டிஜிட்டல் முகமை, பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சியை (Women-led Development) எவ்வாறு முன்னெடுத்து செல்லமுடியும்? -ரிதுபர்ணா பட்கிரி

இணையத்தைப் பயன்படுத்தும் பெண்களின் எண்ணிக்கை ஏறக்குறைய இரண்டுமடங்காக அதிகரித்திருந்தாலும், டிஜிட்டல் அணுகல் நிலையிலிருந்து அதிகாரத்தை நோக்கிய மாற்றம் இன்னும் முழுமையடையாமலே உள்ளது. சமூக-கலாச்சாரத் தடைகள் எவ்வாறு பெண்களின் டிஜிட்டல் அதிகாரமளித்தலுக்குத் தடையாக அமைகின்றன? இது பெண்கள் தங்களுக்கான முடிவுகளை மேற்கொள்ளும் திறனையும், பெண்களின் தலைமையிலான மேம்பாடு குறித்த தொலைநோக்குப் பார்வையையும் எவ்வாறு பாதிக்கிறது?

பாலின சமத்துவத்தை அடைவதையும், அனைத்துப் பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளுக்கு அதிகாரம் அளிப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்ட நிலையான வளர்ச்சி இலக்கு 5-ஐ அடைவதற்கு, பாலின அடிப்படையிலான டிஜிட்டல் சமத்துவம் மையமானது. 6-வது தேசிய குடும்ப சுகாதாரக் கணக்கெடுப்பின்படி (National Family Health Survey (NFHS-6)), இணையப் பயன்படுத்தும் பெண்களின் எண்ணிக்கை ஏறக்குறைய இரண்டுமடங்காகியுள்ளது. இருப்பினும், கட்டமைப்புரீதியான சமத்துவமின்மையின் காரணமாக, டிஜிட்டல் அணுகலிலிருந்து அதிகாரம் பெறுவதற்கான மாற்றம் முழுமையடையாமல் உள்ளது.

2023-24-ஆம் ஆண்டுகளின் 6-வது தேசிய குடும்ப சுகாதாரக் கணக்கெடுப்பு தரவுகளின்படி, தற்போது 64.3% பெண்கள் இணையத்தைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இது 2019-21-ஆம் ஆண்டுகளின் 5-வது தேசிய குடும்ப சுகாதாரக் கணக்கெடுப்பு காலகட்டத்தில் 33.3%-ஆக இருந்தது. தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம், சமூகம் மற்றும் கொள்கை சார்ந்த காரணிகளின் ஒருங்கிணைந்த தாக்கத்தால் இந்த அதிகரிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. குறைவான விலையில் கிடைக்கும் அலைபேசிகளின் பரவலான பயன்பாடு மற்றும் மேம்பட்ட இணைய இணைப்பு வசதிகள் ஆகியவை அதிக எண்ணிக்கையிலான பெண்கள் இணையத்தை பயன்படுத்துவதற்க்கு   வழிவகுத்துள்ளன. இணையமானது பொருளாதார வாய்ப்புகள், சேவைகள் மற்றும் கல்வியை அணுகுவதற்கும், சமூகத் தொடர்புகளை மேம்படுத்துவதற்கும் ஒரு முக்கிய வழியாகக் கருதப்படுகிறது.

கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, வணிகம் மற்றும் அரசு சேவைகள் இணையம் சார்ந்த செயல்பாடுகளாக மாறியதால், கோவிட்-19 பெருந்தொற்று காலத்தில் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பப் பயன்பாடு வேகபடுத்தப்பட்டது. டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தை அனைவரும் அணுகுவதை உறுதிசெய்ய அரசு மேற்கொண்ட முயற்சிகள், பெண்களுக்கான இணைய பயன்பாட்டையும் விரிவுபடுத்தியுள்ளன. இதன் விளைவாக, தினசரித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளும் வகையில் பல பெண்கள் முதன்முறையாக இணையத்தைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். இருப்பினும்,  இடைவெளிகள் தொடர்ந்து இருந்து வருகின்றன.

தொடரும் தடைகள்

பெண்களின் இணையப் பயன்பாடு அதிகரித்திருந்தாலும், டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களால் யார் பயனடைகிறார்கள் என்பதைத் தீர்மானிப்பதில் கட்டமைப்புரீதியான ஏற்றத்தாழ்வுகள் தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்தி வருவதால், டிஜிட்டல் அணுகலிலிருந்து உண்மையான அதிகாரமளித்தலை நோக்கிய மாற்றம் முழுமையடையாமல் உள்ளது.

உதாரணமாக, இணையப் பயன்பாட்டில் குறிப்பிடத்தக்க பாலின இடைவெளி தொடர்ந்து இருந்துவருகிறது. ஆண்களில் 80.5% பேர் இணையத்தைப் பயன்படுத்தும் நிலையில், பெண்களில் 58.6% பேர் மட்டுமே அதைப் பயன்படுத்துகின்றனர். அதேபோல, நகர்ப்புறங்களில் 77.3% பெண்கள் இணையத்தைப் பயன்படுத்தும் நிலையில், கிராமப்புறங்களில் 58.6% பெண்கள் மட்டுமே இணையத்தைப் பயன்படுத்துவதால், கிராம-நகர்ப்புற இடைவெளியும் கணிசமாக உள்ளது.

பெண்களின் டிஜிட்டல் அதிகாரமளித்தலுக்கு நீண்டகாலமாக தடையாக இருப்பவை பாலின அடிப்படையிலான சமூக நெறிமுறைகள், வர்க்க வேறுபாடு, சாதி, மதம், இனப்பிரிவு, மாற்றுத்திறனாளித்தன்மை, கிராம–நகர்ப்புற வேறுபாடு (Rural–Urban Divide) மற்றும் நிதி தொடர்பான முடிவுகளை எடுக்கும் அதிகாரத்தில் உள்ள சமத்துவமின்மை (Unequal Control over Financial Decision-making) ஆகியவையாகும்.

டிஜிட்டல் பாலின இடைவெளிக்குப் பின்னால் உள்ள கட்டமைப்பு காரணிகள்

டிஜிட்டல் பாலின இடைவெளியானது சமூக மற்றும் கட்டமைப்புரீதியான பாலின சமத்துவமின்மைகளில் ஆழமாக உள்ளது. மொபைல் இணையத்தைப் பற்றி அறிந்தவர்களிடையே, அதனைப் பயன்படுத்துவதில் உள்ள முக்கியத் தடைகளாகக் கட்டுப்படியாகும் விலை, எழுத்தறிவு, பாதுகாப்பு குறித்த கவலைகள் மற்றும் டிஜிட்டல் திறன்கள் ஆகியவை அமைகின்றன. சமூக நெறிமுறைகள் மற்றும் குறைந்த கல்வி மற்றும் வருமானம் போன்ற கட்டமைப்புரீதியான ஏற்றத்தாழ்வுகள் காரணமாக, இது போன்றத்தடைகளால் பெண்கள் விகிதாச்சார அளவிற்கு அதிகமாக பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

பெண்கள் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது பெரும்பாலும் ஆணாதிக்க (Patriarchal) சமூகத்தின் ஒழுக்கநெறி சார்ந்த எதிர்பார்ப்புகளின் அடிப்படையில் மதிப்பிடப்படுகிறது. இதனால் அது பல நேரங்களில் எதிர்மறையாகப் பார்க்கப்படுகிறது. உதாரணமாக, 2014-ஆம் ஆண்டு தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் (Right to Information (RTI)) மூலம் கேட்கப்பட்ட ஒரு கேள்விக்கு பதிலளித்த உத்தரப் பிரதேச காவல்துறை அதிகாரிகள், மொபைல் போன்களின் தவறான பயன்பாடே பாலியல் குற்றங்கள் அதிகரிப்பதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாக இருப்பதாகக் குறிப்பிட்டனர்.

பெண்களின் மொபைல்  பயன்பாடு, குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில், அவர்களது குடும்பத்தினரால் கண்காணிக்கப்படுகிறது அல்லது கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. மொபைல் தகவல் தொடர்புக்கான உலகளாவிய அமைப்பின் (Global System for Mobile Communications Association (GSMA)) 2025-ஆம் ஆண்டு மொபைல் பாலின இடைவெளி அறிக்கை, இந்தியாவில் அலைபேசி இணையத்தைப் பயன்படுத்துவோருக்குப் பாதுகாப்பு சார்ந்த அம்சங்கள் ஒரு முக்கியத் தடையாக உள்ளனஎன்பதை காட்டுகிறது. மேலும், லட்சுமி லிங்கம் மற்றும் ஈஷா பல்லமுடி ஆகியோர், "Good Girls" and "Smart Boys": Mobile Phones and the Social Reproduction of Gender (2025) என்ற தங்கள் நூலின் அத்தியாயத்தில், அலைபேசிகளை அணுகுவதிலும் பயன்படுத்துவதிலும் பாலினம், சாதி மற்றும் வர்க்கம் சார்ந்த தடைகள் உள்ளன என்று குறிபிடுகின்றனர்.

மேலும், சிறுமிகள் மற்றும் பெண்கள் மீதான பாரம்பரியக் கட்டுப்பாட்டு முறைகளை டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்கள் சீர்குலைப்பது குறித்து ஒருவிதமான  பதற்றம் நிலவி வருகிறது. பாதுகாப்பு தொடர்பான பாலின அடிப்படையிலான விதிமுறைகள், டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களை அணுகுதல், பயன்படுத்துதல் மற்றும் அதன் மூலம் அதிகாரமடைதல் ஆகியவற்றில் பெண்களின் செயல்பாடுகளைத் தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்துகின்றன. இதுபோன்ற கட்டுப்பாடுகள் தகவல் தொடர்பு மற்றும் தகவல்களைப் பெறுதல் ஆகியவற்றைத் தாண்டி, பெண்களின் பொருளாதாரப் பங்கேற்பு மற்றும் நிதிச் சுதந்திரத்தையும்  குறைத்துவிடுகின்றன.

நிதி சார்ந்த டிஜிட்டல் இடைவெளி

தனிப்பட்ட மின்னணு சாதனங்கள் மூலம், வணிகம் மற்றும் நிதி சார்ந்த முடிவுகளில் பெண்களின் பங்கேற்பை சிறப்பாக ஊக்குவிக்க முடியும். சந்தைகளுக்கான அணுகலை வழங்குவதோடு தொழில்முனைவு முயற்சிகளையும் ஊக்குவிப்பதால், டிஜிட்டல் இணைப்பு வசதியானது குறு, சிறு மற்றும் நடுத்தர நிறுவனங்களுக்கு (Micro, Small, and Medium Enterprises) பயனளிக்கும்.

சர்வதேச தொலைத்தொடர்பு ஒன்றியத்தின் (International Telecommunication Union (ITU)) 2018-ஆம் ஆண்டு ஆய்வின்படி, வளரும் நாடுகளில் மொபைல் பிராட்பேண்ட் பயன்பாடு 1% அதிகரிப்பது, மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (Gross Domestic Product (GDP)) 0.20% அதிகரிப்புடன் தொடர்புடையதாக உள்ளது. ஆனால், குறைந்த கல்வியறிவு, குறைந்த வருமானம், கிராமப்புறப் பின்னணி அல்லது மாற்றுத்திறனாளி பெண்களுக்கு, மொபைல் போன்கள், மொபைல் பணப் பரிவர்த்தனை, மொபைல் இணையம் மற்றும் பிற மொபைல் சேவைகளுக்கான அணுகல் குறைவாக இருப்பதால், வணிகம் மற்றும் தொழில் முன்னேற்றத்திற்காக டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்களை திறமையாகப் பயன்படுத்தும் அவர்களின் திறன் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது.

பெண்கள் நிதி தொடர்பான முடிவுகளை எடுக்கும் திறன் கொண்டவர்களாக   நம்பப்படுவதில்லை. மேலும், அவர்கள் தாங்களே சம்பாதித்த பணத்தைச் செலவிடுவதற்கும் பல நேரங்களில் ஊக்குவிக்கப்படுவதில்லை. இதன் தாக்கம் பெண் தொழில் முனைவோர் மற்றும் வணிக மேலாளர்களை மட்டுமல்லாமல், நேரடி பணப் பரிமாற்ற (Direct Benefit Transfer/Direct Cash Transfer (DBT)) திட்டங்களின் பயனாளிகளையும் பாதிக்கிறது. இதற்கான முக்கியக் காரணம் அவர்கள் பெறும் நிதியை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பதில் அவர்களுக்கு முழுமையான கட்டுப்பாடு இருப்பதில்லை என்பதாகும்.

ஷரோன் புட்டோ, பிரீத்தி ராவ் மற்றும் ஃபேப்ரிசியோ வாலெண்டி ஆகியோர் 2021-ல் மேற்கொண்ட 'நிதிச் சேர்க்கையில் டிஜிட்டல் தீர்வுகள் மூலம் கிடைக்கும் புதிய நுண்ணறிவுகள்' (Emerging insights from digital solutions in financial inclusion) என்ற ஆய்வில், ராஜஸ்தான் மற்றும் உத்தரப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த கைவினைத்துறை சார்ந்த 874 பெண் கைவினைக் கலைஞர்களில் 50 சதவீதத்தினரிடம் தொழில் பயன்பாட்டிற்கான தனிப்பட்ட வங்கிக் கணக்கு இல்லை என்றும், மூன்றில் ஒரு பகுதியினரிடம் அதனுடன் இணைக்கப்பட்ட மொபைல் கணக்கு இல்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர்.

பெண்களின் டிஜிட்டல் நிதி இடைவெளி (Digital Financial Gap) என்பது, பெண்களுக்கு நிதி அறிவு குறைவாக உள்ளது என்ற சமூகப் பார்வையுடனும், அவர்கள் நிதி முடிவுகளை எடுக்கத் தகுதியற்றவர்கள் என்ற நம்பிக்கையுடனும் நேரடியாக தொடர்புடையதாக உள்ளது. பெண்கள் தாங்களே வருமானம் ஈட்டினாலும், அவர்களுக்குப் பதிலாக குடும்ப உறுப்பினர்கள், குறிப்பாக ஆண் உறுப்பினர்களே நிதி தொடர்பான முடிவுகளை எடுக்கின்றனர். எனவே, இந்த இடைவெளியைப் குறைக்க, பெண்களுக்கு டிஜிட்டல் சாதனங்களின் உரிமையையும், அவற்றை சுயமாகப் பயன்படுத்தும் முழுமையான கட்டுப்பாட்டையும் உறுதி செய்வது  முக்கியமான ஒரு நடவடிக்கையாகும்.

டிஜிட்டல் சாதனங்களின் உரிமை

டிஜிட்டல் தன்னாட்சியை (digital autonomy) உறுதி செய்வதற்கு டிஜிட்டல் சாதனங்களின் உரிமை மிகவும் முக்கியமானது. ஏனெனில், சாதன உரிமை இல்லாமல் டிஜிட்டல் பயன்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்துவது எளிதாகிறது. ஜிங்ஜிங் சென் எழுதிய, 'கைபேசிகள் பெண்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கின்றனவா? கிராமப்புற இந்தியாவின் ஒரு கண்ணோட்டம்' என்ற 2021-ஆம் ஆண்டு கட்டுரை, கைபேசி உரிமையானது முடிவெடுக்கும் செயல்முறைகளில் பெண்களின் அதிகரித்thu டன் தொடர்புடையது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

ஒரே மொபைல் சாதனத்தைப் பகிர்ந்து பயன்படுத்துவது, மாதவிடாய் கண்காணிப்பு செயலிகள் (Period Trackers), தாய்மை நலச் செயலிகள் (Maternal Health Apps) போன்ற தனியுரிமை தேவைப்படும் சேவைகளைப் பயன்படுத்துவதற்கு போதுமான தனியுரிமையை வழங்காது. இதனால், பெண்கள் பகிர்ந்து பயன்படுத்தப்படும் மொபைல் போன்களில் தங்களின் தனிப்பட்ட உடல்நலம் மற்றும் பிறருடன் பகிர விரும்பாத விவகாரங்களை அணுகுவதில் தயக்கம் காட்டக்கூடும்.

அப்துல்ரஷீத் ஏ இலியா மற்றும் சிடி ஒனோனிவு ஆகியோரின் 2020-ஆம் ஆண்டு ஆய்வான, 'அதிகாரமளிப்பதில் கைபேசி பயன்பாட்டிற்கான வழிமுறைகள்: நைஜீரியாவில் உள்ள மாற்றுத்திறனாளிகள் குறித்த ஒரு விமர்சன யதார்த்தவாத ஆய்வு', துணை-சஹாரா ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள மாற்றுத்திறனாளிகள் தொடர்பான அணுகல்த்தன்மை மற்றும் ஏற்புத்தன்மை ஆகியவை கைபேசிகளால் எவ்வாறு எளிதாக்கப்படுகின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது.

இந்த மாற்றுத்திறனாளிப்பெண்களுக்கு  அதிகமாகப் பொருந்துகிறது. ஏனெனில், மொபைல் போன் அவர்களுக்கு சுகாதாரச் சேவைகள் மற்றும் அவர்களின் சிறப்புத் தேவைகள் தொடர்பான பிற சேவைகளை (Self-sufficiently) சார்ந்து இருக்காமல் சுயமாகப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பை வழங்குகிறது. மேலும், தாய்மை நலம், ஊட்டச்சத்து உள்ளிட்ட பல்வேறு அரசு நலத்திட்டங்களும் கொள்கைகளும் இன்று டிஜிட்டல் தளங்கள் வழியாக செயல்படுத்தப்படுவதால், அவற்றின் பயன்களைப் பெறுவதற்கு பெண்கள் சொந்தமாக மொபைல் போன் வைத்திருப்பது மிகவும் முக்கியமானதாகும்.

டிஜிட்டல் உள்ளடக்கத்திற்கான முயற்சிகள்

2015-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட டிஜிட்டல் இந்தியாவின் முன்முயற்சியானது, டிஜிட்டல் அரசாங்க சேவைகளை வழங்குவதோடு, கிராமப்புறங்களை பிராட்பேண்ட் வலையமைப்புகளுடன் இணைக்கிறது. 2017-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட பிரதான் மந்திரி கிராமின் டிஜிட்டல் சாக்ஷர்தா அபியான் (Pradhan Mantri Gramin Digital Saksharta Abhiyan (PMGDISHA)), இந்தியா முழுவதும் உள்ள கிராமப்புற குடிமக்களுக்கு அடிப்படை டிஜிட்டல் கல்விப் பயிற்சியை வழங்குவதன் மூலம் டிஜிட்டல் இடைவெளியைக் குறைக்க முயற்சிகிறது. இது முக்கியமாக பெண்கள் உட்பட விளிம்புநிலை சமூகத்தினரை இலக்காகக் கொண்டுள்ளது.

2022-ஆம் ஆண்டு மக்களவையின் நட்சத்திரக்குறியிடப்படாத கேள்வி எண் 3080-இன் படி, பிரதான் மந்திரி கிராமின் டிஜிட்டல் சாக்ஷர்தா அபியான் (PMGDISHA) திட்டத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்ட பயனாளிகளில் 52% பேர் பெண்கள் ஆவர். இந்தத் திட்டங்கள் அணுகலையும் அடிப்படை டிஜிட்டல் திறன்களையும் விரிவுபடுத்தியுள்ளன. ஆனால், பயனுள்ள டிஜிட்டல் அதிகாரமளித்தலுக்கு, சமூகச் சூழலுக்கு ஏற்ப செயல்படக்கூடிய, பாலினப் பாகுபாடு இல்லாத நடவடிக்கைகள் கூடுதலாக தேவைப்படுகின்றன.

அனைவரையும் உள்ளடக்கிய டிஜிட்டல் மாற்றத்திற்கான நடவடிக்கைகள்

எனவே, டிஜிட்டல் உள்ளடக்கம் என்பது வெறும் தொழில்நுட்பத்தை அணுகுவது மட்டுமல்ல. அது 'டிஜிட்டல் செயல் திறன்' (digital agency) எனும் திறனை வளர்க்க வேண்டும். தொழில்நுட்பத்தை சுயமாகப் பயன்படுத்தி, தங்களின் முடிவுகளைத் தாங்களே எடுக்கும் திறனையும், தங்களுக்குரிய உரிமைகளைச் செயல்படுத்தும் ஆற்றலையும் பெண்களுக்கு வழங்க வேண்டும். பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகள் மட்டுமின்றி, அவர்களின் பெற்றோர் மற்றும் சமூகத் தலைவர்கள் போன்றோரையும் உள்ளடக்கிய, பாலின உணர்திறன் கொண்ட டிஜிட்டல் எழுத்தறிவுத் திட்டங்களை ஊக்குவிக்க வேண்டியது முக்கியமான  நடவடிக்கையாகும்.

பாதுகாப்பு தொடர்பான கவலைகளை நிவர்த்தி செய்ய, பள்ளிப் பாடத்திட்டங்கள் மற்றும் சமூக விழிப்புணர்வுத் திட்டங்களில் டிஜிட்டல் பாதுகாப்பு மற்றும் இணையப் பாதுகாப்பு (cybersecurity) குறித்த கல்வியை இணைக்கலாம். டிஜிட்டல் பயிற்சி, விழிப்புணர்வு மற்றும் மற்ற உறுப்பினர்களின் ஆதரவு ஆகியவற்றிற்கு உள்ளூர் சுயஉதவிக் (Local self-help groups) குழுக்கள் மற்றும் இணைந்து செயல்படும் அமைப்புகளைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.

குறைந்த வருமானம் கொண்ட குடும்பங்கள், தனியாக வாழும் பெண்கள், மாற்றுத்திறனாளிப் பெண்கள் மற்றும் கைம்பெண்கள் போன்றோருக்கு முன்னுரிமை வழங்கி, மொபைல் போன் வாங்குவதற்கான மானியங்கள் மற்றும் செலவுச் சீட்டுகளை வழங்குவதன் மூலம் பெண்களிடையே மொபைல் போன் உரிமையை ஊக்குவிக்கலாம். மொபைல் போன்களை வாங்குவதற்கு எளிதான கடன் மற்றும் நுண்நிதி (microfinance) வசதிகள் கிடைப்பது, பெண்கள் தொழில்நுட்பத்தை சிறப்பாக அணுக உதவும். மொபைல் போன் உரிமையை ஏற்கனவே உள்ள நலத்திட்டங்களுடனும் இணைக்க வேண்டும்.

அனைவருக்கும் ஏற்ற செயலி வடிவமைப்பு, உதவித் தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் குறிப்பிட்ட ஆதரவு மற்றும் விழிப்புணர்வுத் திட்டங்கள் மூலம் பெண்களுக்கு அணுகக்கூடிய டிஜிட்டல் நிதிச் சேவைகளை உருவாக்க வேண்டும். 'ஆப்பிரிக்க மக்கள் தொகை மற்றும் சுகாதார ஆராய்ச்சி மையம்' (African Population and Health Research Centre (APHRC)) மேற்கொண்ட, 2024-ஆம் ஆண்டு 'டிஜிட்டல் நிதிச் சேவைகள், பெண்களின் பொருளாதார அதிகாரமளித்தல் மற்றும் தாய்மைக்கால மன அழுத்தம்: கிராமப்புற கென்யாவில் ஒரு தரமான ஆய்வு', பெண்களுக்கான மொபைல் நிதிச் சேவைகள் சக-ஆதரவுக் குழுக்கள் மற்றும் சமூகம் சார்ந்த கல்வியுடன் இணைக்கப்படும்போது மட்டுமே பயனுள்ளதாக அமைகின்றன என்பதை வெளிக் காட்டுகிறது. இது போன்ற அணுகுமுறை இந்தியாவிலும் பயனுள்ளதாக இருக்கக்கூடும்.

பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சிக்கு டிஜிட்டல் உள்ளடக்கம் முக்கியமானது.

இருப்பினும், பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சியின் முக்கிய அங்கமாக டிஜிட்டல் உள்ளடக்கம் அங்கீகரிக்கப்படும்போது மட்டுமே இது போன்ற நடவடிக்கைகள் முழுமையான பலனைத்தரும். டிஜிட்டல் துறையில் நிலவும் பாலின இடைவெளியைக் குறைப்பது ஒரு சமூகப் பிரச்சினையாகும். பயனுள்ள டிஜிட்டல் உள்ளடக்கத்திற்கு அணுகல் வசதி மட்டும் போதுமானதாக இருக்காது. அதனுடன் உரிமை, டிஜிட்டல் எழுத்தறிவு, நிதிச்சுதந்திரம் மற்றும் சுயமான முடிவெடுக்கும் திறன்  போன்றவை முக்கியமான ஒன்றாகும். பெண்களை அதிகாரப்படுத்துவதற்கும், பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சியை முன்னெடுத்து செல்வதற்கும் இது போன்ற நடவடிக்கைகள் மிகவும் முக்கியமானவை.

அனைவரையும் உள்ளடக்கிய டிஜிட்டல் மாற்றம் (Inclusive Digital Transformation) ஏற்பட வேண்டுமெனில், பெண்கள் தொழில்நுட்பத்தை  பயன்படுத்துபவர்களாக (Passive Users) மட்டும் இருக்கக் கூடாது. மாறாக, பெண்கள் தாங்களாக டிஜிட்டல் சாதனங்களை வைத்திருப்பதையும், நிதி தொடர்பான முடிவுகளை தாங்களாக எடுப்பதையும், டிஜிட்டல் பொருளாதாரத்தில் முழுமையாகப் பங்கேற்பதையும் உறுதிசெய்ய வேண்டும். டிஜிட்டல் அணுகல் மட்டுமே போதுமானதாக இருக்காது. சுதந்திரமாக செயல்படும்  டிஜிட்டல் அணுகல் மட்டுமே, பெண்கள் தலைமையிலான (women-led development) வளர்ச்சிக் கனவை உண்மையாகவே முன்னெடுத்துச் செல்ல முடியும்.

Original Link: How digital agency can advance women-led development.

Read More →

இந்தியாவின் வளர்ச்சிப் பாதையில் அதிகப்படியான பெண்களின் பணிப்பங்களிப்பு அவசியம். - கே. சந்திரசேகர், நரேன் பிரசாத்

பெண்களின் பணித்திறனை முழுமையாகப் பயன்படுத்துவதற்கு, அரசாங்கம் பராமரிப்புப் பொருளாதாரத்தில் முதலீடு செய்ய வேண்டும்.

உலகளாவிய பொருளாதார நிச்சயமற்ற சூழலிலும் வலுவான வளர்ச்சியைத் தக்கவைத்துக்கொண்டு, இந்தியப் பொருளாதாரம் குறிப்பிடத்தக்க மீள்திறனை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.

சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (International Monetary Fund (IMF)) உலகப் பொருளாதாரக் கண்ணோட்ட அறிக்கையின்படி (ஏப்ரல் 2026), இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி 2026-27-ஆம் நிதியாண்டில் 6.5 விழுக்காடு வளர்ச்சியடையும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது. மத்திய புள்ளியியல் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகத்தின்கீழ் (Ministry of Statistics and Programme Implementation (MoS&PI)) இயங்கும் தேசிய புள்ளியியல் அலுவலகத்தின் (National Statistical Office (NSO)) தரவுகளும், இந்தியப் பொருளாதாரம் 2021 மற்றும் 2025-ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையே 8.56 விழுக்காடு கூட்டு ஆண்டு வளர்ச்சி விகிதத்தை (Compound Annual Growth Rate (CAGR)) பதிவு செய்துள்ளதைக் காட்டுகின்றன. இது கொரோனா பெருந்தொற்றுக்குப் பிந்தைய வலுவான மீட்சியையும், தொடர்ச்சியான பொருளாதார வளர்ச்சி வேகத்தையும் பிரதிபலிக்கிறது.

இந்த ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரக் குறியீடுகள் (Macroeconomic indicators) ஊக்கமளிப்பதாக இருந்தாலும், ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. இந்தப் பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது தகுந்த வேலைவாய்ப்புகளாக மாறுகிறதா? தங்களுக்குத் தேவையான தரமான வேலைகளைப் பெறுவதில் தொடர்ந்து தடைகளை எதிர்கொண்டு வரும் பெண்கள் மற்றும் படித்த இளைஞர்களுக்கு இந்தச் சிக்கல் மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாக உள்ளது.

2025-ஆம் ஆண்டின் காலமுறை தொழிலாளர் சக்தி கணக்கெடுப்பு (Periodic Labour Force Survey (PLFS)) அறிக்கை, ஊக்கமளிக்கும் அறிகுறிகளையும், அதேநேரத்தில் இன்னும் செய்யவேண்டிய முக்கியமான வேலைகள் இருக்கின்றன என்ற நினைவூட்டலையும் எவ்வித சந்தேகமுமின்றி தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

பெண்களின் பணிப்பங்களிப்பு

பெண்களின் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் (Labour Force Participation Rate (LFPR)) 2022-ஆம் ஆண்டில் இருந்த 25.4 விழுக்காட்டில் இருந்து 2025-ஆம் ஆண்டில் 30.7 விழுக்காடாக அதிகரித்துள்ளது. அதேபோல், தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதமும் (Worker Population Ratio (WPR)) 2022-ஆம் ஆண்டில் இருந்த 24.6 விழுக்காட்டில் இருந்து 2025-ஆம் ஆண்டில் 29.8 விழுக்காடாக உயர்ந்துள்ளது. முன்னெப்போதையும்விட இப்போது அதிக எண்ணிக்கையிலான பெண்கள் வேலை செய்கிறார்கள் அல்லது தீவிரமாக வேலை தேடுகிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது.

இந்த முன்னேற்றம் இருந்தபோதிலும், நகர்ப்புறங்களை (22.2 விழுக்காடு) ஒப்பிடும்போது கிராமப்புறங்களில் பெண்களின் பங்கேற்பு (34.6 விழுக்காடு) மிக அதிகமாக உள்ளது. இது வேலைவாய்ப்புச் சந்தையில் நகர்ப்புறப் பெண்களின் பங்கு இன்னும் குறைவாகவே இருப்பதைக் காட்டுகிறது. இளைஞர்கள் இடையே இந்த நிலைமை இன்னும் கவலைக்குரியதாக உள்ளது. நகர்ப்புறங்களில் 15 முதல் 29 வயதுக்குட்பட்ட இளம் பெண்களின் வேலையின்மை விகிதம் 18.9 விழுக்காடாக உள்ளது. இது நகர்ப்புற ஆண்களின் வேலையின்மை விகிதமான 11.8 விழுக்காட்டைவிட மிக அதிகமாகும்.

இந்தியாவின் கிராமப்புறங்களில், பணியில் ஈடுபட்டுள்ள பெண்களில் சுமார் 70.7 விழுக்காட்டினர் சுயதொழில் செய்பவர்களாக உள்ளனர். வெறும் 9.3 விழுக்காட்டினர் மட்டுமே வழக்கமான நிலையான ஊதியம் பெறும் வேலைகளில் உள்ளனர். இவர்களில் பெரும்பாலானோர் வேளாண்மை, குடும்பத் தொழில்கள் அல்லது வீட்டில் இருந்தபடியே செய்யும் பணிகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

சுயதொழில் என்பது வாழ்வாதாரத்திற்கான ஒரு முக்கிய ஆதாரமாக இருந்தாலும், இது பெரும்பாலும் குறைந்த உற்பத்தித் திறன், நிலையற்ற வருமானம் மற்றும் வளர்ச்சி வாய்ப்புகள் குறைவாக உள்ள வேலைகளுடனேயே தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. எனவே, பெண் தொழிலாளர்களின் பங்கேற்பு விகிதம் அதிகமாக இருப்பதாலேயே, அவர்களுக்கு நல்ல தரமான வேலைகள் கிடைக்கின்றன என்றும் முடிவு செய்துவிட முடியாது.

கல்வித்துறையில், குறிப்பாக பெண் குழந்தைகள் மற்றும் இளம் பெண்களின் கல்வியில் இந்தியா குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தை அடைந்துள்ளது. மேல்நிலைக் கல்வி அளவில் (Higher secondary level), பெண்களின் ஒட்டுமொத்த சேர்க்கை விகிதம் (Gross Enrolment Ratio (GER)) 2020-21-ஆம் ஆண்டில் 54.6 விழுக்காடாக இருந்தது, இது 2024-25-ஆம் ஆண்டில் 60.9 விழுக்காடாக உயர்ந்துள்ளது. இது ஆண்களின் சேர்க்கை விகிதத்தைவிட (56.2 விழுக்காடு) அதிகம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பத்தாம் வகுப்பு முடித்த பிறகு ஒரு மாணவனைவிட ஒரு மாணவி மேல்நிலைக் கல்விக்குத் தொடர்வதற்கான வாய்ப்பு புள்ளிவிவரப்படி தற்போது அதிகமாக உள்ளது.

அதேபோல், உயர்கல்வியில் பெண்களின் மொத்தச் சேர்க்கை விகிதம் (FGER), 2020-21-ஆம் ஆண்டில் 27.9 விழுக்காடாக இருந்ததில் இருந்து, 2022-23-ஆம் ஆண்டில் 30.2 விழுக்காடாகத் தற்காலிகமாக உயர்ந்துள்ளது.

முன்பைவிட இப்போது அதிகமான மாணவிகள் உயர்கல்வியில் சேர்ந்து படித்து வருகிறார்கள் என்பதை இந்த புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன. ஆனால், இப்போதுள்ள முக்கிய சிக்கல் என்னவென்றால், இந்த கல்வி அவர்களுக்குச் சிறந்த வேலைவாய்ப்புகளைப் பெற்றுத் தருவதை உறுதி செய்வதுதான். பெண்களின் கல்வித் தரம் உயர்ந்து வந்தபோதிலும், நகர்ப்புறங்களில் வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களின் பங்களிப்பு இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. மேலும், இளம்பெண்களிடையே வேலைவாய்ப்பின்மையும் இன்னும் அதிகமாகவே நீடிக்கிறது. இது கல்விக்கும் வேலைவாய்ப்புக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி தொடர்ந்து அதிகரித்து வருவதையே காட்டுகிறது.

இந்தச் சவாலை முன்கூட்டியே உணர்ந்த ஒன்றிய அரசு, தங்களின் காலமுறை தொழிலாளர் சக்தி கணக்கெடுப்பு (PLFS) அறிக்கை வெளியாவதற்கு முன்பாகவே, 2026-27 ஒன்றிய நிதிநிலை அறிக்கையில் நிதி ஆயோக்கின்கீழ் (NITI Aayog) 'கல்வி முதல் வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழில்முனைவோர் வரை' (Education-to-Employment-and-Enterprise (EEE)) என்ற குழுவை அமைப்பதாக அறிவித்தது. கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழில்முனைவு ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான தொடர்புகளை வலுப்படுத்தவும், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) உள்ளிட்ட வளர்ந்து வரும் புதிய தொழில்நுட்பங்கள் எதிர்கால வேலைவாய்ப்புகளை எவ்வாறு பாதிக்கும் என்பதைப் பற்றி ஆராயவும் இந்தக் குழு தனது முதல் கூட்டத்தை மே மாதம் 22-ஆம் தேதி நடத்தியது.

இந்த முயற்சி, கல்வி கற்பதற்கான வாய்ப்புகளை அனைவருக்கும் விரிவுபடுத்துவது என்பது முதல்படி மட்டுமே என்பதைக் காட்டுகிறது. கல்வியின் உண்மையான பலன் என்பது மக்கள் வருமானம் ஈட்டக்கூடிய நல்ல வேலைகளில் சேருவதற்கு உதவுவதிலும், அதேநேரத்தில் பெண்களின் திறமைகள் தற்போதைய வேலைவாய்ப்புச் சந்தையின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப இருப்பதை உறுதி செய்வதிலும்தான் உள்ளது.

பெண்களின் பங்கேற்பை ஊக்குவித்தல்

கல்வித் தகுதிக்கும் வேலைவாய்ப்பில் பங்கேற்பதற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியை, குறிப்பாகப் பெண்களின் விஷயத்தில், வேலைவாய்ப்புகள் மட்டுமே முழுமையாக விளக்கிவிட முடியாது. அதிகளவிலான பெண்கள் கல்வி கற்று வந்தபோதிலும், வேலைவாய்ப்பில் அவர்களின் பங்கேற்பு இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. குடும்ப பராமரிப்புப் பொறுப்புகள், நெகிழ்வான வேலை நேர வசதி இல்லாமை, பாதுகாப்புப் பயங்கள் மற்றும் போக்குவரத்துச் சிக்கல்கள் போன்ற பிற காரணிகளும் பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதற்கு ஒரு தடையாக இருக்கலாம்.

ஊதியமில்லாத வீட்டுப் பராமரிப்புப் பணிகளே இதற்கான ஒரு முக்கியக் காரணமாகும். ஏனெனில், இது பெண்கள் வேலைவாய்ப்புச் சந்தையில் நுழைவதையும், தொடர்ந்து நீடிப்பதையும் மற்றும் வளர்ச்சியடைவதையும் பாதிக்கிறது. உலகம் முழுவதும், குடும்பங்களைப் பராமரிக்கும் பெரும்பாலான பொறுப்புகளைப் பெண்களே தொடர்ந்து சுமந்து வருகின்றனர்.

சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பின் (International Labour Organization (ILO)) கூற்றுப்படி, உலகெங்கிலும் ஊதியமில்லாத அனைத்துப் பராமரிப்புப் பணிகளில் நான்கில் மூன்று பங்குக்கும் அதிகமான (75%-க்கும் மேல்) வேலைகளைப் பெண்களே செய்கிறார்கள். மேலும், இந்த ஊதியமில்லாத பராமரிப்புப் பொறுப்புகளின் காரணமாகவே உலகம் முழுவதும் சுமார் 70.8 கோடிப் பெண்கள் வேலைக்குச் செல்ல முடியாத நிலையில் இருக்கின்றனர். இந்தப் பிரச்சனை தற்போது இந்தியாவின் நகர்ப்புறங்களிலும் மிக முக்கியமான ஒன்றாக உருவெடுத்து வருகிறது.

2024-ஆம் ஆண்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ‘நேரப் பயன்பாட்டு ஆய்வின்படி (Time Use Survey 2024), பெண்கள் ஒரு நாளைக்குச் சராசரியாக 289 நிமிடங்களை ஊதியமில்லாத வீட்டு வேலைகளுக்காகவும், 137 நிமிடங்களை குடும்ப உறுப்பினர்களைப் பராமரிப்பதற்காவும் செலவிடுகிறார்கள் என்று தெரிவித்துள்ளது. இன்று பல குடும்பங்கள் தங்களது கூட்டுக்குடும்பங்களை விட்டுப் பிரிந்து, தனிக்குடித்தனமாக வாழ்கின்றன. இதன் விளைவாக, வேலைக்குச் செல்லும் பெற்றோர்கள், குறிப்பாகத் தாய்மார்கள், குழந்தைகளையும் பெரியவர்களையும் பராமரிக்கும் சுமையைத் தங்களின் தோள்களிலேயே சுமக்க வேண்டியுள்ளது. இந்த ஊதியமில்லாத பராமரிப்புப் பணிகளைப் பெண்களே முக்கியமாகச் செய்யும் வரை, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் உற்பத்தித் திறனில் ஏற்படும் முன்னேற்றம் என்பது சமமற்றதாகவும், நிலையற்றதாகவுமே இருக்கும் என்றும் கூறப்படுகிறது.

சுவீடன், டென்மார்க் மற்றும் ஜப்பான் போன்ற நாடுகள் குழந்தைப் பராமரிப்பு மற்றும் முதியோர் பராமரிப்புச் சேவைகளை உள்ளடக்கிய பராமரிப்புப் பொருளாதாரத்தில் (Care economy) முதலீடு செய்வதன் மூலம் இந்தச் சிக்கலை எதிர்கொள்கின்றன.

இந்தியாவின் மக்கள்தொகையும் நிதிநிலையும் இந்த நாடுகளிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருந்தாலும், மலிவான மற்றும் எளிதில் கிடைக்கக்கூடிய பராமரிப்புச் சேவைகள், பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வதை அதிகரிக்க உதவும் என்பதை இந்த நாடுகளின் நடவடிக்கைகள் காட்டுகின்றன.

பெண்களுக்கு அதிக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல, அந்த வேலைவாய்ப்புகளைப் பெண்கள் தடையின்றிப் பெறுவதை உறுதி செய்வதும் ஒரு சவாலாக உள்ளது. பெண்கள் பெற்றுள்ள கல்வி வளர்ச்சியை நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியாக மாற்ற வேண்டுமானால், பராமரிப்புப் பொருளாதாரத்தில் முதலீடு செய்வது இந்தியா செய்யக்கூடிய மிகச்சிறந்த முதலீடுகளில் ஒன்றாக இருக்கும் என்கின்றனர்.

அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி

இந்தியாவின் பொருளாதார எதிர்காலம் மிகவும் வலுவாக உள்ளது. இருப்பினும், இந்தியாவின் அடுத்தகட்ட வளர்ச்சியானது பொருளாதாரம் எவ்வளவு வேகமாக வளர்கிறது என்பதை மட்டும் பொறுத்தது அல்ல. மாறாக, வாய்ப்புகள் அனைவருக்கும் எவ்வளவு நியாயமான முறையில் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகின்றன என்பதையும் பொறுத்தே அமையும். பொருளாதார வளர்ச்சி, முதலீடுகள் மற்றும் கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தங்கள் ஆகியவை நாட்டிற்கு ஒரு வலுவான அடித்தளத்தை வழங்குகின்றன. ஆனால், கல்வித்துறையில் இந்தியா அடைந்துள்ள முன்னேற்றத்தை உற்பத்தித் திறன் கொண்ட வேலைவாய்ப்புகளாக மாற்றுவதும், நாட்டின் தொழிலாளர் சக்தியில் அதிகமான பெண்கள் முழுமையாகப் பங்கேற்க உதவுவதும் தற்போதைய மிக முக்கிய முன்னுரிமைகளாகும்.

பராமரிப்புப் பொருளாதாரத்தில் (Care economy) முதலீடு செய்வது என்பது வெறும் சமூக நலத்திட்டம் மட்டுமல்ல. அது மனிதவளத்தை மேம்படுத்தவும், உற்பத்தித் திறனை அதிகரிக்கவும் மற்றும் இந்தியாவின் இலக்கான அனைவரையும் உள்ளடக்கிய, பெண்கள் தலைமையிலான வளர்ச்சிக்கு ஆதரவளிக்கவும் கூடிய ஒரு சிறந்த பொருளாதார உத்தி ஆகும்.

சந்திரசேகர், மத்திய புள்ளியியல் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகத்தில் (MoS&PI) இணை இயக்குநராகப் பணியாற்றுகிறார்; பிரசாத், சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பின் (ILO) ஆராய்ச்சி மற்றும் புள்ளியியல் துறையில் கல்வி மற்றும் பயிற்சிக்கான தலைவராக உள்ளார்.

Original Link: India’s growth story needs more women at work.

Read More →

கல்வி இன்னும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவது திருமணத்தில்தான், குடும்ப அளவிலல்ல. -கரண் பப்பர், ரவுனக் மைத்ரா

பெரும்பாலான இந்திய மாநிலங்கள் கருவுறுதல் மாற்றத்தை (Fertility transition) ஏற்கனவே நிறைவு செய்துவிட்டதால், பெண்களின் கல்வித் தரம் இன்னும் எவ்வளவு உயர்ந்தாலும், பிறப்பு விகிதம் (Fertility rate) மேலும் குறைவதற்கு இனி பெரிய அளவில் வாய்ப்பில்லை. இருப்பினும், கல்வி என்பது இன்னும் மிக முக்கியமான ஒன்றாகவே தொடர்கிறது. ஏனெனில், அது பெண்களின் திருமண வயதைத் தள்ளிப்போட உதவுகிறது. இந்தியாவில் இப்போதும் குழந்தைத் திருமணங்கள் ஒரு பிரச்சனையாக நீடிப்பதால், இது மிக முக்கியமான மாற்றமாகும்.

குழந்தைத் திருமணங்களைக் குறைக்கவும், அதிகப்படியான பிறப்பு விகிதத்தைக் கட்டுப்படுத்தவும் இந்தியா இரண்டு முக்கியக் கொள்கை அணுகுமுறைகள் மூலம் பல நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. முதலாவது அணுகுமுறை, பெண்கல்வியை அதிகரிப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறது. 'அனைவருக்கும் கல்வி இயக்கம்' (Sarva Shiksha Abhiyan (2001)) போன்ற திட்டங்கள் அனைவருக்கும் தொடக்கக் கல்வியை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன.  அதேநேரத்தில் 'கல்வி உரிமைச் சட்டம்' (Right to Education Act (2009)) 6 முதல் 14 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்குக் கல்வியை ஒரு அடிப்படை உரிமையாக்கியது. 'மதிய உணவுத் திட்டம்' (Mid-Day Meal Scheme) சத்துணவு வழங்குவதன்மூலம் குழந்தைகள் பள்ளிக்கு வருவதை ஊக்குவித்தது. அதன் பிறகு வந்த 'பெண் குழந்தைகளைக் காப்போம், பெண் குழந்தைகளுக்குக் கற்பிப்போம்' (Beti Bachao Beti Padhao), 'செல்வமகள் சேமிப்புத் திட்டம்' (Sukanya Samriddhi Yojana) மற்றும் மேற்குவங்கத்தின் 'கன்யாஸ்ரீ பிரகல்பா' (Kanyashree Prakalpa) போன்ற திட்டங்கள் பெண்கல்வியை மேலும் ஊக்குவித்து, பெண்களின் திருமண வயதைத் தள்ளிப்போட உதவின.

இரண்டாவது அணுகுமுறை நேரடியாகக் குடும்ப அளவு மற்றும் திருமணத்தை இலக்காகக் கொண்டது. இந்தியா 1952-ஆம் ஆண்டில் உலகிலேயே முதன்முறையாகத் தேசியக் குடும்பக் கட்டுப்பாட்டுத் திட்டத்தைத் தொடங்கியது. குழந்தை திருமணத் தடுப்புச் சட்டம், 2006-ன்படி பெண்களுக்கான குறைந்தபட்ச சட்டப்பூர்வ திருமண வயது 18-ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டது, மேலும், 2021-ஆம் ஆண்டில் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு முன்மொழிவு இதனை 21-வயதாக உயர்த்த முயன்றது.

இந்த இரண்டு அணுகுமுறைகளுமே கல்வி, திருமணம் மற்றும் குடும்ப அளவு ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று நெருங்கிய தொடர்புடையவை என்ற கருத்தின் அடிப்படையில்தான் அமைந்துள்ளன. உயர்கல்வியானது பெண்களின் திருமணத்தை தாமதப்படுத்துகிறது, கருவுறுதல் விகிதத்தைக் (Fertility) குறைக்கிறது மற்றும் பெண்களின் அதிகாரமளித்தலை (Women's empowerment) மேம்படுத்துகிறது. அதேநேரத்தில், சிறிய குடும்பங்கள் இருப்பதால் பெற்றோர்களால் தங்களின் ஒவ்வொரு குழந்தையின் கல்வியிலும் அதிக முதலீடு செய்யமுடிகிறது. தேசியக் குடும்பச் சுகாதாரக் கணக்கெடுப்பு-6 (National Family Health Survey (NFHS-6): 2023-24) மற்றும் தேசியக் குடும்பச் சுகாதாரக் கணக்கெடுப்பு-5 (NFHS-5: 2019-21) ஆகியவற்றின் முடிவுகளை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதன் மூலம், சமீபத்திய மாநில அளவிலான தரவுகளைக் கொண்டு இந்தத் தொடர்பை விரிவாக ஆராய முடிகிறது.

பள்ளிக்கல்வியில் வளர்ச்சி

மேற்கொள்ளப்பட்ட இரண்டு ஆய்வுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில், இந்தியாவின் ஏறக்குறைய அனைத்துப் பகுதிகளிலும் பெண்களின் கல்வி தொடர்ந்து முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. 10 ஆண்டுகள் அல்லது அதற்கும் மேலாகப் பள்ளிப்படிப்பை முடித்த பெண்களின் விகிதம், 35 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களில் 33-ல் அதிகரித்துள்ளது. இந்த 35-ல் 27 பகுதிகளில் எதிர்பார்த்தபடியே ஒரு தொடர்பு காணப்பட்டது. அதாவது, பெண்களின் கல்விநிலை அதிகமாக இருக்கும்போது, அவர்களின் சிறுவயது திருமண விகிதம் குறைவாக இருந்தது. அனைத்து மாநிலங்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, பெண்களின் கல்வி வளர்ச்சிக்கும் சிறுவயது திருமணத்திற்கும் இடையேயான தொடர்பு -0.40-ஆக இருந்தது. இது புள்ளிவிவரப்படி ஒரு வலுவான தொடர்பை (p = 0.018) காட்டுகிறது. பொதுவாக, எந்தெந்த மாநிலங்களில் பெண் பிள்ளைகள் நீண்டகாலம் பள்ளியில் படித்து வந்தார்களோ, அந்த மாநிலங்களில் சிறுவயது திருமணங்கள் மிக வேகமாக குறைந்தன.

மாநில அளவில் குழந்தை திருமணங்கள் குறைந்து வருவது, தேசிய அளவிலான போக்கோடு ஒத்துப்போகிறது. இந்தியா முழுவதும், 18 வயதிற்கு முன்பே திருமணம் செய்துகொண்ட பெண்களின் பங்கு, இரண்டு கட்ட ஆய்வுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் 23.3 விழுக்காட்டில் இருந்து 20.1 விழுக்காடாகக் குறைந்துள்ளது. இதில் மிகப்பெரிய வீழ்ச்சி தாத்ரா & நகர் ஹவேலி மற்றும் தாமன் & தியூ (10 சதவீதப் புள்ளிகள்) மற்றும் அந்தமான் & நிக்கோபார் தீவுகளில் (7.4 சதவீதப் புள்ளிகள்) காணப்பட்டது. குழந்தை திருமண விகிதம் அதிகமாக உள்ள அசாம், பீகார் மற்றும் திரிபுரா ஆகிய மாநிலங்களும் தலா 6 சதவீதப் புள்ளிகளுக்கும் மேலாக வீழ்ச்சி அடைந்துள்ளன. இருப்பினும், சில மாநிலங்களில் குழந்தை திருமணங்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. நாகாலாந்து மாநிலம் மிக அதிகப்படியான உயர்வை (4.6 சதவீதப் புள்ளிகள்) பதிவு செய்துள்ளது. அதேநேரத்தில் இமாச்சலப் பிரதேசம், பஞ்சாப் மற்றும் டெல்லி ஆகிய மாநிலங்களில் சிறிய அளவிலான உயர்வு காணப்பட்டது.

பள்ளிப்படிப்பு மற்றும் கருவுறுதல் விகிதத்திற்கு இடையேயான தொடர்பு 

கல்வி அறிவிற்கும் குழந்தைப் பிறப்பு வீதத்திற்கும் இடையே ஒரு நெருங்கிய தொடர்பு இருப்பதாக ஆய்வுகள் தொடர்ந்து தெரிவித்து வருகின்றன. அதாவது, கல்வி அறிவு அதிகரிக்கும்போது பொதுவாகக் குழந்தைப் பிறப்பு விகிதம் குறையும் என்றே நம்பப்படுகிறது. ஆனால், அண்மை தேசியக் குடும்ப நலக் கணக்கெடுப்புகளான தேசியக் குடும்ப நலக் கணக்கெடுப்பு-5 மற்றும் தேசியக் குடும்பநலக் கணக்கெடுப்பு-6 ஆகியவற்றின் தரவுகள் முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு போக்கைக் காட்டுகின்றன. கல்வி அறிவில் ஏற்படும் மாற்றங்களுக்கும், மொத்த கருவுறுதல் விகிதத்திற்கும் இடையேயான தொடர்பு மிகவும் பலவீனமாகவும், புள்ளிவிவரரீதியாகக் குறிப்பிடத்தக்க அளவு இல்லாமலும் இருப்பதை இந்தத் தரவுகள் வெளிப்படுத்துகின்றன (இதன் தொடர்பு குணகம் = -0.10, p = 0.57). கல்வி அறிவில் 8 அல்லது 9 விழுக்காடு வரை கணிசமான வளர்ச்சியைப் பெற்றுள்ள மாநிலங்கள், கல்வி அறிவில் மிகக் குறைந்த மாற்றத்தைக் கண்டுள்ள மாநிலங்களுடன் ஒப்பிடுகையில், அதற்கேற்ப தங்கள் குழந்தைப் பிறப்பு விகிதத்தில் தொடர்ச்சியான குறைவைக் காட்டவில்லை. இந்தியாவில் உள்ள 35 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களில், வெறும் 12 மாநிலங்கள் மட்டுமே கல்வி அறிவு அதிகரித்த அதேநேரத்தில் குழந்தைப் பிறப்பு விகிதம் குறைந்திருக்கும் என்கிற வழக்கமான போக்கைக் காட்டுகின்றன.

இதற்கு என்ன காரணம்? இந்தியாவில் பிறப்பு விகிதம் குறைவதற்கான கருவுறுதல் மாறுதல் பருவம் ஏறக்குறைய அதன் இறுதிநிலையை எட்டிவிட்டதே இந்தக் குழந்தை பிறப்பு விகிதத்தில் பெரிய மாற்றம் இல்லாததற்குக் காரணமாகும். ஒரு பெண்ணிற்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையின் தேசியச் சராசரி 2.0-ஆக உள்ளது. இது மக்கள்தொகையை நிலையாக வைத்திருப்பதற்கான மாற்று நிலை அளவான 2.1-ஐவிடக் குறைவு ஆகும். மாதிரிப்  பதிவு முறை (Sample Registration System) அறிக்கையின்படி, இந்தியாவின் தேசிய மொத்த பிறப்பு விகிதம் 1.9-ஆகக் குறைந்துள்ளது. தற்போது 5 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்கள் மட்டுமே இந்த 2.1 என்ற மாற்று நிலை அளவிற்கு மேல் உள்ளன. இந்தப் பட்டியலில் பீகார் (2.7) முதலிடத்தில் உள்ளது. அதனைத் தொடர்ந்து உத்தரப் பிரதேசம், ஜார்க்கண்ட், மேகாலயா மற்றும் லட்சத்தீவு (இவை ஒவ்வொன்றும் 2.2) ஆகிய பகுதிகள் உள்ளன. மற்ற அனைத்து மாநிலங்களும் யூனியன் பிரதேசங்களும் இந்த மாற்று நிலை வரம்பிற்குள்ளோ அல்லது அதற்குக் கீழோதான் உள்ளன. குறிப்பாகக் கேரளா, தமிழ்நாடு, மேற்குவங்கம், டெல்லி, பஞ்சாப் உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில் இந்த பிறப்பு விகிதம் 1.6 முதல் 1.8 என்ற மிகக் குறைந்த அளவில் பதிவாகியுள்ளது.

பெரும்பாலான மாநிலங்கள் தங்களின் கருவுறுதல் மாற்றத்தை (Fertility transition) நிறைவு செய்துவிட்டதால், கல்வித் தகுதி உயர்வதன் மூலம் ஏற்படும் குறைவு உட்பட, இனிவரும் காலங்களில் பிறப்பு விகிதம் மேலும் குறைவதற்கான வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. இருப்பினும், பெண்களின் கல்விக்கும் கருவுறுதலுக்கும் இடையிலான தொடர்பு இன்னும் நீடிக்கவே செய்கிறது. பத்து ஆண்டுகள் அல்லது அதற்கும் மேலாகப் பள்ளிப் படிப்பை முடித்த பெண்களை அதிக எண்ணிக்கையில் கொண்ட மாநிலங்களில், ஒட்டுமொத்த பிறப்பு விகிதம் (Total fertility rate) தொடர்ந்து குறைவாகவே இருப்பதை சமீபத்தியத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. இந்தத் தொடர்பு பல்வேறு மாநிலங்களுக்கு இடையே தெளிவாகத் தெரிந்தாலும், சமீபகாலமாகப் படிப்படியாக ஏற்பட்டு வரும் மாற்றங்களில் இது பெரிய அளவில் பிரதிபலிக்கவில்லை.

ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, இந்தியாவின் கருவுறுதல் நிலை மாற்றம் ஏறக்குறைய நிறைவடையும் நிலையை எட்டிவிட்டது. நாட்டின் 35 மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களில் 30 பகுதிகள், மக்கள்தொகை மாற்றீடு கருவுறுதல் அளவை (Replacement fertility level) அடைந்துவிட்டன அல்லது அதற்குக் கீழே குறைந்துவிட்டன. இதன் விளைவாக, நாடு முழுவதும் மாநிலங்களுக்கு இடையே கருவுறுதல் விகிதத்தில் பெரிய வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லை. பெண்கள் திருமணப் பருவத்தை எட்டுவதைத் தள்ளிப்போடுவதன் மூலம், கல்வி இப்போதும் ஒரு முக்கியப் பங்காற்றி வருகிறது. இருப்பினும், சமீபத்திய தேசியக் குடும்ப நலக் கணக்கெடுப்பு (NFHS) தரவுகளின்படி, இளம்பெண்களில் ஐந்தில் ஒருவர் 18 வயதிற்கு முன்பே திருமணம் செய்துகொள்ளும் குழந்தை திருமண முறை இன்னும் பரவலாகவே காணப்படுகிறது.

தற்போதைய முக்கியக் கவலை என்னவென்றால், பெண்கள் எந்த வயதில் திருமணம் செய்துகொள்கிறார்கள் என்பதுதான். பள்ளிப் படிப்பைத் தொடரும் ஒவ்வொரு கூடுதல் ஆண்டும் அவர்களின் திருமணத்தைத் தள்ளிப்போடுகிறது.  இது பெண்கள் திருமண வாழ்க்கைக்குள் நுழைவதற்கு முன்பு அவர்களின் கல்வி, தனிப்பட்ட வளர்ச்சி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றிற்கான கூடுதல் நேரத்தை வழங்குகிறது. இந்த உலக மக்கள்தொகை தினத்தில் (World Population Day), பெண்கள் திருமணத்திற்கு முன்பு செலவிடும் இந்த ஆண்டுகள் ஒரு முக்கியமான குறியீடாக மாறியுள்ளன. இப்போது கவனம் அனைத்தும் பெண்கள் பெற்றுக்கொள்ளும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையில் இருந்து மாறி, திருமணத்திற்கு முன்பு அவர்கள் தங்களின் இலக்குகளை அடைவதற்கு அவர்களுக்கு எத்தனை ஆண்டுகள் கிடைக்கின்றன என்ற முக்கியத்துவத்திற்கு பெண்களின் கவனம் மாறியுள்ளது.

(ஆதாரங்கள்: தேசியக் குடும்ப நலக் கணக்கெடுப்பு-5 (NFHS-5, 2019-21) மற்றும் தேசியக் குடும்ப நலக் கணக்கெடுப்பு-6 (NFHS-6, 2023-24) தகவல் குறிப்புகள், இந்திய அரசாங்கம். மாதிரிப் பதிவு முறை (2024) நாட்டின் மொத்த பிறப்பு விகிதத்தை (TFR) 1.9-ஆகக் குறிப்பிடுகிறது; மாதிரிப் பதிவு முறை (SRS) மற்றும் தேசியக் குடும்ப நலக் கணக்கெடுப்பு (NFHS) ஆகிய அமைப்புகள் தங்களின் கணக்கெடுப்பு முறைகள் மற்றும் குறிப்புக் காலங்களில் மாறுபடுவதால், அவை தனித்தனிச் சார்பற்ற ஆதாரங்களாக இங்கே வழங்கப்பட்டுள்ளன. ஒட்டுமொத்த ஒப்பீடுகளும் மாநில அளவிலான எளிய தொடர்புகளின் (Simple associations, n = 35) அடிப்படையிலானவை, இவை காரண-விளைவு மதிப்பீடுகள் அல்ல. மணிப்பூர் மாநிலத்தில் தேசியக் குடும்பநலக் கணக்கெடுப்பு-6 நடத்தப்படாததால், அது இந்த ஆய்வில் இருந்து விலக்கப்பட்டுள்ளது.)

Original Link: Where education still moves the needle: marriage, not family size.

Read More →

சுற்றுச்சூழல் நிர்வாகத்தில் பெண்கள் ஏன் முக்கியப் பங்குதாரர்களாகத் திகழ்கிறார்கள்? -ரித்விகா பட்கிரி

சில நாட்களுக்கு முன்னர், ஆறு பெண் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் 2026-ஆம் ஆண்டிற்கான 'கோல்ட்மேன் சுற்றுச்சூழல் விருதை' (Goldman Environmental Award) பெற்றனர். உலகம் முழுவதிலும், குறிப்பாக  நமது நாட்டில் நடைபெறும் அடித்தள அளவிலான சுற்றுச்சூழல் இயக்கங்களில் பெண்களின் பங்கை இது எவ்வாறு முன்னிலைப்படுத்துகிறது?  

இங்கிலாந்தில் எண்ணெய் துளையிடுதலுக்கு எதிரான பிரச்சாரம், நைஜீரியாவில் மனித நடவடிக்கைகளால் ஏற்படும் காட்டுத்தீயிலிருந்து அழிவு நிலையில் உள்ள வௌவால்களை பாதுகாக்கும் முயற்சிகள், இந்தியாவில் நடைபெறும் பல்வேறு சுற்றுச்சூழல் போராட்டங்கள் ஆகியவை, சுற்றுச்சூழலை பாதுகாப்பதிலும் அதை மீண்டும் உருவாக்குவதிலும் பெண்கள் வகிக்கும் முக்கியப் பங்கினை தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

சில நாட்களுக்கு முன்னர், ஆறு பெண் ஆர்வலர்கள் 2026-ஆம் ஆண்டிற்கான கோல்டுமேன் சுற்றுச்சூழல் விருதைப் பெற்றனர். 1989-ல்  உருவாக்கப்பட்ட, பசுமை நோபல் பரிசு என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த விருதை வென்ற ஆறு பேரும், பல்வேறு பிரச்சினைகளை எழுப்பி, பல்வேறு வகையான பிரச்சாரங்களை மேற்கொண்டு, காலநிலை செயல்பாட்டில் தங்குளுக்கான ஒரு தனித்துவமான வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளனர்.

சுற்றுச்சூழல் செயல்பாடுகளில் பெண்கள் முன்னணியில் இருந்து வந்திருந்தாலும், இதற்குப் பெண்களுக்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் இடையிலான உறவுகள் குறித்த புரிதலும் முக்கியமானதாகிறது.

ஆறு பெண்களுக்கு 'பசுமை நோபல்' (Green Nobel) விருது

'பசுமை நோபல்' பரிசு வென்ற ஆறு வெற்றியாளர்கள்:

1. நைஜீரியாவின் வெப்பமண்டல சூழலியல் நிபுணரும், இயற்கை பாதுகாவலருமான இரோரோ தான்ஷி.

2.  தென் கொரியாவைச் சேர்ந்த காலநிலை மாற்ற செயற்பாட்டாளர் போரிம் கிம். 

3. பிரிட்டிஷ் காலநிலைச் செயற்பாட்டாளர் சாரா ஃபின்ச்,

4. அமெரிக்கப் பூர்வகுடி காலநிலைச் செயற்பாட்டாளர் அலன்னா அக்காக் ஹர்லி, 

5. கொலம்பிய இளைஞர் காலநிலைச் செயற்பாட்டாளர் யுவெலிஸ் மொராலஸ் பிளாங்கோ, 

6. சுரங்கத் தொழிலால் ஏற்படும் பாதிப்புகளை முடிவுக்குக் கொண்டுவரப் போராடிய பப்புவா நியூ கினிய அரசியல்வாதி தியோனிலா ரோகா மாட்போப் ஆவார்.

இந்த வெற்றியாளர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் காலநிலை ஆர்வலர் (climate activism)  என்ற தனித்துவமான ஒரு கதை உண்டு. உதாரணமாக, பிரிட்டிஷ் காலநிலை ஆர்வலரான சாரா ஃபின்ச், இங்கிலாந்தில் எண்ணெய் துளையிடுதலுக்கு எதிராக ஒரு பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்தார். அதன் விளைவாக, துளையிடுவதாலும் எரிபொருளை எரிப்பதாலும் ஏற்படும் அனைத்து உமிழ்வுகளையும் கருத்தில் கொள்ளுமாறு அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிட்டு, இங்கிலாந்து உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பை வழங்கியது.

நைஜீரியாவைச் சேர்ந்த வெப்பமண்டல சூழலியலாளரும் இயற்கை ஆர்வலருமான இரோரோ தன்ஷி, மனிதர்களால் ஏற்ப்படும் காட்டுத்தீயிலிருந்து அழிந்துவரும் வௌவால்களைப் பாதுகாப்பதற்காக, மக்களின் பங்களிப்புடன் (community-led campaign) ஒரு வெற்றிகரமான பிரச்சாரத்தைத் தொடங்கினார். இருப்பினும், இந்தக் கதைகளை முக்கியமானவையாக ஆக்குவது, உள்ளூர் சுற்றுச்சூழல் கவலைகளை எவ்வாறு பரந்த உலகளாவிய விளைவுகளுடன் இணைக்கின்றன என்பதுதான்.

உள்ளூர் காலநிலை இயக்கங்கள் 

உள்ளூர் காலநிலை இயக்கங்கள், சமீப காலங்களில் உலகின் வடக்கு மற்றும் தெற்கு நாடுகளிலும் அரசியல் மற்றும் வளர்ச்சி மாதிரிகளின் ஒரு முக்கியப் பகுதியாக இருந்து வருகின்றன. பெரிய அளவிலான உலகளாவிய சுற்றுச்சூழல் மற்றும் காலநிலை மாற்ற இயக்கங்கள் முறையான அமைப்புகள், முறைசாரா குழுக்கள் மற்றும் தனிநபர்களின் ஒரு பன்முகத்தன்மை கொண்ட வலையமைப்பாக இருக்கும் அதே வேளையில், உள்ளூர் இயக்கங்கள் பெரும்பாலும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பின் உடனடி நேரடி அனுபவங்களிலிருந்தே உருவாகின்றன.

உதாரணமாக, உலகின் வடக்கு பகுதியில் உள்ள இங்கிலாந்தின் ஹீத்ரோ விமான நிலையத்தை விரிவுபடுத்தும் திட்டம், பல்வேறு கவலைகளை எழுப்பியது. குறிப்பாக, விமானப் போக்குவரத்தால் ஏற்படும் கார்பன் உமிழ்வுகள் அதிகரித்து, அந்த விமான நிலையம் நாட்டிலேயே மிக அதிக பசுமை இல்ல வாயுக்களை வெளியிடும் விமான நிலையமாக மாறியிருக்கும். இதன் விளைவாக, தேசிய அமைப்புகளும், உள்ளூர் சமூகக் குழுக்களும் ஒன்றிணைந்து, விமான நிலைய விரிவாக்கத்திற்கான அனுமதியை எதிர்த்துப் போராடின.

உலகின் தென் பகுதியில், விளிம்பு நிலையில் உள்ள மக்கள் இயக்கங்கள் எவ்வாறு பரந்த அளவிலான ஏற்றத்தாழ்வுகளை எதிர்கொள்கின்றன என்பதற்குச் சிலி நாடு ஒரு சிறந்த உதாரணமாக இருந்து வருகிறது. நீரை ஒரு தனியார்மயமாக்கப்பட்ட பண்டமாகச் சிலியின் அரசியலமைப்புச் சட்டம் வரையறுக்கிறது. ஆறுகளும் நீர்வளம் தொடர்பான உரிமைகளும் தனியார் ஏலதாரர்களுக்கு ஏலத்தில் வழங்கப்பட்டுள்ளன. இதன் விளைவாக, நீர் நெருக்கடிகள் ஏற்பட்டதுடன், மனித வாழ்வின் அடிப்படைத் தேவையான தண்ணீரின் சமமற்ற  முறையில் வழங்கப்படும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

மேலும், நாட்டின் முதன்மையான  வேளாண்ப் பயிரான அவகாடோவிற்கு அதிக அளவு தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது. இது நீர்வளப் பங்கீட்டில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகளை அதிகரித்துள்ளது. இதன் விளைவாக, சிலியில் உள்ள  விளிம்பு நிலை இயக்கங்கள் உழவர்கள், தொழிலாளர்கள் மற்றும் உள்ளூர் மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் கவனம் செலுத்தி வருகின்றன.

இந்தியாவின் முக்கிய அடித்தள இயக்கங்கள் 

இந்தியாவில், சுற்றுச்சூழல் நலன்களுக்கான முக்கிய அடித்தள மற்றும் பிராந்திய இயக்கங்கள் பின்வருமாறு:

பிஷ்ணோய் இயக்கம் – ராஜஸ்தானில் சுமார் 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கேஜர்லி கிராமத்தில் கேஜ்ரி மரங்களை வெட்டுவதற்கு எதிராக பிஷ்ணோய் சமூகத்தால் தலைமையேற்று நடத்தப்பட்ட இயக்கம். கேஜர்லி கிராமத்தைச் சேர்ந்த அம்ரிதா தேவி பிஷ்ணோய் மற்றும் அவரது மூன்று மகள்கள், பிஷ்ணோய் சமூகத்தின் நூற்றுக்கணக்கான உறுப்பினர்களுடன், மரங்களை அணைத்தபடியே கொல்லப்பட்டனர். இந்தத் தியாகம் பின்னர் 1970களில் சிப்கோ இயக்கத்திற்கு உத்வேகம் அளித்தது.

சிப்கோ இயக்கம் –இந்த இயக்கம் 1973-ஆம் ஆண்டில், உத்தரப்பிரதேசத்தின் சமோலி மாவட்டத்தில் (தற்போது உத்தரகாண்ட்) மரங்களை வெட்டுவதற்கு எதிராகவும் சூழலியல் சமநிலையைப்  பாதுகாப்பதற்காகவும் ஒரு பெண்கள் இயக்கம் முன்னெடுக்கப்பட்டது. மரங்கள் வெட்டப்படுவதைத் தடுக்கும்  வகையில், கிராம மக்கள் மரங்களைக் கட்டிப்பிடித்து அவற்றைச் சூழ்ந்துகொண்டதால், இந்த இயக்கத்திற்கு 'சிப்கோ' (Chipko) அல்லது 'அணைத்தல் / தழுவுதல்' (embrace) எனும் பெயர் ஏற்பட்டது.

அப்பிகோ இயக்கம் – உள்ளூர் மொழியில் ‘அணைத்தல்’ என்ற அப்பிகோ இயக்கம் என்பது, கர்நாடகாவில் நிலவிய ஒற்றைப் பயிர் சாகுபடி முறைக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்வதற்காக சிப்கோ இயக்கத்தால் உத்வேகம் பெற்ற ஒரு முறையாகும். ஒரே வகை மரங்களை பெரிய பரப்பளவில் வளர்ப்பதற்கு எதிராக மக்கள் மரங்களை கட்டிப்பிடித்து போராட்டம் நடத்தினர்.

அமைதிப் பள்ளத்தாக்கு இயக்கம் 1977-ஆம் ஆண்டு, கேரள அரசு, அமைதிப் பள்ளத்தாக்கு தேசியப் பூங்கா வழியாக பாயும் குந்தி ஆற்றின்மீது நீர்மின் திட்டம் அமைக்கத் திட்டமிட்டது. இதற்கு எதிராக சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் இணைந்து ஒரு பெரிய சமூக இயக்கத்தை நடத்தினர். இந்தப் போராட்டத்தின் விளைவாக அமைதிப் பள்ளத்தாக்கின் பசுமை நிறைந்த மழைக்காடு (evergreen rainforest) பாதுகாக்கப்பட்டது.

நர்மதா பச்சாவ் அந்தோலன் (Narmada Bachao Andolan) இயக்கம்– இந்த இயக்கம் 1985-ஆம் ஆண்டு நர்மதை ஆறு மீது மிகப்பெரிய அணைகள் கட்டுவதற்கு எதிராக தொடங்கப்பட்டது. பின்னர், அணைத் திட்டங்களால் இடம்பெயர்க்கப்படும் மக்களின் மறுவாழ்வு உரிமைக்காகவும் போராடியது. வளர்ச்சி திட்டங்கள் வெவ்வேறு சமூகங்களுக்கு வெவ்வேறு வகைகளில் தாக்கங்களை ஏற்படுத்தும் என்பதை இந்த இயக்கம் வலியுறுத்தியது.

1970-களின் பெண்கள் இயக்கங்கள், தலித் இயக்கங்கள், பழங்குடியினர் இயக்கங்கள், உழவர்கள் இயக்கங்கள் மற்றும் வளர்ச்சித் திட்டங்களை எதிர்க்கும் சுற்றுச்சூழல் நடவடிக்கைக் குழுக்கள் ஆகியவை அத்தகைய “புதிய சமூக இயக்கங்களுக்கு” ​​எடுத்துக்காட்டுகளாகும்.

இந்தச் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் புனரமைப்பு இயக்கங்களில் பெண்கள் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளனர். சிப்கோ இயக்கம் முதல் மேற்கு இமயமலைப் பகுதிகளில் பெண்கள் மேற்கொண்ட நீரூற்றுப் புனரமைப்புத் பங்கேறப்பு வரை, பெண்களுக்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் இடையே ஒரு சிறப்பு உறவு உண்டு என்பதை வலியுறுத்தும் ஒரு கதை உருவாகியுள்ளது. இதன் பின்னணியில், பெண்களும் இயற்கையும் ஒரே மாதிரியான அடக்கு முறைகளை எதிர்கொள்கின்றன என்ற  தொடர்பை விளக்கும் சிந்தனை வடிவமாக சுற்றுச்சூழல் பெண்ணியம் (Ecofeminism) உருவெடுத்தது..

பெண்களும் இயற்கையும்

1970-களின் முற்பகுதியில், சமகாலப் பெண்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் இயக்கங்களில் ஏற்பட்ட ஒரு முக்கிய எழுச்சியுடன் இணைந்து தோன்றிய சூழலியல் பெண்ணியம், இயற்கை வளங்கள் மற்றும் பெண்களின் சுரண்டல் மீது தனது கவனத்தை செலுத்தியது. பெண்கள் 'இயற்கைக்கு' நெருக்கமானவர்கள் என்றும், ஆண்கள் 'பண்பாட்டிற்கு' நெருக்கமானவர்கள் என்றும்  கூறுகிறது. இயற்கையின் ஆதிக்கமும் பெண்களின் ஆதிக்கமும் ஒன்றாகவே நிகழ்கின்றன.

பெண்ணிய இயக்கமும் சுற்றுச்சூழல் இயக்கமும் சமத்துவமான மற்றும் படிநிலை அற்ற அமைப்புகளின் மீதான அர்ப்பணிப்பைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. இந்த இரண்டு இயக்கங்களும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்று சூழலியல் பெண்ணியவாதிகள் வாதிடுகின்றனர்.

இந்தியச் சூழலில், சூழலியல் பெண்ணியம் என்பது, பெண்களுக்கும் இயற்கைக்கும் எதிரான வன்முறை என்பது பொருளாதாரரீதியாகப் இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்று கூறிவரும் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர் வந்தனா சிவாவின் கருத்துக்களுடன் வலுவாகத் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளது. கிராமப்புற இந்தியாவில் உள்ள பெண்கள், நீர், உணவு, விறகு போன்றவற்றைச் சேகரிப்பதன் மூலம் இயற்கையிலிருந்து எவ்வாறு தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைப் பெறுகிறார்கள் என்பதை உதாரணமாகக் கொண்டு, இயற்கையின் அழிவு என்பது பெண்களின் வாழ்வாதார ஆதாரங்களின் அழிவைக் குறிக்கிறது என்று அவர் விளக்குகிறார்.

இருப்பினும், பெண்ணிய பொருளாதார நிபுணரான பீனா அகர்வால், பெண்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழலைப் பற்றிய இந்த அணுகுமுறையை விமர்சித்துள்ளார். சூழலியல் பெண்ணியவாதிகள் (Ecofeminists) வடமேற்கு இந்திய பெண்களின் அனுபவங்களை, வளர்ந்து வரும் நாடுகளில் வாழும் அனைத்து கிராமப்புற பெண்களின் அனுபவங்களாக இணைத்துப்பார்ப்பதாக அகர்வால் கருத்து தெரிவித்துள்ளார்.

சாதி மற்றும் வர்க்கம் போன்ற சமூக அடையாளங்களும் பெண்களுக்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் இடையிலான உறவைத் தீர்மானிக்கின்றன என்று அவர் அவர் விளக்கியுள்ளார். எனவே, சுற்றுச்சூழலுடனான மனித உறவுகள் எவ்வாறு பொருளாதாரம் தொடர்பான உண்மைகளில் வேரூன்றியுள்ளன என்பதை விளக்க, அகர்வால் அதற்கு மாற்றாக “பெண்ணியச் சூழலியல்” (feminist environmentalism) எனும் சொல்லை முன்மொழிகிறார்.

சுற்றுச்சூழல் சீரழிவின் தாக்கம்

காலநிலை மாற்றத்தை ஒரு அரசியல் பிரச்சினையாகக் கருதி பெண்கள் அதிக அக்கறை வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்றும் ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இதற்கு ஒரு பகுதி காரணம், காலநிலை மாற்றம் பல்வேறு விளிம்புநிலை சமூகங்களைச் சமமற்ற விகிதத்தில் பாதிப்பதே ஆகும். சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு பெண்களைப் பாதிக்கும் ஆறு முக்கிய வழிகளை அகர்வால் குறிப்பிட்டார்: அவை நேரம், வருமானம், ஊட்டச்சத்து, உடல்நலம், சமூக வாழ்வாதார வலைப்பின்னல்கள் மற்றும் பழங்குடி அறிவு ஆகும்.

சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு பெண்களின் உழைப்புச் சுமையை அதிகரிக்கிறது. உதாரணமாக, வங்கதேசத்தில் சமீபத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு ஆய்வு, காலநிலை மாற்றம், சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு, வளப் பற்றாக்குறை மற்றும் ஆண்களின் இடம்பெயர்வு ஆகியவை சேர்ந்து, பெண்கள் எரிபொருள் சேகரித்தல், தண்ணீர் எடுத்தல் மற்றும் பிற பராமரிப்புப் பணிகளில் செலவிடும் நேரத்தை அதிகரிக்கின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது. இது பெண்கள் வேளாண் உற்பத்தியில் குறைந்த நேரத்தைச் செலவிட வழிவகுத்து. அதன் மூலம் குடும்ப வருமானத்தைக் குறைக்கக்கூடும்.

சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு பெண்களின் உடல்நலம் மற்றும் ஊட்டச்சத்து உட்கொள்ளலிலும் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது. காடுகள் மற்றும் கிராமப் பொது நிலங்களின் சரிவு, ஏழைக் குடும்பங்களுக்கு உணவு மற்றும் அத்தியாவசிய வளங்கள் கிடைப்பதையும் குறைக்கிறது. கிராமப்புறப் பெண்களும் குழந்தைகளும் அதிகமாகப் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். குறிப்பாக, குடும்பத்திற்குள் உணவு மற்றும் பிற வளங்கள் சமமாகப் பகிரப்படாததால், அவர்களின் ஆரோக்கியம் மற்றும் ஊட்டச்சத்து நிலை  மோசமடைகிறது.

சுற்றுச்சூழல் நிர்வாகத்தில் பெண்களின் பங்கை வலுப்படுத்துதல்

வளரும் நாடுகளில் கடன் சுமை அதிகரிக்கும்போது பெண்களே அதிகமாக மோசமாகப் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்று சமீபத்திய ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் ஆய்வு ஒன்று மேலும் கண்டறிந்துள்ளது. கடன் நெருக்கடியின் விளைவாக அரசாங்கங்கள் பொதுச் செலவினங்களைக் குறைக்கும்போது, ​​கல்வி மற்றும் பராமரிப்பு போன்ற துறைகளில் அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ள பெண்கள்    வேலைகளை இழக்கிறார்கள். வளரும் நாடுகள் இன்று எதிர்கொள்ளும் காலநிலை தொடர்பான கடன் சுமைகளுக்கும் இது பொருந்தும். இந்தச்சுமைகள் பெண்களைக் கடுமையான வறுமை நிலைக்குள் தள்ளுவதுடன், அவர்களது ஊதியமற்ற பராமரிப்பு மற்றும் வீட்டு வேலைகளின் அளவும் அதிகரிக்க வழிவகுக்கிறது.

ஆகவே, பெண்களுக்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் இடையிலான உறவு எவ்வாறு உருவாகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியமானதாகிறது. சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பால் பெண்கள் சமமற்ற வழிகளில் பாதிக்கப்படுவதாலும், அவர்களின் வாழ்வியல் சூழல்களும், அவர்கள் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு இயக்கங்களில்  முன்னணிப் பங்களிப்பாளர்களாக உருவெடுக்கின்றனர்.

 சுற்றுச்சூழல் நிர்வாகம் மற்றும் நிலைத்தன்மையில் பெண்கள் முக்கியப் பங்குதாரர்களாக உள்ளனர். எனவே, அவர்களின் நிலம் மற்றும் சொத்துரிமைகளை வலுப்படுத்துவதும், தூய்மையான ஆற்றல், நீர், சுகாதாரம் மற்றும் பருவநிலை மாற்றத்தைத் தாங்கக்கூடிய வாழ்வாதாரங்களுக்கான அணுகலை மேம்படுத்துவதும், உள்ளூர் நிர்வாகத்தில் முடிவெடுக்கும் நிறுவனங்களில் அவர்களின் தீவிரப் பங்கேற்பை உறுதி செய்வதும்  முக்கியமானதாகிறது.

Original Link: Why women are key stakeholders in environmental governance.

Read More →

பெண்களின் அரசியல் விலக்கை ஒரு தொழில்நுட்பச் சிக்கலாகவே இந்தியா தொடர்ந்து கருத முடியாது -ஸ்வேதா பன்சால்

ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான பெண்கள் நாடாளுமன்றத்தின் கலாச்சாரத்தையும், கட்சிகளின் முன்னுரிமைகளையும், வாக்காளர்களின் எதிர்பார்ப்புகளையும் மாற்ற முடியும். காலப்போக்கில், அது சாத்தியங்களின் எல்லைகளை மாற்றியமைக்கும்.

நாரி சக்தி வந்தன் அதினியம் (Nari Shakti Vandan Adhiniyam) மற்றும் அதனுடன் தற்போது தொடர்புடைய புதிய சட்ட நகர்வுகள், நீண்டகாலமாகத் தள்ளிப்போடப்பட்டு வந்த ஒரு கேள்விக்கு விடையளிக்க இந்தியாவை வலியுறுத்துகின்றன. நாட்டின் மிக முக்கியமான முடிவுகள் எடுக்கப்படும் அவைகளில், அமரும் தகுதி யாருக்கு உண்டு?

இத்திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவது சிக்கலானதாகத் தோன்றினாலும், கொள்கையளவில் இதன் அடிப்படை மிகவும் எளிமையானதே. மக்களவையிலும் மாநிலச் சட்டமன்றங்களிலும் உள்ள மொத்த இடங்களுள் மூன்றில் ஒரு பங்கை பெண்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்வதே இதன் நோக்கமாகும். இது, ஆண் ஆதிக்கத்தை இயல்பானதாகவும், தவிர்க்க முடியாததாகவும், பல சமயங்களில் 'தகுதி' என்பதிலிருந்து சற்றும் மாறுபடாத ஒன்றாகவும் கருதி வந்த ஒரு அரசியல் அமைப்பில் மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு கட்டமைப்புரீதியான மாற்றமே இதுவாகும்.

இந்திய நாடாளுமன்றம் நீண்டகாலமாகவே பெரும்பான்மையாக ஆண்களைக் கொண்டதாகவே இருந்து வருகிறது. மக்கள்தொகையில் கிட்டத்தட்ட பாதி பேர் பெண்கள், இருந்தபோதிலும், மக்களவையில் அவர்களின் பிரதிநிதித்துவம் சுமார் 14 சதவீதமாகவே இருந்து வருகிறது. பல மாநிலங்களில், அவர்களின் பிரதிநிதித்துவம் இதைவிடவும் குறைவாக உள்ளது.

பல ஆண்டுகளாக, பெண்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு தேசிய விவாதத்தில் அவ்வப்போது இடம்பெற்று வந்தது. வெவ்வேறு அரசாங்கங்கள் இதற்கான  மசோதாக்களை அறிமுகப்படுத்தி, பொதுவெளியில் இந்த யோசனையை ஆதரித்தன. இருப்பினும், அதன் அமலாக்கத்தை அவை தாமதப்படுத்தின. இந்த மசோதாக்களுக்கான எதிர்ப்புகள் பெரும்பாலும் அப்படியேதான் இருந்து வருகின்றன. சுழற்சி முறையில் ஒதுக்கப்பட்ட இடங்கள், பதவியில் இருக்கும் பிரதிநிதிகளுக்கு இடையூறு விளைவிக்கும் என்பது ஒரு வாதம். இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் மற்றும் பிற குழுக்களுக்கான துணை ஒதுக்கீடுகள் அரசியல் கணக்கீடுகளை மாற்றிவிடும் என்பது மற்றொரு வாதம். அடுத்த மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு அல்லது தொகுதி மறுவரையறை வரை அமலாக்கத்தைக் காத்திருக்க வைக்க வேண்டும் என்றும் சிலர் வாதிடுகின்றனர். இந்த விவாதங்கள் தொடர்ந்தாலும், தொழிலாளர், வன்முறை, சுகாதாரம், நிலம், நலன் மற்றும் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் குறித்து முடிவெடுக்கும் நிறுவனங்களிலிருந்து பெண்கள் பெருமளவில் விலக்கப்பட்டே உள்ளனர்.

அரசியலமைப்பு (131வது திருத்தம்) மசோதா-2026 (Constitution (131st Amendment) Bill) இன்னும் நாடாளுமன்றத்தில் ஒப்புதல் பெறவில்லை. இது முக்கியமானது, ஏனெனில் அது அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதி முழுமையடையவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. இருப்பினும், பிரதமரின் புதுப்பிக்கப்பட்ட முயற்சி, இந்தப் பிரச்சினையை மீண்டும் அவசரத்துடன் கொண்டு வந்துள்ளது. பெரும் ஜனநாயக சமநிலையின்மையைச் சரிசெய்வதற்கு முன், இந்தியா உகந்த சூழ்நிலைகளுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டுமா? என்ற ஒரு முக்கியக் கேள்வியை இது எழுப்புகிறது.

இதற்கான, பதில் தெளிவாக இல்லை என்பதே.

தொகுதி மறுவரையறை மற்றும் கூட்டாட்சி சமநிலை குறித்த கவலைகள் தீவிர கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டியவை. அவை கற்பனையானவை அல்ல. தொகுதிகளை மறுவரையறை செய்வது பிராந்தியங்களுக்கு இடையேயான பதட்டங்களை அதிகரிக்கக்கூடும். இந்த அபாயங்கள் கவனமாகக் கையாளப்பட வேண்டுமே தவிர, காலவரையற்ற தாமதத்திற்கான முறையற்ற காரணங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது. 140 கோடி மக்கள்தொகை கொண்ட ஒரு நாடு, பெண்களின் அரசியல் புறக்கணிப்பை ஒரு தொழில்நுட்பப் பிரச்சினையாகத் தொடர்ந்து கருத முடியாது. தொகுதி மறுவரையறைக்கு சில விலைகளை உருவாக்கலாம். ஆனால் ஒத்திவைப்பிற்கும் விலைகள் உண்டு. இந்தியா ஏற்கனவே பல தலைமுறைகளாக அதற்கான விலையைக் கொடுத்துவிட்டது.

தேவை உடனடியானது. நெருக்கடிகள் பெண்கள் மீது எவ்வளவு சமமற்ற முறையில் பாதிக்கின்றன என்பதை இந்தப் போக்கு வெளிப்படுத்தியது. பெண்கள் விகிதாசாரத்திற்கு அதிகமாக வேலைகளை இழந்தனர், அதிக ஊதியம் பெறாத பராமரிப்புப் பணிகளை மேற்கொண்டனர். அதேநேரத்தில், வீடுகளுக்குள் வன்முறை அதிகரித்தது. காலநிலை அழுத்தம், விவசாய நெருக்கடி, கல்வி இடைவெளிகள், பொது சுகாதாரம், ஊட்டச்சத்து, இடம்பெயர்வு மற்றும் முறைசாரா தொழிலாளர் இயக்கம் ஆகிய அனைத்திற்கும், ஆண்களின் ஆதிக்கம் நிறைந்த சட்டமன்றங்கள் பலமுறை சுருக்கிய அல்லது புறக்கணித்த கண்ணோட்டங்கள் தேவைப்படுகின்றன.

பஞ்சாயத்துகளில் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டில் இந்தியாவிற்கு ஏற்கனவே அனுபவம் உண்டு. 1990-களிலிருந்து, பஞ்சாயத்துகளில் மூன்றில் ஒரு பங்கு இடங்களும், பல மாநிலங்களில் கிட்டத்தட்ட பாதி இடங்களும் பெண்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. பெண் கிராமத் தலைவர்கள் (Women sarpanchs) பெரும்பாலும் நீர், சுகாதாரம், பள்ளிகள், ஊட்டச்சத்து, சாலைகள் மற்றும் உள்ளூர் பொறுப்புணர்வு  ஆகியவற்றுக்கு முன்னுரிமை அளித்துள்ளனர். இருப்பினும், அவர்களின் பதவிநிலை எல்லாப் பிரச்சனைகளையும் தீர்த்துவிடவில்லை. இதில் போலி அரசியல் (Proxy politics), சாதிப் படிநிலைகள் மற்றும் ஆணாதிக்கக் கட்டுப்பாடு ஆகியவை இன்னும் தொடர்கின்றன. ஆனால், பெண்கள் கணிசமான எண்ணிக்கையில் அமைப்புகளுக்குள் நுழையும்போது, செயல்திட்டம் மாறுகிறது என்பதை அனுபவம் காட்டுகிறது.

இந்த பதவிநிலையை நாடாளுமன்றம் வரை விரிவுபடுத்துவது இந்தியாவைத் தானாகவே மாற்றிவிடாது. இருப்பினும், அது நாடாளுமன்றம் காணும் மற்றும் கேட்கும் பிரச்சினைகள் மற்றும் கண்ணோட்டங்களின் வரம்பை விரிவுபடுத்தும்.

ஒதுக்கீட்டின் சாத்தியக்கூறுகளையும், அதன் வரம்புகளையும் சர்வதேச அனுபவங்கள் காட்டுகின்றன. 1994 இனப்படுகொலைக்குப் பிறகு, ருவாண்டா (Rwanda) அரசியலமைப்பு ஒதுக்கீடுகளைப் பயன்படுத்தி பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை வியத்தகு முறையில் அதிகரித்தது. பெண் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் பாலின அடிப்படையிலான வன்முறை மற்றும் நில உரிமைகள் தொடர்பான சட்டங்களை முன்னெடுத்துச் செல்ல உதவினர். இருப்பினும், எண்ணிக்கை எல்லாத் தடைகளையும் அகற்றவில்லை. கட்சிக் கட்டுப்பாடு, உயரடுக்கு வலைப்பின்னல்கள் மற்றும் அனைத்துப் பெண்களும், குறிப்பாக மிகவும் விளிம்புநிலையில் உள்ளவர்கள், அர்த்தமுள்ள அதிகாரத்தைப் பெறுகிறார்களா என்பது குறித்த கேள்விகள் நீடித்தன.

ஸ்வீடன், நார்வே மற்றும் பிற நோர்டிக் நாடுகள் (Nordic Countries), பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை உயர்மட்டங்களுக்கு உயர்த்துவதற்காக, தன்னார்வக் கட்சி நடவடிக்கைகள் மற்றும் கலாச்சார மாற்றங்களைப் பயன்படுத்தின. அவற்றின் நாடாளுமன்றங்கள் மகப்பேறு விடுப்பு, வேலை-வாழ்க்கைச் சமநிலை மற்றும் சமத்துவம் தொடர்பான கொள்கைகளை வடிவமைக்க உதவின. இருப்பினும், இந்த நாடுகள்கூட பாலினப் பாகுபாடுள்ள அரசியல் கலாச்சாரங்கள், துன்புறுத்தல், முறைசாரா புறக்கணிப்பு அல்லது உண்மையான முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் வெளிப்படையாகத் தெரியாத இடங்களுக்கு மாற்றப்படுவது போன்றவற்றிலிருந்து தப்பவில்லை.

நியூசிலாந்தும் ஜெர்மனியும் இதேபோன்ற ஒரு போக்கைக் காட்டுகின்றன. அனைவரையும் உள்ளடக்கும் போக்கு அரசியலை மாற்றியது. ஆனால், அது பாரபட்சம், வேலை-வாழ்க்கை முரண்பாடுகள் அல்லது சமமற்ற தலைமைத்துவத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவில்லை. பிரதிநிதித்துவத்திற்கான தகுதியைக் குறைக்கவில்லை. அது தகுதி குறித்த புரிதலை விரிவுபடுத்தியது. ஆனால், பெண்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பது மட்டுமே ஏற்கனவே இருந்த சமத்துவமின்மையை குறைக்கவில்லை.

இந்தச் சிக்கலான தன்மையிலிருந்து இந்தியா பாடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இடஒதுக்கீடு என்பது எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்குமான தீர்வு அல்ல. வலுவான கட்சிக்குள்ளான ஜனநாயகம், நியாயமான வேட்பாளர் தேர்வு, தேர்தல் நிதி சீர்திருத்தம் மற்றும் தலித், பழங்குடியினர், பிற்படுத்தப்பட்டோர், சிறுபான்மையினர் மற்றும் ஏழை சமூகங்களைச் சேர்ந்த பெண்களுக்கு உண்மையான வாய்ப்புகள் ஆகியவற்றால் அவை ஆதரிக்கப்பட வேண்டும். அரசியல் கட்சிகள் பெண்களை ஆண் உறவினர்களுக்கான பதிலீடுகளாகவோ அல்லது பலவீனமான தொகுதிகளில் மட்டும் பெண் வேட்பாளர்களை நிறுத்தவும் கூடாது.

இந்த மசோதாவில் முன்மொழியப்பட்டுள்ள 15 ஆண்டு காலவரையறை விதியும் மறுபரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். இது பொருத்தமானதே. எந்தவொரு பெரிய ஜனநாயக சீர்திருத்தமும், அது எதைச் சாதிக்கிறது, யாரை உள்ளடக்கியுள்ளது மற்றும் அரசியல் நடைமுறையை எவ்வாறு மாற்றுகிறது என்பதைக் கொண்டே மதிப்பிடப்பட வேண்டும். இருப்பினும், குறைபாடுகள் சீர்திருத்தத்தை நிராகரிப்பதற்கான காரணம் அல்ல. மாறாக, அவை அதனை கவனமாக வடிவமைத்துக் கண்காணிப்பதற்கான ஒரு காரணமாகும்.

கணிசமான எண்ணிக்கையிலான பெண்களால் நாடாளுமன்றத்தின் கலாச்சாரத்தையும், கட்சிகளின் முன்னுரிமைகளையும், வாக்காளர்களின் எதிர்பார்ப்புகளையும் மாற்ற முடியும். ஆரம்பத்தில் அவர்களின் குரல்கள் எப்போதும் தெளிவாகக் கேட்கப்படாமல் போகலாம். சில பெண்கள் கட்சி நிலைப்பாடுகள், குடும்ப வலைப்பின்னல்கள் அல்லது நிறுவனப் பழக்கவழக்கங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படலாம். ஆனால், அவர்களின் பதவிநிலை இன்னும் முக்கியமானது. காலப்போக்கில், அது சாத்தியமானவற்றின் எல்லைகளை மாற்றியமைக்கக் கூடியது.

தொகுதி மறுவரையறை, கூட்டாட்சி சமநிலை, துணை ஒதுக்கீடுகள், சுழற்சி முறை மற்றும் அமலாக்கம் ஆகியவற்றை நாடு கவனமாக விவாதிக்க வேண்டும். அதேநேரத்தில், பல பத்தாண்டுகளாக உரைகள், வாக்குறுதிகள் மற்றும் நடைமுறைத் தயக்கங்கள் வழியாகப் பெண்கள் காத்திருந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் அது அங்கீகரிக்க வேண்டும். குடியரசின் சமமான இணை-உருவாக்காளர்களாக (equal co-authors) அவர்கள் சட்டமன்றங்களில் நுழையவேண்டிய நேரம் இது. இந்தியாவைப் போன்ற ஒரு நாடாளுமன்றம் ஜனநாயகத்தைப் பலவீனப்படுத்தாது. அது ஜனநாயகத்தை மேலும் நேர்மையானதாக மாற்றும்.

கட்டுரையாளர் ஒரு இந்திய வெளியுறவு சேவை (IFS) அதிகாரி.

Original Link: India cannot keep treating women’s political exclusion as a technical inconvenience

Read More →

தேர்தலுக்கு முன்னதாக மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு வியூகம். -பி சிதம்பரம்

அரசின் நோக்கம் நேர்மையானதோ அல்லது உண்மையானதோ கிடையாது என்றும் மக்களவையில் வெற்றி பெற்றாலும் சரி, தோல்வி அடைந்தாலும் சரி, பாரதிய ஜனதா கட்சி (BJP) பெண்கள் இடஒதுக்கீடு விவகாரத்தை தேர்தல் நேரத்தில் மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் என்றும் இந்த மசோதாவை பாஜக நிறைவேற்றினால், பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு இடங்களின் எண்ணிக்கை 182-லிருந்து 272-ஆக உயர்த்தப்பட்டுள்ளதாக ஒன்றிய அரசு பெருமிதத்துடன் உரிமை கோரும். 

நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளும் நிதிநிலை கூட்டத்தொடரின் நிதி சார்ந்த பணிகளை முடித்த பிறகு, ஏப்ரல் மாதம் 2-ஆம் தேதி, 2026 -ஆம் ஆண்டு ஒத்திவைக்கப்பட்டன. அசாம், கேரளா மற்றும் புதுச்சேரி ஆகிய மாநிலங்களில் ஏப்ரல் மாதம் 9-ஆம் தேதியன்று சட்டமன்றத் தேர்தல் நடைபெறவிருந்ததால், மக்களவை உறுப்பினர்கள் தங்கள் தொகுதிகளுக்குத் திரும்பிப் பிரச்சாரம் செய்ய ஒரு வாரம் மட்டுமே அவகாசம் இருந்தது. எனவே, அவையை ஒத்திவைக்க இதுவே சரியான நேரமாக அமைந்தது. அதுமட்டுமல்லாமல், தமிழ்நாடு மற்றும் மேற்கு வங்க மாநிலங்களுக்கான தேர்தல் வேட்புமனுத் தாக்கல் மார்ச் மாதம் 30-ஆம் தேதியன்று தொடங்கிவிட்டதாலும், ஏப்ரல் மாதம் 23-ஆம் தேதியன்று வாக்குப்பதிவு (மேற்கு வங்கத்தில் ஏப்ரல் 29) நடைபெறவிருந்ததாலும், மக்களவை உறுப்பினர்கள் தங்கள் தொகுதிகளுக்குச் செல்ல ஆர்வமாக இருந்தனர். ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, ஏப்ரல்மாத இறுதி வரை அவசரமாகக் கையாள வேண்டிய பணிகள் ஏதுமில்லை என்றே பரவலாகக் கருதப்பட்டது.

சிறப்புத் தீவிர திருத்தப் பணியால் ஏற்பட்ட  இடையூறு

அவசரமான காரியம் என்று எதுவுமே இல்லை. நடந்து கொண்டிருக்கும் தேர்தல்களை மேலும் எந்தப் பிரச்சினைகளும் இல்லாமல் சுமுகமாக முடிப்பதே ஒரே பணியாகும். வாக்காளர் பட்டியல் சிறப்புத் தீவிர திருத்தம்  (Special Intensive Revision (SIR)) என்பது தற்செயலாக நடந்த விபத்து அல்ல, அது திட்டமிட்டு செய்யப்பட்ட ஒரு செயலாகும். கோடிக்கணக்கான குடிமக்களின் வாக்குரிமையைப் பறிப்பதே இதன் நோக்கம் என்றம் விமர்சிக்கப்படுகிறது.

ஒரு சில பொறுப்பற்ற அரசியல் பேச்சுகளைத் தவிர, தேர்தல் செயல்முறை சீராகவே நடந்து கொண்டிருந்தது. மேற்கு வங்கத்தில் மேற்கொள்ளபடும் வாக்காளர் பட்டியல் சிறப்புத் தீவிர திருத்த (SIR) நடவடிக்கை தொடர்பான விவகாரம் உச்சநீதிமன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட்டு வந்தது. ஆனால், இந்த சசிறப்புத் தீவிர திருத்த நடவடிக்கையால் பாதிப்புள்ள மாநிலங்களில், சராசரியாக 10% மக்கள் வாக்காளர் பட்டியலிலிருந்து நீக்கப்பட்டு, தங்கள் வாக்குரிமையை இழந்துள்ளனர் என்ற தகவலை எவருமே நீதிமன்றத்திற்கு தெரிவிக்காதது வருத்தத்திற்குறியது. இத்தகைய பாதிப்புக்குள்ளான மாநிலங்கள் கேரளா, தமிழ்நாடு மற்றும் மேற்கு வங்கம் ஆகியவை ஆகும்.

இது யாருடைய திட்டம்?

பாஜக (BJP) தலைமையிலான மேலிடத் தலைவர்கள், தமிழ்நாடு (234 இடங்கள்) மற்றும் மேற்குவங்கம் (294 இடங்கள்) போன்ற பெரிய மாநிலங்களின் தேர்தலுக்கு முன்னதாக ஏதேனும் ஒரு சர்ச்சையை உருவாக்க வேண்டும் என்று நினைத்ததாகத் தெரிகிறது. இதன் ஒரு பகுதியாக, நாடாளுமன்ற விவகாரங்கள் துறை அமைச்சரிடம், 106-வது அரசியலமைப்பு சட்டத்திருத்தத்தை அமல்படுத்துவது குறித்து மல்லிகார்ஜுன கார்கேவிடம் பேசுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்திருத்தம் செப்டம்பர் மாதம் 2023-ஆம் ஆண்டிலேயே நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டாலும், கடந்த 30 மாதங்களாக இதைச் செயல்படுத்தாமல் அலட்சியம் காட்டிய ஒன்றிய அரசு, இப்போது திடீரென இதில் வேகம் காட்டுகிறது. இது தொடர்பாக அமைச்சருக்கும் எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் இடையே கடிதப் பரிமாற்றங்கள் நடந்தன. ஏப்ரல் மாதம் 29-ஆம் தேதிக்குப் பிறகு இது குறித்து அனைத்துக் கட்சி கூட்டத்தை நடத்தலாம் என்று கார்கே பரிந்துரைத்தார். ஆனால், மார்ச் மாதம் 26-ஆம் தேதியிட்ட தனது கடிதத்தில் அமைச்சர், "இவ்வளவு தாமதம் ஏற்பட்டால் அது மகளிர் இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்துவதைத் தள்ளிப்போடும், மேலும், 2029-ஆம் ஆண்டு பொதுத்தேர்தலுக்கு முன்பாக இதைச் செயல்படுத்துவதைப் பாதிக்கும்" என்று கூறினார். ஆனால், ஏப்ரல் மாதம் 16-ஆம் தேதிக்கும் ஏப்ரல் மாதம் 29-ஆம் தேதிக்கும் இடையிலான மிகச்சிறிய இடைவெளி பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தாது என்பதால், அமைச்சரின் இந்த வாதத்தில் அடிப்படை ஆதாரம் ஏதுமில்லை.

பெண்கள் இடஒதுக்கீட்டை இவ்வளவு அவசரமாகச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்பதில் பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கு (BJP) திடீரென எப்போது ஆர்வம் வந்தது? நிச்சயமாக, செப்டம்பர் மாதம் 2023-ஆம் ஆண்டில் இந்த மசோதா நிறைவேற்றப்பட்டபோது அந்த ஆர்வம் இல்லை. ஏனெனில், 2029-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பாக இதனைச் செயல்படுத்தவே முடியாத வகையில்தான் இந்த மசோதா வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சட்டத்திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்ட பிறகு எடுக்கப்படும் முதல் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு முடிந்து, அதன் தரவுகள் வெளியிடப்பட்டு, அதன் அடிப்படையில் தொகுதிகள் மறுவரையறை செய்யப்பட்ட பின்னரே இடஒதுக்கீடு நடைமுறைக்கு வரும் என்று சட்டப்பிரிவு-334A தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது.

இந்த மசோதாவில் "பிறகு" (after) என்ற வார்த்தை ஏன் மூன்று முறை பயன்படுத்தப்பட்டது, அதற்கான காரணம் என்ன? இந்தக் கேள்வி ஏற்கனவே எழுப்பப்பட்டது (செப்டம்பர் மாதம் 24-ஆம் தேதி, 2023-ஆம் ஆண்டு இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் இதழில் வெளியான "Reservation when? After, after, after (இடஒதுக்கீடு எப்போது? பிறகு, பிறகு, பிறகு)" என்ற கட்டுரையில்). இந்தச் சட்டம் எப்படி, எப்போது நடைமுறைப்படுத்தப்படும் என்று கேள்விகள் கேட்கப்பட்ட போதிலும், அரசாங்கம் அதற்குப் பதிலளிக்கவில்லை. அரசியலமைப்பின் 334A (Article 334A) பிரிவில் கூறப்பட்டுள்ள நடைமுறைகள் மற்றும் கடந்தகால மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு மற்றும் தொகுதி மறுவரையறைக்கு எடுத்துக்கொண்ட கால அவகாசத்தை (சுமார் ஆறு ஆண்டுகள்) வைத்துப் பார்க்கும்போது, 106-வது அரசியலமைப்பு திருத்தச் சட்டம் (106th Amendment Bill) மிகவும் மெதுவாகச் செயல்படுத்தும் வகையிலேயே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

வெற்றி அல்லது தோல்வி

திடீரென்று, ஏப்ரல் மாதம் 16-ஆம் தேதி முதல் 18-ஆம் தேதி வரை நாடாளுமன்றத்தைக் கூட்ட அரசு அவசரம் காட்டுகிறது. மக்களவை இடங்களை 543-லிருந்து 816-ஆக உயர்த்தவும், அதில் பெண்களுக்கு 33 சதவீத இடஒதுக்கீடு வழங்கவும் ஒரு மசோதாவைக் கொண்டுவரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. பிரதமரும் இந்தத் திட்டத்தை உறுதிப்படுத்தியுள்ளார். இத்தகைய மாற்றத்தைச் செய்ய அரசியல் சாசனத் திருத்த மசோதா கட்டாயம் தேவைப்படும் என்கின்றனர். இதற்கு 'சிறப்புப் பெரும்பான்மை' அவசியம் ஆகும். அதாவது, ஒவ்வொரு அவையின் மொத்த உறுப்பினர்களில் பாதிக்கு மேலானோரும், அவைக்கு வந்து வாக்களிப்பவர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்களும் ஆதரவாக வாக்களிக்க வேண்டும். பா.ஜ.க (BJP) மற்றும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகளுக்கு மக்களவையில் இந்த மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை இல்லை, இருப்பினும் அரசாங்கம் இந்த அபாயகரமான முயற்சியை மேற்கொள்வதற்கான காரணம் என்ன என்று கேள்வி எழுப்புகின்றனர். 

ஏப்ரல் மாதம் 23-ஆம் தேதி வாக்குப்பதிவு நடைபெறுவதால், தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த 39-எதிர்க்கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும், மேற்கு வங்கத்தைச் சேர்ந்த 28-உறுப்பினர்களும் அவைக்கு வரமாட்டார்கள் என்று அரசு நம்புகிறது. அரசாங்கத்தின் இந்த எண்ணம் சந்தேகத்திற்குரியதாகத் தெரிகிறது. மக்களவையில் இந்த விவகாரத்தில் வெற்றி பெற்றாலும் சரி, தோல்வி அடைந்தாலும் சரி, பாஜக தேர்தல் நேரத்தில் இதனை மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் என்றும் ஒருவேளை இந்த மசோதா நிறைவேற்றப்பட்டால், பெண்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களை 182-லிருந்து 272-ஆக உயர்த்திய பெருமையை ஒன்றிய பாஜக அரசு எடுத்துக் கொள்ளும் என்றும் ஒருவேளை மசோதா தோல்வியடைந்தால், அதற்கு எதிர்க்கட்சிகள்தான் காரணம் என்று பழி சுமத்தும் என்றும் தெரிவிக்கின்றனர்.

பாஜக அரசு மக்களவையின் உறுப்பினர் எண்ணிக்கையை 816-ஆக அதிகரிப்பதால் ஏற்படும் விளைவுகளை அலட்சியம் செய்கிறது. இந்த மாற்றம் சபையை நிர்வகிப்பதில் சிரமங்களை உருவாக்கலாம். உறுப்பினர்கள் பேசுவதற்கு மிகக் குறைந்த நேரமே கிடைக்கும் என்றும்  மிக முக்கியமாக, அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட மாநிலங்களுக்கும், மக்கள்தொகையைச் சரியாகக் கட்டுப்படுத்தி நிலைநிறுத்தியுள்ள தென்னிந்திய மாநிலங்களுக்கும் இடையிலான வாக்கு வலிமை இடைவெளி கணிசமாக அதிகரிக்கும். இது பாஜகவின் வழக்கமான 'பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி' தந்திரத்தையே பிரதிபலிக்கிறது. 

இந்தக் கருத்து விவாதத்திற்குரியது என்றாலும், இது கொண்டு வரப்பட்ட நேரம் மிகவும் மோசமானதாகும். 

Original Link: An election-eve gambit.

Read More →