Buoyancy) என்று அழைக்கிறார்கள்.

இருப்பினும், கொரோனா பாதிப்பிலிருந்து மாநிலப் பொருளாதாரம் மீண்டு வந்த பிறகும்கூட, தமிழ்நாடு அரசின் சொந்த வரி வருவாய் (மாநிலத்தால் நேரடியாக வசூலிக்கப்படும் வரிகள்) பலவீனமடைந்துள்ளதை இந்த 'வெள்ளை அறிக்கை' சுட்டிக்காட்டுகிறது.

மாநிலத்தின் சொந்த வரி வருவாய், அதன் மாநில மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (Gross State Domestic Product (GSDP)) வகிக்கும் பங்கு 2021–22-ஆம் நிதியாண்டில் 5.93 சதவீதமாக இருந்து, 2025–26-ஆம் ஆண்டில் 5.45 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளதாக குறிப்பிடுகிறது. பொருளாதாரம் தொடர்ந்து வளர்ந்து வந்தபோதிலும், ஆய்வு செய்யப்பட்ட காலக்கட்டத்தில் பதிவான மிகக் குறைந்த அளவு இதுவாகும். இந்த வீழ்ச்சியானது ஒரு தற்காலிகப் பிரச்சனை அல்ல, மாறாக இது அமைப்பியல் சார்ந்த ஒரு தீவிரப் பிரச்சனை என்று வெள்ளை அறிக்கையின் மூலம் கண்டறியப்படுகிறது.

இது இக்குழுவின் பங்களிப்பை மாற்றி அமைக்கிறது. இதன் வெற்றி என்பது, அடுத்த மூன்று மாதங்களில் இது எந்த அளவிற்குக் கூடுதல் வருவாயைக் கண்டறிகிறது என்பதில் மட்டும் இல்லை. அதைவிட முக்கியமாக, மாநிலத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் அதன் வருவாய்க்கும் இடையே உள்ள நீண்டகாலத் தொடர்பை இக்குழு மீண்டும் மீட்டெடுக்க வேண்டும்.

'இன்னும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தமிழ்நாட்டின் பொருளாதாரம் வளர்ச்சியடைந்து, அதற்கேற்ப அரசின் வருவாயும் இயற்கையாகவே உயருமானால், இக்குழு மாநிலத்தின் அமைப்பியல் சார்ந்த பிரச்சனையை தீர்த்துவிட்டது என்று அர்த்தம். ஆனால், இந்த இடைவெளி தொடர்ந்து நீடித்தால், குறுகியகாலத்தில் கிடைக்கும் எந்தவொரு வருவாய் உயர்வும் ஒரு தற்காலிக நிதிச் சரிசெய்தலாக மட்டுமே இருக்கும்' என்று மாநில நிதி அமைச்சகத்தின் மூத்த அதிகாரி ஒருவர் தெரிவித்துள்ளார். 

வரி அமைப்பில் உள்ள குறைகளைத் தேடுதல்

நிர்வாகக் குறைபாடுகள், நிதி இழப்புகள் மற்றும் ஊழல் ஆகியவையே வருவாய் இழப்பிற்கு முக்கியக் காரணங்கள் என வெள்ளை அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஆனால், இந்தக் கசிவுகளைக் கண்டறிவது இந்தச் செயல்பாட்டின் ஒரு பகுதி மட்டுமே ஆகும்.

“மாறிவரும் பொருளாதாரத்திற்கு ஏற்ப மாநிலத்தின் வருவாய் அமைப்பு நடைமுறையில் உள்ளதா என்பதே உண்மையான கேள்வி” என்று மாநில நிதியமைச்சகத்தின் மூத்த அதிகாரி ஒருவர் ‘தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்’ நாளிதழுக்குத் தெரிவித்தார்.

"வேகமாக வளர்ந்துவரும் சில துறைகள் வருவாய்க் கணக்கீட்டில் சரியாகச் சேர்க்கப்படாமல் போகலாம். சில வர்த்தகங்களின் பொருளாதார மதிப்பிற்கு இணையான வரிகள் விதிக்கப்படாமல் குறைவாக இருக்கக்கூடும். வேறு சில துறைகளில் வரிகள் சட்டப்பூர்வமாக இருந்தாலும், அவற்றை வசூலிக்கும் நடைமுறை பலவீனமாக இருக்கலாம். நிர்வாகச் சீர்கேடு, வரி ஏய்ப்பு மற்றும் வரி விலக்குகள் ஆகியவை இணைந்து, நாட்டின் பொருளாதாரம் ஈட்டும் வருவாயை அரசு முறையாகப் பெறுவதைத் தடுக்கின்றன. அதனால்தான், வெறும் புதிய வரிகளைப் பரிந்துரைப்பதுடன் நிறுத்திவிடாமல், வரி இணக்கம், நிர்வாக சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் கட்டமைப்பு மாற்றங்களை பல்வேறு துறைகளில் ஆராயும் அதிகாரம் இந்தக் குழுவிற்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது," என்றும் தெரிவித்துள்ளார்.

இதன் முக்கிய நோக்கம் என்பது வெறும் புதிய வரிகளை விதிப்பது மட்டும் அல்ல. மாநில அரசு எங்கு வருவாயை இழக்கிறது என்பதைத் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்வதே ஆகும்.

வருவாய் என்பது நிதிப் பதிவேட்டின் ஒரு பக்கம் மட்டுமே

இந்தக் குழுவின் தலைப்பு 'வருவாயைப் பெருக்குவது' குறித்து கவனம் செலுத்தினாலும், வெள்ளை அறிக்கை மற்றும் அதன் பின்னணியில் உள்ள கொள்கை சிந்தனைகள் இரண்டும் அதற்கு சமமான மற்றொரு முக்கியமான கேள்வியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. "பொதுமக்களின் பணம் எவ்வளவு திறமையாகச் செலவிடப்படுகிறது?"

"அரசு நிதித்துறை என்பது அதிக வரியைச் சேகரிப்பதன் மூலம் மட்டுமே முன்னேறிவிடாது. செலவினப் பக்கத்தில் உள்ள கையாடல் மற்றும் வீண் செலவுகளைக் குறைக்கும்போதும் மேம்படுகிறது. முறையற்ற முறையில் செலவழிக்கப்படும் ஒரு ரூபாய் என்பது, அரசிடம் சேராமலேயே போன ஒரு ரூபாய்க்கு இணையான நிதிப் பாதிப்பையே ஏற்படுத்தும்" என்று மாநில நிதி மற்றும் செலவினப் பிரிவுகளுடன் தொடர்புடைய மூத்த ஆலோசகர் ஒருவர் தெரிவித்தார்.

இது, இக்குழுவின் சிக்கலை வெறும் வரித் துறைகளோடு மட்டும் நிறுத்திவிடாமல் மேலும் விரிவுபடுத்துகிறது. "கொள்முதல் அமைப்புகள், திட்டங்களைச் செயல்படுத்துதல், மானியங்கள், ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் விநியோக முறைகள் ஆகிய அனைத்துமே நிதித் திறனைப் பாதுகாப்பது பற்றிய உரையாடலின் ஒரு பகுதியாக மாறுகின்றன. ஊதியம், ஓய்வூதியம் மற்றும் வட்டி உள்ளிட்ட தவிர்க்க முடியாத செலவுகள் ஆகியவற்றுக்காக மாநிலத்தின் வருவாயில் பெரும் பகுதி செலவிடப்படுகின்றன என்றும்; இதனால் வளர்ச்சிப் பணிகள் மற்றும் மூலதன முதலீடுகளுக்கான நிதிப் பங்கீடு படிப்படியாகக் குறைந்து வருகிறது என்றும் இந்த வெள்ளை அறிக்கையே குறிப்பிடுகிறது" என்றும் கூறினார்.

எனவே, செலவினங்களின் திறனை மேம்படுத்துவது என்பது வரி செலுத்துவோர்மீது கூடுதல் சுமையைச் சுமத்தாமல், அரசின் பொது ஆதாரங்களைப் பெருக்குவதற்கான மற்றொரு சிறந்த வழியாக அமைகிறது.

வரி அல்லாத வருவாயைச் சீரமைத்தல் 

பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் ஈவுத்தொகைகள், நிலங்களை பணமாக்குதல், சேவைக்கட்டணங்கள் மற்றும் பொதுப் பயன்பாட்டுச் சேவைகள் உள்ளிட்ட வரி அல்லாத வருவாய்களை ஆய்வு செய்யுமாறு அக்குழுவிடம் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

இது குடிமக்களுக்கும் அரசுக்கும் இடையிலான உறவை பற்றிய ஒரு பரந்த புரிதலைப் பிரதிபலிக்கிறது. அரசாங்கம் நிதி ஆதாரங்களைப் பெருக்குவதற்கு வரிகள் மட்டுமே ஒரே வழி கிடையாது.

அரசு வழங்கும் பொதுச்சேவைகளின் தரமே, மக்கள் சேவைக்கட்டணங்கள் மற்றும் கட்டண விகிதங்களை விரும்பிச் செலுத்துவதை தீர்மானிக்கிறது என்று நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். குடிநீர் விநியோகம், போக்குவரத்து, பொதுப் பயன்பாட்டுச் சேவைகள் மற்றும் அரசுச் சேவைகள் போன்றவை, பயனாளிகள் தாங்கள் பெறும் சேவைக்கு ஏற்ற மதிப்பு இருப்பதாக உணரும்போது மட்டுமே நிதிரீதியாகத் தற்சார்பு அடைகின்றன. எனவே, நிதிச் சீர்திருத்தம் என்பது நிர்வாகச் சீர்திருத்தத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாத ஒன்றாகும். பொதுச்சேவைகளின் தரத்தையும் நம்பகத்தன்மையையும் ஒரே நேரத்தில் உயர்த்தாமல், அரசால் வரி அல்லாத வருவாயை நிலையான முறையில் உயர்த்த முடியாது. 

இந்தக் குழுவின் குறிப்பு விதிகளில் தொழில்நுட்பம் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பெறுகிறது. டிஜிட்டல் அமைப்புகள் சட்ட நடைமுறைகளை எளிதாக்கவும், தனிநபர் தன்னிச்சையான முடிவுகளைக் குறைக்கவும், கண்காணிப்பை மேம்படுத்தவும் உதவும். இருப்பினும், பல்வேறு துறைகளின் அனுபவத்தைப் பார்க்கும்போது, தொழில்நுட்பம் மட்டுமே ஊழலை முழுமையாக ஒழித்துவிடாது என்பதைக் காட்டுகிறது.

"சாலைப் போக்குவரத்துத் துறை உட்பட பல துறைகள் ஏற்கனவே கணிசமான அளவில் டிஜிட்டல் மயமாக்கப்பட்டுள்ளன. இருந்தபோதிலும், தொழில்நுட்பப் பாதுகாப்பு அம்சங்களுக்கு ஏதுவாக நிறுவனங்களே தங்களை மெதுவாக மாற்றியமைத்துக் கொள்வதால், ஊழல்களும் நீடிக்கின்றன. எனவே, சவால் என்பது வெறும் டிஜிட்டல் முறைகளை அறிமுகப்படுத்துவதில் மட்டும் இல்லை. மாறாக, ஆட்சியை வலுப்படுத்துவதில்தான் உள்ளது. ஊக்கத்தொகைகளைச் சீரமைத்தல், பொறுப்புணர்வை அதிகரித்தல், கண்காணிப்பை மேம்படுத்துதல் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கட்டுப்பாடுகளை நிறுவனங்கள் புதிய வழிகளில் கடந்து செல்ல முடியாதவாறு உறுதி செய்தல் ஆகியவை அவசியமாகும்" என்று மாநில நிதித் துறையுடன் இணைந்து பல அரசுத் திட்டங்களுக்குச் ஆலோசகராக இருக்கும் நிபுணர் கூறினார். தொழில்நுட்பம் நிர்வாகத் திறனை மேம்படுத்துமே தவிர, அது நிர்வாகத்திற்கு மாற்றாக முடியாது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

கடினமான முடிவுகள், கட்டமைப்புச் சார்ந்த சவால்கள்

வரி இணக்கத்தை (Tax compliance) மேம்படுத்துவது அரசியல்ரீதியாக எளிய காரியமாகத் தோன்றினாலும், குழுவின் பிற பரிந்துரைகளை நடைமுறைப்படுத்துவது பெரும் விவாதங்களுக்கும் கருத்து வேறுபாடுகளுக்கும் வழிவகுக்கலாம். பயனர் கட்டணங்கள், மதுபானக் கொள்கை, அரசுச் சொத்துக்களைப் பணமாக்குதல் மற்றும் பிற வரிசாரா வருவாய்கள் (Non-tax revenues) குறித்து ஆய்வு செய்ய இந்தக் குழுவிடம் கேட்கப்பட்டுள்ளது.

இவை ஒவ்வொன்றிலும் சாதக-பாதகங்கள் உள்ளன. சொத்துப்பதிவுத் தொகையை உயர்த்துவது வணிகநிலச் சந்தையைப் பாதிக்கக்கூடும். குடிநீர், மின்சாரம் போன்ற அத்தியாவசியச் சேவைக்கான கட்டணங்களை மாற்றுவது மக்களின் வாங்கு திறனைப் பாதிக்கலாம். மதுபானக் கொள்கையில் மாற்றங்களைச் செய்வது வெறும் அரசு வருவாயைத் தாண்டிப் பல கேள்விகளுக்கு வழிவகுக்கும். மதுபானங்களை அரசே சில்லறை விற்பனை செய்வது போன்ற வணிகச் செயல்பாடுகளில் அரசின் பங்கு எந்தளவுக்கு இருக்க வேண்டும் என்பது குறித்தும் கேள்விகள் எழுப்பப்படலாம் என்றும் கூறப்படுகிறது.

மேலும், இந்த புதிய குழு அமைக்கப்பட்டதையும் அதன் நோக்கத்தையும் அறிந்த பல வல்லுநர்கள் கூறுவதாவது, செலவினச் சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்படும் போது, ஒவ்வொரு திட்டமும் அதற்காகச் செலவழிக்கப்படும் அரசுப் பணத்திற்கு ஏற்பத் தகுந்த பலன்களைத் தருகிறதா என்பதைச் சில கடுமையான கேள்விகள் கேட்டு ஆய்வு செய்ய வேண்டியிருக்கலாம் என்கின்றனர். 

எனவே, இந்தக் குழுவின் முன் உள்ள சிக்கல் அரசியல்ரீதியானதும்கூட. ஒவ்வொரு சீர்திருத்தமும் சிலருக்குப் நன்மைகளையும், அதேவேளையில் சிலருக்கு ஏற்கனவே கிடைத்துவரும் பலன்களையும் இழப்பதற்கான சூழலையும் உருவாக்குகிறது.

மிகவும் கடினமான சவால் நிர்வாகத்திற்குள்ளேயே அடங்கியுள்ளது. ஏனெனில், வருவாய் இழப்புகள் என்பது ஏதோ ஒரு தனிநபரின் ஊழலால் மட்டும் உருவாவதில்லை. மாறாக, பலதரப்பட்ட நபர்கள் இணைந்து செயல்படும் ஆழமாக வேரூன்றிய ஒரு தவறான அமைப்பினாலேயே ஏற்படுகின்றன. குறிப்பாகச் சுரங்கம், இயற்கை வளங்கள், ஒப்பந்தங்கள், ஒழுங்குமுறை மற்றும் சட்ட அமலாக்கம் போன்ற துறைகளில் நடக்கும் தவறுகள், தனிப்பட்ட நபர்களின் தோல்வியாக இல்லாமல், ஒரு வலையமைப்பாகவே பிணைக்கப்பட்டு இயங்குகின்றன.

இத்தகைய சட்டவிரோத நிதி இழப்புகளைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டுமெனில், ஊழல் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்க வழிவகுக்கும் நிறுவன அமைப்புகளின் ஊக்கத் திட்டங்களையும் நடைமுறைகளையும் மாற்றியமைக்க வேண்டும். சிறந்த வரிவடிவமைப்புக் கொள்கைகளை (Tax policy) உருவாக்குவதைவிட, இந்த நடைமுறை மாற்றங்களைக் கொண்டுவருவது இறுதியில் மிகவும் கடினமான ஒன்றாகவே இருக்கும்.

அரசு தனது செயல்பாடுகளைத் தானே சுயபரிசோதனை செய்ய வலியுறுத்தும் ஒரு குழு

இந்தக் குழுவிற்கு வழக்கத்திற்கு மாறாக மிக விரிவான அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. அரசு அதிகாரிகளுக்கு அழைப்பாணை (Summon) அனுப்பவும், பல்வேறு அரசுத் துறைகள் மற்றும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களிடமிருந்து ஆவணங்களைக் கோரவும், தனித்தனி வருவாய்ப் பிரிவுகளுக்குச் சிறப்பு பணிக்குழுக்களை உருவாக்கவும், அரசுக்கு வெளியேயுள்ள வல்லுநர்களின் ஆலோசனைகளைப் பெறவும் இந்தக் குழுவிற்கு அதிகாரம் உண்டு. இதனால், பல வழிகளில் இது ஒரு நிறுவனரீதியான சுயபரிசோதனை நடவடிக்கையாகவே கருதப்படுகிறது.

தமிழ்நாட்டின் நிதி நிலைமை சீர்குலைந்ததற்கான அறிகுறிகளை 'வெள்ளை அறிக்கை' (White Paper) சுட்டிக்காட்டியது. ஆனால், அந்த அறிகுறிகளுக்கான உண்மையான காரணங்கள் மற்றும் வழிமுறைகளைக் கண்டறியும் பொறுப்பு இப்போது இந்தக் குழுவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. தனது ஆட்சிக் காலத்தின் தொடக்கக் கட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு அரசாங்கத்திற்கு, இது அரசு நிதி நிர்வாகத்தையும் தாண்டி முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்றாகும்.

Original Link : Tamil Nadu is growing rapidly. Why are its revenues not keeping pace? -Arun Janardhanan

Read More →

சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீடு 2026 : இந்தியாவின் தரவரிசை எதை உணர்த்துகிறது? நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய பருவநிலை அறிக்கைகள் எவை? -ரோஷ்னி யாதவ்

 2026-ஆம் ஆண்டு சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீடு (Environmental Performance Index (EPI)) வெளியிடப்பட்டுள்ளது. 47 குறியீடுகளின் அடிப்படையில் 177 நாடுகளை மதிப்பிடும் இந்தக்குறியீடு, 12 முக்கியப்பிரிவுகளில் சுற்றுச்சூழல் செயல்திறனைக் கண்காணிக்கிறது. அந்தப்பிரிவுகள் யாவை? தரவரிசையில் எந்த நாடு முதலிடம் பிடித்தது? இந்தியா எந்த இடத்தில் உள்ளது?

தற்போதைய செய்தி 

சில நாட்களுக்கு முன்னர், 2026-ஆம் ஆண்டு சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீடு வெளியிடப்பட்டது. சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீடு (Environmental Performance Index (EPI)) என்பது இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வெளியிடப்படும் ஒரு குறியீடாகும். இது நாடுகளின் சுற்றுச்சூழல் செயல்திறனைத் தரவரிசைப்படுத்தும் ஒரு மதிப்பெண் அட்டையாகும். தரவு, அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றங்களைப் பயன்படுத்தி, 2026-ஆம் ஆண்டு சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீடு உலகளாவிய நிலைத்தன்மை குறித்த ஒரு விரிவான மதிப்பீட்டை வழங்குகிறது. எனவே, 2026-ஆம் ஆண்டு சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீடு மற்றும் காலநிலை தொடர்பான சில பிற குறியீடுகளைப்பற்றி அறிந்துகொள்வது முக்கியமானதாகிறது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீடு என்பது, மெக்கால் மெக்பெயின் அறக்கட்டளையின் ஆதரவுடன், யேல் சுற்றுச்சூழல் சட்டம் மற்றும் கொள்கை மையம், கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தின் சர்வதேச புவி அறிவியல் தகவல் வலையமைப்பு மையம் (Columbia University’s Center for International Earth Science Information Network (CIESIN)) மற்றும் யேல் பல்கலைக்கழகத்தின் புவிசார் தீர்வுகள் மையம் ஆகியவற்றால் உருவாக்கப்பட்ட, தரவுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு உலகளாவிய அளவுகோலாகும்.

2. 47 குறிப்பிட்ட அளவீடுகளின் அடிப்படையில் 177 நாடுகளை மதிப்பீடு செய்யும் 2026-ஆம் ஆண்டு சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன்  குறியீடானது, மூன்று கொள்கை நோக்கங்களின்கீழ். உள்ள 12 முக்கியப் பிரச்சினைப் பிரிவுகளை மதிப்பிடுகிறது.

3. காற்று மற்றும் நீரின் தரம், பல்லுயிர் பெருக்கம், நிலையான வன மேலாண்மை மற்றும் பசுமை இல்ல வாயு வெளியேற்றக் குறைப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய குறியீடுகளை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம், இது வகுப்பாளர்களுக்கு ஒரு புறநிலை மதிப்பீட்டு அளவுகோலை வழங்குகிறது. இது நிலைத்தன்மைக்கான முன்னேற்றத்தைக் கண்காணிக்கவும், சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த பாதிப்புக்குள்ளாகும் பகுதிகளை அடையாளம் காணவும், சுற்றுச்சூழல் கொள்கைகளை மேம்படுத்தவும் உதவுகிறது.

4. இறுதியாக, , ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகள் மற்றும் பாரிஸ் காலநிலை ஒப்பந்தத்தின் நோக்கங்கள் போன்ற உலகளாவிய நீடித்த நிலைத்தன்மை இலக்குகளை அடைவதற்கு நாடுகள் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறியுள்ளன உள்ளன என்பதை அளவிடுவதற்கான ஒரு முக்கிய பகுப்பாய்வுக் கருவியாக சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீடு (Environmental Performance Index (EPI)) விளங்குகிறது.

5. சுவாரஸ்யமாக, 2026-ஆம் ஆண்டு சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீட்டில்   உள்ள மதிப்பெண்கள் நாட்டின் செல்வத்துடன் அதிகத் தொடர்பு கொண்டுள்ளன (r= 0.69) காணப்படுகிறது. இருப்பினும், ஒரே வருமான நிலையில் உள்ள நாடுகளுக்குள்ளேயே, சில நாடுகள் மற்ற நாடுகளைவிட சிறப்பாகச் செயல்படுகின்றன.  அதே, சமயம் சில நாடுகள் பின்தங்கிய நிலையில் உள்ளன.

6. 2026-ஆம் ஆண்டின் சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீட்டில், ஐந்து ஐரோப்பிய நாடுகள் முதல் ஐந்து இடங்களைப் பிடித்தன. எஸ்டோனியா 74.79 என்ற ஒட்டுமொத்த மதிப்பெண்ணுடன் முதலிடத்தைப் பிடித்தது. அதனைத் தொடர்ந்து, லக்சம்பர்க், ஐக்கிய இராச்சியம் மற்றும் பின்லாந்து முறையே 2, 3 மற்றும் 4-வது இடங்களைப் பிடித்தன. அதே, நேரத்தில் நெதர்லாந்து 5-ஆம் இடத்தைப் பிடித்தது. லாவோஸ் 21.78 மதிப்பெண்ணுடன் மிகக் குறைந்த இடத்தைப் பிடித்தது.

2026-ஆம் ஆண்டு சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீட்டில் (Environmental Performance Index (EPI)) இந்தியாவின் தரவரிசை என்ன?

7. மதிப்பீடு செய்யப்பட்ட 177 நாடுகளில் இந்தியா 176-வது இடத்தைப் பிடித்து. கடைசிக்கு முந்தைய நிலையில் இருந்தது. பிராந்திய சராசரி மதிப்பெண்ணான 31.81 உடன் ஒப்பிடுகையில், இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த சுற்றுச்சூழல் செயல்திறன் குறியீடு மதிப்பெண் 22.46-ஆக இருந்தது. மேலும், முக்கிய பல்லுயிர் பெருக்கப்பகுதிகளில் மரங்கள் அழிப்பு (tree cover loss) தொடர்பான குறியீட்டில் -3.92 என்ற மதிப்பெண் பதிவானது.

8. 2022-ல், இந்தியா 180 நாடுகளில் 180-வது இடத்தைப் பிடித்தபோது, ​​இந்திய அரசின் சுற்றுச்சூழல், வனம் மற்றும் பருவநிலை மாற்ற அமைச்சகம், இந்தக்குறியீடு ஆதாரமற்ற அனுமானங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட பல குறியீடுகளைக் கொண்டுள்ளது என்றும், செயல்திறனை மதிப்பிடுவதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட சில குறியீடுகள் ஊகங்கள் மற்றும் அறிவியல் பூர்வமற்ற முறைகளின் அடிப்படையில் கணிக்கப்பட்டவை என்றும் அது தெரிவித்தது.

2026-ஆம் ஆண்டு பருவநிலை மாற்றச் செயல்திறன் குறியீடு (Climate Change Performance Index (CCPI)) 

1. பருவநிலை மாற்றச் செயல்திறன் குறியீடு என்பது 63 நாடுகள் மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் காலநிலை தணிப்புச்செயல்திறனைக் கண்காணிக்கும் ஒரு சுயாதீனமான கண்காணிப்புக் கருவியாகும். CCPI அறிக்கையானது ஜெர்மன்வாட்ச், நியூ கிளைமேட் இன்ஸ்டிடியூட் மற்றும் காலநிலை நடவடிக்கை வலையமைப்பு (Climate Action Network (CAN)) இன்டர்நேஷனல் ஆகியவற்றால் ஒன்றாக இணைந்து வெளியிடப்படுகிறது.

2. CCPI ஒவ்வொரு நாட்டின் செயல்திறனையும் நான்கு பிரிவுகளில் மதிப்பிடுகிறது:

(i) பசுமை இல்ல வாயு வெளியேற்றம் (ஒட்டுமொத்த தரவரிசையில் 40%)

(ii) புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் (20%)

(iii) ஆற்றல் பயன்பாடு (20%)

(iv) காலநிலை கொள்கை (20%).

3. ஐ.நா. COP30 காலநிலை உச்சி மாநாட்டில் வெளியிடப்பட்ட, 2026-ஆம் ஆண்டு  பருவநிலை மாற்றச் செயல்திறன் குறியீட்டு அறிக்கையின்படி, எந்த நாடும் ஒட்டுமொத்தமாக அதிக மதிப்பீட்டைப் பெறாததால், முதல் மூன்று இடங்கள் தொடர்ந்து காலியாகவே உள்ளன.

4. 2026-ஆம் ஆண்டு  பருவநிலை மாற்றச் செயல்திறன் குறியீடு அறிக்கையில் டென்மார்க் 80.52 புள்ளிகளுடன் 4-வது இடத்தைப் பிடித்தது. முதலிடம் வகிக்கும் நாடாக உருவெடுத்துள்ளது.

5. சவூதி அரேபியா, 11.9 புள்ளிகளுடன் 67-வது இடத்தில், குறியீட்டின் கடைசி இடத்தில் உள்ளது. அதற்கு அடுத்த இடத்தில் 14.33 புள்ளிகளுடன் ஈரான் உள்ளது.

6. 2026-ஆம் ஆண்டு பருவநிலை மாற்றச் செயல்திறன் குறியீடு (Climate Change Performance Index (CCPI))  தரவரிசையில் இந்தியா, 61.31 புள்ளிகளுடன், முன்னர் இருந்த 10-வது இடத்திலிருந்து 13 இடங்கள் சரிந்து 23-வது இடத்தில் உள்ளது.

காலநிலை இடர் குறியீட்டு (Climate Risk Index (CRI) report) அறிக்கை

1. COP30 காலநிலை மாநாட்டின்போது, ​​பான் நகரைத் தளமாகக்கொண்ட அரசு அல்லாத அமைப்பான ஜெர்மன்வாட்ச், காலநிலை இடர் குறியீட்டு அறிக்கையை வெளியிட்டது.

2. 2006-ஆம் ஆண்டு முதல் முதல் வெளியிடப்பட்டு வரும் காலநிலை இடர் குறியீட்டு அறிக்கை, காலநிலை தொடர்பான தீவிர வானிலை நிகழ்வுகளால் நாடுகளில் ஏற்படும் பின்விளைவுகளை அளவிடுகிறது. இது நாடுகளை அவற்றின் பொருளாதார மற்றும் மனித தாக்கங்களின் (உயிரிழப்புகள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கையின்) அடிப்படையில் தரவரிசைப்படுத்துகிறது. இதில் அதிக பாதிப்புக்குள்ளான நாடு பட்டியலில் முதலிடத்தில் இடம் பெற்று இருக்கும்.

3. கடந்த 30 ஆண்டுகளில் பருவநிலை மாற்றங்களால் மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளின் பட்டியலில் இந்தியா 9-வது இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. கடைசியாக 2023-ல் இந்தப் பட்டியல் தயாரிக்கப்பட்டபோது, ​​இந்தியா 8-வது இடத்தில் இருந்தது.

Original Link : Environmental Performance Index 2026: What does India’s ranking reveal? Which climate reports should you know? -Roshni Yadav

Read More →

ஆயுஷ் மருத்துவர்கள் குறித்து, இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையத்தின் (NCISM) சமீபத்திய உத்தரவு என்ன குறிப்பிடுகிறது? -பிந்து ஷாஜன் பேரப்படன்

 

ஆயுர்வேதம், யுனானி, சித்தா மற்றும் சோவா-ரிக்பா மருத்துவர்களை “போலி மருத்துவர்கள்” (Quacks) என்று அழைக்கக்கூடாது என இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையம் (NCISM) ஏன் கூறுகிறது?.

தற்போதைய நிகழ்வு : இந்தியாவின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளில் தகுதிபெற்ற மற்றும் பதிவுசெய்யப்பட்ட மருத்துவர்கள், இந்திய மருத்துவ முறைகளைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக, அவர்களை சட்டப்படி "போலி மருத்துவர்கள்" (Quacks) என்றோ அல்லது "கள்ள மருத்துவர்கள்" (bogus doctors) என்றோ கருத முடியாது என்று இந்திய மருத்துவ முறைகளுக்கான தேசிய ஆணையம் (National Commission for Indian System of Medicine (NCISM)) ஒரு சுற்றறிக்கையை வெளியிட்டு தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. பல மருத்துவர்கள் துன்புறுத்தலுக்கும் அவதூறான பொதுப் பிரச்சாரங்களுக்கும் உள்ளாக்கப்படுவதாக இந்த ஒழுங்குமுறை ஆணையம் கூறியதைத் தொடர்ந்து இந்த விளக்கத்தை வெளியிட்டுள்ளது.

அந்தச் சுற்றறிக்கையில் என்ன சொல்கிறது?

ஜூலை 29, 2026 அன்று வெளியிடப்பட்ட சுற்றறிக்கையின்படி, இளங்கலை ஆயுர்வேத மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை (Bachelor of Ayurvedic Medicine and Surgery(BAMS)), இளங்கலை யுனானி மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை (Bachelor of Unani Medicine and Surgery(BUMS)), இளங்கலை சித்த மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை (Bachelor of Siddha Medicine and Surgery(BSMS)) அல்லது இளங்கலை சோவா-ரிக்பா மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை (Bachelor of Sowa-Rigpa Medicine and Surgery(BSRMS)) போன்ற அங்கீகரிக்கப்பட்ட தகுதிகளைப் பெற்று, இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையச் சட்டம்-2020 விதிகளின்கீழ் பதிவு செய்யப்பட்ட மருத்துவர்கள், சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட மருத்துவப் பயிற்சியாளர்கள் ஆவர். அவ்வாறு பதிவுசெய்யப்பட்ட பயிற்சியாளர்கள் இந்திய மருத்துவ முறையைச் (Indian System of Medicine (ISM)) சேர்ந்தவர்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அவர்களை "போலி மருத்துவர்கள்" அல்லது "கள்ள மருத்துவர்கள்" என்று அழைப்பதற்கு எந்த சட்டப்பூர்வ அடிப்படையும் இல்லை என்று ஒழுங்குமுறை ஆணையம் கூறுகிறது.

இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையம் (NCISM) ஏன் இந்த விளக்கத்தை வெளியிட்டது?

பதிவுசெய்யப்பட்ட இந்திய மருத்துவ முறைப் பயிற்சியாளர்கள் “போலி மருத்துவர்கள்” அல்லது “கள்ள மருத்துவர்கள்” என முத்திரை குத்தப்படுவதாகவும், பொது அறிவிப்புகள் மூலம் இத்தகைய மருத்துவர்கள் குறிவைக்கப்படுவதாகவும், அச்சு மற்றும் மின்னணு ஊடகங்களில் விமர்சிக்கப்படுவதாகவும், சமூக ஊடகங்களில் தாக்கப்படுவதாகவும், மேலும் சில பொது இடங்களிலும் துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கப்படுவதாகவும் தங்களுக்குப் புகார்கள் வந்துள்ளதாக இந்த ஆணையம் தெரிவித்துள்ளது. இந்தச் சுற்றறிக்கையானது, அவர்களின் சட்டப்பூர்வ நிலையைத் தெளிவுபடுத்துவதையும், இதுபோன்ற சித்தரிப்புகளைத் தடுப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

இதன் பொருள் இந்திய மருத்துவ முறை (ISM) மருத்துவர்கள் எம்பிபிஎஸ் மருத்துவர்களுக்குச் சமமானவர்களா?

இல்லை. இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையச் (NCISM) சட்டத்தின்கீழ் பதிவுசெய்யப்பட்ட மருத்துவர்கள், தத்தமது மருத்துவ முறைகளுக்குள் சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட மருத்துவர்கள் என்பதை இந்தச் சுற்றறிக்கை ஏற்றுக்கொள்கிறது. இது வெவ்வேறு மருத்துவக் கல்வி முறைகளுக்கு இடையிலான வேறுபாட்டை நீக்குவதோ அல்லது எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் நவீன மருத்துவத்தைப் பயிற்சி செய்வதற்கான சட்டப்பூர்வ அதிகாரத்தை மருத்துவர்களுக்குத் தானாகவே வழங்குவதோ இல்லை.

ஒரு ஆயுர்வேத, யுனானி, சித்தா அல்லது சோவா-ரிக்பா மருத்துவர் அலோபதி மருந்துகளைப் பரிந்துரைக்கலாமா அல்லது நவீன மருத்துவத்தைப் பயிற்சி செய்யலாமா என்பது, சம்பந்தப்பட்ட மாநிலத்தின் சட்டங்கள், குறிப்பிட்ட சட்ட விதிகள், அரசாங்க அறிவிப்புகள் மற்றும் அந்த அதிகார வரம்பில் பொருந்தக்கூடிய நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளைப் பொறுத்தது.

சட்டப்படி “போலி மருத்துவர்” (quack) என்பதன் பொருள் என்ன?

பொதுப் பயன்பாட்டில், "போலி மருத்துவர்" (quack) என்பது பொதுவாக, மருத்துவத் தகுதி பெற்றவர் என்று பொய்யாகக் கூறிக்கொள்பவர் அல்லது தேவையான தகுதிகள் அல்லது சட்டப்பூர்வப் பதிவு இல்லாமல் மருத்துவம் செய்பவரைக் குறிக்கிறது. அங்கீகரிக்கப்பட்ட இந்திய மருத்துவ முறை (ISM) பட்டங்களைப் பெற்று, சட்டத்தின்கீழ் முறையாகப் பதிவுசெய்துள்ள மருத்துவர்களுக்கு இந்தப் பட்டத்தைப் பயன்படுத்த முடியாது என்பதே இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையத்தின் (NCISM) நிலைப்பாடாகும். ஏனெனில், அவர்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மருத்துவ முறைகளின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பயிற்சியாளர்கள் ஆவர்.

இது ஏன் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது?

இந்த விளக்கம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஏனெனில், இது இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையச் (NCISM) சட்டத்தின்கீழ் ஆயுர்வேதம், யுனானி, சித்தா மற்றும் சோவா-ரிக்பா பயிற்சியாளர்களின் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது. மேலும், பதிவுசெய்யப்பட்ட பயிற்சியாளர்களை அவதூறான அல்லது தவறான பொது சித்தரிப்புகளிலிருந்து பாதுகாக்க முயல்கிறது. மேலும், அங்கீகரிக்கப்பட்ட இந்திய மருத்துவ முறைகளின் தகுதிவாய்ந்த பயிற்சியாளர்களுக்கும், மருத்துவம் செய்வதாகப் பொய்யாகக் கூறும் தகுதியற்ற நபர்களுக்கும் இடையே வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது.

இதற்கிடையில், இந்திய மருத்துவ முறைக்கான தேசிய ஆணையம் (NCISM) என்பது, இந்தியாவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளான ஆயுர்வேதம், யுனானி, சித்தா மற்றும் சோவா-ரிக்பா ஆகியவற்றில் மருத்துவக் கல்வி, தொழில்முறைத் தரநிலைகள் மற்றும் பயிற்சியாளர்களின் பதிவை மேற்பார்வையிடுவதற்காக, 2020-ம் ஆண்டின் இந்திய மருத்துவ முறைகளுக்கான தேசிய ஆணையச் சட்டத்தின்கீழ் நிறுவப்பட்ட ஒரு சட்டப்பூர்வமான ஒழுங்குமுறை அமைப்பாகும். இது இந்திய மருத்துவத்தின் மத்திய மன்றத்திற்கு (Central Council of Indian Medicine (CCIM)) மாற்றாக அமைக்கப்பட்டதுடன், இந்த மருத்துவ முறைகளின் கல்வித் தரங்களைப் பராமரித்தல், தகுதிகளை அங்கீகரித்தல் மற்றும் தொழில்முறைப் பயிற்சியை ஒழுங்குபடுத்துதல் ஆகியவற்றுக்குப் பொறுப்பாகும்.

Original Link : What does NSCIM’s latest order say about AYUSH doctors? -Bindu Shajan Perappadan

Read More →

வங்கிகள் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து வசூலிக்கும் பல்வேறு கட்டணங்கள் யாவை? -டி.சி.ஏ. ஷரத் ராகவன்

 வங்கிகள் பற்று அட்டை பராமரிப்புக் கட்டணம் (debit card maintenance fees), ஏடிஎம் கட்டணங்கள் (ATM charges) மற்றும் கணக்கு பராமரிப்புக் கட்டணங்களை (account maintenance charges) வசூலிக்கின்றன.

தற்போதைய நிகழ்வு : பொதுத்துறை மற்றும் தனியார் வங்கிகள் இரண்டும், பற்று அட்டைகளின் பயன்பாடு (use of debit cards), ஏடிஎம் வசதிகள் (ATM facilities) மற்றும் கணக்குப் பராமரிப்புக் கட்டணங்கள் (account maintenance) போன்றவை வங்கிகள் வழங்கும் பல்வேறு சேவைகளுக்காக வாடிக்கையாளர்களிடம் கட்டணம் வசூலித்து வருகின்றன. இந்தக் கட்டணங்களில் சில, குறிப்பாகப் பொதுத்துறை வங்கிகளால் (PSBs) தற்போது திரும்பப் பெறப்பட்டிருந்தாலும், மற்ற சில கட்டணங்கள் பல ஆண்டுகளாக அதிகரித்துள்ளன.

பற்று அட்டை கட்டணம் (debit card charge) என்றால் என்ன?

மாநிலங்களவையில் எழுப்பப்பட்ட ஒரு கேள்விக்கு பதிலளிக்கும்போது, ​​நிதி அமைச்சகம், பொதுத்துறை வங்கிகள் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து வசூலிக்கும் பல்வேறு கட்டணங்கள் குறித்த தரவுகளை நாடாளுமன்றத்திற்கு வழங்கியிருந்தது. இவற்றில் மிகப்பெரியது ‘பற்று அட்டை கட்டணம்’ (debit card charge) ஆகும். பற்று அட்டை கட்டணங்கள் என்பவை “பற்று அட்டைகளுக்கான வருடாந்திர பராமரிப்புக் கட்டணங்கள்” ஆகும்.

வங்கிகள் இந்தக் கட்டணத்தை ஒவ்வொரு ஆண்டும் வசூலிக்கின்றன. பற்று அட்டை சேவைகள் மற்றும் அது தொடர்பான உள்கட்டமைப்பைப் பராமரிப்பதற்கும் இயக்குவதற்கும் ஆகும் செலவுகளை ஈடுகட்ட இது பயன்படுத்தப்படுகிறது. பற்று அட்டைகளை வழங்குதல், அட்டை சேவைகளை நிர்வகித்தல், சேதமடைந்த அல்லது தொலைந்த அட்டைகளை மாற்றுதல், பின்தள அமைப்புகளைப் பராமரித்தல் மற்றும் வாடிக்கையாளர் ஆதரவை வழங்குதல் போன்ற செலவுகளை வங்கிகள் ஈடுசெய்ய இந்தக் கட்டணம் உதவுகிறது.

மேலும், பாதுகாப்பான பற்று அட்டைப் பரிவர்த்தனைகளை (safe debit card transactions) உறுதி செய்வதற்கும் மோசடியைக் கண்காணிப்பதற்குமான பாதுகாப்பு அமைப்புகள், பற்று அட்டைகளைப் பயன்படுத்தி இணையவழிப் பணம் செலுத்துதலை எளிதாக்கும் அமைப்புகள், விற்பனை முனையங்கள் (point-of-sale (POS) terminals), மற்றும் காலாவதியான அட்டைகளைப் புதுப்பித்தல், அட்டைச் சேவைகளைப் பராமரித்தல் போன்ற அட்டை மேலாண்மைச் சேவைகள் ஆகியவற்றின் செலவுகளை ஈடுசெய்வதிலும் இந்தக் கட்டணங்கள் ஓரளவிற்கு உதவுகின்றன.

"இந்த பெயரளவிலான கட்டணம், நீங்கள் தடையற்ற மற்றும் பாதுகாப்பான வங்கிச் சேவையைத் தொடர்ந்து அனுபவிப்பதை உறுதி செய்கிறது," என பாங்க் ஆஃப் பரோடா (Bank of Baroda) தனது இணையதளத்தில் தெரிவித்துள்ளது.

நிதி அமைச்சகம் வழங்கிய தரவுகளின்படி, 12 பொதுத்துறை வங்கிகள் 2021-22 ஆம் ஆண்டில் பற்று அட்டை கட்டணமாக ₹3,905.5 கோடி வசூலித்துள்ளன. இந்தத் தொகை 2021-22-ஆம் ஆண்டை விட 93.7% வளர்ச்சி பெற்று, 2025-26-ஆம் ஆண்டில் ₹7,563.8 கோடியாக அதிகரித்துள்ளது.

ஒரு அட்டைக்கான (per-card) அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, இது 2021-22ல் ஒரு பற்று அட்டைக்கு சுமார் ₹61 ஆக இருந்தது. இது 2025-26க்குள் ஒரு அட்டைக்கு ₹115.1 ஆக உயர்ந்துள்ளது. இது 88.8% அதிகரிப்பு ஆகும்.

வங்கிகள் விதிக்கும் பிற கட்டணங்கள் யாவை?

மாநிலங்களவையில் அளிக்கப்பட்ட பதிலில், வங்கிகளால் விதிக்கப்படும் மற்ற இரண்டு கட்டணங்களான ஏடிஎம் கட்டணங்கள் மற்றும் கணக்கு பராமரிப்புக் கட்டணங்கள் குறித்த தரவுகளை வழங்குகிறது.

ஏடிஎம் கட்டணங்கள் என்பவை, வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து ஏடிஎம் மூலம் பணம் எடுப்பதற்காக வசூலிக்கப்படும் கட்டணங்கள் மற்றும் பிற வங்கிகளிடமிருந்து பெறும் பரிமாற்றக் கட்டணங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் ஒரு வங்கி ஈட்டும் வருமானமாகும்.

அடிப்படையில், ஒரு வங்கியால் வழங்கப்பட்ட அட்டையை மற்றொரு வங்கியின் ஏடிஎம்மில் பயன்படுத்தும்போது, ​​அந்த வங்கி மற்ற வங்கிகளுக்குச் செலுத்த வேண்டிய கட்டணமே பரிமாற்றக் கட்டணம் (interchange fee) ஆகும். உதாரணமாக, ஒரு வாடிக்கையாளர் ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா பற்று அட்டையை பேங்க் ஆஃப் பரோடா ஏடிஎம்மில் பயன்படுத்தும்போது, ​​ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா, பேங்க் ஆஃப் பரோடாவுக்கு ஒரு பரிமாற்றக் கட்டணத்தைச் (interchange fees) செலுத்த வேண்டும்.

இந்த ஏடிஎம் கட்டணங்கள் மூலம் ஒரு வங்கி ஆண்டுதோறும் ஈட்டும் தொகை என்பது, வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் பிற வங்கிகளிடமிருந்து அது பெறும் வருமானத்திலிருந்து, மற்ற வங்கிகளுக்கு அது செலுத்த வேண்டிய தொகையைக் கழித்த நிகரத் தொகையாகும். தரவுகளின்படி, பாரத ஸ்டேட் வங்கியைத் தவிர பெரும்பாலான பொதுத்துறை வங்கிகளுக்கு இந்த எண்ணிக்கை எதிர்மறையாக உள்ளது.

இதன் பொருள் என்னவென்றால், பெரும்பாலான பொதுத்துறை வங்கிகள், தங்களின் சொந்த ஏடிஎம்கள் மூலம் ஈட்டும் வருவாயை விட, பாரத ஸ்டேட் வங்கி (SBI) மற்றும் தனியார் வங்கிகளின் ஏடிஎம்களைப் பயன்படுத்துவதற்காக அவற்றுக்கு அதிகமாகச் செலுத்துகின்றன. இது நியாயமானதே. ஏனெனில், நாட்டிலேயே மிகப்பெரிய ஏடிஎம் வலையமைப்பை எஸ்பிஐ கொண்டுள்ளது. அதேவேளையில், ஏடிஎம் பரிவர்த்தனைகள் அதிகம் நடைபெறும் நகர்ப்புறங்களிலும் தனியார் வங்கிகள் வலுவான இருப்பைக் கொண்டுள்ளன.

வங்கிகள் வசூலிக்கும் இரண்டாவது கட்டணம் கணக்கு பராமரிப்புக் கட்டணம் (account maintenance fee) ஆகும். இருப்பினும், பெரும்பாலான பொதுத்துறை வங்கிகள் இந்தக் கட்டணத்தை நிறுத்திவிட்டன. தற்போது எஸ்பிஐ வங்கி மட்டுமே இந்தக் கட்டணத்தை வசூலிக்கிறது. அதுவும் பெரும்பாலும் வணிக நிறுவனங்கள் வைத்திருக்கும் நடப்புக் கணக்குகளிலிருந்து மட்டுமே வசூலிக்கிறது.

வங்கிகள் ஏன் குறைந்த இருப்புக்கான அபராதத்தை (low-balance penalties) விதிக்கின்றன?

ஒரு வாடிக்கையாளரின் கணக்கில் உள்ள சராசரி இருப்பு, ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்பை விடக் குறைவாக இருக்கும்போது, ​​குறைந்த இருப்புக்கான அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது. உங்கள் இருப்பு அந்த வரம்பிற்குக் கீழே ஒருமுறை மட்டும் குறைந்து, பின்னர் விரைவில் ஒரு உயர் நிலைக்கு மீண்டால், இந்த அபராதம் விதிக்கப்படாது.

செயல்பாட்டுச் செலவுகளை (operational costs) ஈடுகட்டவும், கடன் வழங்கும் நடவடிக்கைகளுக்கு நிதியளிக்கவும், ஒட்டுமொத்த பணப்புழக்கத்தை நிர்வகிக்கவும் இந்தக் கட்டணங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன. அதாவது, இவை வங்கிகளுக்கு மற்றுமொரு வருமான ஆதாரமாக அமைகின்றன.

இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் விதிகளின்படி, வங்கிகள் தங்கள் நிர்வாகக் குழுவால் (Board) அங்கீகரிக்கப்பட்ட கொள்கைகளுக்கு இணங்க, குறைந்தபட்ச சராசரி இருப்பைப் பராமரிக்காததற்காகக் கட்டணங்களை விதிக்கலாம். ஆனால், அத்தகைய கட்டணங்கள் நியாயமானதாகவும், வெளிப்படையானதாகவும், சேவைகளை வழங்குவதற்கான செலவுக்கு ஏற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

நாடாளுமன்றத்தில் நிதி அமைச்சகம் அளித்த பதிலின்படி, 12 பொதுத்துறை வங்கிகளில் 10 வங்கிகள், சேமிப்புக் கணக்குகளில் குறைந்தபட்ச சராசரி இருப்பைப் பராமரிக்காததற்கான அபராதக் கட்டணங்களை நிறுத்தியுள்ளன. மீதமுள்ள இரண்டு வங்கிகள் அத்தகைய கட்டணங்களை முறைப்படுத்தியுள்ளன.

2025-26 ஆம் ஆண்டிலும் 12 வங்கிகளும் இந்தக் கட்டணங்களைத் தொடர்ந்து வசூலித்துள்ளன என்று தரவுகள் காட்டுகின்றன. இருப்பினும், அவற்றுள் 11 வங்கிகள் முந்தைய ஆண்டை விடக் குறைந்த தொகையையே வசூலித்துள்ளன. எஸ்பிஐ வங்கியில் மட்டும் கட்டணம் அதிகரித்துள்ளது. தனியார் வங்கிகள் இதுபோன்ற கட்டணங்களைத் தொடர்ந்து வசூலித்து வருகின்றன.

கடந்த நான்கு நிதியாண்டுகளில் 12 பொதுத்துறை வங்கிகள் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து குறைந்த இருப்புத் தொகைக் கட்டணமாக ₹10,230.75 கோடியை வசூலித்த நிலையில், அதே காலகட்டத்தில் 21 தனியார் வங்கிகள் ₹15,939.62 கோடியை வசூலித்துள்ளன.

Original Link : What are the various charges banks collect from customers? -T.C.A. Sharad Raghavan

Read More →

காங்கோ ஜனநாயகக் குடியரசில் (DRC) அதிகரித்து வரும் எபோலா நோய்ப் (Ebola) பரவலைக் கட்டுப்படுத்துவது ஏன் கடினமாக உள்ளது? -அபிநயா கே

 நோய்த்தொற்று எப்போது தொடங்கியது? தடுப்பூசி தொடர்பான முன்னேற்றம் என்ன?

தற்போதைய நிகழ்வு : காங்கோ ஜனநாயகக் குடியரசில் சமீபத்திய எபோலா நோய்த்தொற்று தொடர்ந்து தீவிரமடைந்து வருகிறது. அதேவேளையில், இந்நோயால் ஏற்பட்ட இறப்புகளின் எண்ணிக்கை 1,500-ஐத் தாண்டியுள்ளது என்று சமீபத்திய புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அந்நாட்டின் சுகாதார அமைச்சகத்தின் தரவுகளின்படி, ஜூலை 28, 2026 நிலவரப்படி, காங்கோவில் 3,442 நோய்த்தொற்றுகளும் 1,521 இறப்புகளும் பதிவாகியுள்ளன. நெருக்கடியில் சிக்கியுள்ள காங்கோ, நோய்த்தடுப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளப் போராடிவரும் நிலையில், கிட்டத்தட்ட 797 பேர் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளனர் அல்லது தனிமைப்படுத்தப்பட்டு கண்காணிக்கப்பட்டு வருகின்றனர்.

எபோலா (Ebola) என்றால் என்ன?

எபோலா, ஒரு கொடிய நோயாகும். இது ஆர்த்தோ எபோலா வைரஸ்கள் (orthoebola viruses) எனப்படும் ஒரு வகை வைரஸ்களால் ஏற்படுகிறது. இந்த நோய் முதன்முதலில் 1976-ல் தெற்கு சூடான் மற்றும் காங்கோவில் ஏற்பட்டது. விலங்குகள் இந்த வைரஸின் இயற்கையான விருந்தோம்பிகளாகக் (natural hosts) கருதப்பட்டாலும், பாதிக்கப்பட்ட விலங்குகளின் திரவங்களையும் சுரப்புகளையும் மனிதர்கள் உட்கொள்ளும்போதோ அல்லது அவற்றுடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொள்ளும்போதோ இது அவர்களுக்குப் பரவக்கூடும். இந்த வைரஸுக்கான காப்புக் காலம் (incubation period) இரண்டு முதல் 21 நாட்கள் வரை இருக்கும். இந்த நோயால், காய்ச்சல், சோர்வு, வாந்தி, வயிற்றுப்போக்கு மற்றும் வயிற்று வலியுடன் கூடிய தோல் தடிப்பு ஆகியவை இதன் சில அறிகுறிகளாகும்.

இந்த நோய் காற்றில் பரவுவதில்லை. எபோலா நோயால் பாதிக்கப்பட்ட அல்லது இறந்த ஒருவரின் இரத்தம் அல்லது உடல் திரவங்களுடனோ, அல்லது பாதிக்கப்பட்ட நபரின் திரவங்களால் அசுத்தமான மேற்பரப்புகளுடனோ தொடர்பு கொள்ளும்போது மட்டுமே இது ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்குப் பரவுகிறது. ஒருவருக்கு நோயின் அறிகுறிகள் தென்படத் தொடங்கிய பின்னரே, அவர் மற்றவர்களுக்கு நோயைப் பரப்பும் திறன் கொண்டவராகிறார்.

இந்த நோய்ப்பரவலுக்குக் காரணமான வைரஸ் வகை எது?

காங்கோவில் தற்போது பரவிவரும் இந்த நோய், மனிதர்களுக்கு நோயை உண்டாக்கும் நான்கு வகையான ஆர்த்தோஎபோலா வைரஸ்களில் (orthoebolaviruses) மிகவும் அரிதான ஒன்றான புண்டிபுக்யோவால் (Bundibugyo) ஏற்படுகிறது. இதற்கு முன்னர் 2007 மற்றும் 2012-ம் ஆண்டுகளில் காங்கோவில் பதிவாகியுள்ள இந்த வகை வைரஸுக்கு, அங்கீகரிக்கப்பட்ட தடுப்பூசிகளோ அல்லது குறிப்பிட்ட சிகிச்சைகளோ இல்லை. மிகவும் பொதுவான எபோலா வைரஸ் வகைக்கு மட்டுமே இரத்தப் பரிசோதனைகள் செய்யப்பட்டதால், அப்பகுதியில் இந்த நோய் கட்டுப்பாடின்றி பரவியதாக அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன.

நோய்ப்பரவல் எப்போது தொடங்கியது, அதைக் கட்டுப்படுத்துவது ஏன் கடினமாக உள்ளது?

ஆப்பிரிக்க நோய் கட்டுப்பாடு மற்றும் தடுப்பு மையங்கள் (Africa Centres for Disease Control and Prevention (Africa CDC)), மே 15, 2026 அன்று எபோலா நோய் பரவல் ஏற்பட்டதாக அறிவித்தன. இருப்பினும், காங்கோ நாட்டின் தகவலின்படி, முதல் எபோலா மரணம் அதற்கு முன்னதாகவே, ஏப்ரல் 24, 2026 அன்று புனியா (Bunia) பகுதியில் நிகழ்ந்துள்ளது. தவறான எதிர்மறைப் பரிசோதனை முடிவுகள் (false-negative results) மற்றும் பிற தாமதங்களால் உறுதிப்படுத்தல் தடைபட்டதாகவும் கூறியுள்ளது. இறந்தவரின் உடல் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட ஒரு பகுதிக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டது. நாட்டின் சுகாதார அமைச்சரின் கூற்றுப்படி, இதுவே நோய் பரவல் தீவிரமடையக் காரணமாக அமைந்தது.

இட்டூரி மாகாணத்தின் (Ituri Province) தலைநகரான புனியா, அதிக எண்ணிக்கையிலான பாதிப்புகளுடன் இந்த நோய்ப் பரவலின் மையப்புள்ளியாக விளங்குகிறது. வடக்கு கிவு (North Kivu), தெற்கு கிவு (South Kivu), ஹவுட்-உலே (Haut-Uele) மற்றும் ஷோபோ (Tshopo) ஆகிய பகுதிகளிலும் பாதிப்புகள் பதிவாகியுள்ளன.

தடுப்பூசி இல்லாதது ஒருபுறம் இருக்க, கிளர்ச்சியாளர்களின் மோதலால் அப்பகுதியில் நிலவும் பாதுகாப்பின்மை, சுகாதார வசதிகள் இல்லாமை, சாலைகள் மற்றும் ஆய்வகங்கள் உள்ளிட்ட மோசமான உள்கட்டமைப்பு ஆகியவை துயரங்களை மேலும் அதிகரித்துள்ளன. சமூகத்தில் அவநம்பிக்கை அதிகமாக இருப்பதுடன், பாதுகாப்பற்ற அடக்க முறைகள் மற்றும் தாமதமாகத் தகவல் தெரிவித்தல் ஆகியவையும் மக்களைச் சென்றடையும் முயற்சிகளுக்குத் தடையாக அமைந்துள்ளன.

உலக சுகாதார அமைப்பின் (WHO) தகவலின்படி, நோய்த்தொற்றுக்கு ஆளானவர்களுடன் தொடர்பில் இருந்தவர்களைக் கண்டறியும் விகிதம் (contact tracing rate) 78.3% மட்டுமே உள்ளது. இது, நோய்ப்பரவலைக் கட்டுப்படுத்தத் தேவைப்படும் 90–95% என்ற கண்டறியும் விகிதத்தைவிட இது மிகவும் குறைவானதாகும்.

தற்போதைய நோய்ப் பரவலின் வேகம் கவலையளிப்பதாக உள்ளதுடன், இது மிகப்பெரிய நோய்ப் பரவலாக உருவெடுக்கக்கூடும் என்றும் அதிகாரிகள் கூறுகின்றனர். அமெரிக்காவின் நோய்க் கட்டுப்பாடு மற்றும் தடுப்பு மையங்களின் கணிப்பின்படி, தற்போதைய நோய்ப் பரவலானது, தலையீடுகள் ஏதுமின்றி 28,000-க்கும் மேற்பட்ட பாதிப்புகளையும் 11,000-க்கும் மேற்பட்ட இறப்புகள் பதிவான 2014-ம் ஆண்டு மேற்கு ஆப்பிரிக்கப் பெருந்தொற்றின் அளவை மிஞ்சும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது.

"இந்த நோய் பரவல் வேகமாகப் பரவி வருகிறது. நாம் இன்னும் அதைப் பின்தொடரவே முயன்று கொண்டிருக்கிறோம்," என்று கூறியுள்ள உலக சுகாதார அமைப்பின் தலைவர் டெட்ரோஸ் அதானோம் கெப்ரேயஸ், விரைவான நடவடிக்கைக்கு அழைப்பு விடுத்துள்ளார்.

எத்தகைய நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன?

எபோலா பாதிப்புகளைக் கண்டறிந்து கண்காணிக்க காங்கோ தனது கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகளை வலுப்படுத்தியுள்ளது. அந்நாடு கூடுதல் சுகாதாரப் பணியாளர்களுக்குப் பயிற்சியளிக்கத் தொடங்கியுள்ளது மற்றும் மக்கள் கூடும் கூட்டங்களுக்கான விதிமுறைகளைக் கடுமையாக்கியுள்ளது. இந்த நோய்ப் பரவல், சர்வதேச சுகாதார விதிமுறைகளின்கீழ் இரண்டாவது மிக உயர்ந்த எச்சரிக்கை நிலையான "சர்வதேச முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பொது சுகாதார அவசரநிலை" (Public Health Emergency of International Concern (PHEIC)) என்று உலக சுகாதார அமைப்பு மே 17, 2026 அன்று அறிவித்தது. எபோலாவை எதிர்த்துப் போராடுவதற்காக 518 மில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான ஆறு மாத கால கூட்டுத் திட்டத்தையும் உலக சுகாதார அமைப்பின் தலைவர் அறிவித்தார். இந்த நோய்ப் பரவலுக்காக 107 மில்லியன் டாலர் வழங்குவதாக அமெரிக்காவின் நோய்க் கட்டுப்பாடு மற்றும் தடுப்பு மையங்களும் தெரிவித்துள்ளன. இந்த நோய்ப் பரவலைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சிகளுக்கு ஆதரவளிப்பதற்காக இந்தியா அவசர மருந்துப் பொருட்களை அனுப்பியுள்ளது.

அண்டை நாடுகளில் நிலைமை என்ன?

காங்கோவுடன் எல்லையைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் உகாண்டா, கடைசி நோயாளி மருத்துவமனையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, ஜூலை 28, 2026 அன்று தங்கள் நாடு எபோலா பாதிப்பு இல்லாத நாடாக அறிவிக்கப்பட்டதாக அறிவித்தது. உகாண்டாவில் மொத்தம் 20 பேருக்கு எபோலா பாதிப்பு உறுதி செய்யப்பட்டது அவர்களில் 18 பேர் குணமடைந்து வீடு திரும்பினர், இருவர் உயிரிழந்தனர். ருவாண்டா, கென்யா, தான்சானியா, அங்கோலா, புருண்டி, மத்திய ஆப்பிரிக்கக் குடியரசு, காங்கோ குடியரசு, எத்தியோப்பியா, தெற்கு சூடான் மற்றும் சாம்பியா ஆகிய பிற அபாய நிலையில் உள்ள நாடுகளைப் போலவே, உகாண்டாவும் தொடர்ந்து எச்சரிக்கை நிலையில் உள்ளது.

தடுப்பூசி தொடர்பான முன்னேற்றம் என்ன?

ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழக விஞ்ஞானிகள், ஆக்ஸ்போர்டு/அஸ்ட்ராஜெனெகா கோவிட்-19 தடுப்பூசியில் பயன்படுத்தப்படும் அதே தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி, ChAdOx1 BDBV என்ற தடுப்பூசியை உருவாக்கும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். கடந்த வாரம் முதல் தன்னார்வலருக்கு இந்தத் தடுப்பூசி செலுத்தப்பட்டதை அடுத்து, இது மனிதர்களுக்கான மருத்துவப் பரிசோதனை கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. வேறு பல எபோலா தடுப்பூசிகளும் உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றன. இருப்பினும், அவற்றில் எதுவும் இன்னும் மனிதர்களுக்கான பரிசோதனை நிலையை எட்டவில்லை.

Original Link :Why is it difficult to contain the growing Ebola outbreak in DRC? -Abhinaya K

Read More →

தேசிய பட்டியல் சாதிகள் ஆணையத்தால், கட்டுப்படுத்தும் உத்தரவுகளை பிறப்பிக்க முடியுமா? -ரிஸ்மி லியா எம்.

 தற்போதைய செய்தி: அரசியலமைப்பின் 338-வது பிரிவின் கீழ்,தேசிய பட்டியல் சாதிகள் ஆணையத்திற்கு (NCSC) நீதிமன்றங்களை போல் அதிகாரங்கள் இல்லை என்றும், பணி தொடர்பான பிரச்சனைகளில், ஆணையத்தால் கட்டாயமாக பின்பற்ற வேண்டிய உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்க முடியாது என்று உச்சநீதிமன்றம் செவ்வாய்க்கிழமை அன்று தெளிவுபடுத்தியது. விசாரணையின் போது சாட்சிகளை அழைத்தல், ஆவணங்களைக் சமர்ப்பிக்கக் கோரிக்கை விடுத்தல் மற்றும் சாட்சியங்களைப் பெறுதல் போன்ற உரிமையியல் நீதிமன்றத்திற்கு (civil court) இணையான அதிகாரங்கள் இருந்தாலும், அந்த அதிகாரங்கள் விசாரணைகளை எளிதாக்குவதற்காக மட்டுமே வழங்கப்பட்டுள்ளன. மும்பை துறைமுக ஆணையத்தின் ஊழியர் ஒருவர் கோரிய பதவி உயர்வுச் சலுகைகள் தொடர்பான வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் இது போன்ற ஒரு தீர்ப்பை  வழங்கியுள்ளது.

இந்த வழக்கு எதைப் பற்றியது?

இந்த வழக்கு, மும்பை துறைமுக ஆணையத்தில் பணியாற்றிய ஒரு ஸ்டெனோகிராபரின் பணி தொடர்பான சிக்கலினால் உருவானது. அவர் 1997-ஆம் ஆண்டு மும்பை துறைமுக ஆணையத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். 2002-ஆம் ஆண்டின் அலுவலக நினைவுக் குறிப்பின் (Office Memorandum) அடிப்படையில், பட்டியல் சாதி (SC) மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினர் (ST) ஊழியர்களுக்கான பதவி உயர்வில் இடஒதுக்கீட்டு கொள்கையின்கீழ் வழங்கப்பட்ட தொடர்ச்சியான பணிமூப்பு காரணமாக (consequential seniority) அவர் ஸ்டெனோகிராபர் நிலை–II-லிருந்து ஸ்டெனோகிராபர் நிலை–I-க்கு பதவி உயர்வு பெற்றார்.

இருப்பினும், 2006-ஆம் ஆண்டு M. நாகராஜ் vs இந்திய யூனியன் வழக்கில், உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்த அரசாங்க அறிவுறுத்தல்களுக்குப் பிறகு, அதன் விளைவாகக் கிடைத்த பணிமூப்புப்பலன் திரும்பப் பெறப்பட்டதால், அவர் ஒரு கீழ்நிலைப் பதவிக்கு மாற்றப்பட்டார். மத்திய நிர்வாகத் தீர்ப்பாயம் அவரது மேல்முறையீட்டைத் தள்ளுபடி செய்த பிறகு, அவர் தேசிய பட்டியல் சாதிகள் ஆணையத்தை (National Commission for Scheduled Castes (NCSC)) அணுகினார்.

அவரது பதவி உயர்வை மீண்டும் வழங்கவும், அதனுடைய அனைத்து பணப் பலன்களையும் (consequential monetary benefits) அளிக்கவும் ஆணையம் துறைமுக ஆணையத்திற்கு உத்தரவிட்டது. ஆணையத்தின் உத்தரவில் தலையிட பம்பாய் உயர் நீதிமன்றம் மறுத்ததால், துறைமுக ஆணையம் உச்சநீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்தது.

உச்ச நீதிமன்றம் என்ன தீர்ப்பு வழங்கியது?

அரசியலமைப்பின் 338-வது பிரிவு, தேசிய பட்டியல் சாதிகள்    ஆணையத்திற்கு,  நீதிமன்றங்களை போல் அதிகாரங்களை (adjudicatory powers) வழங்கவில்லை என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

நீதிபதி சஞ்சய் கரோல் மற்றும் நீதிபதி அகஸ்டின் ஜார்ஜ் மசிஹ் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, “தேசிய பட்டியல் சாதிகள் ஆணையத்திற்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அதிகாரங்கள் வரம்பிற்கு உட்பட்டவை. அரசியலமைப்பின் 338, 338-A மற்றும் 338-B கட்டுரைகளின்கீழ் அமைக்கப்பட்ட இந்த ஆணையங்கள் சமூக நலன்களை பாதுகாக்க உருவாக்கப்பட்டவைகளாக இருந்தாலும் அவற்றின் பங்கு, பரிந்துரை மற்றும் ஆலோசனை வழங்குவதாக மட்டுமே நாடாளுமன்றத்தால்  நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வழங்கும் அமைப்புகளை போல இந்த ஆணையங்கள் இல்லை. நீதித்துறை அல்லது நீதிமன்றதிற்கு இணையான அதிகாரம் கொண்ட (quasi-judicial) அமைப்புகளாக இந்த ஆணையங்கள் உருவாக்கப்படவில்லை என்று குறிப்பிட்டது.

நீதிமன்றம், அரசியலமைப்பின் 338(5)-வது உட்பிரிவை ஆய்வு செய்தது. இதில், அரசியலமைப்புச் சட்டப்பாதுகாப்புகளை விசாரித்தல், புகார்களை ஆய்வு செய்தல், பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் நடைமுறையில் உள்ளனவா என்பதை கண்காணித்தல், அரசுகளுக்கு ஆலோசனை வழங்குதல் மற்றும் குடியரசுத்தலைவருக்கு அறிக்கைகள் சமர்ப்பித்தல் போன்ற பணிகள் ஆணையத்திற்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், 338(8)-வது உட்பிரிவின்கீழ், சாட்சிகளை ஆஜராக அழைத்தல், சாட்சியங்களைப் பெறுதல், ஆவணங்களை கோருதல் போன்ற உரிமையியல்  நீதிமன்றத்தின் சில அதிகாரங்கள் தேசிய பட்டியல் சாதிகள் ஆணையத்திற்கு வழங்கப்பட்டுள்ளன என்றும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

ஆனால், நாடாளுமன்றம் தேசிய பட்டியல் சாதிகள் ஆணையத்திற்கு வழங்கியுள்ள உரிமையியல் நீதிமன்ற அதிகாரங்களை மிகவும் தெளிவாகவும் வரையறுக்கப்பட்ட வகையிலும் குறிப்பிட்டுள்ளது. பெயரளவில் (‘Namely’) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தி குறிப்பிட்ட அதிகாரங்கள் மட்டுமே வழங்கப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம் அதற்கு வழங்கப்பட்ட அதிகாரங்களின் வரம்புக்குட்பட்ட தன்மையைக் காட்டுகிறது. எனவே, ஆவணங்களை கோருவதற்கும் (requisition), சாட்சியங்களைப் பெறுவதற்கும் அதற்கு அதிகாரம் இருந்தாலும், அந்த சாட்சியங்களின் அடிப்படையில் கட்டாய உத்தரவைப் பிறப்பிக்கும் அதிகாரம் ஆணையத்திற்கு இல்லை என்பது தெளிவாக தெரிகிறது. தேசிய பட்டியல் சாதிகள் ஆணையம் உண்மை நிலைகளை (factual findings) பதிவு செய்து, அதன் அடிப்படையில் சம்பந்தப்பட்ட மத்திய அல்லது மாநில அரசுகள் தேவையான நடவடிக்கை எடுக்குமாறு பரிந்துரைக்க மட்டுமே வழங்க முடியும்" என்று நீதிமன்றம்   தெரிவித்தது.

நீதிமன்றம், 338(5)-வது உட்பிரிவின் (a) மற்றும் (d) துணைப்பிரிவுகளையும் ஆய்வு செய்தது. (a) துணைப்பிரிவு, பட்டியல் சாதியினருக்காக அரசியலமைப்பிலோ அல்லது பிற சட்டங்களிலோ வழங்கப்பட்டுள்ள பாதுகாப்புகளை விசாரித்து கண்காணிக்கும் அதிகாரத்தை தேசிய பட்டியல் சாதிகள் ஆணையத்திற்கு வழங்குகிறது. பாதுகாப்புகளை உருவாக்குவது சட்டத்தின் பணியாகும். அவை நடைமுறையில் சரியாக அமல்படுத்தப்படுகின்றனவா என்பதை கண்காணிப்பதே பட்டியல் சாதியினருக்கான தேசிய ஆணையத்தின் பணி என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

அதேபோல், (d) துணைப்பிரிவின்படி, பட்டியல் சாதியினருக்கான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பது குறித்து ஆண்டுதோறும் அல்லது தேவையான பிற நேரங்களில் குடியரசுத்தலைவருக்கு அறிக்கைகளை தேசிய பட்டியல் சாதிகள் ஆணையம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். இதன்மூலம், ஆணையத்தின் பரிந்துரைகள் மத்திய அல்லது மாநில அரசுகளுக்கு வழங்கப்படும் ஆலோசனைகளின் ஒரு பகுதியாகும்  என்றும் நீதிமன்றம் விளக்கியது.

மேலும், 1996-ஆம் ஆண்டு அகில இந்திய இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கி பட்டியல் சாதி மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியின பணியாளர்கள் நல சங்கம் vs  யூனியன் ஆஃப் இந்தியா மற்றும் 2011-ஆம் ஆண்டு கலெக்டர் vs அஜித் ஜோகி உள்ளிட்ட முந்தைய தீர்ப்புகளை கருத்தில் கொண்டு, தேசிய பட்டியல் சாதிகள்  ஆணையத்தின் (NCSC) பணி பரிந்துரைகள் மற்றும் ஆலோசனைகள் வழங்குவதாக மட்டுமே உள்ளது.  நீதிமன்றங்களை போல தீர்ப்பு வழங்கும் அதிகாரம் இல்லை என்பதை உச்சநீதிமன்றம் மீண்டும் சுட்டிக்காட்டியது.

இதன் அடிப்படையில், பம்பாய் உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. மேலும், 30 நாட்களுக்குள் நிலுவைத்தொகையை வழங்க வேண்டும் என்று தேசிய பட்டியல் சாதிகள் ஆணையம் பிறப்பித்த உத்தரவு அரசியலமைப்புக்கு முரணானது என்றும், அதற்கு சட்டப்பூர்வமான பலன் (Legal Effect) இல்லை என்றும் அறிவித்தது.

இந்தத் தீர்ப்பு, அரசியலமைப்பின் 338, 338A மற்றும் 338B பிரிவுகளின் கீழ், உள்ள அரசியலமைப்பு ஆணையங்களின் அதிகார வரம்புகளை தெளிவாக வரையறுத்து, அவை நீதித்துறை அல்லது நீதிமன்றதிற்கு இணையான அதிகாரம் கொண்ட (quasi-judicial) அமைப்புகளின் அதிகார வரம்பில் தலையிடுவதைத் தடுப்பதால், இந்தத் தீர்ப்பு மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகக்கருதப்படுகிறது.

Original Link :Can the National Commission for Scheduled Castes issue binding directions? -Rizmi Lia M.

Read More →

சமூக ஊடகங்கள் ஆபத்தான முறையில், வீட்டில் பிரசவம் பார்க்கும் முறையை ஊக்குவிக்கின்றனவா? -சஹானா வேணுகோபால்

 வீட்டிலோ அல்லது மருத்துவர்களின் உதவியின்றியோ பிரசவம் பார்க்க விரும்புவோர், மருத்துவ ஆலோசனைகளைப் பெறவும் வழங்கவும் அவர்கள், ரெடிட் (Reddit), இன்ஸ்டாகிராம் (Instagram) மற்றும் யூடியூப் (YouTube) போன்ற தளங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இத்தகைய ஆலோசனைகளால் சிலர் ஏற்கனவே தங்கள் உயிரை இழந்துள்ளனர்.

தற்போதைய நிகழ்வு :  ஜூன் மாத இறுதியில், தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த 32 வயதுப் பெண் ஒருவர் பிரசவத்திற்குப் பிறகு இரத்தப்போக்கு மற்றும் பிற சிக்கல்களால் உயிரிழந்தார். இது காவல்துறையின் தகவலின்படி, வீட்டில் மருத்துவர் உதவியின்றி பிரசவம் பார்த்தபோது அப்பெண் உயிரிழந்தாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். பிரசவத்தின்போது வழிகாட்டுதலுக்காக அவரது குடும்பத்தினர் யூடியூப் காணொளிகளைப் பார்த்து அதற்கேற்ப அவருக்கு உதவியதாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால், தனது பச்சிளம் குழந்தை மற்றும் மூத்த மகளை விட்டுச் சென்றுள்ளார். ஆரம்பக்கட்ட காவல் துறை அறிக்கைகளின்படி, அந்தத் தம்பதியினர் "இயற்கை முறையில் பிரசவம்" (natural delivery) நடக்க வேண்டும் என்று விரும்பியதாக தெரிவிக்கின்றன.

உலகம் முழுவதும், மருத்துவர்கள் மற்றும் அறுவை சிகிச்சைகள் இன்றி வீட்டிலேயே பிரசவம் பார்க்க விரும்புவோர், மருத்துவ ஆலோசனைகளைப் பெறவும் வழங்கவும் ரெடிட் (Reddit), இன்ஸ்டாகிராம் (Instagram) மற்றும் யூடியூப் (YouTube) போன்ற தளங்களை நாடுகின்றனர். சரிபார்க்கப்படாத, அதிக ஆபத்து நிறைந்த இத்தகைய இணைய உள்ளடக்கங்கள், தாய்மார்கள் மற்றும் பச்சிளம் குழந்தைகளின் உயிருக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கக்கூடும்.

சமூக ஊடகங்கள் மருத்துவர்கள் இல்லாத பிரசவத்தை ஊக்குவிக்கின்றனவா?

கோடிக்கணக்கான பயனர்களைக் கொண்ட சமூக ஊடக நிறுவனங்களான Google-க்குச் சொந்தமான YouTube மற்றும் Meta-க்குச் சொந்தமான Instagram ஆகியவை, உள்ளடக்கத்தை உருவாக்குபவர்களை அறிவியல் பூர்வமற்ற பிரசவ ஆலோசனைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள அனுமதிக்கின்றன. அத்துடன், தாதி (midwife) உதவியுடன் மட்டும் வீட்டில் நடக்கும் பிரசவத்தைப் பதிவு செய்து ஊக்குவிக்கும் காணொளிகள் மூலம் பணம் சம்பாதிக்கவும் அனுமதிக்கின்றன. ரெடிட் தளத்தில், வீட்டில் பிரசவம் பார்ப்பது தொடர்பான பெரும்பாலான உள்ளடக்கங்கள் எழுத்துப்பூர்வமான பதிவுகள் (text posts) வடிவில் இருந்தாலும், அவை ஆபத்துகளைக் கொண்டிருக்கின்றன.

உதாரணமாக, நவம்பர் 2025-ல் பதிவிடப்பட்ட, 1,46,000-க்கும் மேற்பட்ட பார்வைகளைப் பெற்ற ஒரு யூடியூப் காணொளியில் (vlog), ஒரு தாய் சிறிய நீச்சல் குளத்தில் "2 மணி நேரத்தில் வலியற்ற வீட்டுப் பிரசவம்!" என்று பெருமையாகக் கூறுவதையும், மதரீதியான பிரசவப் பயிற்சி வகுப்பு மற்றும் செயலியை (app) விளம்பரப்படுத்துவதையும் காண முடிந்தது. 42-வது வாரத்தில் பிரசவம் நடந்ததாகவும், "ஆரோக்கியமான, அதீத ஆற்றல் கொண்ட பிரசவ அனுபவம்" தனக்குக் கிடைத்ததாகவும் அந்தத் தாய் கூறினார். அந்தக் காணொளியில், "குழந்தை பிறப்பதற்குச் சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் தாதி (midwife) அங்கு வந்து சேர்ந்தார்" என்றும், பச்சிளம் குழந்தை முதல் முறையாகச் சுவாசிப்பதற்கு அந்தக் குடும்பத்தினர் 90 வினாடிகள் காத்திருந்ததாகவும் கூறப்பட்டிருந்தது. இது மருத்துவரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தரநிலையை விட மிக நீண்டதாகும்.

மற்றொரு "இயற்கை வீட்டுப் பிரசவம்" குறித்த காணொளியில், தாயின் பிரசவ வலி பதிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால், பிறப்பதற்கு முன்பே 'மெகோனியம்' (குழந்தையின் மிகவும் பிசுபிசுப்பான முதல் மலம்) வெளியேறியது கண்டறியப்பட்டதால், இறுதியில் அவசர மருத்துவமனைப் பிரசவம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. குழந்தை அம்னியாடிக் திரவத்துடன் (பனிக்குட நீர்) இதைச் சுவாசித்தால் (மெகோனியம் ஆஸ்பிரேஷன்(meconium aspiration)) தொற்று ஏற்படும் அபாயம் அதிகம் என்பதால் இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது. "நாங்கள் எதிர்பார்த்த முடிவு இதுவல்ல, ஆனாலும் என்னையும் குழந்தையையும் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்த தேசிய சுகாதார சேவைக்கு (NHS) நன்றி," என்று 420,000-க்கும் மேற்பட்ட பார்வைகளைப் பெற்றிருந்த, செப்டம்பர் மாதத்தில் வெளியான அந்தத் தாயின் காணொளியின் விளக்கத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

இதேபோன்ற பல வீட்டுப் பிரசவ காணொளியில் (vlog), இணையவழி கடைகள் மற்றும் பிற சமூக ஊடகங்களுக்கான இணைப்புகள் இடம்பெற்றிருந்தன. அவை தயாரிப்புகள், கூப்பன் குறியீடுகள் மற்றும் வணிக இணைப்புகளை விளம்பரப்படுத்தின. இது வீட்டுப் பிரசவத்தை உருவாக்குபவர்கள் தங்கள் உள்ளடக்கம் மற்றும் அவர்கள் பெறும் பார்வைகளின் எண்ணிக்கையிலிருந்து நேரடியாகப் பணம் சம்பாதிக்க அனுமதிக்கிறது. இருப்பினும், பிரசவ காணொளிகளைப் (vlog) பணமாக்குவது நெறிமுறை சார்ந்த கவலைகளை எழுப்புகிறது. ஏனெனில், பிரசவக் காணொளிகளில் நிர்வாணமான பச்சிளங்குழந்தை மற்றும்/அல்லது ஆடையின்றி மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ள தாயின் காட்சிகள் இடம்பெறுகின்றன.

இன்ஸ்டாகிராமில், பல இலவசப் பிரசவ செல்வாக்கு செலுத்துபவர்கள், தாங்கள் எந்த மருத்துவர் சந்திப்புகளுக்கும் செல்லாமலோ அல்லது அல்ட்ராசவுண்ட் ஸ்கேன் எடுக்காமலோ கர்ப்பகாலத்தைக் கடப்பதாகக் கூறுகின்றனர். இன்ஸ்டாகிராமில் உள்ள மற்ற இலவச அல்லது வீட்டுப் பிரசவம் செய்பவர்கள், மருத்துவ அனுமதி இல்லாமல் ஏற்படும் இத்தகைய தாமதங்கள் குழந்தை இறந்து பிறப்பதற்கான வாய்ப்புகளை அதிகரிக்கக்கூடும் என்றாலும், கர்ப்பத்தை 41 வாரங்களுக்கு அப்பால் நீட்டிக்கப் பரிந்துரைக்கின்றனர் (மருத்துவமனையில் பிரசவத்தைத் தூண்டுவதைத் தவிர்க்க). இணையத்தில் உள்ள இலவசப் பிரசவ செல்வாக்கு செலுத்துபவர்களும், சில தாதிகளும் கூட, நோயாளிகள் துன்புறுத்தப்படுவது குறித்த பயங்கரமான சம்பவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். மேலும், வெளிப்புற மருத்துவ உதவி ஏதுமின்றிப் பெண்களின் உடலால் இயல்பாகவே குழந்தையைப் பெற்றெடுக்க முடியும் என்ற தவறான நம்பிக்கையையும் அவர்கள் பரப்புகிறார்கள்.

ரெடிட்-இன் 'வீட்டில் பிரசவம்' சமூகத்தில், மருத்துவ ஆலோசனை வழங்குவதை விதிகள் தடை செய்கின்றன. இருப்பினும், மக்கள் பெரும்பாலும் உணர்வுப்பூர்வமான மருத்துவக் கேள்விகளைக் கேட்பதாலும், மற்ற பயனர்களின் பதில்கள் கருத்துக்களாகவோ அல்லது தனிப்பட்ட கதைகளாகவோ முன்வைக்கப்படுவதாலும் இந்த விதி வெளிப்படையாக மீறப்படுகிறது.

உதாரணமாக, ரெடிட்-இன் 'வீட்டில் பிரசவம்' சமூகத்தில் உள்ள ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண், தனக்கு பலமுறை உயர் இரத்த அழுத்த அளவுகள் இருந்ததாகப் பதிவிட்டார். அவர் அந்த அளவீடுகளைப் புறக்கணித்ததுடன், மருத்துவமனை பரிந்துரைத்த பிரசவத் தூண்டலையும் மறுத்துவிட்டார். அதற்குப் பதிலாக, ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணெயைப் பயன்படுத்துவது குறித்து ரெட்டிட் பயனர்களிடம் கேட்டார். அந்த எண்ணெய், குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்பே மலம் (மெக்கோனியம்) வெளியேற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்ற அபாயங்களையும் இந்த ரெட்டிட் பதிவர் குறைத்து மதிப்பிட்டார்.

சமூக ஊடகங்களில், இலவசப் பிரசவம் குறித்த கருத்துக்களைப் பரப்புபவர்களின் செயல்பாடுகள், நிஜ உலகில் ஏற்கெனவே உயிரிழப்புகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. யூடியூபில் 72,000 சந்தாதாரர்களையும் இன்ஸ்டாகிராமில் 134,000 பின்தொடர்பவர்களையும் கொண்ட 'ஃப்ரீ பர்த் சொசைட்டி' (Free Birth Society) இயக்கத்தை எடுத்துக்கொண்டால், தி கார்டியன் நடத்திய ஒரு விசாரணையின்படி, உலகம் முழுவதும் பல குழந்தைகளின் காயங்கள் மற்றும் இறப்புகளுடன் இது தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளது. அதன் நிறுவனர், முற்றிலும் அறிவியல்பூர்வமற்ற காணொளிகளையும், தனது தொழிலையும் சமூக ஊடகங்களில் தொடர்ந்து விளம்பரப்படுத்தி வருகிறார்.

கோவிட்-19 பெருந்தொற்றின்போது இணையத்தில் பகிரப்பட்ட சுகாதார உள்ளடக்கங்களில் கட்டாய மருத்துவ மறுப்புரைகள் இடம்பெற்றிருந்தன. ஆனால், யூடியூப் மற்றும் இன்ஸ்டாகிராமில் உள்ள வீட்டுப் பிரசவக் காணொளிகளில், ஒருவர் தன் வீட்டில் பிரசவிப்பதாலோ (வீட்டுப் பிரசவம்) அல்லது மருத்துவர்கள் இல்லாமல் பிரசவிப்பதாலோ (சுயப் பிரசவம்) ஏற்படும் ஆபத்துகள் குறித்த முறையான எச்சரிக்கைகள் இல்லை.

மக்கள் ஏன் வீட்டுப் பிரசவங்களையோ அல்லது சுயப் பிரசவங்களையோ தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்?

சிலர் இன்னும் இந்த நடைமுறைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குச் சரியான காரணங்கள் உள்ளன. ரெட்டிட் போன்ற இணைய மன்றங்களில் பல கர்ப்பிணிப் பெண்கள், மருத்துவமனைகளில் தாங்கள் அனுபவித்த அதிர்ச்சியூட்டும் பிரசவ அனுபவங்களைப் பற்றிப் பதிவிட்டுள்ளனர். சுகாதாரப் பணியாளர்களால் புறக்கணிக்கப்படுவது அல்லது தாக்கப்படுவது, சிசேரியன் பிரசவத்திற்கு (caesarean deliveries) வற்புறுத்தப்படுவது, அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் முன்னறிவிப்பின்றி தங்களை வெட்டுக்களை ஏற்படுத்தியது, போதுமான வலி நிவாரணம் வழங்கப்படாமல் இருப்பது மற்றும் தங்கள் உடல்களும் குழந்தைகளும் கடுமையாகக் கையாளப்படுவது போன்றவை இதில் அடங்கும்.

வீட்டுப் பிரசவங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பவர்கள், தங்கள் பிரசவங்களை அமைதியான, நிம்மதியான, ஆடம்பரமான மற்றும் ஆன்மீக அனுபவம் வாய்ந்தவை என்று அடிக்கடி விவரிக்கின்றனர். சமூக ஊடகங்களில் திருத்தப்பட்ட காணொளி (vlog) மற்றும் தொகுக்கப்பட்ட காணொளிக் காட்சிகளில், பிரசவிக்கும் பெற்றோர்கள் தங்கள் துணைவர்கள், தாதி மற்றும் பிற குழந்தைகளால் மணிக்கணக்கில் கவனித்துக் கொள்ளப்படுவது காட்டப்படுகிறது. மென்மையான ஒளி, இயற்கை, பிரார்த்தனைகள், இதமான இசை, சிற்றுண்டிகள் மற்றும் புகைப்படக்காரர்களால் சூழப்பட்ட நிலையில், பலர் வெந்நீர்க் குளத்தில் அமர்ந்திருப்பது காணப்படுகிறது. இதுபோன்ற பல காணொளிகளில், பிரசவத்தைத் தூண்டுவதற்காகவோ அல்லது சிசேரியன் அறுவை சிகிச்சைக்காகவோ (C-section) மருத்துவமனைக்கு விரைவது, கடைசி நிமிடம் வரை தவிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஆனால், இதுபோன்ற நடைமுறைகள் இயல்பாக்கப்படும்போது, மருத்துவமனை மருத்துவர்களும் செவிலியர்களும் அதிக அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கின்றனர். திட்டமிடப்பட்ட மற்றும் கண்காணிக்கப்பட்ட பிரசவத்தை நிர்வகிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் பெரும்பாலும் ஒரு மருத்துவ அவசரநிலையைக் கையாள வேண்டியுள்ளது.

உண்மையில், மருத்துவ மேற்பார்வையின்றி நிகழும் பிரசவம் (free birth) மற்றும் வீட்டிலேயே நிகழும் பிரசவம் (home birth) ஆகியவற்றின் புகழ் அதிகரித்து வருவது, கர்ப்பிணித் தாய்மார்களுக்குத் தேவையான தரமான சிகிச்சையை வழங்கப் பல மருத்துவமனைகள் தவறியதையே காட்டுகிறது. ஆனால், சமூக ஊடகங்களில் உயிருக்கு ஆபத்தான பிரசவ முறைகளை ஊக்குவிப்பதற்காக, செல்வாக்கு செலுத்துபவர்கள் (influencers) தங்கள் சொந்தப் பிரசவத்தின் கசப்பான அனுபவங்களையும் தொழில்நுட்பத்தையும் ஒருங்கே பயன்படுத்தும்போது, இதுபோன்ற உள்ளடக்கங்கள் மீது நிலவும் அபாயகரமான ஒழுங்குமுறையின்மையே பார்வையாளர்கள் உண்மையில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயமாகும்.

பிரசவ முறைகளைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கிய விவரங்கள்:

இலவசப் பிரசவம் (Free Birth) : இந்த நடைமுறையானது மருத்துவ உதவியின்றி நடைபெறும் பிரசவத்தைக் குறிக்கிறது. அதாவது, சட்டப்பூர்வமாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட மருத்துவச் சூழல்களுக்கு வெளியே, நிபுணத்துவ சிகிச்சையை வழங்க சான்றளிக்கப்பட்ட மருத்துவ வல்லுநர்கள் இல்லாமல் பிரசவிக்கும் செயலாகும். இலவசப் பிரசவம் ஆபத்தானது. ஏனெனில், பிரசவத்தின்போது ஏற்படும் அவசரநிலைக்கான எச்சரிக்கை அறிகுறிகளை நிபுணத்துவம் இல்லாதவர்கள் அடையாளம் காணத் தவறக்கூடும் என்பதால், இம்முறை ஆபத்தானது.

வீட்டுப் பிரசவம் (Home Birth) : வீட்டுப் பிரசவம் என்பது வீட்டிலேயே குழந்தையைப் பெற்றெடுப்பதாகும். அது ஒருவரின் சொந்தப் படுக்கையாக இருந்தாலும் சரி அல்லது பிரசவத் தொட்டி (birthing tub)/குளமாக (birthing pool) இருந்தாலும் சரி. இதில் மருத்துவ வல்லுநர்கள் ஈடுபடலாம் அல்லது ஈடுபடாமலும் இருக்கலாம். ஒரு வீட்டுப் பிரசவம் எப்போதும் இலவசப் பிரசவமாக இருப்பதில்லை. ஏனெனில், பிரசவம் மருத்துவமனைக்கு வெளியே நடந்தாலும்கூட, சிறப்பு மருத்துவ சிகிச்சையை வழங்க மருத்துவர்கள், உரிமம் பெற்ற தாதிகள் மற்றும் செவிலியர்கள் பணியமர்த்தப்பட்டிருக்கலாம்.

நீர் வழிப் பிரசவம் (Water Birth) : சில பெற்றோர்கள் வெதுவெதுப்பான நீர் நிரப்பப்பட்ட ஒரு சிறிய குளம் அல்லது தொட்டியில் பிரசவிக்கத் தேர்வு செய்கிறார்கள். இது வீட்டிலோ அல்லது பிரசவத்திற்கென அமைக்கப்பட்ட சிறப்பு மையத்திலோ நடைபெறலாம். பிரசவத்தின்போது ஏற்படும் வலியையும் அசௌகரியத்தையும் நீர் வழிப் பிரசவம் குறைப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. குழந்தை நீருக்கடியில் பிறந்து, சுவாசிப்பதற்காக விரைவாக மேற்பரப்பிற்குக் கொண்டுவரப்படுகிறது. மருத்துவ நிபுணர்கள் பராமரிப்பு வழங்க உடனிருக்கலாம் அல்லது இல்லாமலும் இருக்கலாம். இம்முறை, தவறாகச் செய்தாலோ அல்லது நீண்ட நேரம் செய்தாலோ, பிறந்த குழந்தை நீரில் மூழ்கி இறக்க நேரிடலாம். அதிக ஆபத்துள்ள கர்ப்பங்களுக்கு நீர் பிரசவம் பாதுகாப்பானது அல்ல.

“சாதாரண” அல்லது “இயற்கையான” பிரசவம் (Normal" or "Natural" Delivery) : இது யோனிவழிப் பிரசவத்தைக் (vaginal delivery) குறிக்கிறது. அதாவது, சிறப்பு மருத்துவத் தலையீடுகள் இல்லாமல் யோனி வழியாகக் குழந்தையைப் பிரசவிப்பதாகும். சிசேரியன் (அறுவை சிகிச்சை) பிரசவம் போன்ற பிற பிரசவ முறைகளை இயற்கைக்கு மாறானவை அல்லது இயல்புக்கு மாறானவை என்று குறிப்பிடுவதன் மூலம், அவற்றைக் களங்கப்படுத்துவதாக இந்தச் சொற்கள் விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளன. துல்லியம் மற்றும் நடுநிலைத்தன்மைக்காக, அதற்குப் பதிலாக “யோனிவழிப் பிரசவம்” (vaginal delivery) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தலாம்.

Original Link : Is social media encouraging dangerous home births? -Sahana Venugopal

Read More →

எரிசக்திப் பாதுகாப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் கவலைகளுக்கு இடையே சமநிலையைப் பேணுதல் -அதிதி நாயர்

நிலக்கரி வாயுவாக்கும் திட்டம் (Coal gasification scheme) இந்தியாவின் இறக்குமதிப் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்துகிறது. ஆனால், இது நிர்வகிக்கப்பட வேண்டிய மிகப்பெரிய கார்பன் வெளியேற்றத்திற்கு வழிவகுக்கும்.

2026-ம் ஆண்டு மே மாதத்தில், மேற்கு ஆசிய நெருக்கடி உருவாகி வந்த வேளையில், இந்திய மத்திய அமைச்சரவை, மேற்பரப்பு நிலக்கரி மற்றும் பழுப்பு நிலக்கரி வாயுவாக்கல் திட்டங்களுக்காக ₹375 பில்லியன் மதிப்பிலான ஊக்கத் திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளித்தது. இந்த நடவடிக்கை, இந்தியாவின் பரந்த உள்நாட்டு நிலக்கரி இருப்பை இராஜதந்திரரீதியில் தொழில்துறை மூலப்பொருட்களாக மாற்றுவதற்கும், இறக்குமதியைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைப்பதற்கும் மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சியில், நிலக்கரி வாயுவாக்கலை ஒரு முக்கிய கொள்கைக் கருவியாக ஆக்குகிறது.

முதன்மையாக எரிசக்தி வெளியிடுவதற்காக நிலக்கரி எரிக்கப்படும் வழக்கமான நிலக்கரி எரிப்பு முறையைப் போலல்லாமல், நிலக்கரி வாயுவாக்கம் முறையில், அதிக வெப்பநிலை மற்றும் அழுத்தத்தில் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆக்சிஜன் மற்றும் நீராவியைப் பயன்படுத்தி நிலக்கரியானது செயற்கை வாயுவாக (syngas) மாற்றப்படுகிறது. இந்த செயற்கை வாயுவை, ஒருங்கிணைந்த வாயுவாக்கல் இணைந்த சுழற்சி ஆலைகள் (integrated gasification combined cycle (IGCC)) மூலம் அம்மோனியா, யூரியா, மெத்தனால், செயற்கை இயற்கை எரிவாயு, ஹைட்ரஜன், திரவ எரிபொருள்கள் மற்றும் மின்சாரம் ஆகியவற்றை உற்பத்தி செய்யப் பயன்படுத்தலாம்.

இந்தியா சுமார் 400 பில்லியன் டன் நிலக்கரி வளங்களையும், 47 பில்லியன் டன் பழுப்பு நிலக்கரி இருப்புகளையும் கொண்டுள்ளது. இதன் மூலம், உலக அளவில் நிலக்கரி வளங்களைக் கொண்டுள்ள முதல் ஐந்து நாடுகளில் ஒன்றாக இந்தியா திகழ்கிறது. அதே சமயம், பல முக்கிய மூலக்கூறுகளுக்கு இந்தியா இறக்குமதியை பெருமளவில் சார்ந்துள்ளது. 2025 நிதியாண்டின்படி, அம்மோனியா முழுவதுமாக இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. மெத்தனால் இறக்குமதி உள்நாட்டுத் தேவைகளில் கிட்டத்தட்ட 90 சதவீதத்தையும், இயற்கை எரிவாயு இறக்குமதி மொத்த நுகர்வில் சுமார் பாதியளவையும், யூரியா இறக்குமதி உள்நாட்டு தேவையில் ஐந்தில் ஒரு பங்கையும் பூர்த்தி செய்கிறது.

செயற்கை எரிவாயுவை அம்மோனியா, யூரியா, மெத்தனால் மற்றும் செயற்கை இயற்கை எரிவாயுவாக மாற்ற முடியும் என்பதால், நிலக்கரி வாயுவாக்கம் இப்பொருட்களை உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒரு உள்நாட்டு மாற்றாக அமைகிறது. இது இறக்குமதியின் ஒரு பகுதியை ஈடுசெய்யக்கூடும். மேலும், உலகளாவிய விலை ஏற்ற இறக்கங்கள் மற்றும் விநியோகத் தடைகளால் இந்தியா எதிர்கொள்ளும் பாதிப்புகளையும் இது குறைக்க உதவும்.

திட்டத்தின் விரிவாக்கம்

ஜனவரி 2024-ல் தொடங்கப்பட்ட, சுமார் 25 திட்டங்களை இலக்காகக் கொண்டிருந்த ₹85 பில்லியன் மதிப்பிலான நிலக்கரி வாயுவாக்கல் திட்டத்தைவிட, இந்தப் புதிய திட்டம் நான்கு மடங்கு அதிகமாகும். இது 2030-க்குள் சுமார் 75 மில்லியன் டன் நிலக்கரியை வாயுவாக்குவதை ஆதரிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளதுடன், ஆலை மற்றும் இயந்திரங்களின் செலவில் 20 சதவீதம் வரையிலான ஊக்கத்தொகையை, மைல்கல் (இலக்கு) சார்ந்த தவணைகளில் வழங்குகிறது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட திட்டங்களுக்கு 30 ஆண்டுகள் வரை மூலப்பொருள் பாதுகாப்பை நீட்டிக்கும் நிலக்கரி இணைப்பு சீர்திருத்தங்களாலும் இது ஆதரிக்கப்படுகிறது. இந்தத் திட்டம் சுமார் ₹2.5 முதல் 3.0 டிரில்லியன் முதலீடுகளை ஈர்க்கும் என்றும், கிட்டத்தட்ட 50,000 நேரடி மற்றும் மறைமுக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது இறக்குமதி சார்புநிலையைக் குறைப்பதோடு, ஒருங்கிணைந்த உள்நாட்டு நிலக்கரி-இரசாயனங்கள் சூழலமைப்பை உருவாக்கும் அரசாங்கத்தின் நோக்கத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, நிலக்கரி வாயுவாக்கத்தின் (coal gasification) முக்கியத்துவம் எரிசக்தி பாதுகாப்பைத் தாண்டி விரிவானது. குறிப்பாக, புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தியின் பயன்பாடு அதிகரித்து வருவதால், மின் உற்பத்தியில் பயன்படுத்தப்படும் நிலக்கரியின் பங்கு படிப்படியாகக் குறைந்து வருகிறது. இந்நிலையில், உரங்கள், இரசாயனங்கள் மற்றும் செயற்கை எரிபொருட்களுக்கான ஒரு தொழில்துறை மூலப்பொருளாக உள்நாட்டு நிலக்கரியைப் பயன்படுத்த நிலக்கரி வாயுவாக்கல் ஒரு வழியை வழங்குகிறது.

இருப்பினும், விநியோகச் சங்கிலிப் பாதுகாப்பில் ஏற்படும் இந்த முன்னேற்றத்திற்கு ஒரு விலையும் கொடுக்க வேண்டியுள்ளது. யூரியா, அம்மோனியா, அம்மோனியம் நைட்ரேட் போன்ற உரங்களையும், மெத்தனால் மற்றும் டைமெத்தில் ஈதர் (Dimethyl Ether (DME)) போன்ற எரிபொருட்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்குத் தேவைப்படும் ஹைட்ரஜனை உற்பத்தி செய்ய, இயற்கை எரிவாயு மற்றும் நிலக்கரியிலிருந்து பெறப்படும் செயற்கை எரிவாயு ஆகிய இரண்டும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

உமிழ்வு குறித்த கவலைகள்

இருப்பினும், நிலக்கரியிலிருந்து ஹைட்ரஜனை உற்பத்தி செய்வது, இயற்கை எரிவாயுவிலிருந்து உற்பத்தி செய்வதை விட ஏறக்குறைய இரண்டு மடங்கு அதிக கார்பன்-டை-ஆக்சைடை(CO₂) உருவாக்குகிறது. இந்தியாவின் விநியோகர்களிடையே இயற்கை எரிவாயு உற்பத்தி முறையே இங்கு பிரதானமாக உள்ளது. எல்.என்.ஜி, யூரியா, அம்மோனியா மற்றும் மெத்தனால் ஆகியவற்றின் இறக்குமதிகளை, நிலக்கரியிலிருந்து செயற்கை எரிவாயு உற்பத்தி செய்யும் வழிமுறையின் மூலம் மாற்றுவது, ஆண்டுதோறும் சுமார் 14-15 பில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான இறக்குமதிகளுக்கு மாற்றாக அமையக்கூடும். ஆனால், இத்தகைய மாற்றம், தற்போதைய இறக்குமதி அடிப்படையிலான விநியோகச் சங்கிலியின் கீழ் சுமார் 47-52 மில்லியன் டன்களாக உள்ள CO₂ வெளியேற்றத்தை, ஆண்டுக்கு 106 முதல் 111 மில்லியன் டன்களாக அதிகரிக்கக்கூடும். இது, கார்பன் வெளியேற்றத்தைக் குறைப்பதற்கான இந்தியாவின் திட்டங்களுக்கு முரணாக அமையும்.

எனவே, இத்திட்டம் இந்தியாவின் எரிசக்தி மற்றும் மூலப்பொருள் (feedstock) பாதுகாப்பை வலுப்படுத்தும் ஆற்றலைக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் நீண்டகால நிலைத்தன்மை, அதனுடன் தொடர்புடைய கார்பன் உமிழ்வை இந்தியா எவ்வாறு திறம்படக் கையாள்கிறது என்பதைப் பொறுத்தே அமையும். இதன் விளைவாக, இந்தியாவின் நிலக்கரி வாயுவாக்கல் இலக்குகளுக்கு கார்பன் பிடிப்பு, பயன்பாடு மற்றும் சேமிப்பு (Carbon Capture, Utilisation and Storage (CCUS)) இன்றியமையாததாக இருக்கும். நிலக்கரியிலிருந்து செயற்கை வாயுவாக மாற்றும் வழிமுறையின் மூலம் உள்நாட்டு உற்பத்தியானது, வெளியேற்றப்படும் புகையின் அளவை அதிகரிக்கக்கூடும் என்பதால், அதன் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பைச் சமன்செய்ய, இந்தியா ஒவ்வொரு ஆண்டும் கூடுதலாக 55 முதல் 60 மில்லியன் டன் CO₂-ஐப் பிடித்துப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும்.

இந்தியாவின் கார்பன் பிடிப்பு மற்றும் மறுசுழற்சி (CCUS) கட்டமைப்பு ஆரம்ப நிலையிலேயே இருப்பதால், இது ஒரு பெரும் சவாலாக உள்ளது. தற்போது மூன்று கார்பன் பிடிப்புத் திட்டங்கள் மட்டுமே செயல்பாட்டில் உள்ளன. மேலும், ஆறு திட்டங்கள் கட்டுமான நிலையில் உள்ளன. இது, திறனை விரைவாக விரிவாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

எனவே, நிலக்கரி வாயுவாக்கம் (coal gasification) என்பது ஒரு வாய்ப்பாகவும் அதே சமயம் ஒரு சவாலாகவும் உள்ளது. இது இந்தியாவின் பரந்த உள்நாட்டு நிலக்கரி இருப்புகளை மதிப்புமிக்க தொழில்துறை மூலப்பொருட்களாக மாற்றுவதற்கும், இறக்குமதி சார்புநிலையைக் குறைப்பதற்கும், பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு ஆதரவளிப்பதற்கும் ஒரு பாதையை வழங்குகிறது. ஆனால் அதன் வெற்றியானது, அது எத்தகைய இறக்குமதிகளுக்கு மாற்றாக அமைகிறது என்பதை மட்டுமல்லாமல், இந்த மாற்றத்துடன் வரும் சுற்றுச்சூழல் சவாலை அது எவ்வளவு திறம்பட எதிர்கொள்கிறது என்பதையும் பொறுத்தே இறுதியில் மதிப்பிடப்படும்.

கட்டுரையாளர், ஐசிஆர்ஏ-வின் தலைமைப் பொருளாதார நிபுணர் மற்றும் ஆராய்ச்சி, மக்கள் தொடர்புப் பிரிவின் தலைவராகவும் உள்ளார்.                          

Original Link: Balancing energy security, environmental concerns.

Read More →