பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS)-ன் கீழ் பிணை காவலில் (police custody) வைப்பது தொடர்பான விதிகளை உச்சநீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது - ஆர்.கே. விஜ்

பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (Bharatiya Nagarik Suraksha Sanhita (BNSS)) இன் பிரிவு 187(2), பிணைக் காவலைக் (police custody) கோருவதற்கான கால அவகாசத்தை விரிவுபடுத்துகிறது என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

தற்போதைய நிகழ்வு :

'ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம் vs சுதா சுரேஷ் வீர வெங்கட நாக ராஜு' (The State of Andhra Pradesh vs Suda Suresh Veera Venkata Naga Raju) வழக்கில், பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS) இன் பிரிவு 187(2), புலனாய்வு முகமை (investigating agency) பிணைக் காவலைக் கோருவதற்கான கால அவகாசத்தை விரிவுபடுத்துகிறது என்று உச்சநீதிமன்றம் சமீபத்தில் தீர்ப்பளித்தது. பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS)-ன் கீழ், பிணைக் காவலில் (police custody) வைக்கும் உரிமையானது, நீதிமன்றக் காவலில் (remand) வைக்கப்பட்ட முதல் 15 நாட்களுக்குள் மட்டுமே என்ற கட்டுப்பாடு இல்லாமல், அனுமதிக்கப்பட்ட மொத்தக் காவல் காலத்தின் முதல் 40 அல்லது 60 நாட்களுக்குள், பல்வேறு கட்டங்களாக இந்த பிணை வரம்பை மாற்றப்பட்டுள்ளது (மொத்தக் காலம் 15 நாட்களுக்கு மிகாமல் இருக்க வேண்டும்).

மேலும், பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS)-ன் பிரிவு 38-ன் கீழ் தங்களுக்கு விருப்பமான வழக்கறிஞரைச் சந்திக்கும் உரிமை உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்டிருந்தாலும், ஒவ்வொரு விசாரணை அமர்வின் போதும் வழக்கறிஞர் தொடர்ந்து நேரில் இருக்க வேண்டும் என்பதை அது எந்த வகையிலும் குறிப்பிடவில்லை என்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.

உச்சநீதிமன்றத்தின் பரிசீலனையில் உள்ள வழக்கு

காவல் விசாரணையின்போது நிகழ்ந்த மரணம் தொடர்பான ஒரு வழக்கில், பாதிக்கப்பட்டவரின் உடல் கண்டறியப்படாத நிலையிலும், சிசிடிவி (CCTV) அமைப்பின் உண்மையான ஹார்ட் டிஸ்க்குகள் (original hard disks) இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படாத நிலையிலும் மற்றும் பாரதிய சாக்ஸிய அதினியம் (Bharatiya Sakshya Adhiniyam (BSA))-ன்கீழ் முக்கியத் தகவல்கள்/பொருட்கள் கண்டறியப்படவிருந்த நிலையிலும், நீதித்துறை நடுவர் எட்டு நாட்கள் பிணைக் காவலை (கோரப்பட்ட 12 நாட்களுக்குப் பதிலாக) அனுமதித்தார். மேலும், பிணைக் காவலில் (police custody) இருக்கும்போது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் தனக்கு விருப்பமான இரண்டு வழக்கறிஞர்களை நியமித்துக்கொள்ளவும் அனுமதித்தார். இந்த இரண்டு வழக்கறிஞர்களில் ஒருவர் மட்டுமே விசாரணையின் எந்தவொரு கட்டத்திலும் உடன் இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டார். "இந்த உத்தரவின்கீழ் வழங்கப்பட்ட பிணைக் காவல் (police custody) காலத்தை எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நீட்டிக்கக்கூடாது" என்று இந்த உத்தரவு தெளிவாகக் குறிப்பிட்டிருந்தது.

மேல்முறையீட்டின் போது, பிணைக் காவலின் (police custody) காலம் மற்றும் விசாரணை முழுவதும் வழக்கறிஞரின் இருப்பு தொடர்பான சில நிபந்தனைகளை ஆந்திரப் பிரதேச உயர்நீதிமன்றம் மாற்றியமைத்தது. எனவே, தடையின்றி விசாரணை நடத்துவதற்கான புலனாய்வு அதிகாரியின் உரிமைகளை இந்த நிபந்தனைகள் நேரடியாகப் பாதிக்கின்றன என்ற அடிப்படையில், மாநில அரசு உச்சநீதிமன்றத்தில் அவற்றை எதிர்த்து முறையிட்டது.

புலனாய்வு முகமை (investigating agency) வெளிப்படுத்திய அச்சங்கள் யதார்த்தமானவை மற்றும் நியாயமானவை என்றும், பிணைக் காவல் (police custody) காலத்தை விரிவுபடுத்தும் பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS)-ன் சட்டரீதியான கட்டமைப்பையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்றும் உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. ஒரு மாஜிஸ்திரேட்டோ அல்லது நீதிமன்றமோ தனது மேற்பார்வை அதிகாரத்தைச் செயல்படுத்தும்போது, பிணைக் ​​காவலில் வைப்பதற்கான கால அளவிற்கு முழுமையான மற்றும் நீட்டிக்க முடியாத ஒரு உச்ச வரம்பை நிர்ணயிக்க முடியாது. ஏனெனில், விசாரணை மூலம் இனி என்ன தெரியவரக்கூடும் என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல், இத்தகைய வரம்பு பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS)-ன் பிரிவு 187(2)-ன்கீழ் நடவடிக்கை எடுப்பதற்கான வாய்ப்பை முற்றிலுமாகத் தடுத்துவிடும்.

எனவே, கீழ்-நீதிமன்றங்கள் (lower courts) வழங்கிய பிணைக் காவல் (police custody) காலத்தையும் சேர்த்து மொத்த பிணைக் காவல் (police custody) காலம் 15 நாட்களுக்கு மிகாமல் இருப்பதை உறுதி செய்யும் வகையில், நீதிமன்றம் மேலும் 7 நாட்கள் கூடுதல் பிணைக் காவல் வழங்க அனுமதித்தது.

Police Remand/Judicial Custody :  நீதித்துறை காவல் -  கைது செய்யப்பட்டவரை 24 மணி நேரத்திற்குள் மாஜிஸ்திரேட் முன் ஆஜர்படுத்தும்போது, விசாரணை முடியும் வரை அல்லது வழக்கு நிலுவையில் இருக்கும்போது அவரைச் சிறையில் அடைக்க மாஜிஸ்திரேட் உத்தரவிடுவது ரிமாண்ட் எனப்படும். Police Custody/police remand : பிணைக் காவல் -  குற்றத்தின் உண்மைகளைக் கண்டறிய அல்லது மேலும் தகவல்களைப் பெற, நீதிமன்றத்தின் அனுமதியுடன் கைதியைத் தங்களின் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்து காவலர்கள் விசாரிப்பது பிணைக் காவல் எனப்படும்.

பிணைக் காவல் (police remand) தொடர்பான தற்போதைய சட்டம்

பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS) இன் பிரிவு 58-ன் படி, பிடியாணை (warrant) இல்லாமல் காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்படும் ஒருவரை, பிரிவு 187-ன் கீழ் மாஜிஸ்திரேட் (நீதிபதி) அனுமதித்தாலன்றி, 24 மணி நேரத்திற்கு பிணைக் காவலில் வைக்க முடியாது.

பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS)-ன் பிரிவு 187(2)-ன் படி, விசாரணை அதிகாரிக்கு (investigating officer) 24 மணி நேரத்திற்குள் விசாரணையை முடிக்க முடியாது என்று தோன்றினால் மற்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் மீதான குற்றச்சாட்டுக்கு வலுவான காரணங்கள் இருப்பதாக நம்பினால், மாஜிஸ்திரேட் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை காவலில் வைக்க அனுமதிக்கலாம். இந்த பிணைக் காலம் மொத்தம் 15 நாட்களுக்கு மிகாமல் இருக்க வேண்டும். மேலும், வழக்கின் தன்மையைப் பொறுத்து மொத்த பிணைக் காவல் காலமான 60 அல்லது 90 நாட்களுக்குள், ஆரம்பக்கட்ட 40 அல்லது 60 நாட்களுக்குள் எப்போது வேண்டுமானாலும் இந்த பிணைக் காவல் உத்தரவு பிறப்பிக்கப்படலாம்.

பிரிவு 187(3)-ன் படி, போதுமான காரணங்கள் இருப்பதாக மாஜிஸ்திரேட் கருதினால், 15 நாட்களுக்குப் பிறகும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை நீதிமன்றக் காவலில் (judicial detention) வைக்க அனுமதிக்கலாம். இந்த நீதிமன்றக் காவல் காலம் பின்வருமாறு அமையலாம், (i) மரண தண்டனை, ஆயுள் தண்டனை அல்லது 10 ஆண்டுகள் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட கால சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்படக்கூடிய குற்றங்கள் தொடர்பான விசாரணையாக இருந்தால் 90 நாட்களுக்கு மேல்; (ii) வேறு ஏதேனும் குற்றம் தொடர்பான விசாரணையாக இருந்தால் 60 நாட்களுக்கு மேல் அனுமதிக்கலாம். எனவே, குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் விசாரணை முடிக்கப்படாவிட்டால், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் விடுவிக்கப்படலாம். இது பரவலாக 'இயல்பு பிணை' (default bail) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

'சுதா சுரேஷ்' (Suda Suresh) வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் ஒரு முக்கிய கருத்தை முன்வைத்தது. அதன்படி, விசாரணையின்போது புதிய உண்மைகள், கண்டுபிடிப்புகள் அல்லது துப்புக்கள் கிடைக்கப்பெறும் சூழல்களைக் கையாள்வதற்காகவே இந்தச் சட்டத் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டது. எனவே, ஆரம்பக்கட்ட 15 நாட்கள் என்ற வரம்பைத் தாண்டி, விசாரணை காலத்தின் அளவு 40 அல்லது 60 நாட்கள் வரை இந்தக் காவல் நிலை நீட்டிக்கப்படலாம்.

முன்பு, குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (CrPC) பிரிவு 167-ன் படி, குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை பிணைக் காவலில் (police custody) வைப்பதற்கான அனுமதி, ஆரம்பக்கட்ட நிலையில் 15 நாட்களுக்கு மேல் வழங்கப்பட முடியாது. இருப்பினும், அந்த முதல் 15 நாள் காலத்திற்குள், மாஜிஸ்திரேட்டினால் நீதிமன்றக் காவலில் (judicial custody) இருந்து பிணைக் காவலிற்கு அல்லது பிணைக் காவலில் இருந்து நீதிமன்றக் காவலிற்கு என காவலின் தன்மையை மாற்றியமைக்க முடிந்தது. 

வழக்கறிஞர் முன்னிலை குறித்து

பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS) இன் பிரிவு 38-ன் படி, "ஒரு நபர் காவல்துறையினரால் கைது செய்யப்பட்டு விசாரிக்கப்படும்போது, ​​விசாரணை நடைபெறும் முழு நேரத்திலும் இல்லாவிட்டாலும், விசாரணையின் ஒரு பகுதியின்போது அவர் தனக்கு விருப்பமான வழக்கறிஞரைச் சந்திக்கும் உரிமை பெற்றுள்ளார்." இந்தப் பிரிவு குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் (CrPC) பிரிவு 41-D-க்கு இணையானதாகும்.

இந்தப் பிரிவை மேலோட்டமாகப் படித்தாலே, ஒவ்வொரு விசாரணை அமர்வின்போதும் வழக்கறிஞர் தொடர்ந்து நேரில் உடனிருக்க இது அனுமதிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியது. வழக்கறிஞர் எவ்வளவு அருகிலோ அல்லது கேட்கக்கூடிய தொலைவிலோ இருந்தாலும் சரி, முழு நேரமும் உடனிருப்பது கட்டாயமாக்கப்படவில்லை. தொடர்ந்து உடனிருப்பதற்கான நிபந்தனையற்ற உரிமை என்பது பாரதிய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதா (BNSS) பிரிவு 38-இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வரம்புகளை மீறுவதாகும் என்றும் நீதிமன்றம் கருத்து தெரிவித்தது. எனவே, உயர்நீதிமன்றம் விதித்த நிபந்தனையை மாற்றியமைத்த உச்சநீதிமன்றம், குற்றம் சாட்டப்பட்டவரைப் பார்க்கக்கூடிய வகையிலான விசாரணை நடைபெறும் இடத்திற்குள் மட்டுமே வழக்கறிஞர் இருக்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தது. மேலும், எந்தச் சூழலிலும் விசாரணை நடவடிக்கைகளில் அந்த வழக்கறிஞர் தலையிட அனுமதிக்கப்படக்கூடாது.

காணொளிப் பதிவு மற்றும் சிசிடிவி (CCTV) ஆவணப்படுத்தல் குறித்த விவகாரத்தில், குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் பயணத்தை இடைவிடாமல் காணொளிப் பதிவு செய்வதற்குப் பதிலாக, உண்மையான விசாரணை அமர்வு மற்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவருடன் மேற்கொள்ளப்படும் தகவல் கண்டுபிடிப்பு அல்லது சான்றுப் பொருட்கள் மீட்பு நடவடிக்கைகள் (discovery or recovery proceedings) ஆகியவற்றை ஒலி-ஒளிப் பதிவு (audio-visually recorded) செய்வதே சட்டத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யும் என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.

ஆர்.கே. விஜ் ஒரு முன்னாள் இந்தியக் காவல் பணி அதிகாரி ஆவார்.

Original Link: Supreme Court clarifies scope of police custody under BNSS.

Read More →

நீதிமன்றங்கள் பேச்சுரிமையைக் கட்டுப்படுத்தாமல், பாதுகாக்க வேண்டும். -காளீஸ்வரம் ராஜ் மற்றும் துளசி கே.ராஜ்

பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கான உரிமையைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான எந்தவொரு முயற்சியையும், அது உச்சநீதிமன்றத்திலிருந்தே வந்தாலும் கூட கவனமாக ஆராய வேண்டும்.

எந்தவொரு ஜனநாயகத்திற்கும் பேச்சு சுதந்திரம் மிக முக்கியமானது. பேச்சுரிமைக்கு எதிரான தாக்குதல்கள் பொதுவாக அரசு அல்லது சட்டமன்றத்திடமிருந்து வருவதாக சந்தேகிக்கப்படுகிறது. ஆனால், ரன்வீர் அல்லாபாடியா vs இந்திய ஒன்றியம் உள்ளிட்ட வழக்குகளில் இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தின் நடவடிக்கைகள், பேச்சு சுதந்திரத்திற்கு ஆபத்து நீதிமன்றத்திலிருந்தும் வரலாம் என்ற அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. கடந்த நவம்பர் மாதம் 27-ஆம் தேதி, 2025-ஆம் ஆண்டு, இணையதள உள்ளடக்கத்தை ஒழுங்குபடுத்த சுய-ஒழுங்குமுறை அமைப்புகள் போதாது என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்துள்ளது. நடுநிலையான, தன்னாட்சி கொண்ட அமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும் என்றும் பரிந்துரைத்தது. மேலும், அரசு வரைவு ஒழுங்குமுறை வழிகாட்டுதல்களை வெளியிட்டு, பொதுமக்களிடம் கருத்து கேட்க வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. 

தற்போதுள்ள சட்டங்களும் விதிமுறைகளும்

இந்தியாவில் ஏற்கனவே உள்ள சட்டங்கள் பல வகையான பேச்சுகளை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. ஆபாச உள்ளடக்கத்தை தண்டிப்பதற்கு தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தின் பிரிவு 67 மற்றும் பாரதிய குற்றவியல் சன்ஹிதாவின் (Bharatiya Nyaya Sanhita (BNS)) பிரிவுகள் 294, 295, 296 ஆகியவை உள்ளன. இணையம் தொடர்பான குற்றங்களுக்கு: பிரிவு 66: ஹேக்கிங் போன்ற கணினிக் குற்றங்களைத் தடுக்கிறது. பிரிவு 66E: மற்றவர்களின் தனிப்பட்ட புகைப்படங்களை அனுமதியின்றி வெளியிடுவதைத் தடுக்கிறது. பிரிவு 66F: இணையப் பயங்கரவாதத்தைத் தண்டிக்கிறது. மேலும், 2021-ஆம் ஆண்டு தகவல் தொழில்நுட்ப விதிகள் (இடைத்தரகர் வழிகாட்டுதல்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் ஊடக நெறிமுறைகள்) இணையதளங்களுக்கு விதிகளை வகுத்துள்ளன, ஆனால் அவை மிகக் கடுமையானவை என்று விமர்சனம் உள்ளது.

இந்த விதிகளுக்கு ஏற்கனவே ஒன்றிய அரசின் மேற்பார்வை அமைப்பு உள்ளது. இது முன்கூட்டியே உள்ளடக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் விதியையும் (prior restraint) கொண்டுள்ளது. உதாரணமாக, விதிகளின் பிற்சேர்க்கையில் உள்ள பிரிவு II(c)-ன்படி, எந்தவொரு இன அல்லது மதக் குழுவின் செயல்கள், நம்பிக்கைகள், நடைமுறைகள் அல்லது கருத்துகள் பற்றி பதிப்பாளர்கள் “தகுந்த எச்சரிக்கை மற்றும் விவேகத்துடன்” செயல்பட வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தப்படுகிறது. இருப்பினும், இந்த விதிகள் இருந்தாலும், பேச்சு சுதந்திரத்தை மேலும் கட்டுப்படுத்தும் எந்த முயற்சியையும் — குறிப்பாக நீதிமன்றம் அதை முன்மொழிந்தாலும் — மிகவும் கவனமாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது. 

முக்கிய கவலை வழக்கின் வகை தொடர்பானது. ஆபாசமான அல்லது தகாதப் பதிவுகளை இணையதளங்களில் வெளியிட்டதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் தாக்கல் செய்த மனுவை நீதிபதிகள் அமர்வு விசாரித்தது. அவர்கள் தங்களுக்கு எதிராக பதிவுசெய்யப்பட்ட முதல் தகவல் அறிக்கையை ரத்து செய்யக் கோரியிருந்தனர். இந்த வழக்கின் நோக்கம் இணையதளப் பதிவுகளை முறைமைப்படுத்துவதாக இல்லை என்று கூறப்படுகிறது. 

இருப்பினும், கடந்த மார்ச் மாதம் 3-ஆம் தேதி, 2025-ஆம் ஆண்டு நடந்த முந்தைய விசாரணையில், “நமது சமூகத்தின் அறியப்பட்ட தார்மீக தரங்களுக்கு

எதிரான” ஒளிபரப்பைத் தடுக்க என்ன ஒழுங்குமுறை நடவடிக்கைகள் தேவை என்பதை ஆராய்வதற்காக வழக்கின் நோக்கத்தை விரிவுபடுத்துவதாக நீதிமன்றம் கூறியது. இந்த விரிவாக்கம் ஆரம்பத்தில் சிக்கலான ஒன்று என்றும்  உள்ளடக்கம் மற்றும் ஒழுங்குமுறை தொடர்பான சிக்கல்களைத் தீர்ப்பது பொதுவாக சட்டமன்றத்தின் பணி என்று தெரிவித்துள்ளது. “அதிகாரப் பிரிவினைக்கான கோட்பாட்டை மதிக்க வேண்டும்; நீதிமன்றங்கள் எவ்வளவு விரும்பினாலும் தீர்க்க முடியாத பல சிக்கல்கள் நாட்டில் உள்ளன என்பதை உணர வேண்டும்.” என்று 2008-ஆம் ஆண்டு காமன் காஸ் vs இந்திய ஒன்றியம் வழக்கில், நீதிமன்றம் எச்சரித்தது குறிப்பிடத்தக்கது. நீதிமன்றம் இந்தப் பணியை ஏற்கும்போது, இணைய ஊடக ஒழுங்குமுறையில் தொழில்நுட்ப நிபுணத்துவம் உள்ளிட்ட இயல்பான நிறுவன வரம்புகளால் அது கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. அதே வரம்புகளால் நீதிமன்றத்தின் விதிமுறை முயற்சிகளும் பாதிக்கப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது. 

இரண்டாவது சிக்கல், கட்டுப்பாடு மற்றும் சட்டவிரோதத் தடை ஆகியவற்றுக்கிடையிலான நுண்ணிய வேறுபாட்டைச் சார்ந்தது என்கின்றனர். சஹாரா இந்தியா வணிகநில விற்பனை கூட்டமைப்பு லிட். மற்றும் பிறர் vs இந்திய பங்குச் சந்தை மற்றும் முதலீட்டு வாரியம் (2012) (Sahara India Real Estate Corp. Ltd.& Ors. vs Securities & Exch. Board Of India & Anr., (2012)) வழக்கில், ஊடக உள்ளடக்கக் கட்டுப்பாடு தேவையா என்பதை ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு விரிவாக ஆய்வு செய்தது குறிப்பிடத்தக்கது. 

அரசியலமைப்பிலுள்ள ஒரு கட்டமைப்பு

அரசியலமைப்பின் சட்டப்பிரிவு 19(2), நாட்டின் இறையாண்மை மற்றும் ஒருமைப்பாடு, மாநில பாதுகாப்பு, பொது ஒழுங்கு, மானநஷ்டம் போன்றவற்றை பேச்சு சுதந்திரத்தை கட்டுப்படுத்தக்கூடிய காரணங்களாகப் பட்டியலிடுகிறது. 2023-ஆம் ஆண்டு கௌஷல் கிஷோர் வழக்கில், உச்சநீதிமன்றத்தின் ஐந்து நீதிபதிகள் அமர்வு தெளிவாகத் தீர்ப்பளித்தது: சட்டப்பிரிவு 19(2)-ல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இந்தக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட வேறு எந்தக் கட்டுப்பாடுகளையும் பேச்சு சுதந்திரத்தின்மீது விதிக்க முடியாது என்றும் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. இந்தப் பட்டியல் முழுமையானது என்றும் மற்ற அடிப்படை உரிமைகளை மேற்கோள் காட்டியோ அல்லது உரிமைகளுக்கு இடையே முரண்பாடு

உள்ளது என்று கூறியோ கூடுதல் கட்டுப்பாடுகளை நியாயப்படுத்த முடியாது என்று நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது குறிப்பிடத்தக்கது.

முந்தைய வழக்குகளில் நீதிமன்றம் பரந்த அளவிலான தடைகளை விதிப்பதைத் தவிர்த்து வந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. உதாரணமாக, ஆதர்ஷ் கூட்டுறவு வீட்டு வசதி சங்கம் vs இந்திய யூனியன் (2018) வழக்கில், ஒரு வழக்கறிஞர் திரைப்படத்திற்குமுன் பொறுப்புத் தவிர்ப்பு அறிவிப்பு (disclaimer) சேர்க்க வேண்டுமென பரிந்துரைத்தபோது, நீதிமன்றம் அதை நிராகரித்தது குறிப்பிடத்தக்கது. 

இந்த முடிவை நீதிமன்றம் எடுக்கக் கூடாது; தணிக்கை வாரியம்தான் எடுக்க வேண்டும். அதுவும் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் அல்லது இயக்குநரிடம் கேட்ட பிறகே தீர்மானிக்க வேண்டும் என்று தீர்ப்பில் கூறப்பட்டுள்ளது.

நீதிமன்றம் அரசியலமைப்பின் நடுவராகச் செயல்பட்டு, சட்டங்கள் அரசியலமைப்புக்கு உகந்தவையா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது. அரசியலமைப்புச் சபை விவாதங்களின்போது, பண்டிட் தாக்கூர் தாஸ் பார்கவா அவர்கள், குடிமக்களின் சுதந்திரத்தின்மீது விதிக்கப்படும் கட்டுப்பாடுகள் நியாயமானவையா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் இறுதி அதிகாரம் உச்சநீதிமன்றத்திடமே இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். இந்தக் கொள்கை அரசியலமைப்பின் சட்டப்பிரிவு 19-ல் பிரதிபலிக்கிறது. எனவே, அரசியலமைப்பின்படி, நீதிமன்றங்கள் சட்டங்களை மட்டும் உருவாக்காமல், குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்கள் அவசியமானவையா, நியாயமானவையா என்பதையும் ஆராய்ந்து தீர்மானிக்க வேண்டிய பொறுப்பும் உள்ளது என்று கூறப்படுகிறது. 

வெளிநாட்டில் வழக்கு

நீதிமன்றத்திடம் உணர்ச்சிகரமான ஒரு துறையில் மிகக் கடுமையான சட்டங்களைக் கொண்டுவரக் கோருவது, முன்தணிக்கை அல்லது சட்டரீதியான ஊடகத் தடை உத்தரவுகளுக்கு வழிவகுக்கும் ஆபத்து உள்ளது. பெரும்பாலான முக்கிய ஜனநாயக நாடுகள் இதற்கு எதிர்மாறாக, ஆட்சேபனைக்குரிய உள்ளடக்கத்தை அகற்றுவதிலும், அகற்ற உத்தரவுகளை மீறுபவர்களுக்குத் தண்டனை விதிப்பதிலும் கவனம் செலுத்துகின்றன. ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் டிஜிட்டல் சேவைகள் சட்டம் (2022) உள்ளடக்கத்தை நீக்குவதற்கான நடைமுறைகளை வகுத்துள்ளது. ஜெர்மனியின் இணையதள ஒழுங்குமுறை அமலாக்கச் சட்டம் (2017) பேச்சுச் சுதந்திரத்துக்கு பாதிப்பு ஏற்படுத்தாமல், பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் உள்ளடக்கத்துக்கு எதிராக விரைவான நடவடிக்கை எடுக்க உறுதியளிக்கிறது. ஐக்கிய இராச்சியத்தின் இணைய பாதுகாப்புச் சட்டம் (2023) பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் உள்ளடக்கத்தை நீக்குவதற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது மற்றும் மீறல்களுக்கு அபராதம் விதிக்கிறது. ஆஸ்திரேலியாவின் இணைய பாதுகாப்புச் சட்டம் (2021) விதிகளை மீறுபவர்களுக்குத் தண்டனை விதிக்கிறது.

    இதற்கு நேர் எதிராக, சீனா, ரஷ்யா போன்ற நாடுகள் இணைய உள்ளடக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த கடுமையான சட்டங்கள், கண்காணிப்பு மற்றும் முன்தணிக்கை ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்துகின்றன. ஆனால் எதிர்பாராதவிதமாக, சில ஜனநாயக நாடுகள் சர்வாதிகாரத்தை நோக்கி நகரும்போது இதே முறையைப் பின்பற்றுகின்றன. டேவிட் லாண்டோ மற்றும் ரோசாலிண்ட் டிக்சன் சொன்னது போல: “சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு செல்ல விரும்புபவர்கள் சிலசமயம் நீதிமன்றங்களைக் கைப்பற்றி, ஜனநாயகத்தை அழிக்கும் பெரிய திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக அவற்றை தவறாகப் பயன்படுத்த முயற்சி செய்கிறார்கள்.”

நீதிமன்றம் இணைய உள்ளடக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த கடுமையான சட்டங்களை மீண்டும் மீண்டும் கோரும்போது, அதற்கு ஒன்றிய அரசு உடனடியாக ஒப்புதல் அளிக்கும்போது, அது குடிமக்களின் சுதந்திரம் குறித்து தீவிரமான கவலைகளை எழுப்புகிறது. எழுத்தாளர் சல்மான் ருஷ்டி தணிக்கைக்கு ஆளானபோது பொருத்தமாகச் சொன்னது போல, "பேச்சு சுதந்திரம் தான் எல்லாம்; அதுவே வாழ்க்கை."

காளீஸ்வரம் ராஜ், இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கறிஞர். துளசி கே. ராஜ்,இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கறிஞர்.

 Original link:

Courts must protect, not regulate free speech 

Read More →

போதைப்பொருள் சோதனைகள் குறித்த உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு எதைக் குறிக்கிறது? -சி.பி.பி. ஸ்ரீவஸ்தவா

சம்மதம் இல்லாமல் மேற்கொள்ளப்படும் போதைப்பொருள் சோதனைக்கு அனுமதி அளித்த பாட்னா உயர்நீதிமன்ற உத்தரவை உச்சநீதிமன்றம் ஏன் ரத்து செய்தது?

கட்டாய அல்லது விருப்பமில்லாத போதைப்பொருள் சோதனைகள் அரசியலமைப்பிற்கு எதிரானது என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அம்லேஷ் குமார் மற்றும் பீகார் மாநிலம் (2025) வழக்கில் அத்தகைய சோதனையை அனுமதித்த பாட்னா உயர்நீதிமன்றத்தின் உத்தரவை இந்தத் தீர்ப்பின் மூலம் உச்சநீதிமன்றம் ரத்து செய்தது. இந்த உத்தரவு செல்வி மற்றும் கர்நாடக மாநிலம் (2010) வழக்கில் வகுக்கப்பட்ட வழிகாட்டுதல்களை மீறுவதாக உச்சநீதிமன்றம் தெரிவித்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

போதைப்பொருள் சோதனை என்றால் என்ன?

போதைப்பொருள் சோதனை என்பது ஒரு புலனாய்வு முறையாகும். இதில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு சோடியம் பென்டோதால் போன்ற மயக்க மருந்துகள் செலுத்தப்படும். இவை அவரது மனத்தடைகளையும் பகுத்தறியும் திறனையும் குறைத்து, மறைத்த உண்மைகளை வெளிப்படுத்த உதவும் என்று கருதப்படுகிறது.  இந்த முறையானது பொய் கண்டறியும் சோதனை அல்லது மூளை வரைபடம் (brain mapping) மூளையின் அமைப்பு மற்றும் செயல்பாடுகளை வரைபடமாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும் தொழில்நுட்பம் போன்ற ஒரு வன்முறையற்ற உத்தியாகக் கருதப்படுகிறது. 

இந்த சோதனைகள் ஏன் அரசியலமைப்பு ரீதியாக சிக்கலானவை?

அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் பிரிவு 20(3), குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஒரு நபரைத் தனக்கு எதிராகச் சாட்சியமளிக்க வற்புறுத்துவதிலிருந்து பாதுகாக்கிறது. இதன் பொருள், எவரும் தமக்கு எதிராகச் சாட்சியம் சொல்லும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட முடியாது என்பதாகும்.

உச்ச நீதிமன்றம், செல்வி vs  கர்நாடக மாநிலம் (2010) தீர்ப்பின்  வழிகாட்டுதல்களைப் பின்பற்றி, தன்னார்வ ஒப்புதல் இல்லாமல் இத்தகைய சோதனைகளை நடத்துவது அரசியலமைப்பிற்கு எதிரானது என்றும், அவற்றிலிருந்து பெறப்பட்ட எந்தவொரு தகவலும் ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தப்பட முடியாது என்றும் தீர்ப்பளித்துள்ளது. அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 20-ன் மூன்று உட்பிரிவுகளும் இந்தியாவின் குற்றவியல் நீதி அமைப்பின் மையமாக அமைகின்றன. உட்பிரிவு (1) முன்னோக்கு விளைவுச் சட்டங்களை (ex-post facto laws) தடை செய்கிறது—அதாவது, ஒரு செயல் செய்யப்பட்ட பிறகு, அதை குற்றமாக்கும் சட்டங்களை இது தடை செய்கிறது. உட்பிரிவு (2): ஒரே குற்றத்திற்காக ஒரு நபரை இரண்டு முறை வழக்கு தொடர்ந்து தண்டிக்க முடியாது (இரட்டை ஆபத்து தடுப்பு). உட்பிரிவு (3): யாரையும் தனக்குத் தானே குற்றம் சாட்டும் வகையில் சாட்சி சொல்ல வற்புறுத்த முடியாது (சுய குற்றச்சாட்டிலிருந்து பாதுகாப்பு) என்று தெளிவுபடுத்துகிறது.

ஒரு ஜனநாயக குற்றவியல் நீதி அமைப்பு, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகளையும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் உரிமைகளையும் சமநிலையில் வைத்திருக்க வேண்டும். தனக்கு எதிராகச் சாட்சியமளிக்கும் உரிமைக்கு எதிரான உரிமையை மீறுவது ஜனநாயக விழுமியங்களை கடுமையாகப் பாதிக்கிறது. தனிநபர் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கும் மற்றும் தனிமையுரிமை (Right to Privacy) உரிமையை உள்ளடக்கிய சட்டப்பிரிவு-21 (Article 21) மிகவும் முக்கியமானது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் தெளிவான ஒப்புதல் இல்லாமல் செய்யப்படும் அத்தகைய சோதனைகள் எதுவும் இந்த அடிப்படை மனித உரிமையை மீறுவதாகவே கருதப்படும் என்று தெரிவிக்கின்றனர். 

மேலும், மேனேகா காந்தி வழக்கில் (1978) உச்சநீதிமன்றம் கூறியவாறு, அரசியலமைப்பின் பிரிவு-14 (சமத்துவ உரிமை), பிரிவு-19 (பேச்சு மற்றும் கருத்து சுதந்திரம்), பிரிவு-21 (வாழ்வுரிமை மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரம்) ஆகிய மூன்றும் சேர்ந்து 'பொன் முக்கோணத்தை' (Golden Triangle) உருவாக்குகின்றன. இதன்படி, தனியுரிமையை மீறுவது வாழ்வுரிமையையும் தனிநபர் சுதந்திரத்தையும் மீறுவதாகும். எனவே, அது முழு பொன் முக்கோணத்தையே மீறுவதாகக் கருதப்படும் என்று கூறப்படுகிறது. 

சாட்சிய மதிப்பு பற்றி நீதிமன்றங்கள் என்ன கூறியுள்ளன?

இங்கே மேலும் இரண்டு வழக்குச் சட்டங்கள் முக்கியமானவை. மனோஜ் குமார் சைனி vs மத்தியப் பிரதேச மாநிலம் (2023) மற்றும் வினோபாய் எதிர் கேரளா மாநிலம் (2025) ஆகிய வழக்குகளில், போதைப்பொருள் சோதனை முடிவுகள் குற்றத்தை நிரூபிக்க முடியாது என்று நீதிமன்றங்கள் கூறின. அதன் மூலம் பெறப்பட்ட எந்தவொரு தகவலும் விசாரணைக்கு உதவலாம் என்கின்றனர். ஆனால், அது மற்ற ஆதாரங்களால் ஆதரிக்கப்பட வேண்டும். போதைப்பொருள் சோதனைக்கு சம்மதம் அளிப்பது, தெரிவிக்கப்பட்ட சம்மதத்தின் (informed consent) அடிப்படையில், ஒரு நீதிபதி முன் கொடுக்கப்பட வேண்டும் மற்றும் சரியான மருத்துவ, சட்ட, மற்றும் செயல்முறை சார்ந்த பாதுகாப்புகளுடன் செய்யப்பட வேண்டும் என்றும் உச்சநீதிமன்றம் கூறுகிறது.

அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு-21-ல் உள்ள 'சட்டத்தால் நிறுவப்பட்ட நடைமுறை' (procedure established by law) என்ற சொற்றொடர், எந்தவொரு சட்டப்பூர்வ நடைமுறையும் நியாயமானதாக இருக்க வேண்டும் என்று பொருள்படும். ஆக்கிரமிப்பு அல்லாத சோதனைகளை (non-invasive tests) மேற்கொள்வதற்கு முன், அனைத்து நடைமுறைப் பாதுகாப்புகளும் (procedural safeguards) பின்பற்றப்பட வேண்டும். ஒரு குற்றஞ்சாட்டப்பட்ட நபர், இந்திய குடிமக்கள் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் (Bharatiya Nagarik Suraksha Sanhita (BNSS)) 253-வது பிரிவின்கீழ் தற்காப்பு ஆதாரம் அளிக்கும் போது, போதைப்பொருள் பகுப்பாய்வு சோதனைக்கு தானாக முன்வந்து ஒப்புக் கொள்ளலாம். ஆனால், அதை கட்டாயமாகக் கோரும் முழு உரிமை அவருக்கு இல்லை என்று நீதிமன்றம் தெளிவாகக் கூறியுள்ளது.

அறிவிக்கப்பட்ட சம்மதத்தின் முக்கிய நோக்கம், ஒவ்வொரு நபரின் தன்னாட்சி உரிமை (autonomy) ஆகும். இது இயற்கை நீதி (natural justice) கொள்கையுடன் தொடர்புடையது. ஒருவரின் முழுசம்மதத்துடன் மட்டுமே செய்யப்படும் செயலே நெறிமுறைக்கு உட்பட்டது என்று தத்துவஞானி இம்மானுவேல் கான்ட் (Immanuel Kant) கூறினார். எனவே, ஒருவரை பரிசோதனைக்கு கட்டாயப்படுத்துவது நெறிமுறை கொள்கைகளுக்கும் அடிப்படை மனித உரிமைகள் மற்றும் விழுமியங்களுக்கும் எதிரான செயலாகும்.

சி.பி.பி. ஸ்ரீவஸ்தவா டெல்லியில் உள்ள பயன்பாட்டு ஆராய்ச்சி மையத்தின் தலைவராக உள்ளார்.

Original link:

What does the Supreme Court’s ruling on narco tests mean?

Read More →