வங்கிகள் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து வசூலிக்கும் பல்வேறு கட்டணங்கள் யாவை? -டி.சி.ஏ. ஷரத் ராகவன்

 வங்கிகள் பற்று அட்டை பராமரிப்புக் கட்டணம் (debit card maintenance fees), ஏடிஎம் கட்டணங்கள் (ATM charges) மற்றும் கணக்கு பராமரிப்புக் கட்டணங்களை (account maintenance charges) வசூலிக்கின்றன.

தற்போதைய நிகழ்வு : பொதுத்துறை மற்றும் தனியார் வங்கிகள் இரண்டும், பற்று அட்டைகளின் பயன்பாடு (use of debit cards), ஏடிஎம் வசதிகள் (ATM facilities) மற்றும் கணக்குப் பராமரிப்புக் கட்டணங்கள் (account maintenance) போன்றவை வங்கிகள் வழங்கும் பல்வேறு சேவைகளுக்காக வாடிக்கையாளர்களிடம் கட்டணம் வசூலித்து வருகின்றன. இந்தக் கட்டணங்களில் சில, குறிப்பாகப் பொதுத்துறை வங்கிகளால் (PSBs) தற்போது திரும்பப் பெறப்பட்டிருந்தாலும், மற்ற சில கட்டணங்கள் பல ஆண்டுகளாக அதிகரித்துள்ளன.

பற்று அட்டை கட்டணம் (debit card charge) என்றால் என்ன?

மாநிலங்களவையில் எழுப்பப்பட்ட ஒரு கேள்விக்கு பதிலளிக்கும்போது, ​​நிதி அமைச்சகம், பொதுத்துறை வங்கிகள் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து வசூலிக்கும் பல்வேறு கட்டணங்கள் குறித்த தரவுகளை நாடாளுமன்றத்திற்கு வழங்கியிருந்தது. இவற்றில் மிகப்பெரியது ‘பற்று அட்டை கட்டணம்’ (debit card charge) ஆகும். பற்று அட்டை கட்டணங்கள் என்பவை “பற்று அட்டைகளுக்கான வருடாந்திர பராமரிப்புக் கட்டணங்கள்” ஆகும்.

வங்கிகள் இந்தக் கட்டணத்தை ஒவ்வொரு ஆண்டும் வசூலிக்கின்றன. பற்று அட்டை சேவைகள் மற்றும் அது தொடர்பான உள்கட்டமைப்பைப் பராமரிப்பதற்கும் இயக்குவதற்கும் ஆகும் செலவுகளை ஈடுகட்ட இது பயன்படுத்தப்படுகிறது. பற்று அட்டைகளை வழங்குதல், அட்டை சேவைகளை நிர்வகித்தல், சேதமடைந்த அல்லது தொலைந்த அட்டைகளை மாற்றுதல், பின்தள அமைப்புகளைப் பராமரித்தல் மற்றும் வாடிக்கையாளர் ஆதரவை வழங்குதல் போன்ற செலவுகளை வங்கிகள் ஈடுசெய்ய இந்தக் கட்டணம் உதவுகிறது.

மேலும், பாதுகாப்பான பற்று அட்டைப் பரிவர்த்தனைகளை (safe debit card transactions) உறுதி செய்வதற்கும் மோசடியைக் கண்காணிப்பதற்குமான பாதுகாப்பு அமைப்புகள், பற்று அட்டைகளைப் பயன்படுத்தி இணையவழிப் பணம் செலுத்துதலை எளிதாக்கும் அமைப்புகள், விற்பனை முனையங்கள் (point-of-sale (POS) terminals), மற்றும் காலாவதியான அட்டைகளைப் புதுப்பித்தல், அட்டைச் சேவைகளைப் பராமரித்தல் போன்ற அட்டை மேலாண்மைச் சேவைகள் ஆகியவற்றின் செலவுகளை ஈடுசெய்வதிலும் இந்தக் கட்டணங்கள் ஓரளவிற்கு உதவுகின்றன.

"இந்த பெயரளவிலான கட்டணம், நீங்கள் தடையற்ற மற்றும் பாதுகாப்பான வங்கிச் சேவையைத் தொடர்ந்து அனுபவிப்பதை உறுதி செய்கிறது," என பாங்க் ஆஃப் பரோடா (Bank of Baroda) தனது இணையதளத்தில் தெரிவித்துள்ளது.

நிதி அமைச்சகம் வழங்கிய தரவுகளின்படி, 12 பொதுத்துறை வங்கிகள் 2021-22 ஆம் ஆண்டில் பற்று அட்டை கட்டணமாக ₹3,905.5 கோடி வசூலித்துள்ளன. இந்தத் தொகை 2021-22-ஆம் ஆண்டை விட 93.7% வளர்ச்சி பெற்று, 2025-26-ஆம் ஆண்டில் ₹7,563.8 கோடியாக அதிகரித்துள்ளது.

ஒரு அட்டைக்கான (per-card) அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, இது 2021-22ல் ஒரு பற்று அட்டைக்கு சுமார் ₹61 ஆக இருந்தது. இது 2025-26க்குள் ஒரு அட்டைக்கு ₹115.1 ஆக உயர்ந்துள்ளது. இது 88.8% அதிகரிப்பு ஆகும்.

வங்கிகள் விதிக்கும் பிற கட்டணங்கள் யாவை?

மாநிலங்களவையில் அளிக்கப்பட்ட பதிலில், வங்கிகளால் விதிக்கப்படும் மற்ற இரண்டு கட்டணங்களான ஏடிஎம் கட்டணங்கள் மற்றும் கணக்கு பராமரிப்புக் கட்டணங்கள் குறித்த தரவுகளை வழங்குகிறது.

ஏடிஎம் கட்டணங்கள் என்பவை, வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து ஏடிஎம் மூலம் பணம் எடுப்பதற்காக வசூலிக்கப்படும் கட்டணங்கள் மற்றும் பிற வங்கிகளிடமிருந்து பெறும் பரிமாற்றக் கட்டணங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் ஒரு வங்கி ஈட்டும் வருமானமாகும்.

அடிப்படையில், ஒரு வங்கியால் வழங்கப்பட்ட அட்டையை மற்றொரு வங்கியின் ஏடிஎம்மில் பயன்படுத்தும்போது, ​​அந்த வங்கி மற்ற வங்கிகளுக்குச் செலுத்த வேண்டிய கட்டணமே பரிமாற்றக் கட்டணம் (interchange fee) ஆகும். உதாரணமாக, ஒரு வாடிக்கையாளர் ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா பற்று அட்டையை பேங்க் ஆஃப் பரோடா ஏடிஎம்மில் பயன்படுத்தும்போது, ​​ஸ்டேட் பேங்க் ஆஃப் இந்தியா, பேங்க் ஆஃப் பரோடாவுக்கு ஒரு பரிமாற்றக் கட்டணத்தைச் (interchange fees) செலுத்த வேண்டும்.

இந்த ஏடிஎம் கட்டணங்கள் மூலம் ஒரு வங்கி ஆண்டுதோறும் ஈட்டும் தொகை என்பது, வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் பிற வங்கிகளிடமிருந்து அது பெறும் வருமானத்திலிருந்து, மற்ற வங்கிகளுக்கு அது செலுத்த வேண்டிய தொகையைக் கழித்த நிகரத் தொகையாகும். தரவுகளின்படி, பாரத ஸ்டேட் வங்கியைத் தவிர பெரும்பாலான பொதுத்துறை வங்கிகளுக்கு இந்த எண்ணிக்கை எதிர்மறையாக உள்ளது.

இதன் பொருள் என்னவென்றால், பெரும்பாலான பொதுத்துறை வங்கிகள், தங்களின் சொந்த ஏடிஎம்கள் மூலம் ஈட்டும் வருவாயை விட, பாரத ஸ்டேட் வங்கி (SBI) மற்றும் தனியார் வங்கிகளின் ஏடிஎம்களைப் பயன்படுத்துவதற்காக அவற்றுக்கு அதிகமாகச் செலுத்துகின்றன. இது நியாயமானதே. ஏனெனில், நாட்டிலேயே மிகப்பெரிய ஏடிஎம் வலையமைப்பை எஸ்பிஐ கொண்டுள்ளது. அதேவேளையில், ஏடிஎம் பரிவர்த்தனைகள் அதிகம் நடைபெறும் நகர்ப்புறங்களிலும் தனியார் வங்கிகள் வலுவான இருப்பைக் கொண்டுள்ளன.

வங்கிகள் வசூலிக்கும் இரண்டாவது கட்டணம் கணக்கு பராமரிப்புக் கட்டணம் (account maintenance fee) ஆகும். இருப்பினும், பெரும்பாலான பொதுத்துறை வங்கிகள் இந்தக் கட்டணத்தை நிறுத்திவிட்டன. தற்போது எஸ்பிஐ வங்கி மட்டுமே இந்தக் கட்டணத்தை வசூலிக்கிறது. அதுவும் பெரும்பாலும் வணிக நிறுவனங்கள் வைத்திருக்கும் நடப்புக் கணக்குகளிலிருந்து மட்டுமே வசூலிக்கிறது.

வங்கிகள் ஏன் குறைந்த இருப்புக்கான அபராதத்தை (low-balance penalties) விதிக்கின்றன?

ஒரு வாடிக்கையாளரின் கணக்கில் உள்ள சராசரி இருப்பு, ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்பை விடக் குறைவாக இருக்கும்போது, ​​குறைந்த இருப்புக்கான அபராதம் விதிக்கப்படுகிறது. உங்கள் இருப்பு அந்த வரம்பிற்குக் கீழே ஒருமுறை மட்டும் குறைந்து, பின்னர் விரைவில் ஒரு உயர் நிலைக்கு மீண்டால், இந்த அபராதம் விதிக்கப்படாது.

செயல்பாட்டுச் செலவுகளை (operational costs) ஈடுகட்டவும், கடன் வழங்கும் நடவடிக்கைகளுக்கு நிதியளிக்கவும், ஒட்டுமொத்த பணப்புழக்கத்தை நிர்வகிக்கவும் இந்தக் கட்டணங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன. அதாவது, இவை வங்கிகளுக்கு மற்றுமொரு வருமான ஆதாரமாக அமைகின்றன.

இந்திய ரிசர்வ் வங்கியின் விதிகளின்படி, வங்கிகள் தங்கள் நிர்வாகக் குழுவால் (Board) அங்கீகரிக்கப்பட்ட கொள்கைகளுக்கு இணங்க, குறைந்தபட்ச சராசரி இருப்பைப் பராமரிக்காததற்காகக் கட்டணங்களை விதிக்கலாம். ஆனால், அத்தகைய கட்டணங்கள் நியாயமானதாகவும், வெளிப்படையானதாகவும், சேவைகளை வழங்குவதற்கான செலவுக்கு ஏற்றதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

நாடாளுமன்றத்தில் நிதி அமைச்சகம் அளித்த பதிலின்படி, 12 பொதுத்துறை வங்கிகளில் 10 வங்கிகள், சேமிப்புக் கணக்குகளில் குறைந்தபட்ச சராசரி இருப்பைப் பராமரிக்காததற்கான அபராதக் கட்டணங்களை நிறுத்தியுள்ளன. மீதமுள்ள இரண்டு வங்கிகள் அத்தகைய கட்டணங்களை முறைப்படுத்தியுள்ளன.

2025-26 ஆம் ஆண்டிலும் 12 வங்கிகளும் இந்தக் கட்டணங்களைத் தொடர்ந்து வசூலித்துள்ளன என்று தரவுகள் காட்டுகின்றன. இருப்பினும், அவற்றுள் 11 வங்கிகள் முந்தைய ஆண்டை விடக் குறைந்த தொகையையே வசூலித்துள்ளன. எஸ்பிஐ வங்கியில் மட்டும் கட்டணம் அதிகரித்துள்ளது. தனியார் வங்கிகள் இதுபோன்ற கட்டணங்களைத் தொடர்ந்து வசூலித்து வருகின்றன.

கடந்த நான்கு நிதியாண்டுகளில் 12 பொதுத்துறை வங்கிகள் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து குறைந்த இருப்புத் தொகைக் கட்டணமாக ₹10,230.75 கோடியை வசூலித்த நிலையில், அதே காலகட்டத்தில் 21 தனியார் வங்கிகள் ₹15,939.62 கோடியை வசூலித்துள்ளன.

Original Link : What are the various charges banks collect from customers? -T.C.A. Sharad Raghavan

Read More →

மத சுற்றுலாவை சூழலியலுடன் ஒருங்கிணைத்தல் -சஞ்சனா நாயர், எம். சௌபத்ரா தேவி

 விரிவாக்கம் இல்லாத ஒரு தெளிவான கொள்கை பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. மைய வனப்பகுதிகளுக்குள் (core forest areas) புதிய கட்டுமானங்கள் அல்லது இந்தப் பகுதிகளில் இருக்கும் கட்டமைப்புகளை விரிவுபடுத்தக்கூடாது.

இந்தியாவில், மத புவியியல் சுற்றுச்சூழல் புவியியலுடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. நாடு முழுவதும், பல புனித தோப்புகள், ஆலயங்கள், குகைகள் மற்றும் புனித யாத்திரை வழிகள் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்குள் அல்லது அவற்றை ஒட்டி அமைந்துள்ளன. பெரும்பாலும் இந்த இடங்களில் பல சுற்றுச்சூழல்ரீதியாக கவனமாக செயல்படவேண்டிய வாழ்விடங்களில் (ecologically sensitive habitats) உள்ளன. பல நூற்றாண்டுகளாக, இந்த இடங்களில் அணுகல் மற்றும் நடத்தையை கட்டுப்படுத்த நம்பிக்கையான அமைப்புகள் உதவின. இது இயற்கையுடன் இணைந்து வாழ உதவியது. இருப்பினும், இன்று, அதிகரித்து வரும் பார்வையாளர் எண்ணிக்கையும், புனித யாத்திரை பாதைகளின் வளர்ந்து வரும் வணிகமயமாக்கலும் வன சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளில் முன்னெப்போதும் இல்லாத அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. ஒரு காலத்தில் பருவகாலமாக இருந்த, சமூகத்தால் இணைக்கப்பட்ட சடங்குகள் தீவிர சுற்றுலாவின் வடிவங்களாக மாறிவிட்டன. பலவீனமான சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் இந்த அளவிலான உள்கட்டமைப்பை உள்வாங்க முடியவில்லை. நம்பிக்கைக்கும் பாதுகாப்பிற்கும் இடையிலான இந்த சந்திப்பை சுற்றுச்சூழல் ஒருமைப்பாடு அல்லது வனவாசி சமூகங்களின் உரிமைகளை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தாமல் எவ்வாறு நிர்வகிக்க முடியும் என்பதுதான் இப்போது கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கு ஒரு கடினமான சவாலாக இருக்கும்.

முக்கிய சர்ச்சைக்குரிய நிலை

வனவிலங்கு சரணாலயங்களுக்குள் உள்ள மத கட்டமைப்புகள் குறித்து தேசிய வனவிலங்கு வாரியத்தின் (Standing Committee of the National Board for Wildlife (SCNBWL)) நிலைக்குழுவின் விவாதங்கள் குறித்து தி இந்துவில் சமீபத்தில் வெளியான செய்தியானது, இந்த நீண்டகால பதற்றத்தை தெளிவான கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்துள்ளது. குஜராத்தில் உள்ள ஒரு சரணாலயத்தில் ஒரு மத நிறுவனத்தை விரிவுபடுத்துவதற்கான ஒரு திட்டமானது உடனடி வழக்குகளில் அடங்கும். "இப்பகுதியில் வன உரிமைகள் தீர்வு காணப்படுவதற்கு முன்பு, கோயில்கள் நிறுவப்பட்டது" என்ற உண்மையை மேற்கோள் காட்டி, ஆரம்பத்தில் அங்கீகரிக்கப்பட்டாலும், பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகள் ஒரு மத நிறுவனத்திற்காக திருப்பி விடப்படும் முதல் நிகழ்வாக இருக்கும் என்ற கவலைகள் காரணமாக அது பின்னர் திரும்பப் பெறப்பட்டது. இது நாடு முழுவதும் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளில் இதே போன்ற கோரிக்கைகளுக்கு வழிவகுக்கும். வனவிலங்கு சரணாலயங்களுக்குள் உள்ள மத கட்டமைப்புகள் குறித்து தேசிய வனவிலங்கு வாரியத்தின் (SCNBWL) தலைவரான சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர், காடுகளுக்குள் உள்ள பல புனித குகைகள் மற்றும் மத தளங்கள் மத நூல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன என்றும், மத நிறுவனங்கள் சம்பந்தப்பட்ட திட்டங்களுக்கு ஒரு நிலையான செயல்பாட்டு நடைமுறையை உருவாக்க பரிந்துரைத்தார்.

இந்த கட்டுப்பாடு நியாயமானது. இந்தியாவின் சட்ட கட்டமைப்பின் கீழ், 1980-க்குப் பிறகு வன நிலத்தில் எந்தவொரு கட்டுமானமும் அல்லது விரிவாக்கமும் பொதுவாக வன (பாதுகாப்பு) சட்டத்தின் (Forest (Conservation) Act) கீழ் ஆக்கிரமிப்பாகக் கருதப்படுகிறது. வனவிலங்கு (பாதுகாப்பு) சட்டம்-1972 (Wildlife (Protection) Act) மற்றும் தேசிய புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணைய விதிமுறைகள் (National Tiger Conservation Authority) வரையறுக்கப்பட்ட, கவனமாக நியாயப்படுத்தப்பட்ட தலையீடுகளை மட்டுமே அனுமதிக்கின்றன. இந்த தலையீடுகள் முக்கியமாக இருக்கும் அழுத்தங்களை நிர்வகிக்க அல்லது சுற்றுச்சூழல் மோதலைக் குறைக்க நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. ஒழுங்குபடுத்தப்படாத கட்டுமானமானது வாழ்விடங்களை உடைக்கிறது. இது மனிதர்களுக்கும் வனவிலங்குகளுக்கும் இடையிலான மோதலை அதிகரிக்கிறது. இது பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளையும் பலவீனப்படுத்துகிறது.

உரிமைகள் பற்றிய கேள்வி

இருப்பினும், கலாச்சார அல்லது சமூகத்திலிருந்து தனிமையில் பாதுகாப்பு நடைபெற முடியாது. இந்தியாவில் ஆயிரக்கணக்கான புனித இயற்கை தளங்கள் உள்ளன. அவற்றில், பல உள்ளூர் சமூகங்களால் நிர்வகிக்கப்படும் வாழும் நிலப்பரப்புகளாகும். நம்பிக்கையான அமைப்புகள் (belief systems), பிரித்தெடுத்தல் மற்றும் தொந்தரவுகளை கட்டுப்படுத்தியுள்ளதால், புனித தோப்புகள் பல்லுயிர் புகலிடங்களாக செயல்படுகின்றன. வன உரிமைகள் சட்டம்-2006 (Forest Rights Act) ஒரு முக்கியமான சட்ட பரிமாணத்தை சேர்க்கிறது. இது பட்டியல் பழங்குடியினர் மற்றும் பிற பாரம்பரிய வனவாசிகளின் உரிமைகளை அங்கீகரிப்பதை கட்டாயமாக்குகிறது. பாரம்பரிய அணுகல் அல்லது நடைமுறைகளைப் பாதிக்கும் எந்தவொரு அணுகலும், கட்டுப்பாடு அல்லது ஒழுங்குமுறையும் உரிமைகள் அங்கீகாரத்திற்கு முன்னதாக இருக்க வேண்டும். இந்த நடவடிக்கை புறக்கணிக்கப்பட்டால், தலைமுறைகளாக இந்த காடுகளைப் பாதுகாத்த சமூகங்கள் ஒதுக்கித் தள்ளப்படலாம்.

எனவே காடுகளுக்குள் மத நடவடிக்கைகளுக்கு முழுமையான தடை அரசியலமைப்புரீதியாக பாதுகாக்கக்கூடியதாகவோ அல்லது கலாச்சார ரீதியாக உணர்திறன் கொண்டதாகவோ இருக்காது. அதேநேரத்தில், நம்பிக்கையின் பெயரில் புதிய கட்டிடங்களை அனுமதிப்பது அல்லது ஏற்கனவே உள்ளவற்றை விரிவுபடுத்துவது ஆபத்தான முன்னுதாரணத்தை உருவாக்கும். உண்மையான சவால் ஒரு சமநிலையான அணுகுமுறையைக் கண்டறிவதுதான். இந்த அணுகுமுறை தெளிவாக இருக்க வேண்டும். அதை கவனமாகக் கையாள வேண்டும்.

2023-ம் ஆண்டில், அசோகா சூழலியல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அறக்கட்டளை (Ashoka Trust for Ecology and the Environment (ATREE)), உலக வனவிலங்கு நிதியத்துடன் (World Wildlife Fund (WWF)) இணைந்து புலிகள் காப்பகங்களுக்குள் மத சுற்றுலா குறித்த வழிகாட்டுதல்களின் தொகுப்பை வெளியிட்டது. இது ஒரு சான்று அடிப்படையிலான பாதை மற்றும் ஒரு பசுமையான யாத்திரை மாதிரியையும் பரிந்துரைக்கின்றன. களக்காடு-முண்டந்துரை புலிகள் காப்பகம் (Kalakad-Mundanthurai Tiger Reserve), ரந்தம்போர் புலிகள் காப்பகம் (Ranthambhore Tiger Reserve) மற்றும் ஜிம் கார்பெட் தேசிய பூங்கா (Jim Corbett National Park) ஆகிய இடங்களில் 15 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான களப்பணியை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளில் மத நடவடிக்கைகள் பாதுகாப்புடன் பொருந்தாது என்பதை இந்த வழிகாட்டுதல்கள் நிரூபிக்கின்றன. இருப்பினும், அவை நிலையான முறையில் நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும்.

ஒரு பசுமையான யாத்திரை மாதிரி

ஒரு விரிவாக்கம் இல்லாத தெளிவான கொள்கை பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. மைய வனப்பகுதிகளுக்குள் புதிய கட்டுமானங்கள் அல்லது இந்தப் பகுதிகளில் இருக்கும் கட்டமைப்புகளின் விரிவாக்கம் இருக்கக்கூடாது. அதேநேரத்தில், கடுமையான, தாக்க அடிப்படையிலான ஒழுங்குமுறைக்கு உட்பட்டு, பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளின் அறிவிப்பை முன்கூட்டியே தேதியிட்ட நீண்டகால தளங்களை அங்கீகரிக்க வழிகாட்டுதல்கள் அனுமதிக்கின்றன. இந்த வழிகாட்டுதல்கள் யாத்ரீகர் எண்ணிக்கைகளின் வரம்புகள், இரவு போக்குவரத்துக்கு தடைகள் போன்ற போக்குவரத்தில் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் கழிவுகள், நீர் பயன்பாடு மற்றும் சுகாதாரம் ஆகியவற்றில் வலுவான கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவை அடங்கும். நிர்வாகம் சமமாக முக்கியமானது. இவற்றில் வனத்துறைகள், கோயில் அதிகாரிகள், உள்ளூர் அரசாங்கங்கள் மற்றும் சமூகங்கள் மற்றும் பாதுகாப்பு அமைப்புகளை உள்ளடக்கிய பல பங்குதாரர் வழிமுறைகள் ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும்.

இந்த வழிகாட்டுதல்கள் செயல்படுத்தப்பட்ட முன்னோடிப் பகுதிகளில், தனியார் வாகனங்களைக் கட்டுப்படுத்துதல், கோயில் அறக்கட்டளைகள் மூலம் கழிவுகளை நிர்வகித்தல் மற்றும் மதத் தலைவர்களை ஈடுபடுத்துதல் போன்ற நடவடிக்கைகள், வழிபாட்டாளர்களுக்கான அணுகலை மறுக்காமல் அல்லது காடுகளைச் சார்ந்த சமூகங்களை இடம்பெயராமல், சாலைப் படுகொலை, நெகிழி மாசுபாடு மற்றும் நீர் மாசுபாட்டை அளவிடக்கூடிய அளவில் குறைக்க வழிவகுத்தன. தேசிய வனவிலங்கு வாரியத்தால் (National Board for Wildlife) அத்தகைய வழிகாட்டுதல்களை ஏற்றுக்கொண்டால், அவை நன்மை பயக்கும்.

இந்தியாவின் பலம், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பை கலாச்சார தொடர்ச்சியுடன் ஒருங்கிணைக்கும் திறனில் உள்ளது. ஒரு கொள்கைரீதியான அணுகுமுறையில் எந்தவொரு புதிய ஆக்கிரமிப்புகளுக்கும் பூஜ்ஜிய சகிப்புத்தன்மை இருக்க வேண்டும். இந்தப் பகுதிகளில் இருக்கும் தளங்களின் கடுமையான ஒவ்வொரு வழக்கையும் தனித்தனியாகவும் முழுமையாகவும் மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும். எந்தவொரு அடுத்த நடவடிக்கைக்கும் முன் வன உரிமைகள் தீர்க்கப்பட வேண்டும். இது நியாயம் மற்றும் சட்டப்பூர்வத்திற்கு அவசியம். இந்த மாதிரிகள், தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பின் மூலம் ஆதரிக்கப்படும் நிரூபிக்கப்பட்ட பசுமை யாத்திரை மேலாண்மை மாதிரிகளை ஏற்றுக்கொள்வது ஆகியவை அடங்கும்.

சஞ்சனா நாயர், அசோகா சுற்றுச்சூழல் ஆராய்ச்சி அறக்கட்டளையின் (ATREE) கொள்கை வடிவமைப்பு மையத்தில் கொள்கை ஆய்வாளராக உள்ளார். எம். சௌபத்ரா தேவி, ATREE இல் உள்ள சூரி சேகல் பல்லுயிர் பாதுகாப்பு மையத்தில் மூத்த உறுப்பினராக உள்ளார்.

Original article : Aligning religious tourism with ecology -Sanjana Nair, M. Soubadra Devy

Read More →