இந்தியாவின் வளர்ச்சிப் பாதையில் அதிகப்படியான பெண்களின் பணிப்பங்களிப்பு அவசியம். - கே. சந்திரசேகர், நரேன் பிரசாத்

பெண்களின் பணித்திறனை முழுமையாகப் பயன்படுத்துவதற்கு, அரசாங்கம் பராமரிப்புப் பொருளாதாரத்தில் முதலீடு செய்ய வேண்டும்.

உலகளாவிய பொருளாதார நிச்சயமற்ற சூழலிலும் வலுவான வளர்ச்சியைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு, இந்தியப் பொருளாதாரம் குறிப்பிடத்தக்க மீள்திறனை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.

சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (International Monetary Fund (IMF)) உலகப் பொருளாதாரக் கண்ணோட்ட அறிக்கையின்படி (ஏப்ரல் 2026), இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி 2026-27-ஆம் நிதியாண்டில் 6.5 விழுக்காடு வளர்ச்சியடையும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. மத்திய புள்ளியியல் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகத்தின்கீழ் (Ministry of Statistics and Programme Implementation (MoS&PI)) இயங்கும் தேசிய புள்ளியியல் அலுவலகத்தின் (National Statistical Office (NSO)) தரவுகளும், இந்தியப் பொருளாதாரம் 2021 மற்றும் 2025-ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையே 8.56 விழுக்காடு கூட்டு ஆண்டு வளர்ச்சி விகிதத்தை (Compound Annual Growth Rate (CAGR)) பதிவு செய்துள்ளதைக் காட்டுகின்றன. இது கொரோனா பெருந்தொற்றுக்குப் பிந்தைய வலுவான மீட்சியையும், தொடர்ச்சியான பொருளாதார வளர்ச்சி வேகத்தையும் பிரதிபலிக்கிறது.

இந்த ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரக் குறியீடுகள் (Macroeconomic indicators) ஊக்கமளிப்பதாக இருந்தாலும், ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. இந்தப் பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது தகுந்த வேலைவாய்ப்புகளாக மாறுகிறதா? தங்களுக்குத் தேவையான தரமான வேலைகளைப் பெறுவதில் தொடர்ந்து தடைகளை எதிர்கொண்டு வரும் பெண்கள் மற்றும் படித்த இளைஞர்களுக்கு இந்தச் சிக்கல் மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாக உள்ளது.

2025-ஆம் ஆண்டின் காலமுறை தொழிலாளர் சக்தி கணக்கெடுப்பு (Periodic Labour Force Survey (PLFS)) அறிக்கை, ஊக்கமளிக்கும் அறிகுறிகளையும், அதேநேரத்தில் இன்னும் செய்யவேண்டிய முக்கியமான வேலைகள் இருக்கின்றன என்ற நினைவூட்டலையும் எவ்வித சந்தேகமுமின்றி தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

பெண்களின் பணிப்பங்களிப்பு

பெண்களின் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் (Labour Force Participation Rate (LFPR)) 2022-ஆம் ஆண்டில் இருந்த 25.4 விழுக்காட்டில் இருந்து 2025-ஆம் ஆண்டில் 30.7 விழுக்காடாக அதிகரித்துள்ளது. அதேபோல், தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதமும் (Worker Population Ratio (WPR)) 2022-ஆம் ஆண்டில் இருந்த 24.6 விழுக்காட்டில் இருந்து 2025-ஆம் ஆண்டில் 29.8 விழுக்காடாக உயர்ந்துள்ளது. முன்னெப்போதையும்விட இப்போது அதிக எண்ணிக்கையிலான பெண்கள் வேலை செய்கிறார்கள் அல்லது தீவிரமாக வேலை தேடுகிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது.

இந்த முன்னேற்றம் இருந்தபோதிலும், நகர்ப்புறங்களை (22.2 விழுக்காடு) ஒப்பிடும்போது கிராமப்புறங்களில் பெண்களின் பங்கேற்பு (34.6 விழுக்காடு) மிக அதிகமாக உள்ளது. இது வேலைவாய்ப்புச் சந்தையில் நகர்ப்புறப் பெண்களின் பங்கு இன்னும் குறைவாகவே இருப்பதைக் காட்டுகிறது. இளைஞர்கள் இடையே இந்த நிலைமை இன்னும் கவலைக்குரியதாக உள்ளது. நகர்ப்புறங்களில் 15 முதல் 29 வயதுக்குட்பட்ட இளம் பெண்களின் வேலையின்மை விகிதம் 18.9 விழுக்காடாக உள்ளது. இது நகர்ப்புற ஆண்களின் வேலையின்மை விகிதமான 11.8 விழுக்காட்டைவிட மிக அதிகமாகும்.

இந்தியாவின் கிராமப்புறங்களில், பணியில் ஈடுபட்டுள்ள பெண்களில் சுமார் 70.7 விழுக்காட்டினர் சுயதொழில் செய்பவர்களாக உள்ளனர். வெறும் 9.3 விழுக்காட்டினர் மட்டுமே வழக்கமான நிலையான ஊதியம் பெறும் வேலைகளில் உள்ளனர். இவர்களில் பெரும்பாலானோர் வேளாண்மை, குடும்பத் தொழில்கள் அல்லது வீட்டில் இருந்தபடியே செய்யும் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

சுயதொழில் என்பது வாழ்வாதாரத்திற்கான ஒரு முக்கிய ஆதாரமாக இருந்தாலும், இது பெரும்பாலும் குறைந்த உற்பத்தித் திறன், நிலையற்ற வருமானம் மற்றும் வளர்ச்சி வாய்ப்புகள் குறைவாக உள்ள வேலைகளுடனேயே தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. எனவே, பெண் தொழிலாளர்களின் பங்கேற்பு விகிதம் அதிகமாக இருப்பதாலேயே, அவர்களுக்கு நல்ல தரமான வேலைகள் கிடைக்கின்றன என்றும் முடிவு செய்துவிட முடியாது.

கல்வித்துறையில், குறிப்பாக பெண் குழந்தைகள் மற்றும் இளம் பெண்களின் கல்வியில் இந்தியா குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தை அடைந்துள்ளது. மேல்நிலைக் கல்வி அளவில் (Higher secondary level), பெண்களின் ஒட்டுமொத்த சேர்க்கை விகிதம் (Gross Enrolment Ratio (GER)) 2020-21-ஆம் ஆண்டில் 54.6 விழுக்காடாக இருந்தது, இது 2024-25-ஆம் ஆண்டில் 60.9 விழுக்காடாக உயர்ந்துள்ளது. இது ஆண்களின் சேர்க்கை விகிதத்தைவிட (56.2 விழுக்காடு) அதிகம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பத்தாம் வகுப்பு முடித்த பிறகு ஒரு மாணவனைவிட ஒரு மாணவி மேல்நிலைக் கல்விக்குத் தொடர்வதற்கான வாய்ப்பு புள்ளிவிவரப்படி தற்போது அதிகமாக உள்ளது.

அதேபோல், உயர்கல்வியில் பெண்களின் மொத்தச் சேர்க்கை விகிதம் (FGER), 2020-21-ஆம் ஆண்டில் 27.9 விழுக்காடாக இருந்ததில் இருந்து, 2022-23-ஆம் ஆண்டில் 30.2 விழுக்காடாகத் தற்காலிகமாக உயர்ந்துள்ளது.

முன்பைவிட இப்போது அதிகமான மாணவிகள் உயர்கல்வியில் சேர்ந்து படித்து வருகிறார்கள் என்பதை இந்த புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன. ஆனால், இப்போதுள்ள முக்கிய சிக்கல் என்னவென்றால், இந்த கல்வி அவர்களுக்குச் சிறந்த வேலைவாய்ப்புகளைப் பெற்றுத் தருவதை உறுதி செய்வதுதான். பெண்களின் கல்வித் தரம் உயர்ந்து வந்தபோதிலும், நகர்ப்புறங்களில் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களின் பங்களிப்பு இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. மேலும், இளம்பெண்களிடையே வேலைவாய்ப்பின்மையும் இன்னும் அதிகமாகவே நீடிக்கிறது. இது கல்விக்கும் வேலைவாய்ப்புக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதையே காட்டுகிறது.

இந்தச் சவாலை முன்கூட்டியே உணர்ந்த ஒன்றிய அரசு, தங்களின் காலமுறை தொழிலாளர் சக்தி கணக்கெடுப்பு (PLFS) அறிக்கை வெளியாவதற்கு முன்பாகவே, 2026-27 ஒன்றிய நிதிநிலை அறிக்கையில் நிதி ஆயோக்கின்கீழ் (NITI Aayog) 'கல்வி முதல் வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழில்முனைவோர் வரை' (Education-to-Employment-and-Enterprise (EEE)) என்ற குழுவை அமைப்பதாக அறிவித்தது. கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழில்முனைவு ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான தொடர்புகளை வலுப்படுத்தவும், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) உள்ளிட்ட வளர்ந்து வரும் புதிய தொழில்நுட்பங்கள் எதிர்கால வேலைவாய்ப்புகளை எவ்வாறு பாதிக்கும் என்பதைப் பற்றி ஆராயவும் இந்தக் குழு தனது முதல் கூட்டத்தை மே மாதம் 22-ஆம் தேதி நடத்தியது.

இந்த முயற்சி, கல்வி கற்பதற்கான வாய்ப்புகளை அனைவருக்கும் விரிவுபடுத்துவது என்பது முதல்படி மட்டுமே என்பதைக் காட்டுகிறது. கல்வியின் உண்மையான பலன் என்பது மக்கள் வருமானம் ஈட்டக்கூடிய நல்ல வேலைகளில் சேருவதற்கு உதவுவதிலும், அதேநேரத்தில் பெண்களின் திறமைகள் தற்போதைய வேலைவாய்ப்புச் சந்தையின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப இருப்பதை உறுதி செய்வதிலும்தான் உள்ளது.

பெண்களின் பங்கேற்பை ஊக்குவித்தல்

கல்வித் தகுதிக்கும் வேலைவாய்ப்பில் பங்கேற்பதற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியை, குறிப்பாகப் பெண்களின் விஷயத்தில், வேலைவாய்ப்புகள் மட்டுமே முழுமையாக விளக்கிவிட முடியாது. அதிகளவிலான பெண்கள் கல்வி கற்று வந்தபோதிலும், வேலைவாய்ப்பில் அவர்களின் பங்கேற்பு இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. குடும்ப பராமரிப்புப் பொறுப்புகள், நெகிழ்வான வேலை நேர வசதி இல்லாமை, பாதுகாப்புப் பயங்கள் மற்றும் போக்குவரத்துச் சிக்கல்கள் போன்ற பிற காரணிகளும் பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதற்கு ஒரு தடையாக இருக்கலாம்.

ஊதியமில்லாத வீட்டுப் பராமரிப்புப் பணிகளே இதற்கான ஒரு முக்கியக் காரணமாகும். ஏனெனில், இது பெண்கள் வேலைவாய்ப்புச் சந்தையில் நுழைவதையும், தொடர்ந்து நீடிப்பதையும் மற்றும் வளர்ச்சியடைவதையும் பாதிக்கிறது. உலகம் முழுவதும், குடும்பங்களைப் பராமரிக்கும் பெரும்பாலான பொறுப்புகளைப் பெண்களே தொடர்ந்து சுமந்து வருகின்றனர்.

சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பின் (International Labour Organization (ILO)) கூற்றுப்படி, உலகெங்கிலும் ஊதியமில்லாத அனைத்துப் பராமரிப்புப் பணிகளில் நான்கில் மூன்று பங்குக்கும் அதிகமான (75%-க்கும் மேல்) வேலைகளைப் பெண்களே செய்கிறார்கள். மேலும், இந்த ஊதியமில்லாத பராமரிப்புப் பொறுப்புகளின் காரணமாகவே உலகம் முழுவதும் சுமார் 70.8 கோடிப் பெண்கள் வேலைக்குச் செல்ல முடியாத நிலையில் இருக்கின்றனர். இந்தப் பிரச்சனை தற்போது இந்தியாவின் நகர்ப்புறங்களிலும் மிக முக்கியமான ஒன்றாக உருவெடுத்து வருகிறது.

2024-ஆம் ஆண்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ‘நேரப் பயன்பாட்டு ஆய்வின்படி (Time Use Survey 2024), பெண்கள் ஒரு நாளைக்குச் சராசரியாக 289 நிமிடங்களை ஊதியமில்லாத வீட்டு வேலைகளுக்காகவும், 137 நிமிடங்களை குடும்ப உறுப்பினர்களைப் பராமரிப்பதற்காவும் செலவிடுகிறார்கள் என்று தெரிவித்துள்ளது. இன்று பல குடும்பங்கள் தங்களது கூட்டுக்குடும்பங்களை விட்டுப் பிரிந்து, தனிக்குடித்தனமாக வாழ்கின்றன. இதன் விளைவாக, வேலைக்குச் செல்லும் பெற்றோர்கள், குறிப்பாகத் தாய்மார்கள், குழந்தைகளையும் பெரியவர்களையும் பராமரிக்கும் சுமையைத் தங்களின் தோள்களிலேயே சுமக்க வேண்டியுள்ளது. இந்த ஊதியமில்லாத பராமரிப்புப் பணிகளைப் பெண்களே முக்கியமாகச் செய்யும் வரை, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் உற்பத்தித் திறனில் ஏற்படும் முன்னேற்றம் என்பது சமமற்றதாகவும், நிலையற்றதாகவுமே இருக்கும் என்றும் கூறப்படுகிறது.

சுவீடன், டென்மார்க் மற்றும் ஜப்பான் போன்ற நாடுகள் குழந்தைப் பராமரிப்பு மற்றும் முதியோர் பராமரிப்புச் சேவைகளை உள்ளடக்கிய பராமரிப்புப் பொருளாதாரத்தில் (Care economy) முதலீடு செய்வதன் மூலம் இந்தச் சிக்கலை எதிர்கொள்கின்றன.

இந்தியாவின் மக்கள்தொகையும் நிதிநிலையும் இந்த நாடுகளிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருந்தாலும், மலிவான மற்றும் எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய பராமரிப்புச் சேவைகள், பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதை அதிகரிக்க உதவும் என்பதை இந்த நாடுகளின் நடவடிக்கைகள் காட்டுகின்றன.

பெண்களுக்கு அதிக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல, அந்த வேலைவாய்ப்புகளைப் பெண்கள் தடையின்றிப் பெறுவதை உறுதி செய்வதும் ஒரு சவாலாக உள்ளது. பெண்கள் பெற்றுள்ள கல்வி வளர்ச்சியை நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியாக மாற்ற வேண்டுமானால், பராமரிப்புப் பொருளாதாரத்தில் முதலீடு செய்வது இந்தியா செய்யக்கூடிய மிகச்சிறந்த முதலீடுகளில் ஒன்றாக இருக்கும் என்கின்றனர்.

அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி

இந்தியாவின் பொருளாதார எதிர்காலம் மிகவும் வலுவாக உள்ளது. இருப்பினும், இந்தியாவின் அடுத்தகட்ட வளர்ச்சியானது பொருளாதாரம் எவ்வளவு வேகமாக வளர்கிறது என்பதை மட்டும் பொறுத்தது அல்ல. மாறாக, வாய்ப்புகள் அனைவருக்கும் எவ்வளவு நியாயமான முறையில் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றன என்பதையும் பொறுத்தே அமையும். பொருளாதார வளர்ச்சி, முதலீடுகள் மற்றும் கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தங்கள் ஆகியவை நாட்டிற்கு ஒரு வலுவான அடித்தளத்தை வழங்குகின்றன. ஆனால், கல்வித்துறையில் இந்தியா அடைந்துள்ள முன்னேற்றத்தை உற்பத்தித் திறன் கொண்ட வேலைவாய்ப்புகளாக மாற்றுவதும், நாட்டின் தொழிலாளர் சக்தியில் அதிகமான பெண்கள் முழுமையாகப் பங்கேற்க உதவுவதும் தற்போதைய மிக முக்கிய முன்னுரிமைகளாகும்.

பராமரிப்புப் பொருளாதாரத்தில் (Care economy) முதலீடு செய்வது என்பது வெறும் சமூக நலத்திட்டம் மட்டுமல்ல. அது மனிதவளத்தை மேம்படுத்தவும், உற்பத்தித் திறனை அதிகரிக்கவும் மற்றும் இந்தியாவின் இலக்கான அனைவரையும் உள்ளடக்கிய, பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சிக்கு ஆதரவளிக்கவும் கூடிய ஒரு சிறந்த பொருளாதார உத்தி ஆகும்.

சந்திரசேகர், மத்திய புள்ளியியல் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகத்தில் (MoS&PI) இணை இயக்குநராகப் பணியாற்றுகிறார்; பிரசாத், சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பின் (ILO) ஆராய்ச்சி மற்றும் புள்ளியியல் துறையில் கல்வி மற்றும் பயிற்சிக்கான தலைவராக உள்ளார்.

Original Link: India’s growth story needs more women at work.

Read More →

வளர்ந்த இந்தியாவுக்கு (Viksit Bharat) வளர்ச்சி மட்டுமல்ல, உற்பத்தித்திறனும் முக்கியம். -சௌமித்ரா பதுரி

நீண்டகாலப் பொருளாதார வளர்ச்சியைத் தக்கவைக்க, இந்தியா உற்பத்தித்திறனை மேம்படுத்த வேண்டும்.

இந்தியாவின் சமீபத்திய பொருளாதாரச் செயல்பாடு, நம்பிக்கையைத் தூண்டும் அளவுக்கு வலுவாக இருந்துள்ளது. கடந்த பத்தாண்டுகளில், குறிப்பாக கோவிட்-19 பெருந்தொற்றுக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், மிகச் சில பெரியளவிலான பொருளாதாரங்களே வெற்றிபெற்ற நிலையில், இந்தியா ஒப்பீட்டளவில் அதிக வளர்ச்சியையும், பேரியல் பொருளாதார நிலைத்தன்மையையும் இணைத்துள்ளது. உண்மையான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சி வலுவாக இருந்து, 2024-25 நிதியாண்டில் 6.5%-ஐ எட்டியுள்ளது. இது இந்தியாவை உலகளவில் வேகமாக வளரும் முக்கியப் பொருளாதாரங்களில் ஒன்றாக உருவாக்குகிறது. இந்தச் செயல்பாட்டிற்கு வலுவான உள்நாட்டுத் தேவை, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பணவீக்கம், படிப்படியான நிதி ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் பரவலாக நிலையான நிதித் துறை ஆகியவை அடித்தளமாக அமைந்துள்ளன.

சமீபத்திய பத்தாண்டுகளில் இந்தியாவின் உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சி குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தபோதிலும், அதிக வளர்ச்சியைத் தக்கவைக்க அதை விரைவுபடுத்துவது அவசியமாகும். குறிப்பாக, 2047-ம் ஆண்டுக்குள் இந்தியா 'வளர்ந்த இந்தியா' ஆக (Viksit Bharat) வேண்டும் என இலக்கு வைத்துள்ள நிலையில் இது அவசியமாகிறது. இந்த மாற்றத்திற்கு, பேரியல் பொருளாதார நிலைத்தன்மையைப் பேணுவது மட்டுமல்லாமல், வலுவான கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தங்கள் மூலம் வளர்ச்சியின் அனைத்து உந்துசக்திகளான உழைப்பு, மூலதனம் மற்றும் மேம்பட்ட உற்பத்தித்திறன் ஆகியவற்றைச் செயல்படுத்துவதும் அவசியமாகிறது.

தீவிரமில்லாத உற்பத்தி நிலை

2025-26-ஆம் ஆண்டுக்கான பொருளாதார ஆய்வறிக்கையில் பிரதிபலிப்பது போல, இந்த அடுத்தகட்ட வளர்ச்சிக்கு உற்பத்தித் துறைதான் அடித்தளமாக அமைய வேண்டும் என்ற அங்கீகாரம் தற்போது அதிகரித்து வருகிறது. இருப்பினும், உற்பத்தித் துறையை விரிவுபடுத்துவது மட்டுமல்ல, அதை மேலும் அதிக உற்பத்தித்திறன் மிக்கதாக மாற்றுவதும் ஒரு சவாலாகும். இந்தியாவின் கட்டமைப்பு மாற்றம், ஒருதலைப்பட்சமாக அமைந்துள்ளது. சேவைத்துறை வளர்ச்சியை ஊக்கமளித்தப் போதிலும், தொழிலாளர்களை உள்வாங்கிக்கொள்ளவோ ​​அல்லது பரந்த அளவிலான உற்பத்தித்திறன் ஆதாயங்களை உருவாக்கவோ உற்பத்தித் துறை போதுமான அளவு விரிவடையவில்லை. பெரும்பாலான வெற்றிகரமான வளர்ச்சி நிலைகளில், குறைந்த உற்பத்தித்திறன் கொண்ட விவசாயத்திற்கும் அதிக உற்பத்தித்திறன் கொண்ட நவீனத் துறைகளுக்கும் இடையே உற்பத்தித் துறை ஒரு பாலமாகச் செயல்படுகிறது.

பொருளாதார ஆய்வறிக்கை இந்தக் கருத்தை வலுப்படுத்துகிறது. மேலும் வளர்ச்சியைத் தக்கவைப்பதற்கும், பெரிய அளவில் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்குவதற்கும் உற்பத்தித் துறை முக்கியமானது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. ஒரு வலுவான உற்பத்தித் துறை இல்லாமல், இந்தியா போதுமான அளவு வலுவானதாகவோ அல்லது கட்டமைப்புரீதியாக நிலையானதாகவோ இல்லாத ஒரு வளர்ச்சிப் போக்கை எதிர்கொள்ளும் அபாயத்தில் உள்ளது. சேவைத்துறையில் உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சி வலுவாக இருந்தபோதிலும், உற்பத்தித் துறையின் உற்பத்தித்திறன் அதன் சாத்தியக்கூறுகளையும், அதன் சர்வதேச போட்டி நாடுகளின் உற்பத்தித்திறனையும்விட பின்தங்கியுள்ளது. நிறுவனக் கட்டமைப்பு ஒரு முக்கியப் பிரச்சினையாகும். இந்தியாவின் உற்பத்தித் துறையானது, அதிக எண்ணிக்கையிலான சிறிய, குறைந்த உற்பத்தித்திறன் கொண்ட நிறுவனங்களையும், ஒப்பீட்டளவில் சில நடுத்தர அளவிலான, வளர்ச்சிப் பணிகளை விரிவுபடுத்தும் திறன் கொண்ட நிறுவனங்களையும் கொண்டுள்ளது. இது, வெற்றிகரமாகத் தொழில்மயமாக்கப்பட்ட பொருளாதாரங்களுக்கு, குறிப்பாக கிழக்கு ஆசியாவில் உள்ள பொருளாதாரங்களுக்கு முற்றிலும் முரணானதாக உள்ளது. இந்த நிறுவனங்கள் ஏற்றுமதியை அதிகரிப்பதிலும் உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சியை உயர்த்துவதிலும் முக்கியப் பங்கு வகித்தன.

எனவே, தற்போதைய கட்டமைப்பு, உற்பத்திக் காரணிகளைத் திறமையாகப் பகிர்ந்தளிப்பதில் ஒரு சவாலை உருவாக்குகிறது. இதன் விளைவாக, உற்பத்தித் துறை மற்றும் சேவைத் துறைகளைவிட உற்பத்தித்திறன் மிகவும் குறைவாக உள்ள விவசாயத் துறையிலேயே கணிசமான தொழிலாளர் பங்கு தேங்கி நிற்கிறது. மிக முக்கியமாக, குறிப்பிடத்தக்க முதலீடுகள் செய்யப்பட்ட போதிலும், குறிப்பாக உள்கட்டமைப்பில் செயல்திறன் இடைவெளிகள் இன்னும் நீடிக்கின்றன.

செயலற்ற நிறுவனங்களும், தேக்கமடைந்த மறுபகிர்வும்

இந்தக் கட்டமைப்பு சார்ந்த தடைகள் ஒன்றிணைந்து, பலவீனமான வணிக இயக்கவியலில் பிரதிபலிக்கும் ஒரு வலுவான சிக்கலாக உருவெடுக்கின்றன. பொருளாதாரக் கோட்பாட்டின்படி, உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சி என்பது பெரும்பாலும் ஆக்கபூர்வமான அழிவின் மூலம் இயக்கப்படுகிறது. இதில், புதிய மற்றும் அதிகத் திறனுள்ள நிறுவனங்கள், பழைய மற்றும் குறைந்த உற்பத்தித்திறன் கொண்ட நிறுவனங்களுக்குப் பதிலாக அமைகின்றன. நடைமுறையில், இந்தியாவில் இந்தச் செயல்முறை மெதுவாகவே உள்ளது. இதன் விளைவாக, சிறிய, குறைந்த உற்பத்தித்திறன் கொண்ட "செயலற்ற" நிறுவனங்களின் தொடர்ச்சி, வளங்களைத் திறமையாக மறுபகிர்வு செய்வதைத் தடுக்கிறது. பொருளாதாரரீதியாக இனி சாத்தியமில்லாத, ஆனால் தொடர்ந்து இயங்கும் செயலற்ற நிறுவனங்கள், அதிக உற்பத்தித்திறன் மிக்க பயன்பாடுகளில் பயன்படுத்தப்படக்கூடிய மூலதனத்தையும் உழைப்பையும் முடக்கிவிடுகின்றன.

சமீபத்திய ஆய்வுகளின் சான்றுகள் இந்தக் கவலையை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றன. 'வளர்ந்து வரும் சந்தைகளில் செயலற்ற நிறுவனங்கள்: நிலைத்திருத்தல் மற்றும் நிதியளிப்பு வழிமுறைகள்-2025' என்ற தலைப்பிலான ஒரு ஆய்வறிக்கை, செயலற்ற நிறுவனங்கள் மொத்த நிறுவனங்களில் ஒப்பீட்டளவில் ஒரு சிறிய பங்கைக் கொண்டிருந்தாலும், அவை மொத்தக் கடன் மற்றும் சொத்துக்களில் விகிதாசாரத்திற்கு அதிகமாகப் பெரும் பங்கைக் கொண்டுள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது. இது, கணிசமான அளவு மூலதனம் குறைந்த உற்பத்தித்திறன் கொண்ட பயன்பாடுகளில் முடக்கப்பட்டு, அமைப்புரீதியான திறமையின்மைகளை உருவாக்குகிறது என்பதை உணர்த்துகிறது. செயலற்றதாக மாறுவது ஒரு படிப்படியான செயல்முறை என்பதையும் இந்த ஆய்வு காட்டுகிறது. நிறுவனங்கள் செயலற்றதாக வகைப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பே நிதிச் சரிவு தொடங்குகிறது. மேலும், நிறுவனங்கள் இந்த நிலையை அடைந்தவுடன், முக்கிய செயல்திறன் குறிகாட்டிகளில் மிகக் குறைந்த முன்னேற்றத்தையே காட்டும் அதே வேளையில், கடனை அதிகளவில் சார்ந்திருக்கத் தொடங்குகின்றன. இந்தப் பிரச்சினை தொடர்ச்சியானது, சுழற்சி முறையிலானது அல்ல. நிதியளிப்பின் வகையும் முக்கியமானது என்பதை இந்த ஆய்வு எடுத்துக்காட்டுகிறது. வங்கிகளால் நிதியளிக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள் செயலற்றதாக மாறுவதற்கும், நீண்டகாலத்திற்கு நெருக்கடியில் இருப்பதற்கும், மேலும் பகுதி மீட்சிக்குப் பிறகும் மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவதற்கும் அதிக வாய்ப்புள்ளது. இதற்கு மாறாக, பங்கு மூலதனத்தால் நிதியளிக்கப்பட்ட நிறுவனங்கள் செயலற்றதாக மாறுவதற்கு குறைவான வாய்ப்புள்ளது மற்றும் நிலையான முறையில் மீண்டு வருவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.

இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் ஒரு வலுவான நிறுவனப் பிரச்சினையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. நிதி மற்றும் ஒழுங்குமுறைக் கட்டமைப்புகள், நிறுவனங்கள் வெளியேறுவதற்கு வழிவகுப்பதற்குப் பதிலாக, பெரும்பாலும் திறனற்ற நிறுவனங்களைத் தக்கவைத்துக் கொள்கின்றன. இது, அதிக உற்பத்தித்திறன் கொண்ட நிறுவனங்களுக்குக் கடன் கிடைப்பதைத் தடுத்து, மறுஒதுக்கீட்டைப் பலவீனப்படுத்துகிறது. அதன் மூலம், ஒட்டுமொத்த உற்பத்தித்திறன் வளர்ச்சியையும் சீர்குலைக்கிறது.

இருமுனை உத்தி

இந்தியாவின் வளர்ந்த இந்தியா (Viksit Bharat) பாதைக்கு, அளவு மற்றும் செயல்திறன் ஆகிய இரண்டையும் கருத்தில் கொள்ளும் ஒரு உற்பத்தித் துறை சார்ந்த உத்தி தேவைப்படுகிறது. இந்தியா வேகமாக வளர முடியும் என்பதை நிரூபித்துள்ளது. இந்த வளர்ச்சி, உற்பத்தித்திறன் மற்றும் வருமானத்தில் நீடித்த அதிகரிப்புகளாக மாறுவதை உறுதி செய்வதே அடுத்த கட்டமாகும். இந்தியாவின் வளர்ச்சிப் பயணத்தில் உற்பத்தித் துறையே ஒரு பலவீனமான இணைப்பு என்பதையும், உற்பத்தியை விரிவுபடுத்துவதற்கு உலகளாவிய மதிப்புச் சங்கிலிகளுடன் வலுவான ஒருங்கிணைப்பு, வர்த்தகத் தடைகளை நிர்வகித்தல் மற்றும் தொடர்ச்சியான உள்கட்டமைப்பு முதலீடு ஆகியவை தேவைப்படும் என்பதையும் மக்கள் மத்தியில் பரவலாக உணரப்பட்டு வருகிறது. வலுவான வணிக ஆற்றல் மற்றும் ஆக்கப்பூர்வமான ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டின் மூலம் உற்பத்தித்திறனை மேம்படுத்துவதும் சம முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இதன் பொருள், நிறுவனங்கள் வளர வழிவகுப்பதுடன், திறனற்ற நிறுவனங்கள் வெளியேறவும் அனுமதிப்பதாகும். எனவே, சீர்திருத்தங்கள் விதிமுறைகளை எளிதாக்குதல், தொழிலாளர் கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்துதல், நிறுவனங்களின் திவால்நிலை செயல்முறைகளை வலுப்படுத்துதல், கடன் ஒதுக்கீட்டை மேம்படுத்துதல் மற்றும் நிதியுதவிக்கான அணுகலை விரிவுபடுத்துதல் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

வளர்ந்த இந்தியாவின் (Viksit Bharat) தொலைநோக்குப் பார்வை, இந்தியா இந்த மாற்றத்தை நிறைவு செய்ய முடியுமா என்பதைப் பொறுத்தே இறுதியில் அமையும். வளர்ச்சி அதற்கான அடித்தளத்தை அமைத்துள்ளது. ஆனால், மேம்பட்ட உற்பத்தித்திறனும் திறனற்ற நிறுவனங்களின் வெளியேற்றமும்தான், வளர்ந்த இந்தியா நோக்கிய இந்த மாற்றத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியுமா என்பதையும் தீர்மானிக்கும்.

சௌமித்ரா பதுரி மெட்ராஸ் பொருளாதாரப் பள்ளியில் பேராசிரியராக உள்ளார்.

Original Link: Productivity, not just growth, for Viksit Bharat.

Read More →

இந்தியாவின் தொழிலாளர் சந்தை முன்னேற்றம் கண்டாலும், சவால்கள் நீடிக்கின்றன. -பலாஷா நாக்பால்

காலமுறை தொழிலாளர் கணக்கெடுப்பு-2025 (PLFS) அறிக்கையானது, திறன்கள் மற்றும் பங்கேற்பு சார்ந்த கட்டமைப்புக் குறைபாடுகளையும் இது வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுவதுடன், வேலைவாய்ப்புப் போக்குகளில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

ஒவ்வொரு ஆண்டும், சுமார் 7 முதல் 10 மில்லியன் இளம் இந்தியர்கள் தொழிலாளர் சந்தையில் (labour market) நுழைகின்றனர். இவர்களுக்கு முந்தைய எந்தத் தலைமுறையினரையும் விடவும், இவர்கள் சிறந்த கல்வித் தகுதியைப் பெற்றுள்ளனர். தேசிய அளவில், சராசரியாக 15 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடையோரின் முறையான பள்ளிப் படிப்புக்காலம் 10 ஆண்டுகளாக உயர்ந்துள்ளது. மேலும், சிறந்த கல்வியுடன் சேர்த்து, இந்த இளைஞர்கள் உயர்ந்த நம்பிக்கைகளையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் கொண்டுள்ளனர். இது சில முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்புகிறது. இளைஞர்கள் மற்றும் பெண்கள் உள்ளிட்ட, தற்போதைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த புதிய தொழிலாளர்களை இந்தியப் பொருளாதாரத்தால் ஆக்கப்பூர்வமாக உள்வாங்கிக்கொள்ள முடியுமா? எத்தகைய சூழல்களில் இது சாத்தியமாகும்? மேலும், இந்தியாவின் மக்கள்தொகை வலிமையானது அர்த்தமுள்ள வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு வழிவகுப்பதை இந்தியா எவ்வாறு உறுதிசெய்ய முடியும்?

சமீபத்தில் வெளியிடப்பட்ட, காலமுறை தொழிலாளர் கணக்கெடுப்பு-2025 (PLFS) அறிக்கையானது சில முக்கிய விவரங்களை வழங்குகிறது. இது பல பரிமாணங்களில் அளவிடக்கூடிய முன்னேற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவதோடு, இந்தியாவின் 'மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகையை' (Demographic Dividend) முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள தீர்க்கப்பட வேண்டிய சில சவால்களையும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

வேலைவாய்ப்பில் ஊக்கமளிக்கும் போக்குகள்

தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் (Labour Force Participation Rate(LFPR)) 59% ஆகவும், பணியாளர் பங்கேற்பு விகிதம் (Workforce Participation Rate) 57% ஆகவும், வேலையின்மை விகிதம் (unemployment rate) 3% ஆகவும் உள்ளது. இவை வேலைவாய்ப்புத் துறையின் வலுவான முதன்மை குறிகாட்டிகளாகும். 2024-ம் ஆண்டிலிருந்து இளைஞர்களிடையேயான வேலையின்மை குறைந்துள்ளது. குறிப்பாக, கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறம் ஆகிய இரண்டிலும் உள்ள இளைஞர்களிடையே முன்னேற்றம் காணப்படுகிறது. 2025-ம் ஆண்டு வரையிலான மாதாந்திர காலமுறை தொழிலாளர் கணக்கெடுப்பு (PLFS) அறிக்கைகளும் பெண்களின் பங்கேற்பில் மேம்படும் போக்குகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. கிராமப்புறங்களில் பெண்களின் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் (LFPR) 2025 செப்டம்பர் மாதம் வரை தொடர்ந்து வந்த மாதங்களில் அதிகரித்துடன், மே மாதத்திற்குப் பிறகு அதன் மிக உயர்ந்த அளவை எட்டியுள்ளது. இந்தப் போக்குகள், பல சுற்று கணக்கெடுப்புகளிலும் நிலையான மற்றும் சீரான முன்னேற்றம் இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

வேலைவாய்ப்பின் தரமும் மேம்பட்டுள்ளது. நிலையான ஊதியம் மற்றும் சம்பளம் பெறும் வேலைவாய்ப்புகளின் பங்கு 22%-லிருந்து 24%-ஆக அதிகரித்துள்ளது. இதில், ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் இருவருக்கும் முன்னேற்றம் பதிவாகியுள்ளது. அதற்கேற்ப, சுயவேலைவாய்ப்பின் பங்கு 58%-லிருந்து 56%-ஆகக் குறைந்துள்ளது. முறைசார்ந்த சம்பள வேலைவாய்ப்புகள் பொதுவாக அதிக வருமானம் மற்றும் ஊதியத்துடன் கூடிய விடுப்பு போன்ற சமூகப் பாதுகாப்புக்கான அணுகலுடன் தொடர்புடையது என்பதால், வேலைவாய்ப்பின் தன்மையில் ஏற்பட்டுள்ள இந்த மாற்றம் 2025-ம் ஆண்டின் தரவுகளில் உள்ள மிக முக்கியமான அறிக்கைகளில் ஒன்றாகும்.

ஊதியப் போக்குகளும், குறிப்பாகப் பெண்களைப் பொறுத்தவரை இந்த நிலையையே வலுப்படுத்துகின்றன. நிலையான சம்பள வேலைவாய்ப்புகளில், ஆண்களின் வருமானம் 6%-ஆக இருந்த நிலையில், பெண்களின் வருமானம் 7%-ஆக வளர்ந்துள்ளது. சுயதொழிலை பொறுத்தவரை, ஆண்களின் வருவாய் 8% உயர்ந்திருந்த நிலையில் பெண்களின் வருவாய் 9% உயர்ந்ததுள்ளது. அதேவேளையில், தற்காலிகத் தொழில்துறையில் ஆண்களின் ஊதியம் பெரும்பாலும் மாற்றமின்றி இருந்தபோதிலும், பெண்களின் ஊதியம் 5% அதிகரித்துள்ளது.

அதேநேரத்தில், மொத்த வருமானத்தில் உள்ள பாலின இடைவெளிகளை மேலும் குறைப்பதற்கான வாய்ப்பும் உள்ளது. இத்தரவுகளின் பகுப்பாய்வின்படி, பெண்களின் ஊதியம் ஆண்களின் ஊதியத்தில் சுமார் 76%-ம், தற்காலிகப் பணிகளில் சுமார் 69%-ம், சுயதொழிலில் வெறும் 36%-ம் வருவாய் ஈட்டுகின்றனர். இந்த வேறுபாடுகள் இன்றும் கணிசமான அளவிலேயே நீடித்தாலும், ஊதியம் அடிப்படையிலான வேலைவாய்ப்பை நோக்கிய மாற்றம் பெண்களுக்கு மேலும் உறுதியான பொருளாதாரரீதியாகப் பெரிதும் தெளிவான நன்மைகளை அளிக்கத் தொடங்கியுள்ளது.

கட்டமைப்புரீதியான மாற்றங்கள் சிறந்த வேலைவாய்ப்புக்கான வாய்ப்புகளையும் உருவாக்கி வருகின்றன. மொத்த வேலைவாய்ப்பில் விவசாயத் துறையின் பங்கு 43 சதவீதமாகக் குறைந்துள்ளது. அதேநேரத்தில் உற்பத்தி மற்றும் சேவைத் துறைகளின் பங்களிப்பு முறையே சுமார் 12% மற்றும் 13%-ஆக வளர்ந்துள்ளன. இளைஞர்கள், குறிப்பாக இளம் பெண்கள், உற்பத்தி மற்றும் சேவைத் துறைகளில் அதிகளவில் நுழைகின்றனர். இளைய தலைமுறையினரிடையே சாதி மற்றும் பாலின அடிப்படையிலான தொழில் பிரிவினை, மூத்த தலைமுறையினரைவிட கணிசமாகக் குறைவாக உள்ளது. இது, கல்விக்கான விரிவான அணுகல் மற்றும் அதிகரித்து வரும் சமூக நகர்வு ஆகியவற்றின் ஒட்டுமொத்த விளைவுகள் ஆகும். இம்மாற்றங்கள் தற்போது தொழிலாளர் சந்தையில், அனைவரையும் உள்ளடக்கிய விளைவுகளை உருவாக்கத் தொடங்கியுள்ளன.

திறன் இடைவெளிகளும் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கமும்

கல்வி நிலையிலிருந்து வேலைவாய்ப்புச் சூழலுக்கு மாறுவதே இங்குள்ள முதல் சவாலாகும். இந்தியாவில் உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் சேருவோரின் எண்ணிக்கை பெருமளவில் விரிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன்மூலம் அனைத்து வருமானப் பிரிவினரும் உயர்கல்வியை எளிதில் அணுக முடிகிறது. இருப்பினும், இதில் இன்னும் சில முக்கிய இடைவெளிகள் நீடிக்கவே செய்கின்றன. உதாரணமாக, 2004 மற்றும் 2023-க்கு இடையில், ஆண்டுதோறும் சுமார் 5 மில்லியன் பட்டதாரிகள் தொழிலாளர் சந்தையில் நுழைந்தனர். ஆனால், அவர்களில் சுமார் 2.8 மில்லியன் பேர் மட்டுமே ஏதேனும் ஒரு வகையிலான வேலைவாய்ப்பைப் பெற முடிந்தது.

முறையான திறன் பயிற்சி பெறுவதற்கான வரையறுக்கப்பட்ட அணுகலும் ஒரு சவாலாக உள்ளது. 15-59 வயதுக்குட்பட்டவர்களில் 4% பேர் மட்டுமே முறையான தொழிற்கல்வி அல்லது தொழில்நுட்பப் பயிற்சியைப் பெற்றுள்ளனர். இருப்பினும், பயிற்சி பெற்றவர்களில், பணியிடப் பங்கேற்பு கணிசமாக அதிகமாக உள்ளது. இது ஆண்களுக்கு 83% மற்றும் பெண்களுக்கு 51%-ஆகவும் உள்ளது. இது திறன் பயிற்சிக்கும், வேலைவாய்ப்புக்கும் இடையிலான வலுவான தொடர்பை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. மேலும், இந்தியா இந்தத் தொடர்பை திறம்படப் பயன்படுத்தி, பயிற்சி வாய்ப்புகளைப் பெரிய அளவில் விரிவுபடுத்த வேண்டும்.

பெண்களின் தொடர்ச்சியான பணியிடப் பங்கேற்பில் மற்றொரு சவால் உள்ளது. தொழிலாளர் சக்திக்கு வெளியே உள்ள பெரும்பாலான ஆண்கள் கல்வியை முதன்மைக் காரணமாகக் குறிப்பிட்டாலும், பெண்கள் குழந்தைப் பராமரிப்பு மற்றும் வீட்டுப் பொறுப்புகளைச் சுட்டிக்காட்டினர். இது, ஊதியம் பெறாத வேலைகளைச் சமமற்ற முறையில் பகிர்வதால் ஏற்படும் கட்டமைப்புத் தடைகளை வெளிப்படுத்துகிறது. உதாரணமாக, நகர்ப்புறங்களில் சுயதொழில் செய்யும் ஆண்கள், பெண்களைவிட வாரத்திற்குச் சுமார் 17.5 மணிநேரம் அதிகமாக வேலை செய்கிறார்கள். மேலும், வழக்கமான சம்பளப் பணியில் இந்த இடைவெளி வாரத்திற்குச் சுமார் 7.9 மணிநேரமாக உள்ளது. இது, பெண்கள் சமமற்ற விகிதத்தில் அனுபவிக்கும் ஊதியம் பெறும் மற்றும் ஊதியம் பெறாத உழைப்பு எனும் தொடர்ச்சியான இரட்டைச் சுமையைப் பிரதிபலிக்கிறது. மாதாந்திர காலமுறை தொழிலாளர் கணக்கெடுப்பு (PLFS) தரவுகள் சில மேம்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், தொழிலாளர் பங்கேற்பில் உலகிலேயே மிகப்பெரிய பாலின இடைவெளிகளைக் கொண்ட நாடுகளில் ஒன்றாக இந்தியா இன்னும் திகழ்கிறது.

நான்காவது சவால் நீட் (NEET) குழுவினர். 15-29 வயதுக்குட்பட்டவர்களில் சுமார் 25% பேர் இந்தப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள். மேலும், இவர்கள் தீவிரமாக வேலை தேடுவதை நிறுத்திவிட்டதால், வேலையின்மை புள்ளிவிவரங்களில் இவர்கள் கணக்கிடப்படுவதில்லை. இதன் விளைவாக, முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படாத உழைப்பின் உண்மையான அளவு முழுமையாகப் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை. சரியான நேரத்தில் தலையீடு செய்யப்படாவிட்டால், இந்த ஈடுபாடின்மை நீண்டகாலத்திற்கு இளைஞர்கள் தொழிலாளர் சக்தியிலிருந்து விலகிச் செல்ல வழிவகுக்கும். இதன் விளைவாக வருமான இழப்பு, குறைந்த உற்பத்தித்திறன் மற்றும் மெதுவான பொருளாதார வளர்ச்சி ஆகியவற்றிக்கு வழிவகுக்கும்.

எதிர்காலத்தில், இந்தியா தனது மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகையின் உச்சத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. 2030-க்குப் பிறகு உழைக்கும் வயதுடைய மக்கள்தொகையின் பங்கு குறையத் தொடங்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்த உச்சத்தை அடைய நாம் ஒரே ஒரு கொள்கைச் சுழற்சி மட்டுமே உள்ளது. இது, கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ள சவால்களுக்கு இலக்கு வைக்கப்பட்ட கொள்கைரீதியான பதிலளிப்பின் அவசரத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அதே நேரத்தில், நிலைமை முன்னெப்போதையும்விட அதிக சவாலாக மாறி வருகிறது. செயற்கை நுண்ணறிவுத் திறன் தேவைகளை மறுவடிவமைக்கிறது, பசுமை மாற்றம் துறைசார் வேலைவாய்ப்பு முறைகளை மாற்றுகிறது மற்றும் புவிசார் அரசியல் மாற்றங்கள் உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலிகளை மீண்டும் வரையறுக்கின்றன.

முன்னோக்கிய பாதை

இந்த மாற்றங்கள் குறிப்பிடத்தக்க வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன. இருப்பினும், இந்தியாவின் தொழிலாளர் வர்க்கம் சரியான திறன்களைப் பெற்று, இந்த வாய்ப்புகளை முழுமையாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய உற்பத்தி சார்ந்த வேலைகளில் பணியமர்த்தப்பட்டால் மட்டுமே, இந்தியா இவற்றிலிருந்து பயனடைய முடியும். காலமுறை தொழிலாளர் கணக்கெடுப்பு (PLFS) 2025 தரவுகள், தொழிலாளர் சந்தை மெதுவாக ஒரு நேர்மறையான திசையில் நகர்வதைக் காட்டுகின்றன. அது படிப்படியாக முறைப்படுத்தப்பட்டு, ஊதிய உயர்வுகளை உருவாக்கி, பெண்கள் மற்றும் இளைஞர்களுக்கான வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்துகிறது.

இருப்பினும், இந்த ஆதாயங்களை அர்த்தமுள்ள மற்றும் உற்பத்தித்திறன் சார்ந்த பொருளாதார வளர்ச்சியாக மாற்றுவதற்கு, மேலும் இலக்கு சார்ந்த தலையீடுகள் தேவைப்படும். தொழில்துறைக்குத் தேவையான திறன் பயிற்சிகளை விரிவுபடுத்துதல், பாலினப் பாகுபாடு இல்லாத தலையீடுகள் மூலம் பெண்களின் தொழிலாளர் பங்கேற்பை உறுதி செய்தல் மற்றும் விரிவுபடுத்தப்பட்ட சமூகப் பாதுகாப்பு மற்றும் பசுமைத் துறைகளில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் நிலையான வேலைவாய்ப்பிற்கான பாதைகளை வலுப்படுத்துதல் ஆகியவை இதில் அடங்கும். நீட் (NEET) இளைஞர்களைப் பொருளாதாரத்தில் தீவிரப் பங்களிப்பாளர்களாக மீண்டும் ஈடுபடுத்துவதற்கு, தொழிற்பயிற்சிகள் போன்ற இலக்கு சார்ந்த திட்டங்களும் முக்கியமானதாக இருக்கும்.

ஃபலாஷா நாக்பால், ஆக்ஸ்போர்டு கொள்கை மேலாண்மை அமைப்பின் வாழ்வாதாரம் மற்றும் பாலினத் துறையின் தலைவர்.

Original Link: India’s labour market shows gains, but challenges persist.

Read More →

இந்தியாவின் கிராமப்புற மாதிரிகளானவை வளர்ச்சி சார்ந்த இராஜதந்திரத்தை வடிவமைக்கின்றன. - வேதா வைத்தியநாதன்

 சமீப ஆண்டுகளில், ஆப்பிரிக்க அரசாங்கங்கள் பலவும், இந்திய சுய உதவிக் குழு (Self-Help Group (SHG)) அடிப்படையிலான வாழ்வாதாரக் கட்டமைப்பை ஆராயத் தொடங்கியுள்ளன.

2011-ம் ஆண்டில், கிராமப்புற மேம்பாட்டு அமைச்சகத்தின் கீழ் இந்தியா 'தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டம்' (National Rural Livelihood Mission (NRLM)) என்ற திட்டத்தைத் தொடங்கியபோது, ​​ஒரு லட்சிய நோக்கத்துடன் அதை முன்னெடுத்தது. அதாவது, கிராமப்புறக் குடும்பங்கள் சுயதொழில், நிதிசார் உள்ளடக்கம் மற்றும் புதிய திறன்களைக் கற்றுக்கொள்வதன் மூலம், வருமானம் ஈட்டக்கூடிய வேலைவாய்ப்புகளையும் நிலையான வாழ்வாதாரங்களையும் பெறுவதற்கு உதவுவதன் வாயிலாக, பன்முகத்தன்மை கொண்ட வறுமையை ஒழிப்பதே இதன் நோக்கமாகும்.

தற்போது, 15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இத்திட்டத்தின் தீவிரம், நிலைத்தன்மை மற்றும் விளைவுகள் ஆகியவை, இதைத் தொடக்கத்தில் முன்னெடுத்தவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளையும் விடவும் வெகுவாக வளர்ந்துள்ளது. சுயஉதவிக்குழுக்களில் (SHGs) உறுப்பினர்களாக உள்ள 2 கோடிக்கும் அதிகமான பெண்கள், தலா ₹1,00,000-க்கும் அதிகமான வருமானத்தை ஈட்டி வருகின்றனர். மேலும், 60 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் பெண் வங்கித் தொடர்பாளர்கள் (banking correspondents) சேவையாற்றி வருகின்றனர். அதுமட்டுமின்றி, 5 கோடிக்கும் அதிகமான பெண்கள் வங்கிக் கடன்களைப் பெற்றுள்ளனர். இது 2018-ம் ஆண்டிலிருந்து பெண் தொழிலாளர் பங்கேற்பை கணிசமாக உயர்த்தியுள்ளது.

குறிப்பிடத்தக்க வகையில், தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டம் (NRLM) திட்டமானது இந்தியாவின் எல்லைகளைக் கடந்து, 'உலகளாவிய தெற்கு' (Global South) நாடுகளிலும், குறிப்பாக ஆப்பிரிக்காவிலும் கிராமப்புற வாழ்வாதார முயற்சிகளுக்கு வழிகாட்டியாக வருகிறது. இதன் மூலம் இந்தியாவின் வளர்ச்சி சார்ந்த இராஜதந்திரத்தை இது நுட்பமான முறையில் வடிவமைத்து வருகிறது.

இந்தியாவின் அமைதியான மாற்றம்

தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டத்தின் (NRLM) சாதனைகளின் தீவிரம் பிரமிக்க வைப்பதாக உள்ளது. 2025-ம் ஆண்டின் நடுப்பகுதி நிலவரப்படி, இத்திட்டம் 742 மாவட்டங்களில் தீவிரமாகச் செயல்பட்டு வருகிறதுடன், 10 கோடிக்கும் அதிகமான குடும்பங்களைச் சென்றடைந்துள்ளது, 90 லட்சத்திற்கும் அதிகமான சுயஉதவிக்குழுக்களை ஒருங்கிணைத்துள்ளது, ₹51,368 கோடி அளவிலான மூலதன உதவியை வழங்கியுள்ளது. மேலும், ₹12 லட்சம் கோடி மதிப்பிலான வங்கிக் கடன் இணைப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுத்துள்ளது. இத்தகைய விரிவாக்கம், இத்திட்டத்தின் வீச்சிலும் சரி, பெண்களை மையமாகக் கொண்ட அதன் அணுகுமுறையிலும் சரி, இதுவரையில்லாத ஒரு விரிவான வளர்ச்சியை இது எட்டியுள்ளது. 2026-27-ஆம் ஆண்டிற்கான மத்திய பட்ஜெட்டில் ₹19,200 கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டதன் மூலம், இத்திட்டத்தின் வளர்ச்சிப் பாதை மேலும் வலுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன் வாயிலாக, கிராமப்புற வறுமை ஒழிப்புக்கான இந்தியாவின் முதன்மைத் திட்டமாக தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டம் (NRLM) மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டத்தை (NRLM) மற்ற திட்டங்களிலிருந்து தனித்துக்காட்டுவது அதன் பரந்து விரிந்த செயல்பாடுகள் மட்டுமல்ல, அது உருவாக்கியுள்ள சூழலமைப்பும் (ecosystem) ஒரு முக்கிய காரணம் ஆகும். இது கிராமம், தொகுப்பு மற்றும் வட்டார அளவுகளில் ஒருங்கிணைந்த சமூக நிறுவனங்களை இது உருவாக்கியுள்ளது. கடைக்கோடி மக்களுக்குச் சேவைகளை நேரடியாகக் கொண்டு சேர்க்கும் சமூக அடிப்படையிலான பணியாளர் குழுக்களை இது அமைத்துள்ளது. மேலும், கிராமப்புறப் பெண்களை முறைசார்ந்த நிதி அமைப்புகளுடன் முழுமையாக இணைத்துள்ளது. சமூக ஒருங்கிணைப்பு, நிறுவனக் கட்டமைப்பு, கடன் மற்றும் திறன் மேம்பாட்டு வாய்ப்புகளுக்கான அணுகல் ஆகியவற்றை ஒன்றிணைத்து, உலகளாவிய வளர்ச்சி நடைமுறைகளில் இத்திட்டத்தை ஒரு தனித்துவமான மற்றும் நீடித்த முன்னெடுப்பாக மாற்றியுள்ளது.

எல்லைகளுக்கு அப்பால்

வளர்ச்சித் துறையில் ஏற்படும் புதுமைகள், உள்ளூர் அரசியல் பொருளாதாரம், சமூகக் கட்டமைப்புகள் மற்றும் அரசின் திறன்களால் வடிவமைக்கப்படுவதால், அவை அரிதாகவே எல்லைகளை எளிதில் கடந்து செல்கின்றன. இருப்பினும், தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டத்தின் (NRLM) வடிவமைப்பு வழக்கத்திற்கு மாறாக எளிதில் எடுத்துச் செல்லக்கூடியதாகத் தோன்றுகிறது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், பெருகிவரும் எண்ணிக்கையிலான ஆப்பிரிக்க அரசாங்கங்கள், இந்திய சுய உதவிக் குழு அடிப்படையிலான வாழ்வாதாரக் கட்டமைப்பை ஆராயத் தொடங்கியுள்ளன. எத்தியோப்பியா, தான்சானியா, மலாவி, கென்யா மற்றும் ருவாண்டா ஆகிய நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் குழுக்கள் இந்தியாவிற்கு விரிவான ஆய்வுப் பயணங்களை மேற்கொண்டுள்ளன. அவை தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டத்தின் (NRLM) விளைவுகளை மட்டுமல்லாமல், அது செயல்படுவதற்கான செயல்பாட்டு வழிமுறைகளையும் ஆய்வு செய்தன. இந்தியா எவ்வாறு சுய உதவிக் குழுக்களைப் பல்லாயிரக்கணக்கான பெண்கள் வரை விரிவுபடுத்தியது, வங்கிகளுடனான கடன் இணைப்புகள் எவ்வாறு உருவாக்கப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்பட்டன, சமூகங்கள் எவ்வாறு கூட்டமைப்புகளாகத் திரட்டப்பட்டன, பயிற்சி பெற்ற பணியாளர்கள் எவ்வாறு பெருமளவில் பணியமர்த்தப்பட்டனர் மற்றும் பொறுப்புணர்வும் நிதி ஒழுக்கமும் இந்த அமைப்பில் எவ்வாறு நிலைநிறுத்தப்பட்டன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவர்கள் முயன்றனர். இந்த ஆர்வத்தின் எழுச்சி, உலகளாவிய தெற்கு நாடுகள் வளர்ச்சி சிந்தனையில் ஒரு பரந்த மாற்றத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது. இந்த நாடுகள் இனி மேற்கத்திய மாதிரிகளை மட்டும் சார்ந்திருக்கவில்லை. மாறாக, அவை ஒன்றுக்கொன்று கற்றுக்கொள்கின்றன. அவை தங்களின் சொந்தச் சூழல்களுக்கும் உள்ளூர் யதார்த்தங்களுக்கும் பொருந்தக்கூடிய தீர்வுகளில் கவனம் செலுத்துகின்றன.

ஆப்பிரிக்கக் கொள்கை வகுப்பாளர்கள், ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய பல காரணங்களுக்காக தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டத்தால் (NRLM) ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். முதலாவதாக, பெண்களின் கூட்டு அதிகாரமளித்தல் (women’s collective empowerment) மீதான அதன் கவனம், ஆப்பிரிக்கா முழுவதும் பெண்களின் பொருளாதாரப் பங்களிப்பை வலுப்படுத்துவதற்கான தற்போதைய முயற்சிகளுடன் வலுவாக ஒத்துப்போகிறது. ஒன்றுதிரட்டப்பட்ட சேமிப்புகள், பல கற்றல் மற்றும் நம்பிக்கை அடிப்படையிலான கடன் ஒழுக்கம் ஆகியவற்றின்மீது கட்டமைக்கப்பட்ட சுய உதவிக் குழு மாதிரியானது, பெண்களின் அமைப்புகளை வலுப்படுத்த ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட அதே சமயம் தளர்வான வழியை வழங்குகிறது. இரண்டாவதாக, தேசிய கிராமப்புற வளர்ச்சித் திட்டத்தின் (NRLM) கட்டமைப்பு செலவு குறைந்ததாகும், இது பெரும் மூலதன முதலீட்டைச் சார்ந்திருக்காமல், சமூகம் சார்ந்த செயல்முறைகள் மற்றும் பணியாளர் அமைப்புகளை நம்பியுள்ளது. இது, வளப் பற்றாக்குறை உள்ள அரசாங்கங்கள்கூட இந்தத் திட்டத்தை விரிவுபடுத்த அனுமதிக்கிறது. மூன்றாவதாக, வாழ்வாதாரப் பன்முகப்படுத்தலும் குறுந்தொழில் உருவாக்கமும் மிக முக்கியமானதாக இருக்கும் ஆப்பிரிக்கா முழுவதிலும் உள்ள பெரிய முறைசாரா பொருளாதாரங்களின் யதார்த்தங்களுடன் இந்த மாதிரி நன்கு ஒத்துப்போகிறது. இறுதியாக, இந்த மாதிரி வெறும் ஒரு திட்டமாக இல்லாமல், ஒரு நிறுவனத்தை உருவாக்கும் அணுகுமுறையாக இருப்பதால் இந்த நாடுகளை ஈர்க்கிறது. இது உள்ளூர் நிர்வாகத்தை வலுப்படுத்துகிறது, பொறுப்புடைமையை மேம்படுத்துகிறது மற்றும் நீண்டகால சமூகத் திறனை உருவாக்குகிறது.

இந்தியாவின் வளர்ந்துவரும் வளர்ச்சி ராஜதந்திரம்

இந்தியாவின் வளர்ச்சி ஒத்துழைப்பு, வரலாற்றுரீதியாக திறன் மேம்பாடு, சலுகை நிதி மற்றும் தொழில்நுட்ப உதவி ஆகியவற்றிற்கு முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளது. தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டத்தின் (NRLM) பரவலானது ஒரு தெளிவான பரிணாம வளர்ச்சியைக் குறிக்கிறது. இந்தியா இப்போது தனது சொந்த வளர்ச்சி அனுபவத்தில் வேரூன்றிய சமூகத் துறை நிறுவனங்களை ஏற்றுமதி செய்கிறது. இத்தகைய நிறுவன மாதிரிகள், அதிகார அமைப்புகள், செயல்படுத்தும் அமைப்புகள் மற்றும் சமூக அமைப்புகளுக்கு இடையே நீடித்த இணைப்புகளை உருவாக்கி, சர்வதேச ஈடுபாட்டிற்கு ஒரு தனித்துவமான வழியை வழங்குகின்றன. டிஜிட்டல் ஆளுகை, வேளாண்மை மற்றும் நிதிக் கட்டமைப்பு ஒத்துழைப்பில் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. வளங்களை மட்டும் பகிராமல், அறிவையும் நிறுவன நடைமுறைகளையும் பரப்புவதன் மூலம் இந்தியாவின் உள்நாட்டுப் புத்தாக்கங்கள் எவ்வாறு தெற்கு-தெற்கு ஒத்துழைப்பை வடிவமைக்கின்றன என்பதை தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டம் (NRLM) ஒரு உதாரணத்தை விளக்குகிறது. இந்த உத்வேகத்தை மேலும் வலுப்படுத்த, மாநில வாழ்வாதாரத் திட்டங்கள், பயிற்சி நிறுவனங்கள் மற்றும் ஆப்பிரிக்க அரசாங்கங்களை இணைக்கும் ஒரு பிரத்யேக கிராமப்புற வாழ்வாதார அறிவுப் பரிமாற்றத் தளம் மூலம், இந்தியா தனது கிராமப்புற வாழ்வாதார அறிவைப் பகிர்வதை நிறுவனமயமாக்கலாம். இது விரிவாக்கப்பட்ட பயிற்சி, நீண்டகால ஆய்வு உதவித்தொகைகள், களப்பயணங்கள் மற்றும் கூட்டு முன்னோடித் திட்டங்கள் ஆகியவை சுய உதவிக் குழு அடிப்படையிலான முயற்சிகளை உள்ளூர் சூழல்களுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்க உதவும்.

தேசிய கிராமப்புற வாழ்வாதார திட்டம் (NRLM) என்பது இனி இந்தியாவின் கிராமப்புற மாற்றத்திற்கான கதை மட்டுமல்ல. ஆப்பிரிக்க நாடுகளிடமிருந்து அதிகரித்துவரும் ஆர்வம், இந்தியா தனது எல்லைகளுக்கு அப்பால் வாழ்வாதாரங்களை மேம்படுத்தும் தீர்வுகளை உருவாக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது. அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், இந்தியா உலகளாவிய வளர்ச்சிக்கான ஒரு புதிய முன்மாதிரியை வடிவமைக்கிறது.

வேதா வைத்தியநாதன், சமூக மற்றும் பொருளாதார முன்னேற்ற மையத்தின் ஆய்வாளர்.

Original link:

India’s rural models are shaping development diplomacy

Read More →