வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதம் நிச்சயமற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. - ஜீன் ட்ரேஸ், முகமது ஜமீர்

VB-G RAM G : Viksit Bharat Guarantee for Rozgar and Ajeevika Mission - Gramin : வளர்ச்சியடைந்த இந்தியா வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வாழ்வாதாரத்துக்கான உத்தரவாத திட்டம் (கிராமப் புறம்). MGNREGA : Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Act : மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம்.

'VB-G RAM G' திட்டம் MGNREGA திட்டத்தின் விரிவாக்கமாக முன்வைக்கப்பட்டது. ஆனால் உண்மையில் இது வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதத் திட்டத்தை ஒரு தீவிரமான நெருக்கடிக்குள் தள்ளியுள்ளது.

இந்தியாவின் வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதச் சட்டத்தில் மத்திய அரசு மேற்கொண்ட மோசமாகத் திட்டமிடப்பட்ட மாற்றங்களால் கிராமப்புறத் தொழிலாளர்கள் பெரும் பாதிப்பைச் சந்தித்து வருகின்றனர். மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டம் (MGNREGA) மற்றும் அதன் அடுத்தகட்ட வடிவமான 'வளர்ச்சியடைந்த இந்தியா வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வாழ்வாதாரத்துக்கான உத்தரவாத திட்டம் (கிராமப் புறம்)' (VB-G RAM G) ஆகியவற்றின் கீழ் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் முன்னெப்போதும் இல்லாத சரிவு ஏற்பட்டுள்ளதற்கான தரவுகள் காட்டுகின்றன.

இந்தச் சரிவின் ஒரு முக்கிய அம்சம் பரவலாகக் கவனத்தைப் பெற்றுள்ளது. கடந்த ஆண்டின் ஜூலை மாதத்துடன் ஒப்பிடுகையில், ஜூலை 2026-ல் VB-G RAM G திட்டத்தின் கீழ் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் 50% சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த 50% என்ற மதிப்பீடு, ஜூலை 2026-க்கான 7.7 கோடி 'மனித-நாட்கள்' (person-days) என்ற முன்கூட்டியே கணிக்கப்பட்ட புள்ளிவிவரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஊரக வளர்ச்சி அமைச்சகத்தின் தகவலின்படி, தற்போதைய புள்ளிவிவரம் 8.3 கோடியாக உள்ளது எனவும், இதன் இறுதி எண்ணிக்கை சுமார் 9 கோடியாக இருக்கக்கூடும் எனவும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஜூலை மாதத்திற்கான இந்த எதிர்பார்க்கப்படும் மொத்த எண்ணிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டாலும்கூட, ஜூலை 2025 உடன் ஒப்பிடுகையில் சரிவு 40%-க்கும் அதிகமாகவே இருக்கும். இது ஒரு மிகப்பெரிய பின்னடைவாகும்.

person-days : நபர்-நாள் (person-day) என்பது ஒரு அளவீட்டு அலகு ஆகும். இது ஒரு வேலை நாளில் ஒரு நபர் முடிக்க எதிர்பார்க்கப்படும் வேலையின் அளவைக் குறிக்கிறது.

தவறான விளக்கம்

இச்சட்டத்தின் பிரிவு 6-ன் கீழ், ஜூலை 2026-ல் சில மாநிலங்கள் சில பகுதிகளில் VB-G RAM G திட்டத்தை தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைத்திருந்ததே இந்த வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்று ஊரக வளர்ச்சி அமைச்சகம் விளக்கமளிக்க முயன்றது. ஆனால் இந்த விளக்கம் தவறான புரிதலை ஏற்படுத்துவதாக உள்ளது. முதலாவதாக, முழுவதுமாக மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்ட (MGNREGA) வேலைவாய்ப்பில் இந்த மாநிலங்களின் பங்கு மிகக் குறைவு; மேலும், இம்மாநிலங்களை கணக்கில் கொள்ளாமல் பார்த்தாலும், விகிதாச்சார அடிப்படையில் ஜூலை 2026-ன் சரிவு ஏறக்குறைய அதே அளவிலேயே உள்ளது. இரண்டாவதாக, ஜூலை மாதத்தில் ஏற்பட்ட இந்தச் சரிவு என்பது முன்னரே தொடங்கியிருந்த ஒரு நெருக்கடியின் தொடர்ச்சியே ஆகும்.

இதற்கான பின்னணியைப் புரிந்துகொள்வது உதவியாக இருக்கும். மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்திற்குப் (MGNREGA) பதிலாக VB-G RAM G திட்டத்தைக் கொண்டுவருவதற்கான மசோதா ஒன்று டிசம்பர் 2025-ல் நாடாளுமன்றத்தில் அவசரமாக நிறைவேற்றப்பட்டது. 2026 ஏப்ரல் 1 அன்று இம்மாற்றம் நடைமுறைக்கு வரும் என்று அப்போது ஊரக வளர்ச்சித் துறை அமைச்சர் அறிவித்தார். இருப்பினும், ஏப்ரல் 1 அன்று அத்தகைய மாற்றம் எதுவும் நிகழவில்லை. இம்மாற்றத்தைச் செயல்படுத்தும் நிலைக்கு அமைச்சகம் தயாராக இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. குறிப்பாக, இதற்கான விதிகள் (Rules) இன்னும் வகுக்கப்படவில்லை என்பதுதான். இதன் விளைவாக, MGNREGA திட்டம் இயல்பாகவே தொடர்ந்து செயல்படுத்தப்பட்டது.

மே 22, 2026 அன்று, பொதுமக்களின் கருத்துகளைக் கேட்பதற்காக VB-G RAM G விதிகளின் வரைவு வெளியிடப்பட்டது. இந்த விதிகள் பெரும்பாலும் MGNREGA திட்டத்தின் விதிகள் மற்றும் உத்தரவுகளின் மறுவடிவமாகவே இருந்தன. ஜூலை 1 அன்று மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டத்திற்குப் (MGNREGA) பதிலாக VB-G RAM G திட்டம் அதிகாரப்பூர்வமாக அமலுக்கு வரவிருந்த நிலையில், அதற்கான இறுதி விதிகள் ஜூன் மாத இறுதியில் வெளியிடப்பட்டன. ஜூன் 30 அன்று VB-G RAM G திட்டத்திற்கான ஊதிய விகிதங்களும் அறிவிக்கப்பட்டன. இதில் குறைந்தபட்ச ஊதிய வரம்பு ஒரு நாளைக்கு ₹300 ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இது, 2009-10-ஆம் ஆண்டின் விலை நிலவரப்படி ஒரு நாளைக்கு ₹100-ஆக இருந்த முந்தைய MGNREGA ஊதிய வரம்பிற்கு ஏறக்குறைய இணையானதாகும்.

மாற்றமும் கள நிலவரமும்

நடப்பு நிதியாண்டின் முதல் மூன்று மாதங்களில் (ஏப்ரல் முதல் ஜூன் வரை) குழப்பமான சூழலே நிலவியது. கிராம்சி (Gramsci) என்ற அறிஞரின் நிலையில் குறிப்பிடுவதாகச் சொன்னால், மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்ட (MGNREGA) அமைப்பு அழிந்து கொண்டிருந்த அதே வேளையில், VB-G RAM G எனும் புதிய அமைப்பு வடிவம் பெறப் போராடிக்கொண்டிருந்தது. சில மாவட்டங்களில், மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்ட (MGNREGA) அதிகாரிகள் புதிய பணிகளைத் தொடங்க மறுத்துவிட்டனர். பல பகுதிகளில் MGNREGA பணிகள் ஏதுமே நடைபெறவில்லை. இது ஒரு தீவிரமான குறைபாடாகும். ஏனெனில், கோடைக்காலமான இக்காலகட்டத்தில் (இந்தியாவின் பெரும்பகுதிகளில் விவசாயப் பணிகள் மந்தமாக இருக்கும் பருவம்) வழக்கமாக MGNREGA பணிகள் உச்சத்தில் இருக்கும். ஜூலை 2026-லும் இத்தகைய நிச்சயமற்ற நிலையே நீடித்தது. அப்போது VB-G RAM G திட்டம் தடுமாற்றத்துடனேயே தனது செயல்பாட்டைத் தொடங்கியது.

2024-25 மற்றும் 2025-26 ஆகிய நிதியாண்டுகளில், ஏப்ரல் முதல் ஜூலை வரையிலான முதல் நான்கு மாதங்கள், அந்தந்த ஆண்டுகளில் உருவாக்கப்பட்ட மொத்த வேலைவாய்ப்பில் ஏறக்குறைய 50 சதவீதத்தைப் பங்களித்தன. இக்காலகட்டத்தில் உருவாக்கப்பட்ட வேலைவாய்ப்புகள் முறையே 128 கோடி மற்றும் 119 கோடி நபர்-நாட்கள் (person-days) ஆகும். இருப்பினும், 2026-27-ல் அதே மாதங்களில் MGNREGA மற்றும் VB-G RAM G ஆகிய திட்டங்கள் 70 கோடி நபர்-நாட்கள் (person-days) அளவிலான வேலைவாய்ப்பை மட்டுமே உருவாக்கின. முந்தைய இரண்டு ஆண்டுகளின் இதே காலகட்டத்தில் உருவாக்கப்பட்ட சராசரி வேலைவாய்ப்புடன் ஒப்பிடுகையில், இது 43 சதவீத சரிவாகும்.

அனைத்து முக்கிய மாநிலங்களிலும் வேலைவாய்ப்பு குறைந்துள்ளது. இருப்பினும், இந்தக் குறைவு எல்லா இடங்களிலும் ஒரே சீராக இருக்கவில்லை (வரைபடத்தைப் பார்க்கவும்). உதாரணமாக, ஆந்திரப் பிரதேசம், அசாம் மற்றும் தெலுங்கானா போன்ற சில மாநிலங்களில், இந்தக் குறைவு ஒப்பீட்டளவில் குறைவாகவே இருந்தது. ஆனால், பெரும்பாலான மாநிலங்களில் இது 40%-க்கும் அதிகமாக இருந்தது. 19 முக்கிய மாநிலங்களில் 10 மாநிலங்களில், இந்தச் சரிவு 60% முதல் 85% வரை இருந்தது. இந்தியாவின் மிகப்பெரிய மற்றும் ஏழ்மையான மாநிலங்களில் சிலவான மத்தியப் பிரதேசம், உத்தரப் பிரதேசம் மற்றும் ஜார்க்கண்ட் ஆகிய மாநிலங்களில், ஏப்ரல்-ஜூலை 2026 காலகட்டத்தில் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் கிட்டத்தட்ட முழுமையாக நின்றுவிட்டது.

VB-G RAM G திட்டத்திற்கு மாறுவது வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் பெரும் அதிகரிப்புக்கு வழிவகுக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட நிலையில், வேலைவாய்ப்பில் ஏற்பட்டுள்ள இந்தச் சரிவு மிகவும் அதிர்ச்சியளிப்பதாக உள்ளது. 2026-27 மத்திய நிதிநிலை அறிக்கையில் VB-G RAM G திட்டத்திற்கான ஒதுக்கீடு ₹95,692 கோடியாக உள்ளது. இது 2025-26 இல் MGNREGA-வின் உண்மையான செலவினத்தை விட சற்று அதிகம். மாநிலங்களின் பங்களிப்பையும் (பெரும்பாலான மாநிலங்களுக்கு மொத்தத்தில் 40%) சேர்த்து, மொத்த VB-G RAM G நிதிநிலை அறிக்கை ₹1.5 லட்சம் கோடி அல்லது அதற்கும் அதிகமாக உயர்ந்திருக்க வேண்டும். இது 2025-26-ல் MGNREGA செலவினத்துடன் ஒப்பிடுகையில் சுமார் 70% அதிகரிப்பாகும். உண்மையான ஊதிய மதிப்பில் பெரிய மாற்றம் இல்லாத நிலையில், இந்த அதிகரிக்கப்பட்ட நிதிநிலை அறிக்கை வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் பெரும் உயர்வை ஏற்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், அதற்கு மாறாக, 2026-27-ன் முதல் நான்கு மாதங்களில் முன்னெப்போதும் இல்லாத சரிவு காணப்பட்டது.

எதிர்காலம் குறித்த நிச்சயமற்ற நிலை

VB-G RAM G திட்டம் குறித்து இறுதி முடிவை எடுக்க இது இன்னும் மிக ஆரம்பக்கட்டமே ஆகும். ஆனால் தற்போதைய நிலவரப்படி, இதன் தொடக்கம் ஒரு தோல்வியாகவே அமைந்துள்ளது. இந்தியாவின் மிகப்பெரிய மற்றும் ஏழ்மையான சில மாநிலங்களில் மாதக்கணக்கில் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் கிட்டத்தட்ட பூஜ்ஜியமாக இருப்பது குறிப்பாக கவலைக்குரியது.

அடுத்த சில மாதங்களில் நிலைமை மேம்படக்கூடும். ஆனால் 2026-27 இல் திட்டமிடப்பட்ட ₹1.5 லட்சம் கோடி VB-G RAM G செலவின இலக்கு எவ்வாறு நடைமுறைக்கு வரப்போகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது கடினம். பணித்தளத்தில் முக அங்கீகார (facial recognition) தொழில்நுட்பம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருப்பதும் மற்றும் மத்திய-மாநில செலவுப் பகிர்வு ஆகியவற்றால் ஊதியம் வழங்குவதிலும் கடுமையான சிக்கல்கள் ஏற்படலாம். ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கையில், இத்திட்டத்தின் எதிர்காலம் மங்கலாகவே காணப்படுகிறது.

ஜீன் ட்ரேஸ் (Jean Drèze) ஜார்க்கண்ட் மாநிலம் ராஞ்சியைச் சேர்ந்த ஒரு தன்னிச்சை ஆய்வாளர் ஆவார். முகமது ஜமீர் (Mohammad Zameer) ஜார்க்கண்ட் மாநிலம் ராஞ்சியைச் சேர்ந்த ஒரு தன்னிச்சை ஆய்வாளர் ஆவார்.

Original Link: Employment guarantee has slipped into limbo 

Read More →

இந்தியாவின் புதிய ‘நில எல்லைத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்பு’ ஏன் முக்கியமானது? - குஷ்பூ குமாரி

 நில எல்லைத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்பை (Land Port Management System (LPMS)) அறிமுகப்படுத்துவதன் நோக்கம் என்ன, அது திறன்மிகு எல்லை மேலாண்மை அமைப்புக்கு எவ்வாறு உதவியாக அமையும்? எல்லைப் பகுதிகளின் மேம்பாட்டை நோக்கமாகக் கொண்ட முக்கியத் திட்டங்கள் யாவை?

தற்போதைய செய்தி 

இந்தியாவின் தரை எல்லைகள் முழுவதும் சரக்குக் கையாளுதலையும் பயணிகள் போக்குவரத்தையும் டிஜிட்டல் மயமாக்கி நெறிப்படுத்தும் வகையில், ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா, 2026 ஜூன் 9 அன்று புது டெல்லியில் 'வினிமே' (VINIMAY) எனும் நிலத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்பைத் தொடங்கி வைத்தார். நிலத்துறைமுக ஆணையத்தின் இந்த முயற்சி, ‘அறிவார்ந்த எல்லைத் திட்டம்’ (Smart Borders) என்ற தொலைநோக்குப் பார்வையை முழுமையாக நனவாக்க உதவும் என்று அவர் கூறினார்.

நில எல்லைத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்பின் தொடக்கமானது, 2047-ஆம் ஆண்டிற்குள் வர்த்தக வசதி, இணைப்பு, தேசியப் பாதுகாப்பு மற்றும் வளர்ந்த இந்தியா ஆகியவற்றை வலுப்படுத்துவதில் நாட்டின் ராஜதந்திரக் கவனத்தை வெளிக்காட்டும் வகையில், ஒரு நவீன, தொழில்நுட்பத்தால் இயக்கப்பட்ட திறன்மிகு எல்லை மேலாண்மை அமைப்பை நோக்கிய ஒரு படியாகும்.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. வினிமய் எனப்படும் நிலத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்பு, ஒரு அதிநவீன டிஜிட்டல் தளமாகும். இது தரைவழித் துறைமுகங்களின் செயல்பாடுகளை ஓர் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பாக ஒன்றிணைக்கிறது. இந்த அமைப்பு, தளவாடங்கள் மற்றும் ஒழுங்குமுறைத் தகவல்களைப் பாதுகாப்பாகவும் நிகழ்நேரத்திலும் பரிமாறிக்கொள்ள வழிவகுத்து, விமான நிலையங்கள் மற்றும் கடல் துறைமுகங்களில் செயல்படும் டிஜிட்டல் அமைப்புகளுக்கு இணையாக தரைவழித் துறைமுகங்களைக் கொண்டுவருகிறது.

2. நில எல்லைத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்புபு, தேசிய அளவிலான இணைய தளங்களுடன் முழுமையாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு, சரக்கு மற்றும் பயணிகள்  செயலாக்கத்திற்கான முழுமையான டிஜிட்டல் பணிப்பாய்வுகளை (Digital Workflows) வழங்குகிறது. இது அரசு அமைப்புகள் முதல் தனியார் இயக்குநர்கள் வரை பல்வேறு பங்குதாரர்களுக்கு இடையிலான ஒருங்கிணைப்பை எளிதாக்குவதன் மூலம், தாமதங்களைக் குறைத்து செயல்பாட்டு திறனை (Operational Efficiency) மேம்படுத்துகிறது.

3. இந்த அமைப்பு, ஆவணப் பணிகளைக் கணிசமாகக் குறைத்து, வணிகம் செய்வதை எளிதாக்கி, இந்தியாவின் சர்வதேச தரை வழி எல்லைகள் முழுவதும் சரக்குகள் மற்றும் பயணிகளின் தடையற்ற போக்குவரத்தை உறுதி செய்யும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதேசமயம், ஒற்றை மின்னணுச் சாளரம் மற்றும் தானியங்கி வாகனப் பதிவு எண் அங்கீகார அடிப்படையிலான செயல்பாடுகள்,  நேரத்தைக் கணிசமாகக் குறைக்கும்.

4. நில எல்லைத் துறைமுகங்களின் நிர்வாகம், உள்துறை அமைச்சகத்தின் கீழ் உள்ள எல்லை மேலாண்மைத் துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கும் சட்டப்பூர்வ அமைப்பான 'இந்திய நில எல்லைத் துறைமுக ஆணையத்தின்' (Land Ports Authority of India (LPAI)) கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும். நில எல்லைத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்புபு,  2012-ஆம் ஆண்டில் முறைப்படி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

5. நில எல்லைத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்பின் இணையதளத்தில் வழங்கப்பட்டுள்ளபடி, சரக்குகள் மற்றும் பயணிகளின் தடையற்ற மற்றும் திறமையான போக்குவரத்தை எளிதாக்குவதற்காக, இந்தியாவின் எல்லைகளில் தரைவழித் துறைமுகங்களைக் கட்டுவதும், அதிநவீன உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை வழங்குவதும், காத்திருப்பு நேரத்தையும் வர்த்தகப் பரிவர்த்தனைச் செலவுகளையும் குறைப்பதும், பிராந்திய வர்த்தகத்தையும் மக்களுக்கிடையேயான தொடர்பையும் ஊக்குவிப்பதும், சிறந்த சர்வதேச நடைமுறைகளை ஏற்றுக்கொள்வதே இதன் முக்கிய நோக்கங்களாகும்.

6. தற்போது, ​​நில எல்லைத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்பு (Land Port Management System (LPMS)) இந்தியாவின் சர்வதேச எல்லைகளில் 15 தரை ​​நிலவழித்துறைமுகங்களை இயக்குகிறது. இவை: அட்டாரி (பஞ்சாப்) மற்றும் டேரா பாபா நானக் (பஞ்சாப்) இந்திய-பாகிஸ்தான் எல்லையிலும்; ரூபைடியா (உத்தரப் பிரதேசம்), ரக்ஸௌல் (பீகார்) மற்றும் ஜோக்பானி (பீகார்) இந்திய-நேபாள எல்லையிலும்; டாரங்கா (அசாம்) இந்திய-பூட்டான் எல்லையிலும்; பெட்ராபோல் (மேற்கு வங்காளம்), டாகி (மேகாலயா), சுதார்கந்தி, கோலக்கஞ்ச் மற்றும் மன்கச்சார் (அசாம்), அகர்தலா, ஸ்ரீமந்தபூர் மற்றும் சப்ரூம் (திரிபுரா) இந்திய-வங்கதேச எல்லையிலும் மற்றும் மோரே (மணிப்பூர்) இந்திய-மியான்மர் எல்லையிலும் அமைந்துள்ளன.

திறன்மிகு எல்லை மேலாண்மை (Smart Border Management Initiative) முயற்சி

1. அரசு விரைவில் திறன்மிகு எல்லை மேலாண்மை முயற்சியைத் தொடங்கவுள்ளதாகவும், இது ​​நில எல்லைத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்புடன் இணைந்து, மேலும் பாதுகாப்பான மற்றும் நவீன எல்லை மேலாண்மை அமைப்பை உருவாக்கும் என்றும் ஒன்றிய அமைச்சர் தெரிவித்துள்ளார். இது சட்டவிரோத நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்தவும், வலுவான மற்றும் பாதுகாப்பான கட்டமைப்பை நிறுவுவதை உறுதி செய்யவும் உதவும்.

2. ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சகத்தின்படி, இந்தியா 15,106.7 கி.மீ நீளமான   எல்லையைக் கொண்டுள்ளது. நாட்டின் எல்லைப் பகுதியை வங்கதேசம், சீனா, பாகிஸ்தான், நேபாளம், மியான்மர் மற்றும் பூட்டான் ஆகிய நாடுகளுடனும், ஆப்கானிஸ்தானுடனான ஒரு சிறிய பகுதியுடனும் பகிர்ந்து கொள்கிறது. இது எல்லை நிர்வாகத்தை அரசாங்கத்திற்கு ஒரு முக்கியமான பணியாக ஆக்குகிறது.

வரிசை எண்.	நாடு	நீளம் (கிமீ)	எல்லைப் பகுதி மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்கள்
(i)	வங்கதேசம்	4096.70	மேற்கு வங்காளம், அஸ்ஸாம், மேகாலயா, திரிபுரா மற்றும் மிசோரம் ஆகும்.
(ii)	பாகிஸ்தான்	3323	குஜராத், ராஜஸ்தான், பஞ்சாப், ஜம்மு & காஷ்மீர் மற்றும் லடாக் யூனியன் பிரதேசம் ஆகும்.
(iii)	சீனா	3488	அருணாச்சல பிரதேசம், சிக்கிம், உத்தரகாண்ட், இமாச்சல பிரதேசம் மற்றும் லடாக்கின் யூனியன் பிரதேசம் ஆகும்.
(iv)	நேபாளம்	1751	உத்தரகாண்ட், உத்தரபிரதேசம், பீகார், மேற்கு வங்காளம் மற்றும் சிக்கிம் ஆகும்.
(v)	பூட்டான்	699	சிக்கிம், மேற்கு வங்காளம், அஸ்ஸாம் மற்றும் அருணாச்சல பிரதேசம் ஆகும்.
(vi	மியான்மர்	1643	அருணாச்சல பிரதேசம், நாகாலாந்து, மணிப்பூர் மற்றும் மிசோரம் ஆகும்.
(vii)	ஆப்கானிஸ்தான்	106	லடாக் யூனியன் பிரதேசம் ஆகும்.

3. எல்லை மேலாண்மைத் துறை (Department of Border Management (DoBM)): 2004-ஆம் ஆண்டில், சர்வதேச தரை மற்றும் கடலோர எல்லைகளின் மேலாண்மை, எல்லைக் காவல் மற்றும் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்துதல், எல்லைகளில் சாலைகள், வேலிகள் மற்றும் மின்விளக்குகள் போன்ற உள்கட்டமைப்புகளை உருவாக்குதல் மற்றும் எல்லைப் பகுதி மேம்பாட்டுத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்துதல் ஆகியவற்றில் பிரத்தியேகமாகக் கவனம் செலுத்துவதற்காக, உள்துறை அமைச்சகத்தின் கீழ் எல்லை மேலாண்மைத் துறை (DoBM) உருவாக்கப்பட்டது.

4. எல்லைப் பாதுகாப்புத் துறையில் இரண்டு பிரிவுகள் உள்ளன. அவை, எல்லைப் பாதுகாப்புப் படைகளை நிலைநிறுத்துதல் மற்றும் எல்லைப் பகுதிகளை மேம்படுத்துதல் ஆகிய பணிகளை மேற்கொள்கின்றன. எல்லை மேலாண்மை பிரிவு-I-னது, சர்வதேச தரை எல்லைகளை வலுப்படுத்துதல், அவற்றின் காவல் மற்றும் பாதுகாப்பு தொடர்பான விடயங்களைக் கையாள்கிறது. உள்துறை அமைச்சகத்தின் வழிகாட்டுதலின்படி, இந்தியாவின் சர்வதேச எல்லைகளின் உள்கட்டமைப்பு மேம்பாட்டை நோக்கமாகக் கொண்ட திட்டங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு ஒன்றிய திட்டமான, எல்லை மேலாண்மை பிரிவு-I-னது எல்லை உள்கட்டமைப்பு மற்றும் மேலாண்மை (Border Infrastructure and Management (BIM)) திட்டத்தை எல்லைப் பாதுகாப்புத் துறை செயல்படுத்துகிறது.

5. எல்லைப் பகுதி மேம்பாட்டுத் திட்டம் (Border Area Development Programme (BADP)), கடலோரப் பாதுகாப்புத் திட்டம் (Coastal Security Scheme (CSS)), துடிப்பான கிராமத் திட்டம் (Vibrant Village Programme-I and VVP-II) மற்றும் நில எல்லைத் துறைமுக மேலாண்மை அமைப்பு (Land Port Management System (LPMS)) ஆகியவற்றைச் செயல்படுத்தும் பொறுப்பு எல்லை மேலாண்மை பிரிவு-II இடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது.

6. எல்லை மேலாண்மைக்கான ஒரு விரிவான அணுகுமுறையின் ஒரு பகுதியாக, மாநில அரசுகளால் செயல்படுத்தப்படும் ஒரு முக்கிய ஒன்றிய நிதியுதவித் திட்டமே எல்லைப் பகுதி மேம்பாட்டுத் திட்டம் ஆகும். இந்தத்திட்டத்தின் முக்கிய நோக்கம், இதன் வரம்பிற்குட்பட்ட பகுதிகளில் வசிக்கும் மக்களின் சிறப்பு மேம்பாட்டுத் தேவைகள் மற்றும் நலனைப் பூர்த்தி செய்வதும், சுகாதாரம், கல்வி, சாலை, குடிநீர் மற்றும் தூய்மைப் பணிகள் தொடர்பான அத்தியாவசிய உள்கட்டமைப்புகளை வழங்குவதும் ஆகும்.

7. கடலோர மாநிலங்கள் அல்லது யூனியன் பிரதேசங்களில் கடலோரப் பாதுகாப்பு தொடர்பான உள்கட்டமைப்பை உருவாக்குவதற்கு நிதியுதவி வழங்கும் வகையில், கடலோரப் பாதுகாப்புத் திட்டகளாகச் (CSS) செயல்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

8. துடிப்பான கிராமங்கள் முன்முயற்சி: துடிப்பான கிராமங்கள் திட்டத்தின் முதல் கட்டம் 2023-ஆம் ஆண்டிலும், இரண்டாம் கட்டம் இந்த ஆண்டிலும் தொடங்கப்பட்டது. இது ஒரு ஒன்றிய அரசுத் திட்டமாகும். செழிப்பான மற்றும் பாதுகாப்பான எல்லைகளை உறுதி செய்வதற்கும், எல்லை தாண்டிய குற்றங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கும், எல்லைப் பகுதி மக்களை தேசத்துடன் ஒன்றிணைப்பதற்கும், மேலும் அவர்களை எல்லைப் பாதுகாப்புப் படைகளின் முக்கியப் பகுதிகளாக உருவாக்குவதற்கும், சிறந்த வாழ்க்கை நிலைமைகளையும், போதுமான வாழ்வாதார வாய்ப்புகளையும் உருவாக்குவதே இந்தத்திட்டத்தின் நோக்கமாகும்.

எல்லை மேலாண்மைக்குப் பொறுப்பான படையில் செய்யப்பட்ட முக்கிய மாற்றத்தைப் பார்ப்போம்.

2026-ஆம் ஆண்டு மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகள் (பொது நிர்வாகம்) சட்டம், 

1. இராணுவத்துடன் சேர்ந்து, சர்வதேச எல்லையின் பாதுகாப்பானது மத்திய ஆயுதக் காவல் படை (Central Armed Police Force (CAPF)) மற்றும் துணை இராணுவப் படைகள் (Paramilitary Forces (PMF)) போன்ற பல பாதுகாப்பு முகமைகளால் கையாளப்படுகிறது. இந்த ஆண்டு, அரசாங்கம் மத்திய ஆயுதக் காவல் படைகள் (பொது நிர்வாகம்) சட்டம், 2026-ஐ இயற்றியுள்ளது.

2. இந்தச் சட்டம் (Act), முன்பு தனித்தனியாக இருந்த விதிமுறைகளை நீக்கி, ஒரே மாதிரியான ஒருங்கிணைந்த கட்டமைப்பை அறிமுகப்படுத்தியது.  இதன்மூலம், எல்லைப் பாதுகாப்புப் படை (Border Security Force (BSF)), மத்திய ரிசர்வ் காவல் படை (Central Reserve Police Force (CRPF)), மத்திய தொழில்துறைப் பாதுகாப்புப் படை (Central Industrial Security Force (CISF)), இந்தோ-திபெத்திய எல்லைக் காவல் படை (Indo-Tibetan Border Police (ITBP)) மற்றும் சஷஸ்திர சீமா பல் (Sashastra Seema Bal (SSB)) ஆகிய ஐந்தும் ஒன்றிய அரசின் மேற்பார்வை மற்றும் நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்தது.

3. சட்டத்தின்படி, காவல்துறைத் தலைவர் (Inspector General (IG)) நிலையில் உள்ள பதவிகளில் 50% அயற்பணி மூலமாகவும், கூடுதல் காவல்துறைத் தலைவர் நிலையில் உள்ள பதவிகளில் குறைந்தபட்சம் 67% அயற்பணி மூலமாகவும் நிரப்பப்பட வேண்டும். சிறப்பு காவல்துறைத் தலைவர் மற்றும் காவல்துறைத் தலைவர் பதவிகள் முழுமையாக அயற்பணி மூலமாகவே நிரப்பப்படும்.

4. ஒன்றிய ஆயுதக் காவல் படைகளில் (Central Armed Police Forces (CAPFs)) இந்தியா ஆட்சிப் பணி  அதிகாரிகளின் அயற்பணியை படிப்படியாகக் குறைக்குமாறு ஒன்றிய அரசுக்கு உத்தரவிட்ட உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பு ரத்து செய்கிறது. மே 23, 2025 அன்று, உச்ச நீதிமன்றம், ஒன்றிய ஆயுதக் காவல் படைகளில் துணை காவல்துறைத் தலைவர் மற்றும் காவல்துறைத் தலைவர் பதவிகளுக்கு இந்தியா ஆட்சிப் பணி  அதிகாரிகளின் அயற்பணியை இரண்டு வருட காலத்திற்குள் படிப்படியாகக் குறைக்குமாறு உத்தரவிட்டது.

Original article : Why India’s new Land Port Management System matters. -Khushboo Kumari

Read More →

மதமாற்ற அரசியல்: மதச்சார்பின்மைக்கு விடுக்கப்படும் சவால். -ஷேக் முஜிபுர் ரஹ்மான்

 மதமாற்றத் தடைச் சட்டங்கள் சமூகப் பிரிவினைகளை ஆழப்படுத்தும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளன.

பல்வேறு சமூக மற்றும் தொழில் பின்னணியைச் சேர்ந்த இஸ்லாமியர்கள்—உதாரணமாக உடற்பயிற்சிக் கூட உரிமையாளர்கள், மருத்துவர்கள் மற்றும் மத குருமார்கள்—இந்து மதத்திலிருந்து இஸ்லாமிய மதத்திற்கு மதமாற்றம் செய்யும் திட்டமிட்டக் குழுக்களின் ஒருபகுதியாக இருப்பதாகக் கூறி கைது செய்யப்படுவது குறித்து ஊடகங்களில் தொடர்ந்து செய்திகள் வருகின்றன. இத்தகைய செய்திகள் பெரும்பாலும் வட இந்தியாவில், குறிப்பாக உத்திரப் பிரதேசம் மற்றும் உத்தரகாண்ட் ஆகிய மாநிலங்களிலிருந்து வருகின்றன. இவற்றில் பல வழக்குகள் இன்னும் விசாரணையில் உள்ளன. ஒருவேளை இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் உண்மையாக இருக்கும் பட்சத்தில், இந்தியாவில் உள்ள இஸ்லாமிய சமூகத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினரிடையே ஏற்பட்டுள்ள புதிய வகை சித்தாந்த மாற்றத்தையே இது காட்டுகிறது. மாறாக, இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் பொய்யாகும் பட்சத்தில், இவை ஒரு குறிப்பிட்ட சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையில் செயல்படும் அரசால் உருவாக்கப்பட்ட புனைவுகளாகவே பார்க்கப்படும் என்கின்றனர். 

இந்தியாவில் அதிக அளவில் மக்கள் இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறிய கடைசி முக்கிய நிகழ்வு, பிப்ரவரி 1981-ல் தமிழ்நாட்டின் மீனாட்சிபுரத்தில் நடைபெற்றது. அங்கு வேரூன்றியிருந்த சாதியப் பாகுபாடுகளிலிருந்து விடுபடுவதற்காக 558 தலித் மக்கள் இஸ்லாம் மதத்தைத் தழுவினர். இது குறித்துக் கருத்துத் தெரிவித்த அடல் பிகாரி வாஜ்பாய், இந்து சமூகத்தில் பிறப்பு மற்றும் சாதியின் அடிப்படையில் நீண்டகாலமாகப் பிரச்சினைகள் இருந்து வருவதாகவும், இதுபோன்ற மதமாற்றங்கள் இந்து சமூகத்திற்குள் இருக்கும் சமத்துவமின்மையின் விளைவு என்பதையும் குறிப்பிட்டார்.

சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சினை

மத மாற்றம்—குறிப்பாக இந்து மதத்திலிருந்து இஸ்லாம் அல்லது கிறிஸ்தவத்திற்கு மாறுவது—நீண்டகாலமாக ஒரு சர்ச்சைக்குரிய விஷயமாக இருந்து வருகிறது. வெகுஜன மத மாற்றங்களை ஏழை மற்றும் கல்வி அறிவற்ற மக்களுக்கு எதிரான அச்சுறுத்தலாக மட்டும் பார்க்கவில்லை, மாறாக இந்தியாவின் காலனித்துவ எதிர்ப்பு ஒற்றுமைக்கும்  ஒரு பெரும் சவாலாகவே மகாத்மா காந்தி கருதியதாக  ‘Religious Freedom and Mass Conversion in India’ என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியரான லாரா டி. ஜென்கின்ஸ் குறிப்பிட்டுள்ளார். 

நவீன இந்திய வரலாற்றின் மிக முக்கியமான மதமாற்றங்களில் ஒன்று 1956-ஆம் ஆண்டில் டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் புத்த மதத்தைத் தழுவியதாகும். இதற்கு முன்னதாக, அக்டோபர் மாதம் 13-ஆம் தேதி, 1935-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற இயோலா மாநாட்டில் (Yeola Conference), "நான் ஒரு இந்துவாகப் பிறந்தேன், ஆனால் ஒரு இந்துவாக இறக்கமாட்டேன்" (“I was born a Hindu, but I will not die a Hindu.”) என்று கூறி, இந்து மதத்தை விட்டு வெளியேறும் தனது முடிவை அவர் அறிவித்தார். அம்பேத்கரைப் பொறுத்தவரை, மத மாற்றம் என்பது சுதந்திரத்திற்கான ஒரு வழியாக அமைந்தது. இக்காலக்கட்டத்தில், தலித் மக்கள் இந்து மதத்தைத் துறந்து, இஸ்லாம் உள்ளிட்ட தங்களுக்கு விருப்பமான எந்த ஒரு மதத்தையும் தேர்ந்தெடுக்குமாறு அம்பேத்கர் அவர்கள் ஊக்குவித்தார்.

அம்பேத்கர் அவர்கள் தலித்துகள் சீக்கிய மதத்திற்கு மாறுவது குறித்த யோசனையை முன்வைத்தார். வியக்கத்தக்க வகையில், இந்து மகாசபையைச் சேர்ந்த டாக்டர் பி.எஸ். மூஞ்சே இதற்கு ஆதரவளித்ததுடன், மற்ற இந்துத் தலைவர்களையும் இதனை ஆதரிக்குமாறு வலியுறுத்தினார். இருப்பினும், இந்த யோசனையை மகாத்மா காந்தி, சி. ராஜகோபாலாச்சாரி மற்றும் பண்டிட் மதன் மோகன் மாளவியா ஆகியோர் எதிர்த்தனர். அம்பேத்கர் இந்து மதத்தை விட்டு வெளியேறினால் தனது ஆதரவாளர்களை இழக்க நேரிடும் என்று காந்தி வாதிட்டார். ஆனால், காந்தி இன்று உயிருடன் இருந்திருந்தால், அவரது அந்த கருத்து தவறானது என்பதை உணர்ந்திருப்பார். ஏனெனில், தலித் மக்கள் இன்றும் அம்பேத்கரை மேலாக மதிக்கிறார்கள். அதற்கு அவர் மதம் மாறியதும் ஒரு முக்கிய காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. இது காந்தியின் அன்றைய கணிப்பு தவறு என்பதைத் தற்போது திட்டவட்டமாக நிரூபிக்கிறது.

கடந்த பல தசாப்தங்களாக

மதமாற்றம் குறித்த கவலைகளும், அதை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான முயற்சிகளும் பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ காலத்திலேயே தொடங்கிவிட்டன. உதாரணமாக, மதமாற்றங்களைக் கண்காணிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டு ராய்கர் அரசு மதமாற்றச் சட்டம் (1936) (Raigarh State Conversion Act (1936)) மற்றும் பாட்னா மத சுதந்திரச் சட்டம் (1942) (Patna Freedom of Religion Act (1942)) ஆகியவை கொண்டு வரப்பட்டன. பின்னர், மத சுதந்திரம் மற்றும் மதமாற்றம் குறித்த விவகாரம் அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையில் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக, இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு-25(1) (Article 25(1)) உருவாக்கப்பட்டது. இது ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் தனது மனசாட்சிப்படி செயல்படவும், எந்தவொரு மதத்தையும் சுதந்திரமாகப் பின்பற்றவும், கடைப்பிடிக்கவும் மற்றும் பரப்பவும் உரிமை அளிக்கிறது. இருப்பினும், இந்த அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்பு ஒரு நிலையான அரசியல் அல்லது சமூக உடன்பாட்டை ஏற்படுத்தவில்லை என்பதை உண்மையாகும். 

சுதந்திர இந்தியாவில், இந்து தேசியவாத குழுக்கள் ஒரு முக்கியத் தேர்தல் சக்தியாக மாறுவதற்கு முன்பே, மதச்சார்பற்ற அரசாங்கங்களால் பல மதமாற்ற எதிர்ப்புச் சட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு திருத்தப்பட்டன. இதற்கு முக்கியமாக கிறிஸ்தவ மதப் பிரச்சார செயல்பாடுகள் குறித்த கவலைகளே காரணமாக இருந்தன. இதற்கு குறிப்பிடத்தக்க உதாரணங்களாக ஒடிசா மத சுதந்திரச் சட்டம் (1967) (Orissa Freedom of Religion Act (1967)) மற்றும் மத்தியப் பிரதேச தர்ம சுதந்திர அதினியம் (1968) (Madhya Pradesh Dharma Swatantrya Adhiniyam (1968)) ஆகியவற்றைக் கூறலாம். இருப்பினும், மதமாற்றங்களைச் சரியாகத் தடுக்க இந்தச் சட்டங்கள் போதுமான வலிமையுடன் இல்லை என்பதையே இந்துத்துவா அமைப்புகள் வாதமாக முன்வைக்கின்றன. 

குறிப்பிட்ட உதாரணங்கள்

இதன் விளைவாக, பாரதிய ஜனதா கட்சி (BJP) ஆட்சியில் உள்ள பல மாநிலங்கள் தங்களது தற்போதைய சட்டங்களில் திருத்தங்களைக் கொண்டு வந்துள்ளன. இந்தச் சட்டங்கள், கிறிஸ்தவ மதப் பிரச்சார நடவடிக்கைகள் குறித்த கவலைகளைத் தாண்டி, இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறுவதையும் (குறிப்பாக "லவ் ஜிகாத்" என்று விவரிக்கப்படும் நிகழ்வுகளில்) உள்ளடக்கும் வகையில் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளன. 2018-ஆம் ஆண்டின் உத்தரகாண்ட் சமய சுதந்திரச் சட்டம் (Uttarakhand Freedom of Religion Act) இந்த மாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. 2022-ஆம் ஆண்டில் இந்தச் சட்டம் மேலும் கடுமையாக்கப்பட்டு, நீண்டகாலச் சிறைத்தண்டனை உட்படக் கடுமையான அபராதங்கள் விதிக்கப்பட்டன. 2025-ஆம் ஆண்டில் முன்மொழியப்பட்ட ஒரு திருத்தம், தண்டனையை 3 முதல் 10-ஆண்டுகளாகவும், தீவிரமான வழக்குகளில் 20-ஆண்டுகள் அல்லது ஆயுள் தண்டனை வரை உயர்த்தவும் கோரியது. இருப்பினும், ஆளுநர் இந்த மசோதாவை மறுபரிசீலனை செய்யத் திருப்பி அனுப்பியதால், இந்த மாற்றங்கள் இன்னும் நடைமுறைக்கு வரவில்லை. இதன் காரணமாக, இந்தச் சட்டங்கள் பல சட்டப் போராட்டங்களுக்கும் சர்ச்சைகளுக்கும் வழிவகுத்துள்ளன.

சமீபத்திய அறிக்கைகளின்படி, 2022-ஆம் ஆண்டு திருத்தப்பட்ட சட்டத்தின்கீழ் 2023-ஆம் ஆண்டில் 20 வழக்குகளும், 2025-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் வரை மேலும் 18 வழக்குகளும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. அதேசமயம், 2018-ஆம் ஆண்டு சட்டத்தின்கீழ் முழுமையான விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட பல வழக்குகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் விடுதலையாகியுள்ளனர். இத்தகைய சட்டங்கள் பாரதிய ஜனதா கட்சி (BJP) ஆட்சி செய்யும் மாநிலங்களில் மட்டுமே இருப்பதாகக் கருதமுடியாது; மாறாக, பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளும் இதற்கு ஆதரவளித்துள்ளன. உதாரணமாக, இமாச்சலப் பிரதேச மத சுதந்திரச் சட்டம் (2006) (Himachal Pradesh Freedom of Religion Act (2006)) காங்கிரஸ் ஆட்சியில் கொண்டுவரப்பட்டது. தமிழ்நாட்டிலும், ஜெ.ஜெயலலிதா தலைமையிலான அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழக அரசு 2002-ஆம் ஆண்டில் கட்டாய மதமாற்றத் தடைச் சட்டத்தைக் (forced religious conversion) கொண்டுவந்தது. பின்னர் 2006-ஆம் ஆண்டில் மு. கருணாநிதி தலைமையிலான திராவிட முன்னேற்றக் கழக அரசு அந்தச் சட்டத்தை ரத்து செய்தது. மதமாற்றங்களை முறைப்படுத்துவதில் பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளிடையே ஒரு பரந்த உடன்பாடு இருப்பதையே இந்த உதாரணங்கள் காட்டுகின்றன.

நடைமுறையில், இந்தச் சட்டங்கள் பெரும்பாலும் சட்டத்தை மக்கள் கையில் எடுக்கும் போக்கை ஊக்குவிக்கின்றன. இது சில நேரங்களில் வன்முறைக்கு வழிவகுப்பதோடு, இந்தியாவின் மதச்சார்பற்ற சமூகக் கட்டமைப்பையும் சீர்குலைக்கிறது. எனவே, அரசாங்கங்கள் இந்தச் சட்டங்களை மறுபரிசீலனை செய்வது மிகவும் அவசியமாகிறது.

Original article: Conversion politics, the challenge to secularism. -Shaikh Mujibur Rehman

Read More →