தன்னிச்சையான கைது நடவடிக்கைகளுக்கு எதிரான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை உச்சநீதிமன்றம் வலுப்படுத்தியுள்ளது. அதன்படி, கைது செய்யப்படும் ஒவ்வொரு நபருக்கும் அதற்கான காரணங்கள் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், அரசியலமைப்பின் 21 மற்றும் 22-வது பிரிவுகளின்கீழ் அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்புகள், நீதிமன்ற வழிகாட்டுதல்களுடன் இணைந்து, கைது செய்வதற்கான அரசின் அதிகாரத்தையும் தனிநபரின் தனிப்பட்ட சுதந்திரம் மற்றும் கண்ணியத்திற்கான உரிமையையும் சமநிலைப்படுத்த முயற்சிக்கின்றன என்றும் தீர்ப்பளித்துள்ளது.
ஜனநாயக நெறிமுறைகளை வலுப்படுத்தவும், அரசின் அதிகாரமும் குடிமக்களின் சுதந்திரமும் சரியான முறையில் சமநிலைப்படுத்தப்படுவதை உறுதி செய்யவும், இந்தியாவில் கைது நடவடிக்கைகளின் அரசியலமைப்புச் செல்லுபடித்தன்மை ஆராயப்பட வேண்டும். சமீபத்தில், விஹான் குமார் vs ஹரியானா மாநிலம்-2025 (Vihaan Kumar vs State of Haryana) வழக்கில், கைது செய்யப்படும் ஒவ்வொரு நபருக்கும் கைதுக்கான காரணங்கள் முறையாகவும் அர்த்தமுள்ள வகையிலும் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இத்தகவலை வழங்கத் தவறினால், அது அரசியலமைப்பின் 22(1) பிரிவையும், குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (Criminal Procedure Code) 50-வது பிரிவையும் (BNSS, 2023-ன் பிரிவு 47) மீறிய செயலாகக் கருதப்படும்.
சில சமயங்களில், கைது குறித்த விவரங்கள் கைது செய்யப்பட்ட நபரின் உறவினர்களுக்கு மட்டுமே தெரிவிக்கப்படுகின்றன. இது வெறும் பழக்கவழக்கமாக மாறிவிடக்கூடும். இதைக் கருத்தில் கொண்டு, கைது குறித்த விவரங்களை உறவினர்களுக்குத் தெரிவிப்பதோ அல்லது தெளிவற்ற பதிவுகளை வழங்குவதோ அரசியலமைப்புத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யாது என்று இத்தீர்ப்பு தெளிவுபடுத்துகிறது. எனவே, கைது செய்யப்பட்ட நபருக்கு, அவர் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் கைதுக்கான காரணங்கள் நேரடியாகத் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும். இது, அரசின் அதிகாரத்தைத் தன்னிச்சையாகப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கும் அரசியலமைப்புத் தத்துவத்திற்கு இணக்கமானதாக உள்ளது.
சட்டப் பாதுகாப்புகள்
ஆரம்பக்கட்ட கைது அரசியலமைப்பிற்கு விரோதமானது என்றால், அதைத் தொடர்ந்த நீதிமன்றக் காவல் (remand orders) உத்தரவுகளும் சட்டவிரோதமானதாகக் கருதப்படும் என்று நீதிமன்றம் கருத்து தெரிவித்துள்ளது. மேலும், அரசியலமைப்பின் பிரிவு 22(2), குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (CrPC) பிரிவு 57 (BNSS, 2023-இன் பிரிவு 58) ஆகியவற்றின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய, கைது குறிப்பாணையில் (arrest memo) கைது செய்யப்பட்ட நேரம் குறிப்பிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். இந்த அரசியலமைப்பு மற்றும் சட்ட விதிகளின்படி, பயண நேரத்தைத் தவிர்த்து, கைது செய்யப்பட்ட நபரை 24 மணி நேரத்திற்குள் காவல்துறை ஒரு உள்ளூர் நீதிபதியிடம் ஆஜர்படுத்த வேண்டும்.
காவலில் இழிவான நடத்தையைக் கண்டித்த நீதிமன்றம், அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவின் 21 இன் கீழ் கண்ணியத்திற்கான உரிமையை உறுதிசெய்ததுடன், எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற விதிமீறல்களைத் தடுக்க தனது நடைமுறைகளைத் திருத்தும்படி அரசுக்கு உத்தரவிட்டது. இவ்வாறு, இந்தத் தீர்ப்பு இந்தியாவின் குற்றவியல் நீதி அமைப்பில் தனிநபர் சுதந்திரத்தையும், நடைமுறை நியாயத்தையும் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு வலுவான முன்னுதாரணத்தை அமைக்கிறது.
கைது (Arrest) மற்றும் தடுப்புக்காவல் (detention) இரண்டும் வெவ்வேறானவை. தடுப்புக்காவல் (detention) என்பது விசாரணைக்காக ஒருவரைத் தற்காலிகமாகத் தடுத்து வைப்பதாகும். இதில் அவர் மீது எந்தக் குற்றமும் சுமத்தப்படுவதில்லை. ஆனால், கைது (Arrest) என்பது ஒரு நபர் குற்றம் செய்துள்ளார் என்று நம்புவதற்குப் போதுமான காரணம் இருக்கும்போது, அவரை முறையாகக் காவல் துறையின் காவலில் எடுப்பதாகும். எனவே, காவல்துறைக்கு நியாயமான சந்தேகம் இருக்கும்போது தடுப்புக்காவல் (detention) நிகழ்கிறது. மறுபுறம், ஒருவரை முறையாகக் காவலில் எடுக்க காவல்துறைக்கு வலுவான சாத்தியமான காரணம் தேவைப்படுகிறது. சட்டப்பிரிவு 22, கைது மற்றும் தடுப்புக்காவல் ஆகிய இரண்டையும் கையாள்கிறது. மேலும், சாதாரண காயம் ஏற்படுத்துதல், அவதூறு போன்ற அறிக்கைக்குட்பட்ட குற்றங்களுக்குக் கைது செய்ய பிடி ஆணை (warrant) தேவைப்படுகிறது. அதேசமயம் கொலை, பாலியல் வன்கொடுமை போன்ற அறிக்கைக்குட்பட்ட குற்றங்களில் பிடி ஆணை இல்லாமலேயே (warrant) கைது செய்யப்படுகிறது.
கைது தொடர்பான நீதிமன்றத்தின் வழிகாட்டுதல்கள்
அர்னேஷ் குமார் vs பீகார் மாநிலம்-2014 (Arnesh Kumar vs State of Bihar) வழக்கில், குற்றவியல் சட்டங்கள் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதைத் தடுப்பதற்காக, கைது நடவடிக்கைகள் குறித்த வழிகாட்டுதல்களை உச்சநீதிமன்றம் வகுத்தது. ஒரு நபரைத் துன்புறுத்துவதற்கான ஒரு கருவியாகச் சட்டம் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது. இதைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, பொய்யான அல்லது ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டுகளின் அடிப்படையில் குற்றவியல் வழக்குகளைத் தொடர அனுமதிப்பது, சட்ட நடைமுறையைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதற்குச் சமமாகும் என்பதும், அரசியலமைப்பால் பாதுகாக்கப்படும் நீதியின் மிக முக்கியமான வடிவமாகக் கருதப்படும் இயற்கை நீதி (natural justice) என்ற கருத்தாக்கத்திற்கும் அது முரணாக அமைகிறது என்பதும் தெளிவாகிறது.
ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் குறைவான சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்படக்கூடிய வழக்குகளில், கைது நடவடிக்கை என்பது ஒரு விதிவிலக்காகவே இருக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (CrPC) பிரிவு 41-ன்கீழ் (BNSS-ன் பிரிவு 35-ன்கீழ்) ஒரு கைது அவசியமா என்பதை காவல்துறை தீர்மானிக்க வேண்டும். எனவே, கைது செய்யும் அதிகாரம் காவல்துறைக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது என்பதற்காக மட்டுமே வழக்கமான கைதுகளைச் செய்ய முடியாது. கைது செய்வதற்கான அவசியம் முறையாக நியாயப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
தனிப்பட்ட சுதந்திரம் அரசியலமைப்பின் ஒரு முக்கியப் பகுதி என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. தேவையற்ற கைது நடவடிக்கைகள் ஒரு நபரின் நற்பெயருக்குக் களங்கம் விளைவிப்பதோடு, அவர்களின் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தையும் மீறுவதாக அமையும்.
கைது மற்றும் தடுப்புக் காவல் ஆகியவற்றின் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தன்மை
அரசியலமைப்பு சட்டப்பிரிவு-22, தனிநபரின் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்வதற்காக கைது மற்றும் தடுப்புக்காவலில் இருந்து பாதுகாக்கிறது. எனவே இது சட்டப்பிரிவு 21-இன் கீழ் உள்ள தனிநபர் சுதந்திரம் என்ற கருத்துடன் நேரடித் தொடர்பைக் கொண்டுள்ளது. அரசியலமைப்பு சட்டப்பிரிவு-22, கைது செய்யப்பட்ட ஒரு நபருக்கு முக்கியமான நடைமுறைப் பாதுகாப்புகளை வழங்குகிறது. அவற்றுள், கைதுக்கான காரணங்களை அறிந்துகொள்ளும் உரிமை அந்த நபருக்கு உண்டு, கூடிய விரைவில் தனது வழக்கறிஞரைக் கலந்தாலோசித்து அவர் மூலம் வாதாடும் அல்லது தற்காத்துக்கொள்ளும் உரிமை அந்த நபருக்கு உண்டு, இறுதியாக, கைது செய்யப்பட்ட 24 மணி நேரத்திற்குள் அந்த நபர் அருகிலுள்ள நீதித்துறை நடுவர் (Magistrate) முன்னிலையில் ஆஜர்படுத்தப்பட வேண்டும்.
இந்த நடைமுறைப் பாதுகாப்புகள் பொருந்தாத தடுப்புக் காவல் (detention) என்ற கருத்தையும் குறிப்பிடுகிறது. இந்தியாவில் தடுப்புக் காவலுக்கான வரையறையானது, 1914-ம் ஆண்டின் 'டிஃபென்ஸ் ஆஃப் தி ரியல்ம் ஆக்ட்' (Defence of the Realm Act) சட்டத்தின் ஒழுங்குமுறை 14-பி (Regulation 14-B) என்ற பிரிட்டிஷ் சட்டத்தால் ஈர்க்கப்பட்டது. தண்டனை நோக்கம் இல்லாத அனைத்துத் தடுப்புக் காவல்களும் தடுப்புக் காவல்களாகக் கருதப்படலாம் என்று அந்த ஒழுங்குமுறை கூறுகிறது. தடுப்புக் காவல் (detention) மூன்று மாதங்களுக்குத் தொடரலாம். மேலும் இந்தக் காலத்திற்கு அப்பாலும் காவல் நீட்டிக்கப்பட வேண்டுமானால், ஆலோசனைக் குழு (Advisory Board) அந்த தடுப்புக் காவல் காலநீட்டிப்பிற்கு அனுமதி அளிக்க வேண்டும்.
இவ்வாறு, அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு-22, ஒருவரைக் கைது செய்வதிலிருந்தோ அல்லது தடுப்புக்காவலில் இருந்தோ பாதுகாக்கிறது. இது அரசின் எந்தவொரு தன்னிச்சையான நடவடிக்கைக்கும் எதிராக அவரது சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதைக் குறிக்கிறது. இருப்பினும், கைது மற்றும் தடுப்புக்காவலில் வைப்பதற்கான அதிகாரம், குறிப்பிட்ட சூழல்களில் ஒரு நபரின் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் அரசுக்கு உள்ளது என்பதையும் காட்டுகிறது.
அரசியலமைப்பில் தனிநபர் சுதந்திரம் (personal liberty) என்பது, முழு அரசியலமைப்புத் திட்டத்தில் உள்ள இயற்கை நீதிக் கோட்பாட்டில் (natural justice) வேரூன்றியுள்ளது. மேலும், மனேகா காந்தி vs இந்திய ஒன்றியம்-1978 (Maneka Gandhi vs Union of India) வழக்கில் உச்சநீதிமன்றத்தால் விளக்கப்பட்டுள்ள இந்திய அரசியலமைப்பின் தங்க முக்கோணம் (Golden Triangle), சரத்து 21, சரத்துகள் 14 மற்றும் 19 உடன் தொடர்புடையது என்பதைக் காட்டுகிறது. இவ்விரு பிரிவுகளில், பிரிவு 14 தன்னிச்சையான செயல்பாடுகளை எதிர்க்கிறது. இது 'உள்ளடக்க ரீதியான இயற்கை நீதிக்கு' (substantive natural justice) அடிப்படையை வழங்குகிறது. மறுபுறம், பிரிவு 19(1) 'நடைமுறை சார்ந்த இயற்கை நீதியை' (procedural natural justice) உள்ளடக்கியுள்ளது. எனவே, கைது அல்லது தடுப்புக்காவல் அதிகாரத்தை தன்னிச்சையாகப் பயன்படுத்துவது பொன்முக்கோணத்தை மீறுவதாக அமையும். இதனால்தான், அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள், அதிகாரத்திற்கும் சுதந்திரத்திற்கும் இடையே ஒரு நுட்பமான சமநிலை பேணப்படுவதையும், இந்தியாவில் துடிப்பான ஜனநாயகம் நிலைத்திருப்பதையும் உறுதி செய்தனர்.
சி.பி.பி. ஸ்ரீவாஸ்தவா, டெல்லியில் உள்ள 'ஆட்சி நிர்வாகத்தில் பயன்பாட்டு ஆராய்ச்சிக்கான மையத்தின்' (Centre for Applied Research in Governance) தலைவர் ஆவார்.