பசுமை தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்குவதற்கு, தமிழ்நாட்டிற்கு அடிப்படை அறிவியல் நிதி அதிகம் தேவை. -வாசுதேவன் முகுந்த்


சமீபத்திய ஆண்டுகளில் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்திற்கான வருவாய் செலவு அதிகரித்துள்ள போதிலும், அடிப்படை ஆராய்ச்சிக்கான மாநில நிதி குறைவாகவே உள்ளது.


தமிழ்நாடு அதன் சட்டமன்றத் தேர்தலை நெருங்கி வரும் நிலையில், மாநிலமானது 1 டிரில்லியன் டாலர் பொருளாதாரமாக மாற வேண்டும் என்ற அதன் லட்சியமும், இந்தியாவின் முன்னணி தொழில்துறை மற்றும் அறிவு மையங்களில் ஒன்றாக அதன் நிலைப்பாடும், கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அறிவியல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளில் மாநிலம் எவ்வாறு முதலீடு செய்துள்ளது என்பதை ஆராய்வது முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.


முதலாவதாக, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் காலநிலை நடவடிக்கை குறித்த மாநிலத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட உத்தியை, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் காலநிலை மாற்றத் துறைக்கான முக்கிய ஒதுக்கீட்டை அதிகரிப்பதற்குப் பதிலாக, துறைகளுக்கு இடையே காலநிலை நடவடிக்கைகளை ஒருங்கிணைப்பதாகும். இந்த கட்டமைப்பிற்குள், இது 2021 முதல் தொடர்ச்சியான அர்ப்பணிப்பு சுற்றுச்சூழல் பணிகளைத் தொடங்கியுள்ளது. 2021-22 நிதியாண்டில், தமிழ்நாடு காலநிலை மாற்ற இயக்கத்தை நிறுவ ₹500 கோடியை அரசு ஒதுக்கியது. இது இந்திய மாநிலங்களில் இதுபோன்ற முதல் பணிகளில் ஒன்றாகும். ஈரநில இயக்கத்திற்கும் ₹150 கோடியை ஒதுக்கியது. இந்த இயக்கத்தின் நோக்கம் 100 சுற்றுச்சூழல்ரீதியாக உணர்திறன் வாய்ந்த நீர்நிலைகளை மீட்டெடுப்பதாகும்.


அடுத்த ஆண்டு, புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி, மின்சார இயக்கம், மாசுக் கட்டுப்பாட்டு தொழில்நுட்பங்கள், வனப் பாதுகாப்பு மற்றும் வட்ட-பொருளாதாரத் திட்டங்கள் உள்ளிட்ட காலநிலை தொடர்பான தொழில்நுட்பங்களுக்கு நிதியளிப்பதற்காக ₹1,000 கோடி நிதியுடன் தமிழ்நாடு பசுமை காலநிலை நிதியை (Tamil Nadu Green Climate Fund) அரசு நிறுவியது. மேம்பாட்டு நிதி நிறுவனங்கள் மற்றும் சர்வதேச காலநிலை முதலீட்டாளர்களிடமிருந்து அதிக பணம் திரட்டும் பணியுடன், நிதி உதவியாளர் (sponsor) மூலதனமாக ஆரம்பத்தில் ₹100 கோடியை அது உறுதி செய்தது.


2023-24 காலகட்டத்தில், நீலகிரி தஹ்ர் திட்டத்திற்கு ₹10 கோடியை ஒதுக்கி, வனப்பகுதியை அதிகரிப்பதற்கான பசுமை தமிழ்நாடு திட்டத்தை விரிவுபடுத்துவதன் மூலம் அதன் பாதுகாப்புக்கான முயற்சிகளை விரிவுபடுத்தியது. 2024-25 நிதிநிலை அறிக்கையில் நீலப் பொருளாதாரத்தை வலுப்படுத்த நிலையான கடல் வளங்களை மேம்படுத்துதல் அல்லது கடற்கரை திட்டத்தை விரிவுபடுத்தியது மற்றும் நிலையான போக்குவரத்தை ஊக்குவிக்க மின்சார வாகனங்களுக்கு மானியங்களை வழங்கியது.


புதுப்பிக்கத்தக்க உற்பத்தி, பம்ப்-ஸ்டோரேஜ் ஹைட்ரோ திட்டங்கள், பேட்டரி எரிசக்தி சேமிப்பு அமைப்புகள் மற்றும் பிற மின் உள்கட்டமைப்புகளில் முதலீடுகள் மற்றும் சென்னை மற்றும் கோயம்புத்தூரில் புதிய அடிப்படை அறிவியல் ஆராய்ச்சி மையங்களை உருவாக்க ₹100 கோடி உள்ளிட்ட ₹21,178 கோடியை எரிசக்தி துறைக்கு அரசாங்கம் ஒதுக்கியதால் 2025-26 ஆம் ஆண்டில் செலவு கடுமையாக அதிகரித்தது.


இந்த நிதி பேரிடர் நிவாரணம், தணிப்பு, தயார்நிலை மற்றும் திறன் மேம்பாட்டு திட்டங்களுக்கு தமிழ்நாடு முந்தைய நான்கு ஆண்டுகளில் சுமார் ₹15,270 கோடியை செலவிட்டுள்ளதாகவும் அரசாங்கம் 2025-ம் ஆண்டில் கூறியது.


அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப செலவு


இரண்டாவதாக, அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்திற்கான வருவாய் செலவு (science and technology (S&T)) சமீபத்திய ஆண்டுகளில் உயர்ந்திருந்தாலும், அது இன்னும் மாநிலத்தின் ஒட்டுமொத்த நிதி முன்னுரிமைகளில் ஒரு சிறிய பங்கை மட்டுமே குறிக்கிறது. மேலும் முன்னேறுவதற்கு முன், தேசிய அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப மேலாண்மை தகவல் அமைப்பின் (National S&T Management Information System (NSTMIS)) படி, 2020-21 வரை ஒட்டுமொத்த ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டுக்காக தமிழ்நாடு ஆண்டுக்கு ₹600 கோடிக்கு மேல் செலவிட்டுள்ளது என்பதை குறிப்பிடுவது முக்கியம். தேசிய அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப மேலாண்மை தகவல் அமைப்பு (NSTMIS), அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் பிரிவின் கீழ் உள்ள செலவுகளைப் பொறுத்து அல்லாமல், துறைகள் வாரியாக ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டுச் செலவினங்களை மதிப்பிடுவதால் இந்த வேறுபாடு ஏற்படுகிறது. தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை, இந்தச் செலவினம் விவசாயம் (பயிர் ஆராய்ச்சி, பூச்சி கட்டுப்பாடு, மண் அறிவியல் போன்றவை), கால்நடை சேவைகள் (கால்நடை மற்றும் மீன்வளர்ப்பு ஆராய்ச்சி), பொது சுகாதாரம் (மாநில மருத்துவக் கல்லூரியில் மருத்துவ ஆராய்ச்சி) மற்றும் பிற பயன்பாட்டுத் துறைகளும் ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு நிதியைப் பெறுகின்றன.


இந்த எண்ணிக்கைகூட இரண்டு முக்கியமான பரிமாணங்களைக் கொண்டுள்ளது. தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை, இந்தச் செலவு விவசாயம் (பயிர் ஆராய்ச்சி, பூச்சிக் கட்டுப்பாடு, மண் அறிவியல் போன்றவை), கால்நடை சேவைகள் (கால்நடை மற்றும் மீன்வளர்ப்பு ஆராய்ச்சி), பொது சுகாதாரம் (மாநில மருத்துவக் கல்லூரிகளில் மருத்துவ ஆராய்ச்சி) மற்றும் பிற பயன்பாட்டுத் துறைகளில் பரவியுள்ளது. பரிமாணம் 1: பயன்பாட்டு ஆராய்ச்சி அடிப்படை அறிவுசார் சொத்துரிமையை (IP) உருவாக்கவில்லை. பரிமாணம் 2: அதே காலகட்டத்தில், தமிழ்நாடு ஒட்டுமொத்த ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டிற்காக ஆண்டுக்கு ₹600 கோடிக்கு மேல் செலவிட்டது. இதற்கு நேர்மாறாக, குஜராத் ₹922 கோடி செலவிட்டது. உத்தரப் பிரதேசம் ₹1,000 கோடிக்கு மேல் செலவிட்டது.

உலகளாவிய ஒப்பீடும் சாத்தியமாகும். தென் கொரியாவின் தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி இன்று தமிழ்நாட்டின் அதே அளவில் இருந்தபோது, ​​தென்கொரியா ஏற்கனவே அதன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 1.2%-ஐ ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டிற்காக செலவிட்டது. இருப்பினும், தமிழ்நாட்டின் மொத்த ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டு செலவினம் அதன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 0.5%-க்கும் குறைவாகவே உள்ளது. அதாவது, உலகத் தரம் வாய்ந்த கண்டுபிடிப்பு சுற்றுச்சூழல் அமைப்பை வளர்ப்பதற்குத் தேவையான தொகையில் (தென் கொரிய அளவுகோலின்படி) பாதிக்கும் குறைவாகவே மாநிலம் தற்போது செலவிடுகிறது.


குறிப்பாக, தூய அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்திற்கான (pure science and technology) மாநிலத்தின் நேரடி நிதிநிலை அறிக்கை ஒதுக்கீடு மிகவும் குறைவாகவே உள்ளது. 2021-22-க்கு முந்தைய பத்தாண்டுகளில், அதன் ஆண்டு வருவாய் செலவு சராசரியாக ₹10 கோடியாக இருந்தது. ஆனால், தொழில்நுட்பம் சார்ந்த பொருளாதாரமாக மாறி, அதன் 'நிகர பூஜ்ஜிய' உறுதிப்பாட்டில் மாநிலம் முன்னேறியதால், இதற்கான புள்ளிவிவரங்கள் அதிகரிக்கத் தொடங்கின. உதாரணமாக, 2025-26 நிதியாண்டில், ஒதுக்கீடு ₹67.5 கோடியை எட்டியது. இது 2026-27-ஆம் ஆண்டில், இது ₹81 கோடியை எட்டும் என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.


ஆனால் 2021 மற்றும் 2021–27-க்கு முந்தைய காலகட்டத்திற்கு இடையிலான அதிகரிப்பு பெயரளவில் எட்டு மடங்கு என்றாலும், காலநிலை தொடர்பான பணிகளுக்காக செய்யப்பட்ட ஒதுக்கீட்டோடு ஒப்பிடும்போது இந்த அதிகரிப்பு மிகச் சிறியது. 2025-26-ஆம் ஆண்டில் மட்டும் எரிசக்தித் துறைக்கு ₹21,000 கோடிக்கு மேல் அரசு ஒதுக்கியது. சமீப காலம் வரை, சென்னை மற்றும் கோயம்புத்தூரில் புதிய 'அடிப்படை அறிவியல் மற்றும் கணித ஆராய்ச்சி மையங்களுக்கு' (Basic Sciences and Mathematics Research Centres) 2025-26 நிதிநிலை அறிக்கையில் ₹100 கோடியை அறிவிக்கும் வரை, அடிப்படை ஆராய்ச்சிக்கான மாநில நிதி குறைவாகவே இருந்தது. அவற்றில் பெரும்பாலானவை மாநில அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப கவுன்சிலால் நிர்வகிக்கப்படும் சிறிய மானியத் திட்டங்களின் வடிவத்தில் (₹10,000 முதல் ₹1,00,000 வரை) இருந்தன. ஐஐடி மெட்ராஸ் மற்றும் கணித அறிவியல் நிறுவனம் போன்ற மாநிலத்தின் முக்கிய ஆராய்ச்சி நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் மத்திய அரசால் நிதியளிக்கப்படுகின்றன.


இதன் விளைவாக, உள்நாட்டு தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்கத் தேவையான முதிர்ந்த ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாடு தற்போது மாநிலத்தில் இல்லை. இதன் பொருள் தமிழ்நாட்டின் தற்போதைய செலவினம், அடிப்படை ஆராய்ச்சி முன்னேற்றங்களை உருவாக்குபவராக இருப்பதற்குப் பதிலாக, சூரிய மின்கலங்கள் மற்றும் மின்சார பேட்டரிகளை வாங்குவது உள்ளிட்ட பசுமை தொழில்நுட்பங்களின் நுகர்வோராக மாறுவதற்கு ஆபத்தை விளைவிக்கிறது. உதாரணமாக, சூரிய மின்ஆற்றல் நிறுவனங்கள் தமிழ்நாடு தேசிய அளவில் முன்னணியில் இருந்தாலும், இந்தத் திட்டங்களில் 80%-க்கும் அதிகமான ஒளிமின்னழுத்த தொகுதிகள் சீனாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படுகின்றன அல்லது குஜராத்தில் உள்ள அதானி குழுமம் அல்லது வாரீ எனர்ஜிஸ் போன்ற உற்பத்தி மையங்களிலிருந்து பெறப்படுகின்றன.


Original Link: Tamil Nadu needs more basic science funding to create green technology 


Share:

இந்தியா ஏன் சமையல் எரிவாயு தட்டுப்பாட்டை எதிர்கொண்டு வருகிறது? -எம். கல்யாணராமன்

இந்திய சமையல் எரிவாயு (Liquefied Petroleum Gas (LPG)) விநியோக முறை என்பது செயல்பாட்டு ஓட்டத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளதே தவிர, அதிகப்படியான கையிருப்பைச் சேமித்து வைப்பதற்காக வடிவமைக்கப்படவில்லை. தற்போது நிலத்தடி சேமிப்பு வசதிகளை அதிகரிப்பதற்கான உறுதியான திட்டங்கள் ஏதும் இல்லை. இத்தகைய சேமிப்பு வசதிகள் இல்லாததை இந்தியாவின் உள்கட்டமைப்பு பலவீனமாக சர்வதேச எரிசக்தி முகமை (International Energy Agency (IEA)) சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.


இந்தியாவில் அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் சமையல் எரிவாயு (LPG) தட்டுப்பாடுகளுக்கு இடையே, இறக்குமதி மூலமாக குறிப்பாக ஏழைக் குடும்பங்களிடையே அதன் பயன்பாட்டை இந்தியா பெருமளவில் அதிகரித்திருந்தாலும், நீண்டகாலத்திற்குத் தேவையான சமையல் எரிவாயு (LPG) இருப்புகளை உருவாக்குவதற்கு இணையான திட்டம் ஏதும் இல்லை என்பதைத் தரவுகள் காட்டுகின்றன.



இந்தியாவின் இறக்குமதியில் 85 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவை ஹார்முஸ் ஜலசந்தி (Strait of Hormuz) வழியாக வருவதாலும், இந்தியாவிடம் போதிய அளவிலான மாற்றுச் சேமிப்பு வசதிகள் குறைவாக இருப்பதாலும், அங்கு ஏற்படும் பாதிப்புகள் நாட்டின் விநியோகத்தை மிக விரைவாகப் பாதிக்கின்றன. ஆனால், மோட்டார் வாகன எரிபொருட்களைப் பொறுத்தவரை நிலைமை மாறுபட்டது. கச்சா எண்ணெய் மற்றும் எரிபொருள் தயாரிப்புகளின் இருப்பு  சுமார் இரண்டுமாத கால நுகர்வுக்குத் தேவையான அளவைப் பூர்த்தி செய்யும் அளவில் உள்ளதால், வாகன எரிபொருட்களுக்கு உடனடித் தட்டுப்பாடு ஏற்படுவதில்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். 


இந்திய சமையல் எரிவாயு விநியோக முறை என்பது செயல்பாட்டு ஓட்டத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளதே தவிர, அதிகப்படியான கையிருப்பைச் சேமித்து வைப்பதற்காக வடிவமைக்கப்படவில்லை. தற்போது நிலத்தடி சேமிப்பு வசதிகளை அதிகரிப்பதற்கான உறுதியான திட்டங்கள் ஏதும் இல்லை என்றும் கூறப்படுகிறது. 


இந்தியாவில் இது போன்ற சேமிப்பு வசதிகள் இல்லாததை ஒரு முக்கியமான உள்கட்டமைப்பு பலவீனமாக சர்வதேச எரிசக்தி முகமை (IEA) சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.


உள்நாட்டு எரிவாயு விலை உயர்வு


சர்வதேச எரிசக்தி முகமையின் (IEA) தரவுகளின்படி, இந்தியாவின் சமையல் எரிவாயு (LPG) இறக்குமதி 2011–12-ஆம் ஆண்டு முதல் 2024–25-ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலப்பகுதியில் மூன்று மடங்கு அதிகரித்து, சுமார் 20 மில்லியன் டன்களாக உயர்ந்துள்ளது. தற்போது இந்தியாவின் சமையல் எரிவாயு தேவையில் சுமார் 60% இறக்குமதியின் மூலமே பூர்த்தி செய்யப்படுகிறது. மேலும், இந்த இறக்குமதிச் சார்பு நிலையானது 2015-ஆம் ஆண்டில் இருந்த 47% என்ற அளவிலிருந்து தற்போதைய நிலைக்கு உயர்ந்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. 


இந்த ஆண்டில், ஜனவரி மாதத்திற்குள்ளேயே இறக்குமதி 18 மில்லியன் டன்களையும் கடந்துவிட்டது. இந்தியா ஒவ்வொரு மாதமும் சுமார் 3 மில்லியன் டன் சமையல் எரிவாயுவை (LPG) பயன்படுத்துகிறது. இதன் மூலம் உலகின் இரண்டாவது மிகப்பெரிய சமையல் எரிவாயு நுகர்வோர் என்ற இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. இருப்பினும், நாட்டின் ஒட்டுமொத்த சேமிப்புத் திறன் இந்த மாதாந்திரத் தேவையில் பாதியளவைவிடக் குறைவாகவே உள்ளது. மேலும், பெரும்பாலான சேமிப்பு வசதிகள் எண்ணூர் (Ennore) போன்ற இறக்குமதி முனையங்களில் உள்ள சேமிப்புத் தொட்டிகளிலேயே அமைந்துள்ளன.


இந்தியாவில் நீண்டகாலச் சேமிப்பிற்காக மங்களூரு மற்றும் விசாகப்பட்டினத்தில் மொத்தம் 1.4 லட்சம் டன் கொள்ளளவு கொண்ட இரண்டு நிலத்தடி சமையல் எரிவாயு (LPG) சேமிப்புக் கிடங்குகள் உள்ளன. இதில் விசாகப்பட்டினம் வசதி 2007-ஆம் ஆண்டு பயன்பாட்டிற்கு வந்தது. சமையல் எரிவாயு பயன்பாடு மிக வேகமாக அதிகரிக்கத் தொடங்கியதிலிருந்து, மங்களூருவில் 80,000 மெட்ரிக் டன் கொள்ளளவு கொண்ட ஒரு புதிய கிடங்கு மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஏறக்குறைய ஒரு நாள் பயன்பாட்டுக்கு மட்டுமே போதுமானதாகும். ஒட்டுமொத்தமாக, 1.4 லட்சம் டன் நிலத்தடி சேமிப்பு என்பது இந்தியாவின் இரண்டு நாட்களுக்கும் குறைவான சமையல் எரிவாயு பயன்பாட்டுக்கு மட்டுமே போதுமானதாக இருக்கும் என்றும் தெரிவிக்கின்றனர். 


இந்தியாவின் தினசரி சமையல் எரிவாயு (LPG)  தேவை தற்போது சுமார் 80,000 டன்களாக உள்ளது. இதில் 85 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான அளவு வீடுகளின் பயன்பாட்டிற்காகவே செலவிடப்படுவதாகத் தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன. 


நாட்டில் தற்போது மொத்தம் 33 கோடி வீட்டு உபயோக சமையல் எரிவாயு (LPG) இணைப்புகள் உள்ளன. இதில் சுமார் 10 கோடி இணைப்புகள் 2017-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு பிரதான் மந்திரி உஜ்வாலா யோஜனா (Pradhan Mantri Ujjwala Yojana (PMUY)) திட்டத்தின்கீழ் வழங்கப்பட்டவை ஆகும். ஏழைக் குடும்பங்களுக்குத் தூய்மையான சமையல் எரிவாயுவை வழங்குவதையும், இதன் மூலம் விறகு அடுப்புகள், வரட்டி மற்றும் மண்ணெண்ணெய் அடுப்புகளைப் பயன்படுத்தும் கடினமான வேலையிலிருந்து பெண்களுக்கு விடுதலையளிப்பதையும் இத்திட்டம் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இத்திட்டத்தின்கீழ், ஏழைக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கு வைப்புத்தொகை இல்லாத எரிவாயு இணைப்புகள் வழங்கப்பட்டதோடு, எரிவாயு உருளைகள் வாங்குவதற்கு மானியமும் அளிக்கப்பட்டது. இந்தியாவில் சமையல் எரிவாயு பயன்பாடு அதிகரித்ததற்கும், அதன் இறக்குமதி உயர்ந்ததற்கும் இத்திட்டமே முக்கிய காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. 


நாடாளுமன்றத்தில் 2025-ஆம் ஆண்டிற்கான மானியக் கோரிக்கையின் போது, மத்திய பெட்ரோலியம் மற்றும் இயற்கை எரிவாயு அமைச்சகம் (Ministry of Petroleum and Natural Gas (MoPNG)) ஏற்கனவே உள்ள இரண்டைத் தவிர, கூடுதலாக நிலத்தடி குகை சேமிப்பு நிலையங்களை (Caverns) அமைக்கும் திட்டம் ஏதுமில்லை என்று தெரிவித்தது. இதில் மங்களூரு நிலத்தடி சேமிப்பு நிலையம் 2025-ஆம் ஆண்டில் செயல்பாட்டிற்கு வந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. 


கடந்த பிப்ரவரி மாதத்தில் அமெரிக்காவுடன் ஆண்டுக்கு 2.2 மில்லியன் டன் சமையல் எரிவாயு (LPG) இறக்குமதி ஒப்பந்தத்தில் இந்தியா கையெழுத்திட்டது. இருப்பினும், பாரசீக வளைகுடா நாடுகளிலிருந்து வரும் சரக்குக் கப்பல்களைப் போலல்லாமல், அமெரிக்காவிலிருந்து வரும் சரக்குக் கப்பல்கள் இந்தியாவை வந்தடைய சுமார் 45 நாட்கள் ஆகின்றன.


நிலத்தடி குகைகள் ஒரு தீர்வாக அமையலாம்


ஐரோப்பிய நாடுகள் தனது மொத்த ஆண்டு எரிவாயு பயன்பாட்டில் சுமார் 25 சதவீதத்தைச் சேமித்து வைக்கும் திறன் கொண்டது. நார்வேயைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு செயல்படும் எரிசக்தி ஆராய்ச்சி மற்றும் வணிக நுண்ணறிவு நிறுவனமான ‘Rystad Energy’ எரிவாயு மற்றும் திரவ இயற்கை எரிவாயு (liquified Natural Gas (LNG)) ஆராய்ச்சிக்கான மூத்த ஆய்வாளர் கிறிஸ்டோஃப் ஹால்சர் கூறுகையில், ஐரோப்பாவின் நிலத்தடி சேமிப்புத் திறன் அதன் ஆண்டு திரவ இயற்கை எரிவாயு இறக்குமதி அளவைவிட சுமார் 150 சதவீதம் அதிகம் என்றும் தெரிவித்துள்ளார். 


90 நாட்களுக்குத் தேவையான அவசரகால கையிருப்பை வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற விதி எண்ணெய்க்கு (Oil) இருப்பதைப் போல, ஐரோப்பிய நாடுகளிடம் அரசாங்கத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படும் உத்திமுறை எரிவாயு இருப்பு (Strategic Gas Reserve) எதுவும் இல்லை என்கின்றனர். அத்தகைய ஒன்றை ஐரோப்பிய ஒன்றியம் (EU) கட்டாயப்படுத்தவும் இல்லை என்றும் 2022-ஆம் ஆண்டில் ரஷ்யா உக்ரைன் மீது படையெடுத்த பிறகு, ஐரோப்பிய ஒன்றியம் பொது எரிவாயு நிலையங்களுக்கான சேமிப்பு இலக்குகளை நிர்ணயித்தாகவும் கூறப்படுகிறது. இதன்படி, சந்தை இடையூறுகள் மற்றும் தொழில்நுட்ப வரம்புகள் போன்ற சில விதிவிலக்குகளைத் தவிர்த்து, உறுப்பு நாடுகள் குளிர்காலத்திற்கு முன்பாக தங்களது சேமிப்புக் கிடங்குகளில் 90% வரை எரிவாயுவை நிரப்ப வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுவதாக  ஹால்சர் தெரிவித்தார்

எரிவாயு சேமிப்பிற்காக இந்தியாவை மூன்று புவியியல் மண்டலங்களாகப் பரந்த அளவில் பிரிக்கலாம் என்கின்றனர். இதில் மிகவும் நம்பகமானது தீபகற்பக் கேடயம் (Peninsular Shield) ஆகும். இது தீபகற்ப இந்தியாவின் சுமார் 60% பகுதிக்கு அடியில் அமைந்துள்ள கிரானைட், நீஸ் (Gneiss) மற்றும் சார்னோகைட் (Charnockite) ஆகிய பழங்காலப் பாறை அடித்தளத்தைக் கொண்டுள்ளது. தற்போது பயன்பாட்டில் உள்ள இரண்டு சமையல் (LPG) எரிவாயு குகை சேமிப்பகங்களும் (Gas Caverns) இந்தப் பாறையின் மீதே கட்டப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. 


விசாகப்பட்டினத்தில், நிலத்தடி சேமிப்பு குகையானது ப்ரீகாம்பிரிய கால  ஜிணைஸ் (Precambrian gneiss) பாறை அடுக்குகளுக்கு இடையே, நிலத்தடி மட்டத்திலிருந்து 162 முதல் 196 மீட்டர் ஆழத்தில், நீரியல் கட்டுப்பாட்டுக் கொள்கையை (Hydraulic containment principle) பயன்படுத்தி அமைக்கப்பட்டுள்ளது.


மங்களூரில், சேமிப்புக் கிடங்கு அமைக்கப்பட்டுள்ள பாறை அடுக்கு கிரானைடிக் நீஸ் (Granitic Gneiss) வகையைச் சேர்ந்தது. இதன் தரைப்பகுதி கடல் மட்டத்திலிருந்து 141 மீட்டர் ஆழத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்தத் திட்டத்தின் பொறியியல் நுட்பம் ஏற்கனவே நிரூபிக்கப்பட்ட ஒன்றாக இருப்பதோடு, அங்குள்ள பாறையமைப்பும் இத்தகைய கட்டுமானங்களுக்கு மிகவும் சாதகமாக உள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. 


இரண்டாவது மண்டலம் தக்காணப் பீடபூமி (Deccan Traps) ஆகும். இது மேற்கு மற்றும் மத்திய இந்தியாவின் சுமார் 5,00,000 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவை உள்ளடக்கிய ஒரு பரந்த எரிமலைப் பாறை (basalt) பீடபூமியாகும். இருப்பினும், இந்தப் பாறை அமைப்புகள் சேமிப்பு வசதிகளை உருவாக்குவதில் சிக்கல்களை ஏற்படுத்துகின்றன. மேற்கு கடற்கரையில் புதிய சமையல் எரிவாயு (LPG) முனையத்தை வடிவமைத்து வரும் ‘Engineers India Limited’ நிறுவனம், அங்கு பணிகளை மேற்கொள்வதில் சிரமங்களை எதிர்கொண்டு வருவதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர்.





ராஜஸ்தானின் பிகானேர்-பார்மர் பகுதியில் உள்ள உப்புப் படிமங்கள் மூன்றாவது மண்டலமாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பாறை உப்புப் படிமங்களை நிலத்தடி குகைச் சேமிப்பகங்களாகப் (Cavern storage) பயன்படுத்த முடியும் என்றும் உப்புப் பாறைக் குகைகள் கட்டுவதற்கு மலிவானவை, விரைவானவை, இயற்கையிலேயே கசிவு ஏற்படுத்தாதத் தன்மை கொண்டவை என்றும் கூறப்படுகிறது. மேலும், இதில் கச்சா எண்ணெயை மிக வேகமாகச் செலுத்தவும் வெளியேற்றவும் முடியும் என்கின்றனர். தற்போது பார்மரில் (Barmer) ஒரு சுத்திகரிப்பு நிலையம் கட்டப்பட்டு வருவதுடன், கச்சா எண்ணெய் குழாய்களும் இப்பகுதி வழியாகச் செல்கின்றன. எனவே, இந்த உப்புப் பாறைக் குகை தொழில்நுட்பத்தைப் பெற ‘Engineers India Limited’ நிறுவனம் ஜெர்மனியின் ‘DEEP’ நிறுவனத்துடன் கைகோர்த்துள்ளதாகத் தெரிவிக்கின்றனர்.


கிருஷ்ணா-கோதாவரி, காம்பே மற்றும் மும்பை கடலோரப் பகுதிகளில் உள்ள வற்றிப்போன இயற்கை எரிவாயு தேக்கங்களை (Depleted gas reservoirs) பயன்படுத்துவது குறித்த நான்காவது விருப்பம் தற்போது ஆய்வில் உள்ளதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர். 


Original Link: 
Why is India staring at LPG shortage? 



 

Share:

வேளாண்மையியல் செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்துவது தொடர்பான அரசு திட்டங்கள் யாவை? -ரோஷ்னி யாதவ், குஷ்பூ குமாரி

 முக்கிய  அம்சங்கள்:


இந்தியாவின் பெண்  உழவர்களுக்கு, இது  ஒரு  முக்கிய  வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இந்தியாவின் வேளாண் தொழிலாளர் பிரிவில் பெண்கள்   43 சதவீதம் பங்களிக்கின்றனர். பெண்கள் பயிர் உற்பத்தியில் 50% மற்றும் கால்நடை தொடர்பான வேலைகளில் 70 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக  பங்களிக்கின்றன.


 இந்தியாவில்  பெண்களுக்கான மிகப் பெரிய வேலைவாய்ப்பு துறையாக வேளாண்மைத்துறை உள்ளது. ஊரக பகுதிகளில் வசித்து வரும் பெண்களுக்கு வேலைவாய்ப்பில்  55–60 சதவீதம் வரை வேளாண்மை துறை வழங்குகிறது.


இருப்பினும், பெண்கள் 13–14 சதவீதம் மட்டுமே நில உரிமைகளை (operational landholdings) வைத்துள்ளனர். அவர்களுக்கு நிறுவன அடிப்படையிலான கடன் வசதிகளுக்கான அணுகல் குறைவாகவே உள்ளது. மேலும், ஆண்களுடன் ஒப்பிடும்போது பெண்கள் 15–20 சதவீதம் குறைவாக  திறன் பேசி வைத்துள்ளனர். மேலும், இணையத்தை பயன்படுத்தும் வாய்ப்பும் அவர்களுக்கு   குறைவாக உள்ளது. டிஜிட்டல் பாகுபாட்டை (digital divide) குறைப்பது ஒரு சமூக இலக்காக மட்டுமல்ல, அது பொருளாதார வளர்ச்சியை பல மடங்கு உயர்த்தும் ஒரு முக்கிய காரணியாகவும் உள்ளது.


செயற்கை நுண்ணறிவு ஏற்கனவே உழவுத் தொழிலை மறுசீரமைத்து வருகிறது. செயற்கைக்கோள் அடிப்படையிலான ரிமோட் சென்சிங் மற்றும் கணினி பார்வை அமைப்புகள் இப்போது பயிர் அழுத்தம், பூச்சி பாதிப்பு மற்றும் ஊட்டச்சத்து குறைபாடுகளை துல்லியமாக கண்டறிந்து வருகின்றன. இந்திய வானிலை ஆய்வு மையத்தின் தரவுகள், மண் சுகாதார அட்டைகள் மற்றும் பயிர் வரலாறுகளை ஒருங்கிணைக்கும் இயந்திர கற்றல் மாதிரிகள் மகசூல் முன்னறிவிப்புகளை மேம்படுத்துகின்றன.


இந்த தொழில்நுட்பங்கள் மூன்று நாள்பட்ட கட்டுப்பாடுகளை நிவர்த்தி செய்கின்றன: அவை அறிவு மேலாண்மை சமச்சீரற்ற தன்மை, உள்ளீட்டு திறனின்மை மற்றும் காலநிலை மாறுபாடு ஆகும். இது போன்ற செயல்பாடுகள் பெண் உழவர்களுக்கு, நேரத்தை மிச்சப்படுத்துதல், குறைக்கப்பட்ட கடின உழைப்பு மற்றும் மேம்பட்ட உற்பத்தித்திறனாக மாறுகின்றன.


சிறுதானியங்கள் (millets), பருப்புகள், தோட்டக்கலை, சிறிய கால்நடை வளர்ப்பு மற்றும் வீட்டுத்தோட்ட/பின்னணியில் இருந்து  பணி செய்யும் தொழில்  போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய பல்வகை வேளாண்மைத் துறையில், பெண்கள் அதிக பங்கு வகித்தாலும், அது இன்னும் போதுமான அளவில் ஆய்வு செய்யப்படாததாகவும், டிஜிட்டல் மயமாக்கப்படாததாகவும், திட்டமிடப்பட்ட மாதிரிகள் உருவாக்கப்படாததாகவும் உள்ளது.




இது  வேளாண் நடைமுறைகளின் வரையறுக்கப்பட்ட பிரிவுகளுக்கு செயற்கை நுண்ணறிவு வழிமுறைகளை  சார்ந்து  இருக்கும் சூழலிற்கு வழிவகுக்கும். இந்த ஏற்றத்தாழ்வு மாதிரி பயிற்சியை பாதிக்கலாம். தரவுத்தொகுப்புகள் ஆண்களை மையமாகக் கொண்ட பொருட்களை விகிதாசாரமாக காட்டினால், ஆலோசனைக் கருவிகள் தவறுதலாக அந்த மதிப்புச் சங்கிலிகளுக்கே (value chains) முன்னுரிமை அளிக்கக்கூடும்.


பன்முகப்படுத்தப்பட்ட பொருட்களின் டிஜிட்டல் மயமாக்கலில் முதலீடு செய்தல், விவசாயிகள் உற்பத்தியாளர் அமைப்பு (Farmer Producer Organization (FPO))-நிலை தரவுகளை ஒருங்கிணைத்தல் மற்றும் பெண்களின் சுய உதவி குழுக்களை தரவு கூட்டாளர்களாகப் பயன்படுத்துதல் போன்றவை இந்த சமச்சீரற்ற தன்மையை சரிசெய்ய உதவும்.


முக்கியமான தொழில்நுட்ப மற்றும் நிறுவனம் சார்ந்த நடவடிக்கைகள் பின்வருமாறு: அவை குறைந்த அலைவரிசை அமைப்புகளை மேம்படுத்துதல்; பன்மொழி மற்றும் பேச்சுவழக்கு பயிற்சி பெற்ற மாதிரிகள்; பங்கேற்பு அடிப்படையிலான தரவு சேகரிப்பு மற்றும் பரிமாற்ற அமைப்புகள்; பாலின அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்ட செயல்திறன் அளவுகோல்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் அணுகல் முதலீடுகள் ஆகும்.


இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில்  வேளாண்மை தோராயமாக 15-18 சதவீதம் பங்களிக்கிறது. செயற்கை நுண்ணறிவின் மூலம் இயக்கப்படும் மேம்படுத்தல்களின்  மூலம் 5–10 சதவீதம் அளவுக்குக் கூட உற்பத்தித்திறன் உயர்ந்தால், அது  ஊரக  வருமானத்தை குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உயர்த்தக்கூடும். பெண்களை முறையாகச் சேர்த்தால், வீட்டு ஊட்டச்சத்து, கல்வி மற்றும் உள்ளூர் நிறுவனங்களில் ஏற்படும்  அதிக  விளைவுகள் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்.


பாலின உணர்வுள்ள வடிவமைப்பு, சரியான தரவு சமச்சீரற்ற தன்மை மற்றும் டிஜிட்டல் அணுகல் இடைவெளிகளை மூடுவது போன்றவற்றில் செயற்கை நுண்ணறிவின் உத்திகளை ஒருங்கிணைத்தால், தொழில்நுட்பம் உற்பத்தித்திறனை மட்டுமல்ல, அதன் மூலம் சமத்துவத்தை வேகப்படுத்த முடியும். சர்வதேச பெண்  உழவர்கள் ஆண்டில், இந்தியாவின் செயற்கை நுண்ணறிவு  புரட்சியை உள்ளடக்கிய வேளாண் மாற்றத்திற்கு ஏற்ப மாற்ற நாம் முயற்சிக்க வேண்டும். இது தேசத்திற்கு உணவளிக்கும் பெண்களின் பங்களிப்பை அங்கீகரித்து அவர்களின் பங்களிப்பை அதிகரிக்கும்.


உங்களுக்குத் தெரியுமா:


Bharat-VISTAAR என்பது செயற்கை நுண்ணறிவால் இயங்கும் பல்வேறு மொழிகளை கொண்ட கருவியாகும். இது உழவர்களுக்கு அவர்களின் தாய்மொழியில் திறன்பேசி அல்லது எளிய தொலைபேசி அழைப்பு மூலம் தகவல்களை வழங்குகிறது. இந்த கருவி பயிர் திட்டமிடல், வேளாண் நடைமுறைகள், பூச்சிகள், வானிலை முன்னறிவிப்புகள், சந்தைகள், திட்டத் தகவல், தகுதி, பயன்பாடுகள் மற்றும் குறைகள் குறித்த வழிகாட்டுதலை வழங்குகிறது. உழவர்களுக்கு தேவையான தகவல்களை அணுக இது ஒரு "டிஜிட்டல் வாசலாக" செயல்படுகிறது.


— கிசான் இ-மித்ரா (Kisan e-Mitra) என்பது பிரதமர் கிசான் சம்மன் நிதி திட்டம் குறித்த உழவர்களின் கேள்விகளுக்கு உதவ செயற்கை நுண்ணறிவால்-இயங்கும் உரையாடும் இயலி (Chatbot) ஆகும். இது PM-KISAN திட்டத்தின் செயல்திறனையும் அணுகலையும் மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அதே நேரத்தில் உழவர்களின் கேள்விகளுக்கு "உடனடி, தெளிவான மற்றும் துல்லியமான" பதில்களை வழங்குகிறது. இது 11 பிராந்திய மொழிகளை மேம்படுத்துகிறது மற்றும் பிற அரசு திட்டங்களுக்கு உதவுவதற்காக உருவாகி வருகிறது.


வேளாண் துறையில் தரவை ஒரே தளத்தில் ஒருங்கிணைப்பதற்கான மையத்தின் டிஜிட்டல் பொது உள்கட்டமைப்பு (Digital Public Infrastructure (DPI)) திட்டத்தின்  ஒரு பகுதியாக AgriStack 2024-ல் தொடங்கப்பட்டது.


 வேளாண் துறையில் மூன்று அடிப்படை பதிவேடுகள் அல்லது தரவுத்தளங்களை AgriStack கொண்டுள்ளது: அவை உழவர்கள் பதிவேடு, புவி-குறிப்பிடப்பட்ட ஊரக வரைபடங்கள் மற்றும் பயிர் விதைப்பு பதிவேடு ஆகும். இவை அனைத்தும் மாநில அரசுகள் அல்லது யூனியன் பிரதேசங்களால் உருவாக்கப்பட்டு பராமரிக்கப்படுகின்றன.


Original article :  What are the government schemes related to use of AI in agriculture? -Roshni Yadav, Khushboo Kumari

Share:

நிதி ஆணையம் எவ்வாறு நிதி கட்டுப்பாட்டின் தூணாக செயல்படுகிறது? -புஷ்பேந்திர சிங் மற்றும் அர்ச்சனா சிங்

 கூட்டுறவு கூட்டாட்சி அமைப்பைத் தக்க வைத்துக் கொண்டு, 16வது நிதி ஆணையம் ஒரு புதிய அணுகுமுறையைக் காட்டியுள்ளது. ஒவ்வொரு மாநிலமும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் எவ்வளவு பங்களிக்கிறது என்பதைக் கருத்தில் கொள்வது மற்றும் மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்படும் பணத்தில் கூடுதல் நிபந்தனைகளை இணைப்பது போன்ற நடவடிக்கைகளை இது பரிந்துரைத்துள்ளது. இந்த அமைப்பு மாநிலங்கள் தங்கள் நிதிகளை பொறுப்புடன் நிர்வகிக்க ஊக்குவிக்குமா அல்லது மாநிலங்களின் நிதி சுதந்திரத்தைக் குறைக்குமா என்பதுதான் முக்கிய கேள்வியாக உள்ளது.


ஒவ்வொரு கூட்டாட்சி அமைப்பின் மையத்திலும் ஒரு அடிப்படை கேள்வி உள்ளது: பொது நிதியை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்? இந்தியாவில், இந்தக் கேள்விக்கு நிதி ஆணையம் மூலம் பதிலளிக்கப்படுகிறது. 1950-ல் இந்தியா தனது அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டபோது, ​​​​அது ஒரு கடுமையான பிரச்சினையை எதிர்கொண்டது. நிதி அதிகாரங்களை மத்திய அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையில் எவ்வாறு பிரிக்க வேண்டும்? என்பதுதான்.


அரசியலமைப்பின் 7-வது அட்டவணை மத்திய அரசுக்கும், மாநிலங்களுக்கும் இடையில் சட்டமன்ற அதிகாரங்களைப் பிரித்திருந்தாலும், நிதி அதிகாரங்களின் விநியோகம் பெரும்பாலும் சீரற்றதாகவே இருந்தது. மத்திய அரசு அதிக உற்பத்தி வருவாய் ஈட்டும் வரிகளைக் கட்டுப்படுத்தியது. அதேநேரத்தில், மாநிலங்கள் சுகாதாரம், கல்வி, விவசாயம் மற்றும் உள்ளூர் நிர்வாகம் போன்ற துறைகளில் பெரிய செலவினப் பகுதிகளுக்கு பொறுப்பாக இருந்தன.


இந்த ஏற்றத்தாழ்வை நிவர்த்தி செய்வதற்காக, அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 280-ன் கீழ் நிதி ஆணையத்தை உருவாக்கியது. இந்திய குடியரசுத் தலைவர் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஒரு ஆணையத்தை அமைப்பதை இது கட்டாயமாக்குகிறது. ஆணையம் பின்வருவனவற்றில் பரிந்துரைகளை வழங்குகிறது:


  • மத்திய அரசுக்கும், மாநிலங்களுக்கும் இடையிலான மத்திய வரிகளைப் பகிர்ந்தளிப்பது செங்குத்து அதிகாரப் பகிர்வு (vertical devolution) என்று அழைக்கப்படுகிறது. 


  • வெவ்வேறு மாநிலங்களுக்கிடையில் மாநிலங்களின் பங்கைப் பகிர்ந்தளிப்பது கிடைமட்ட அதிகாரப் பகிர்வு (horizontal devolution) என்று அழைக்கப்படுகிறது.


  • மாநிலங்களுக்கு மானிய உதவிகளை நிர்வகிக்கும் கொள்கைகள் அரசியலமைப்புப் பிரிவு 275 இன் கீழ் குறிப்பட்டுள்ளன.


அரசியலமைப்புப் பிரிவு 270 மத்திய வரிகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்கான அடிப்படையை வழங்குகிறது. அதேநேரத்தில், பிரிவு 275 கூடுதல் வளங்கள் தேவைப்படும் மாநிலங்களை ஆதரிக்க ஒன்றியப் பிரதேசம் அனுமதிக்கிறது.


நிதி ஆணையம் ஒரு நடுநிலை அரசியலமைப்பு அமைப்பாக உருவாக்கப்பட்டது. அதன் பரிந்துரைகள் பிரிவு 281 இன் கீழ் பாராளுமன்றத்திற்கு வழங்கப்படுகின்றன. இந்த பரிந்துரைகள் மாநிலங்களுக்கு இடையே பணம் எவ்வாறு பகிரப்படுகிறது, அரசாங்க கடமைகள் எவ்வாறு நிதியளிக்கப்படுகின்றன மற்றும் காலப்போக்கில் கூட்டாட்சி அமைப்பு எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதைப் பாதிக்கிறது.


நிதி ஆணையம் எவ்வாறு உருவாகியுள்ளது?


1951-ம் ஆண்டு அதன் முதல் கூட்டத்திலிருந்து இந்திய ஒன்றியத்தின் நிதி சமநிலையை வடிவமைப்பதில் நிதி ஆணையம் முக்கிய பங்கு வகித்துள்ளது. காலப்போக்கில், அதன் பங்கு மாறிவிட்டது. 1950ஆம் ஆண்டு முதல் 1980ஆம் ஆண்டு வரை, சமநிலைப்படுத்தலில் முக்கிய கவனம் செலுத்தப்பட்டது. மாநிலங்கள் அடிப்படை செலவினங்களைச் சமாளிக்க முடியும் என்பதை உறுதி செய்வதற்காக நிதி ஆணையம் வருவாய் பற்றாக்குறை மானியங்களை பெரிதும் நம்பியிருந்தது. இதற்கான அணுகுமுறை எளிமையானது. ஒரு மாநிலத்தின் வரிகளில் அதன் பங்கைப் பெற்ற பிறகும் அதன் வருவாய் போதுமானதாக இல்லாவிட்டால், அதற்கான இடைவெளியை நிரப்ப மத்திய அரசு நிதி வழங்கும்.


1990-களில், இதற்கான அணுகுமுறை மாறத் தொடங்கியது. நிதி ஆணையம் இடைவெளி நிரப்பும் முறையைப் பின்பற்றுவதை நிறுத்தியது. முன்னதாக, மாநிலங்களின் நிதிப் பற்றாக்குறையை மட்டுமே அது ஈடுகட்டியது. பின்னர் அது நெறிமுறை மதிப்பீடுகளுக்கு மாறியது. மாநிலங்கள் நியாயமான நிதி முயற்சியை மேற்கொண்டால் மாநில நிதி எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை மதிப்பிடத் தொடங்கியது. 2000-களில் நிதிப் பொறுப்பு கட்டமைப்பு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்தக் கட்டமைப்பு நிதி ஒழுக்கத்தை ஊக்குவிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டது. இந்தக் கட்டத்தில், நிதி ஆணையம் நிதி ஒழுக்கத்தின் முக்கியத் தூணாக மாறியது. இது பற்றாக்குறைகள் மற்றும் தங்கள் கடனை மிகவும் கவனமாகவும் பொறுப்புடனும் நிர்வகிக்க மாநிலங்களை ஊக்குவித்தது.


14-வது நிதி ஆணையத்துடன் (2015-20) ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. இது மத்திய வரிகள் மற்றும் கடமைகளின் பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பில் மாநிலங்களின் பங்கை 32 சதவீதத்திலிருந்து 42 சதவீதமாக உயர்த்தியது. இந்த நடவடிக்கை மாநிலங்களுக்கு அதிக நிதி சுயாட்சியை வழங்கியது. ஆனால், ஜம்மு & காஷ்மீர் மறுசீரமைப்பைத் தொடர்ந்து 15-வது நிதி ஆணையம் (2021-26) பங்கை 41 சதவீதமாக திருத்தியது. மேலும், 16-வது நிதி ஆணையம் (2026-31) அதைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது.


எனவே, நிதி ஆணையத்தின் பங்கு வருவாய் இடைவெளிகளைக் குறைப்பதில் இருந்து விதி அடிப்படையிலான நிதி கூட்டாட்சியை வடிவமைப்பது வரை இது செயல்பட்டது. இந்த அமைப்பில், நிதி பரிமாற்றங்கள் ஊக்கத்தொகைகளுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. அவை நிதி ஒழுக்கம் மற்றும் பொறுப்புணர்வுடனும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.


செங்குத்து அதிகாரப் பகிர்வு : நிலைத்தன்மை அல்லது கட்டுப்பாடு?


இந்தியாவில் நிதி ஏற்றத்தாழ்வு பிரச்சினை நீடித்து வருகிறது. வருமான வரி, பெருநிறுவன வரி மற்றும் பொருட்கள் மற்றும் சேவை வரியின் (ஜிஎஸ்டி) பெரும் பங்கு போன்ற வருவாய் ஆதாரங்களை மத்திய அரசு கட்டுப்படுத்துகிறது. அதேநேரத்தில், மாநிலங்கள் செலவினங்களில் பெரும்பகுதியை ஏற்கின்றன. ஒன்றிய அரசு வரிகள் எவ்வாறு பகிரப்படுகின்றன என்பதை பரிந்துரைப்பதன் மூலம் நிதி ஆணையம் இந்த இடைவெளியைக் குறைக்கிறது. இது வருவாயை நேரடியாக விநியோகிப்பதில்லை. இருப்பினும், இந்தியாவில் நிதி கூட்டாட்சி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை இது வடிவமைக்கிறது.


ஒன்றிய அரசு வரி வருவாய்கள் மாநிலங்களுடன் எவ்வாறு பகிரப்படுகின்றன என்பதை நிதி ஆணையம் தீர்மானிக்கிறது. இந்த செயல்முறை செங்குத்து அதிகாரப் பகிர்வு என்று அழைக்கப்படுகிறது. முன்னர் குறிப்பிட்டது போல், 16-வது நிதி ஆணையம் மத்திய வரிகள் மற்றும் கடமைகளின் பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பில் மாநிலங்களின் பங்கை 41 சதவீதமாக தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது.


இருப்பினும், இந்தப் பங்கு பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பிற்கு மட்டுமே பொருந்தும். மத்திய அரசின் முழு வரி வருவாய்களுக்கும் பொருந்தாது. மாநிலங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்படாத செஸ் வரிகள் மற்றும் கூடுதல் கட்டணங்களைத் தவிர்த்து, 2025-26 ஆம் ஆண்டில் பிரிக்கக்கூடிய தொகுப்பு மையத்தின் மொத்த வரி வருவாயில் சுமார் 81 சதவீதத்தை உருவாக்கியது. இதன் பொருள், நிலையான 41 சதவீத அதிகாரப் பகிர்வுடன் கூட, மாநிலங்களுக்குக் கிடைக்கும் பயனுள்ள நிதி இடமாக மத்திய அரசு அதன் வருவாயை எவ்வாறு உயர்த்துகிறது என்பதைப் பொறுத்தது.


பல மாநிலங்கள் மத்திய வரிகளில் தங்கள் பங்கை 45–50 சதவீதமாக அதிகரிக்கவும், செஸ் வரி மற்றும் கூடுதல் கட்டண வரிகளுக்கு வரம்பை நிர்ணயிக்கவும் கோரி வருகின்றன. இருப்பினும், நிதி ஆணையம் இந்தக் கோரிக்கைகளை ஏற்கவில்லை. இதன் விளைவாக, முக்கிய பங்கு மாறாமல் உள்ளது. இருப்பினும், விவாதம் தொடர்கிறது. 41 சதவீத நிலைத்தன்மையா அல்லது குறைந்து வரும் மொத்த நிதித் தொகுப்பில் உள்ள தடையா? என்பதுதான் முக்கிய கேள்வியாக உள்ளது.


கிடைமட்ட அதிகாரப் பகிர்வு : சலுகைகள் மற்றும் சமபங்குகளை மாற்றுதல்


மத்திய மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான மத்திய வரிகளின் பங்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டவுடன், அடுத்த படி கிடைமட்ட அதிகாரப் பகிர்வு (Horizontal devolution) ஆகும். இந்த தொகுப்பு மாநிலங்களுக்கு இடையே எவ்வாறு நிதி பிரிக்கப்படுகிறது என்பதை தீர்மானிக்கிறது. வழக்கமாக, சமபங்கு முக்கிய வழிகாட்டும் கொள்கையாக (guiding principle) இருந்தது. பின்தங்கிய மாநிலங்கள் பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகளை நிவர்த்தி செய்ய பெரிய இடமாற்றங்களைப் பெறுகின்றன.


16-வது நிதி ஆணையம் இந்த அணுகுமுறையைத் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது. கிடைமட்ட அதிகாரப் பகிர்வில் பல்வேறு காரணிகள் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. அவற்றில் பின்வருவன அடங்கும். 


வருமான தூரம் (Income distance) என்பது பின்தங்கிய மாநிலங்களின் தனிநபர் வருமானம் வளர்ந்த மாநிலங்களை விட எவ்வளவு பின்தங்கியுள்ளது என்பதை இது அளவிடுகிறது. நிதி சமபங்கை மேம்படுத்துவதற்காக 16-வது நிதி ஆணையம் இந்த காரணிக்கு 42.5 சதவீத நிலையை ஒதுக்கியுள்ளது.


மக்கள்தொகை (2011) மற்றொரு காரணியாகும். இதற்கு 17.5 சதவீதத்தைக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.


இதில், மக்கள்தொகை செயல்திறன், பரப்பளவு மற்றும் வனப்பகுதி ஆகியவையும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. இந்த காரணிகள், ஒவ்வொன்றும் 10 சதவீதம் முக்கியத்துவத்தைப் பெறுகின்றன.


மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) பங்களிப்பு விதிமுறையில் ஒரு புதிய காரணியாகும். இதற்கு 10 சதவீத முக்கியத்துவத்தை ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது.


மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் பங்களிப்பைச் சேர்ப்பது, தேசிய உற்பத்தியை உருவாக்குவதில் பொருளாதார ரீதியாக வலுவான மாநிலங்களின் பங்கை அங்கீகரிக்க முயல்கிறது. எனவே, இந்த விதிமுறை சமநிலையை முயற்சிக்கிறது. பின்தங்கிய மாநிலங்களை ஆதரித்தல், அதேநேரத்தில் பொருளாதார ரீதியாக சிறப்பாக செயல்படும் மாநிலங்களுக்கு இது வெகுமதி அளிக்கிறது.






அளவுகோல்கள்

15வது நிதி ஆணையம் (2021-26)

16வது நிதி ஆணையம் (2026-31)

வருமான தூரம்

45.0

42.5

மக்கள் தொகை (2011)

15.0

17.5

மக்கள்தொகை செயல்திறன்

12.5

10.0

பரப்பளவு

15.0

10.0

வனம் & சூழலியல்

10.0

10.0

வரி மற்றும் நிதி முயற்சி

2.5

–

மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் பங்களிப்பு

–

10.0

மொத்தம்

100

100

அட்டவணை 1: மத்திய வரிகளின் கிடைமட்டப் பகிர்வுக்கான அளவுகோல்கள்


மானிய உதவிகள்: ஆதரவிலிருந்து நிபந்தனைக்குட்பட்ட இடமாற்றங்கள் வரை


நிதி ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளின் 3-வது முக்கியமான பகுதி மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்படும் மானியங்கள் தொடர்பானது. முந்தைய ஆணையங்கள் பெரும்பாலும் வருவாய் பற்றாக்குறை மானியங்களைப் பயன்படுத்தின. இந்த மானியங்கள் மாநிலங்கள் தங்கள் வருமானத்திற்கும் செலவினத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியை நிரப்ப உதவியது. 16-வது நிதி ஆணையம் இந்த அணுகுமுறையிலிருந்து விலகி, அத்தகைய மானியங்களை நிறுத்தியுள்ளது.


அதற்கு பதிலாக, ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு சுமார் ₹9.47 லட்சம் கோடி மானியங்களை பரிந்துரைத்துள்ளது. இந்தத் தொகையில், ₹7.91 லட்சம் கோடி கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மானியங்கள் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. 80 சதவீதம் அடிப்படை மானியங்களாக வழங்கப்படுகிறது. 20 சதவீதம் செயல்திறன் சார்ந்த மானியங்களாக வழங்கப்படுகிறது. இந்த நிதியை வெளியிடுவது சில நிபந்தனைகளைப் பொறுத்தது. மாநிலங்கள் தணிக்கை செய்யப்பட்ட கணக்குகளை சமர்ப்பிக்க வேண்டும். மாநில நிதி ஆணையங்களும் சரியாகச் செயல்பட வேண்டும்.


இந்த மாற்றம் முக்கியத்துவத்தில் மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. மாநிலங்களுக்கான பரிமாற்றங்களும் தொடரும்.  இருப்பினும், அவை இப்போது நிறுவன செயல்திறன் மற்றும் நிதி ஒழுக்கத்துடன் இணைக்கப்படும். வருவாய் இடைவெளிகளை ஈடுகட்ட அவை இனி எளிய ஆதரவாக இருக்காது.


வகை

15வது நிதி ஆணையம்

(2021-26)

16வது நிதி ஆணையம்

(2026-31)

கிராமப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள்

2.36 லட்சம் கோடி

4.35 லட்சம் கோடி

நகர்ப்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள்

1.21 லட்சம் கோடி

3.56 லட்சம் கோடி

பேரிடர் மேலாண்மை மானியங்கள்

1.60 லட்சம் கோடி

1.56 லட்சம் கோடி

வருவாய் பற்றாக்குறை மானியங்கள்

2.94 லட்சம் கோடி

நிறுத்தப்பட்டது

துறை சார்ந்த மானியங்கள்

1.29 லட்சம் கோடி

நிறுத்தப்பட்டது

மாநிலம் சார்ந்த மானியங்கள்

0.49 லட்சம் கோடி

நிறுத்தப்பட்டது

மொத்த மானியங்கள்

10.68 லட்சம் கோடி

9.47 லட்சம் கோடி

அட்டவணை 2: 15வது நிதி ஆணையத்திற்கு எதிராக 16வது நிதி ஆணையத்திற்கு மானியங்கள்


நிதி கட்டுப்பாட்டின் முக்கியத்துவம்


நிதி ஆணையம் நிதி கட்டுப்பாட்டிற்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது. சமீப காலங்களில், பல மாநிலங்கள் செலவினங்களுக்கு நிதியளிக்க பொது நிறுவனங்கள் மூலம் நிதிநிலை அறிக்கைக்கு வெளியே கடன்களை நம்பியுள்ளன. அதேநேரத்தில், அவை தங்கள் பற்றாக்குறைகள் பரிந்துரைக்கப்பட்ட வரம்புகளுக்குள் இருப்பதாக அதிகாரப்பூர்வமாகக் காட்டின. பொது நிதிகளில் வெளிப்படைத்தன்மையை வலுப்படுத்த, அத்தகைய கடன்களை வெளிப்படுத்தி மாநில நிதிநிலை அறிக்கைகளில் இணைக்க வேண்டும் என்று நிதி ஆணையம் பரிந்துரைக்கிறது.


இந்தப் பிரச்சனை, இந்தியாவின் பரந்த கடன் நிலைமையுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் ஒருங்கிணைந்த கடன் 2026-27 நிதியாண்டில் மொத்த பொருளாதாரத்தில் (GDP) சுமார் 77.3 சதவீதமாகும். நிதி ஒருங்கிணைப்பு இலக்குகள் பின்பற்றப்பட்டால், 2030-31 ஆம் ஆண்டுக்குள் அதை 73.1 சதவீதமாகக் குறைப்பதே இதன் நோக்கமாகும்.


இந்த நிலைமையை ஆதரிக்க, மாநிலங்கள் தங்கள் நிதிப் பற்றாக்குறையை மொத்த மாநில உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GSDP) 3 சதவீதத்திற்குள் வைத்திருக்க வேண்டும் என்றும், மத்திய அரசு அதன் பற்றாக்குறையை 3.5 சதவீதமாகக் குறைக்க வேண்டும் என்றும் ஆணையம் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.


குறியீடு

பரிந்துரை

மாநிலத்தின் நிதி பற்றாக்குறை வரம்பு

2030-31 நிதியாண்டுக்குள்  மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 3%

மத்தியத்தின் நிதி பற்றாக்குறை இலக்கு

2030-31 நிதியாண்டுக்குள் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 3.5%

ஒருங்கிணைந்த கடன் (மத்திய + மாநிலங்கள்)

மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 77.3% (2026-27)-- 2030-31 நிதியாண்டுக்குள் 73.1%

பட்ஜெட் அல்லாத கடன்கள்

நிறுத்தப்பட்டு நிதி பற்றாக்குறையில் சேர்க்கப்படும்

அட்டவணை 3: 16வது நிதி ஆணையத்தால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நிதி இலக்குகள்


எனவே, 16-வது நிதி ஆணையம் கூட்டுறவு கூட்டாட்சியின் கட்டமைப்பை அப்படியே வைத்திருக்கிறது. இருப்பினும், வருவாய் பற்றாக்குறை மானியங்களை நீக்குதல், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி பங்களிப்பை அறிமுகப்படுத்துதல், பற்றாக்குறை வரம்புகள் மற்றும் பரிமாற்றங்களில் அதிக நிபந்தனைகள் போன்ற அணுகுமுறையில் மாற்றத்தைக் குறிக்கின்றன. இது இந்த கட்டமைப்பு பொறுப்பான நிதிகளை ஊக்குவிக்கிறதா அல்லது மாநிலங்களின் நிதி சுயாட்சியைக் கட்டுப்படுத்துகிறதா? என்ற ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது.


Original article :  How Finance Commission becomes an anchor of fiscal discipline? -Pushpendra Singh and Archana Singh

Share: