ஒரு குழப்பத்தின் இக்கட்டில் : ஒருங்கிணைந்த ஓய்வூதியம் குறித்து… -ப.சிதம்பரம்

 ஓய்வூதிய முறை, சராசரியாக, ஓய்வுக்குப் பிறகு 10-12 ஆண்டுகள் இருக்கும், மேலும், குடும்ப ஓய்வூதியம்  இருந்தால் வாழ்க்கைத் துணைக்கும் தொடரும். இதனால் தான் பெரும்பாலான முதலாளிகள் ஓய்வூதியம் குறித்து எச்சரிக்கையாக உள்ளனர். 


மத்தியில் ஆளும் கட்சி உள்ளிட்ட அரசியல் கட்சிகளும், மாநில முதல்வர்களும் ஓய்வூதியம் தொடர்பாக குழப்பத்தை எதிர்கொள்கின்றனர். ஒரு குறிப்பிட்ட வயதில் உள்ள அனைத்து இந்திய குடிமக்களுக்கும் ஓய்வூதியம் கிடைப்பதில்லை.  அனைத்து குடிமக்களுக்கும் ஓய்வூதியம் வழங்கும் சமூக பாதுகாப்புத் திட்டம் இந்தியாவில் இல்லை. 


தனியார் துறையில் பணிபுரியும் லட்சக்கணக்கானோருக்கு ஓய்வு பெற்ற பிறகு ஓய்வூதியம் கிடைப்பதில்லை. இந்தியப் பாதுகாப்புப் படைகளில் குறுகிய காலம் பணியாற்றிய அதிகாரிகளுக்குக் கூட ஓய்வூதியம் கிடைப்பதில்லை. 



ஓய்வூதியம் வாதத்தில் வென்றது


கடந்த காலத்தில், குறைந்த ஆயுட்காலம் காரணமாக ஓய்வூதியங்கள் குறைவாக முக்கியத்துவம் பெற்றன. 1947-ஆம் ஆண்டில், இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தபோது, ஆயுட்காலம் 35 வயதுக்கும் குறைவாக இருந்தது. இன்று, அது 70 ஆண்டுகளுக்கு சற்று மேல் உள்ளது. 


ஓய்வூதியம் இப்போது பொதுவாக ஓய்வுக்குப் பிறகு 10-12 ஆண்டுகளுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும். மேலும், குடும்ப ஓய்வூதியம் இருந்தால் வாழ்க்கைத் துணைக்கும் தொடரலாம். இதனால் முதலாளிகள் ஓய்வூதியம் குறித்து எச்சரிக்கையாக உள்ளனர். எவ்வாறாயினும், ஓய்வூதியம் என்பது நீண்ட சேவை, ஒத்திவைக்கப்பட்ட ஊதியம் மற்றும் ஓய்வுக்குப் பிறகு கண்ணியத்துடன் வாழ்வதற்கான ஒரு வழிமுறை ஆகியவற்றின் மூலம் சம்பாதித்த உரிமை என்று ஊழியர்கள் வாதிடுகின்றனர். 


அரசு ஊழியர்களைப் பொறுத்தவரை, 'ஓய்வூதிய உரிமை' வென்றது, இது சரியான முடிவு. இந்த உரிமையை விமர்சிப்பவர்கள் பலருக்கு ஓய்வூதிய உரிமைகள் இல்லை. ஆனால், அனைவருக்கும் உரிமையை விரிவுபடுத்துவதே தீர்வு என்று சுட்டிக்காட்டினர். அனைவருக்குமான ஓய்வூதியத் திட்டம் அனைவருக்கும் கிடைக்க வேண்டும். 


அரசு ஊழியர்களுக்கான ஓய்வூதியம் நிலையானதாக மாறியபோது, உறுதியளிக்கப்பட்ட குறைந்தபட்ச ஓய்வூதியம் என்ற கருத்தும் உருவானது. இது கடைசியாக பெற்ற அடிப்படை சம்பளம் மற்றும் அகவிலைப்படியில் 50 சதவீதமாக நிலைபெற்றது. 


மாற்றப்பட்ட முறை


ஜனவரி 2004-ஆம் ஆண்டில், பழைய ஓய்வூதியத் திட்டத்திற்கு (Old Pension Scheme (OPS)) பதிலாக புதிய ஓய்வூதியத் திட்டம் (New Pension Scheme (NPS)) வந்தபோது, அது ஓய்வூதியத்தின் இரண்டு முக்கிய அம்சங்களை மாற்றியது. 

இது பங்களிப்பு அல்லாத வரையறுக்கப்பட்ட நன்மை திட்டத்திலிருந்து வரையறுக்கப்பட்ட பங்களிப்பு திட்டத்திற்கு மாறியது மற்றும் குறைந்தபட்ச ஓய்வூதியம் என்ற கருத்தை நீக்கியது.  இதற்கு போராட்டங்கள் கிளம்பின. 


பிரதமர்கள் வாஜ்பாய், டாக்டர் மன்மோகன் சிங்,  நரேந்திர மோடி ஆகியோர் 10 ஆண்டுகளாக இந்த விவகாரத்தில் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை.  இருப்பினும், 2024 மக்களவைத் தேர்தல் முடிவுகள் இதை மாற்றியுள்ளன. 


ஆகஸ்ட் 3, 2022-ஆம் ஆண்டு அன்று பத்திரிகை தகவல் பணியகம் (Press Information Bureau) வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி, 6,976,240 மத்திய அரசு ஓய்வூதியதாரர்கள் இருந்தனர். 2024-25-ஆம் ஆண்டிற்கான ஓய்வூதியங்களுக்கான பட்ஜெட் செலவு ₹2,43,296 கோடி. மார்ச் 2023 க்குள், புதிய ஓய்வூதியத் திட்டம் 23.8 லட்சம் மத்திய அரசு சந்தாதாரர்களையும் 60.7 லட்சம் மாநில அரசு சந்தாதாரர்களையும் கொண்டிருந்தது.  இந்த எண்கள் சற்று மாறுபடலாம். ஆனால், அவை இந்தியாவின் மக்கள்தொகையில் ஒரு சிறிய பகுதியைக் குறிக்கின்றன. 


பழைய ஓய்வூதியத் திட்டம் (OPS) போன்ற நிதியில்லாத ஓய்வூதிய திட்டம் நிதி சிக்கல்களுக்கு வழிவகுக்கும். நடப்பு வருவாயில் இருந்து மட்டும் அரசு ஓய்வூதியம் வழங்க முடியாது. நிதி அரசாங்கம், ஊழியர்கள் அல்லது இருவரிடமிருந்தும் வர வேண்டும். புதிய ஓய்வூதியத் திட்டம் (NPS) அரசாங்கம் (14 சதவீதம்) மற்றும் ஊழியர்கள் (10 சதவீதம்) ஆகிய இரண்டும் நிதியளித்தன. 


அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப்பட்ட ஒருங்கிணைந்த ஓய்வூதிய திட்டம் (Unified Pension Scheme (UPS)) அரசாங்கத்தால் (18.5 சதவீதம்) மற்றும் ஊழியர்களால் (10 சதவீதம்) நிதியளிக்கப்படுகிறது. குறைந்தபட்சம் 25 ஆண்டுகால சேவையைக் கொண்டவர்களுக்கு கடைசி 12 மாத சேவையிலிருந்து சராசரி அடிப்படை சம்பளத்தில் 50 சதவீதத்தை குறைந்தபட்ச ஓய்வூதியமாக உத்தரவாதம் செய்கிறது. இது பணவீக்கத்திற்கு சரிசெய்யப்பட்ட மாதத்திற்கு ₹10,000 குறைந்தபட்ச ஓய்வூதியத்திற்கும் உத்தரவாதம் அளிக்கிறது. விவரங்கள் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றன. 


இதுவரை, பெரும்பாலான மாநில அரசுகள் ஒருங்கிணைந்த ஓய்வூதிய திட்டம் (UPS) குறித்து கருத்து தெரிவிக்கவில்லை. காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட முக்கிய அரசியல் கட்சிகள், பல மத்திய அரசு ஊழியர் சங்கங்கள் மற்றும் தொழிற்சங்கங்கள் ஓய்வூதிய நிதிக்கு ஊழியர்களின் பங்களிப்பை எதிர்க்கின்றன. 

நிதி, யார், எப்படி?


அரசுகள், அரசியல் கட்சிகள், ஊழியர் சங்கங்கள் இக்கட்டான நிலையில் உள்ளன. நிதி கண்ணோட்டத்தில், ஒருங்கிணைந்த ஓய்வூதிய திட்டம் (UPS)  பல கேள்விகள் உள்ளன: 

  1. ஊழியரின் பங்களிப்புக்கும் அரசாங்கத்தின் பங்களிப்புக்கும் இடையிலான தற்போது 8.5 சதவீதமாக உள்ள வேறுபாடு எதிர்காலத்தில் அதிகரிக்குமா? 


  1. 8.5 சதவீத பங்களிப்பு முதலீடு செய்யப்படுமா, அப்படியானால், யாரால், எங்கே? 


  1. கூடுதல் முதல் ஆண்டு நிதியான ₹6,250 கோடி குறைத்து மதிப்பிடப்பட்டுள்ளதா? 


  1. ஒருங்கிணைந்த ஓய்வூதிய திட்டம் (UPS)  அமைச்சரவையால் அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கு முன்பு மாநில அரசுகளுடன் கலந்தாலோசிக்கப்பட்டதா? ஊழியர் சங்கங்கள் ஆதரிக்குமா? 


இந்த சிக்கல்களின் தீர்வு , இம்முறையை எவ்வாறு வழிநடத்துகிறார்கள் என்பதை தீர்மானிக்கும்.




Original article:

Share:

சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு ஏன் 'தீங்கற்றது' இல்லை? -அலோக் பன்சால், யஷ்வர்தன்

 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு வகைப்பாடுகள் சில அடையாளங்களை வலுப்படுத்தவும் சமூகப் பிளவுகளை மோசமாக்கவும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளன. மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில், தனிப்பட்ட சடங்குகள், விழாக்கள் மீது தொடர்ந்து செல்வாக்குச் செலுத்தி வரும் மதத்திற்கு மாறாக, சாதி என்பது நவீன வாழ்க்கையின் எந்தப் பரிமாணத்திலும் செயல்பாட்டுப் பொருத்தப்பாடு இல்லாத ஒரு பகுதியாக உள்ளது. 


சமீபத்திய தேர்தல் முடிவுகள் கிராமப்புற இந்தியாவின் சில பகுதிகளில் சாதி அடிப்படையிலான அடையாளங்கள் நிலவுகின்றன என்பதைக் காட்டுகின்றன. சுதந்திரம் அடைந்து 70 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இந்த சாதி ரீதியிலான வளர்ச்சி காரணிகளை வென்றுள்ளன. அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தையும், சமூக நிலையை இவை உயர்த்தியிருந்தாலும், சாதி அடிப்படையிலான அடையாளங்களை ஒழிப்பதில் அது பெருமளவில் தோல்வியடைந்துள்ளது என்பதை இது காட்டுகிறது. தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி (National Democratic Alliance (NDA)) குறைவான இடங்களுடன் வென்று இருந்தாலும், ஐக்கிய ஜனதா தளம் (United Janata Dal ) மற்றும் தேசியவாத காங்கிரஸ் கட்சி (Nationalist Congress Party) போன்ற சில கூட்டணி உறுப்பினர்கள் சாதி கணக்கெடுப்புக்கு ஆதரவைக் காட்டுவதாலும், அரசாங்கம் அதை நடத்தக்கூடும். 


சாதிவாரி கணக்கெடுப்பில் என்ன தீங்கு? என்பது மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பை ஆதரிப்பவர்கள் அடிக்கடி கேட்கும் கேள்வி. ஆரம்பத்தில், பெரும்பாலான ஆதரவாளர்கள் பிராந்திய அல்லது சாதி அடிப்படையிலான கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர். தேசிய ஒருங்கிணைப்பில் அதன் தாக்கம் குறித்து அவர்கள் கவலைப்படவில்லை. காந்திஜி போன்ற தொலைநோக்கு சிந்தனையாளர்கள் உட்பட இந்தியாவின் தலைவர்கள் சாதிவாரி கணக்கெடுப்பில் உள்ள சிக்கல்களை முன்னிலைப்படுத்தினர். 


இதை ஆதரிப்பதற்கு மேற்கோள் காட்டப்பட்ட மற்றொரு காரணம், வெவ்வேறு குழுக்களின் ஆலோசனைக்கு  ஏற்ப அரசாங்கம் தனது கொள்கைகளை வடிவமைக்க உதவும். ஆனால், இந்த வகையான நடவடிக்கை நீண்டகால விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும் மற்றும் இந்தியாவின் சமூகக் கட்டமைப்பை நிரந்தரமாக முறிக்கக்கூடும். 


இது வரலாற்றால் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது: 


பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் போது, மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில் மதத்தைச் சேர்ப்பதும், அதைத் தொடர்ந்து தனி வாக்காளர் தொகுதிகளை உருவாக்கியதும் சமூக நல்லிணக்கத்தில் எதிர்மறையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இறுதியில் இந்தியாவின் பிரிவினைக்கு வழிவகுத்தது. அதேபோல், அதிகாரபூர்வ மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு தரவுகளில் சாதியையும் சேர்ப்பது சமூக வேறுபாடுகளை மோசமாக்கும், அடையாள அரசியலை வலுப்படுத்தும், நாட்டை சாதி அடிப்படையில் பிளவுபடுத்தும்.  எனவே, இது ஒரு தீங்கற்ற முயற்சி அல்ல.

 

இது சாதியற்ற சமுதாயத்தை உருவாக்குவதற்கான இயக்கத்தை தடம்புரளச் செய்யும், மேலும் நாட்டின் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை நிரந்தரமாக சேதப்படுத்தும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது. 


இந்தியாவின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்புத் திட்டம் 1881-ஆம் ஆண்டின் காலனித்துவ மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்புடன் தொடங்கியது. 


அரசாங்கம், சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள், அறிஞர்கள் மற்றும் பிறர் சமூக வளர்ச்சியைக் கண்காணிக்கவும், இந்திய மக்கள்தொகையின் அளவை தீர்மானிக்கவும், எல்லை நிர்ணய நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவும் இதைப் பயன்படுத்தினர். இது சிறப்பு ஆராய்ச்சிக்கு பொருத்தமற்ற ஒரு கருவி என்று விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளது. காலனித்துவ ஆட்சியின் போது இந்தியாவில் செயல்பட்ட பல ஆங்கில அதிகாரிகள் மக்களின் மதங்களை பட்டியலிடுவதற்கான தேர்வில் சந்தேகம் கொண்டிருந்தனர் என்பது சில நேரங்களில் மறுக்கப்படுகிறது. 


ஒருவரின் மத இணைப்புகளைத் தீர்மானிப்பது ஒரு கடினமான செயல்முறையாகும்.  இது சமூகத்தில் பிளவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்று கூறினர். இந்த தயக்கங்கள் இருந்தபோதிலும் காலனித்துவ அதிகாரிகள் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு தரவுகளில் மத தகவல்களை தொடர்ந்து சேர்த்தனர். இது முக்கியமான விளைவுகளைக் கொண்டிருந்தது. இது மதப் பிளவுகளை ஆழப்படுத்தியது. 


இதன் விளைவாக தனி வாக்காளர் தொகுதிகள் உருவாக்கப்பட்டன. இந்தியாவின் பிரிவினை தொடர்ந்தது. ஜம்மு-காஷ்மீரில் கூட, டோக்ரா ஆட்சியாளர்கள் முஸ்லிம் பெரும்பான்மையினராக அமைதியாக ஆட்சி செய்தனர். 1911-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, காஷ்மீர் பண்டிதர்கள் - மக்கள் தொகையில் 8 சதவீதம் - உயர் கல்வி பெற்றவர்களில் 80 சதவீதம் பேர் என்று தெரியவந்தது. இது மகாராஜா எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டங்களில் வெளிப்பட்ட அதிருப்தியைத் தொடங்கியது. 


மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு வகைப்பாடுகள் அடையாளங்களை வலுப்படுத்தவும் சமூகப் பிளவுகளை மோசமாக்கவும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளன. 

மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில், தனிப்பட்ட சடங்குகள், விழாக்கள் மீது தொடர்ந்து செல்வாக்குச் செலுத்தி வரும் மதத்திற்கு மாறாக, சாதி என்பது நவீன வாழ்க்கையின் எந்தப் பரிமாணத்திலும் செயல்பாட்டுப் பொருத்தப்பாடு இல்லாத ஒரு பகுதியாகும்.   


இதன் விளைவாக, இன்றைய இந்தியாவில், பெரும்பாலான இளைஞர்கள், குறிப்பாக நகர்ப்புற இந்தியாவில், தங்கள் சாதியால் தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதில்லை. சிலர் அதைப் பற்றிக் கூட அறிந்திருக்கவில்லை. கலப்புத் திருமணங்கள் வழக்கமாகிவிட்டன. அவற்றின் சந்ததிகள் வெளிப்படையாக தங்களை யாருடனும் அடையாளப்படுத்த விரும்பவில்லை. துரதிர்ஷ்டவசமாக, சாதி அடிப்படையிலான மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பை நடத்துவது இந்த இளைஞர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியின் உறுப்பினர்களாக அடையாளம் காண கட்டாயப்படுத்தும், இதன் மூலம் சாதி அமைப்பை பலப்படுத்தும். 


சமூக நல்லிணக்கத்தை உடைக்க தேச விரோத சக்திகள் சாதியைப் பயன்படுத்தும் ஒரு காலகட்டத்தில், அதை ஒழிக்க நாடு ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும். நமது சமூகத்தில் உள்ள சாதி உட்குழுக்களின் பன்முகத்தன்மையைக் கருத்தில்கொண்டு, ஒரு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு சாதி மற்றும் துணை சாதிகளின் அடிப்படையில் பிளவுகளைத் தூண்டும். 


பல பழமைவாத ஆதரவாளர்கள் சாதி அமைப்பைவிட சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடு கண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறுகின்றனர். எவ்வாறாயினும், இந்த முன்னோக்கு, சாதி அமைப்பு இயல்பாகவே படிநிலை அமைப்பு மற்றும் அதன் விளைவாக பாரபட்சமானது என்ற அடிப்படை உண்மையைத் தவறவிடுகிறது. சாதி அமைப்பு அடுக்குமுறையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மக்கள் பிறப்பின்படி, நெகிழ்வற்ற சமூகப் படிநிலைகளில் வைக்கப்படுகிறார்கள். சாதி தொடர்பான முன்முடிவுகளும் சார்புகளும் ஆழமாக வேரூன்றி சமூகப் பிளவுகளை அதிகரிக்கின்றன. உள்ளடக்கிய மற்றும் நியாயமான சமூகத்தை உருவாக்குவதற்கான முயற்சிகளுக்கு இடையூறாக உள்ளன. 


சாதிவாரி கணக்கெடுப்பு போன்ற விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தாமல், சாதியற்ற சமுதாயத்தை உருவாக்கும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். சாதி பிரிவைக் கொண்ட அனைத்து அரசாங்க படிவங்களிலும் "சாதி இல்லை" என்ற ஏற்பாடு இருக்க வேண்டும். 

அரசாங்கமும் சமூகமும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டும் மற்றும் சாதி அடிப்படையிலான அடையாளங்களை நிராகரிக்க இளைஞர்களை ஊக்குவிக்க வேண்டும். 


வாகனங்களில் இருந்து பயணிப்பவர்களின் சாதியை அடையாளம் காணும் ஸ்டிக்கர்கள் மற்றும் சுவரொட்டிகளை அகற்றுவதை உறுதிசெய்ய உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவு பிறப்பித்துள்ள நேரத்தில், சாதிக் கணக்கெடுப்பு போன்ற ஒரு நடவடிக்கையில் அரசாங்கம் ஈடுபடுவது நீதிமன்றத்தின் உத்தரவின் உணர்வு மற்றும் சாதிகளற்ற சமூகத்தை மேம்படுத்துவதற்கான அரசியலமைப்பு முறைக்கு எதிரானதாக இருக்கும். 


அலோக் பன்சால் இயக்குநர், யஷ்வர்தன் இந்தியா ஃபவுண்டேஷனின் (India Foundation) ஆராய்ச்சியாளர்.



Original article:

Share:

சமீபத்திய பணமோசடி தடுப்புச் சட்ட (PMLA) வழக்குகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் உரிமைகள் மீது உச்சநீதிமன்றத்தின் பார்வை - அஜய் சிஹ்னா கற்பூரம்

 அமலாக்க இயக்குநரகம் (ED) பணமோசடிக்காக ஒரு நபரை கைது செய்வதற்கு முன் கைதிற்கான காரணத்தை குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு தெரிவிக்க வேண்டும் என்று பணமோசடி தடுப்புச் சட்டம் (Prevention of Money Laundering Act (PMLA)) பிரிவு 19 கூறுகிறது.

 

2002-ஆம் ஆண்டு, அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தில் கடுமையான விதிகள் இருந்தபோதிலும், பணமோசடி குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் உரிமைகள் குறித்து உச்சநீதிமன்றம் சமீபத்தில் முக்கியமான முடிவுகளை எடுத்துள்ளது. 


2022ஆம் ஆண்டு தொடரப்பட்ட, விஜய் மதன்லால் சௌத்ரி வெர்சஸ் யூனியன் ஆஃப் இந்தியா  (Vijay Madanlal Choudhary v. Union of India) வழக்கில், ஓய்வு பெற்ற நீதிபதி ஏ எம் கன்வில்கர் தலைமையிலான மூன்று நீதிபதிகள் குழு, கடுமையான பிணை நிபந்தனைகள் மற்றும் அமலாக்க இயக்குநரகம் (ED) விசாரிப்பதற்கான அதிகாரங்கள் உட்பட அனைத்து பணமோசடி தடுப்பு சட்டத்தின் விதிகளையும் அங்கீகரித்தது. சமீபத்தில், இந்த அதிகாரங்கள் சிறிய மாற்றங்களால் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன.


பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின் (Prevention of Money Laundering Act (PMLA)) கீழ் கைது 


பணமோசடி தடுப்புச் சட்ட பிரிவு 19 ஒரு நபர் பணமோசடி செய்ததற்கான ஆதாரம் இருந்தால் அந்த நபரை கைது செய்ய அமலாக்க இயக்குநரகத்தை அனுமதிக்கிறது. கைது செய்யப்பட்டதற்கான காரணங்களை குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு தெரிவிக்க வேண்டும். விஜய் மதன்லால் வழக்கில், அமலாக்க வழக்கு தகவல் அறிக்கையின் நகலை குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு அமலாக்க இயக்குநரகம் வழங்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அதற்கு பதிலாக, கைது செய்வதற்கான காரணங்களை மட்டுமே அவர்கள் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது. 


இந்த விவகாரத்தை உச்சநீதிமன்றம் மேலும் ஆராய்ந்தது. சில வழக்குகளில், கைது செய்வதற்கான காரணங்கள் வாய்மொழியாகவும், மற்றவற்றில், அவை எழுத்துப்பூர்வமாகவும் வழங்கப்பட்டன என்று நீதிமன்றம் கண்டறிந்தது. இந்திய அரசியலமைப்பின் 20-வது பிரிவின் கீழ், குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு கைது செய்வதற்கான காரணங்களை தெரிவிக்க வேண்டும் என்று அடிப்படை உரிமை (fundamental right) உள்ளது என்று நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது. எழுத்துப்பூர்வ காரணங்களை விதிவிலக்கு இல்லாமல் வழங்க வேண்டும். இது நடக்கவில்லை என்றால், கைது சட்டவிரோதமானது மற்றும் செல்லாது என்று நீதிமன்றம்  தீர்ப்பளித்தது. 


குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்ட (Code of Criminal Procedure), 1973-ன் பிரிவு 436A, விசாரணை அல்லது விசாரணை நடந்து கொண்டிருக்கும்போது, ​​அவர்கள் செய்த குற்றத்திற்காக அதிகபட்ச சிறைத் தண்டனையின் பாதி சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தால், அவர்கள் பிணையில் விடுவிக்கப்பட வேண்டும் என்று  நீதிமன்றம் கூறுகிறது. விஜய் மதன்லால், வழக்கில் இந்த விதி பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின்  கீழ் உள்ள வழக்குகளுக்கும் பொருந்தும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது.


 மே 16 அன்று, அஜய் அஜித் பீட்டர் கெர்கர் வி. இதனை அமலாக்கத்துறை நீதிபதிகள் உறுதி செய்தனர். இருப்பினும், பிரிவு 436 ஏ இப்போது பாரதிய நகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதாவின் (Bharatiya Nagarik Suraksha Sanhita) பிரிவு 479-ல் மாற்றப்பட்டுள்ளது.  பணமோசடி தொடர்பாக  பல வழக்குகள் இருந்தால், பிணை பொருந்தாது என்று புதிய விதி கூறுகிறது. ஜூலை 12-அன்று, டெல்லி கலால் கொள்கையில் டெல்லி முதல்வர் அரவிந்த் கெஜ்ரிவாலுக்கு உச்சநீதிமன்றம் இடைக்கால பிணை வழங்கியது. 2023-ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் தான் கைது செய்யப்பட்டதற்கான ஆதாரம் அமலாக்க இயக்குநரகத்திடம் இருந்ததால், பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 19-ன் கீழ் அவர் கைது செய்யப்பட்டது சட்டவிரோதமானது என்று கெஜ்ரிவால் வாதிட்டார்.


குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் குற்றவாளி என்று நம்புவதற்கு அமலாக்க இயக்குநரகத்திற்க்கு வலுவான காரணம் இருக்க வேண்டும் பிரிவு 19(1) கூறுகிறது. மேலும், இந்த காரணம் நீதிமன்றத்தில் பயன்படுத்தக்கூடிய ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும்.


பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்படுவதை எதிர்த்து, கைது செய்ய வேண்டிய அவசியம் சரியான காரணமா என்பதை முடிவு செய்ய ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட குழுவை நீதிமன்றம் கேட்டுக் கொண்டது.


டெல்லி கலால் கொள்கை வழக்கில் டெல்லி முன்னாள் துணை முதல்வர் மணீஷ் சிசோடியாவுக்கு ஆகஸ்ட் 9-ஆம் தேதி நீதிபதிகள் பி.ஆர்.கவாய் மற்றும் கே.வி.விஸ்வநாதன் ஆகியோர் பிணை வழங்கினர்.


பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 45 கடுமையான பிணை நிபந்தனைகளை கொண்டுள்ளது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் தாங்கள் பணமோசடி குற்றத்தைச் செய்யவில்லை என்றும் பிணையில் இருக்கும் போது எதையும் செய்ய மாட்டார்கள் என்று உறுதியளிக்க வேண்டும். இருப்பினும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் நீண்ட காலமாக சிறையில் இருந்தால் இந்த நிபந்தனைகளைத் தளர்த்தலாம். சிசோடியா விசாரணையின்றி 17 மாதங்கள் சிறையில் இருந்தார்.


ஆகஸ்ட் 27 அன்று, கலால் கொள்கை வழக்கில் பிஆர்எஸ் தலைவர் கே.கவிதாவுக்கு நீதிமன்றம் பிணை வழங்கியது. சிறப்பு நீதிமன்றம் ஒப்புக்கொண்டதால் பெண்களை விடுவிக்க அனுமதிக்கும் பிரிவு 45-ன் விதிவிலக்கின் கீழ் கவிதாவை பிணையில் விடுவிக்கலாம் என்றும் நீதிமன்றம் முடிவு செய்தது.


ஜூலையில் கவிதாவுக்கு பிணை மறுப்பதற்கான டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தின் காரணத்தை உச்சநீதிமன்ற அமர்வு ஏற்கவில்லை. பாதிக்கப்படக்கூடிய நபர் பெண்ணாக பார்க்கப்படாமலும்  அவருக்கு பிணை வழங்க  மறுத்தது நீதிபதி தவறு என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியது.


அமலாக்க இயக்குநரகம் (ED)  யாருக்கும் அழைப்பாணை (summon) வழங்க வழங்கலாம் மற்றும் விசாரணையின் போது அவர்கள் அறிக்கைகளை வெளியிட வேண்டும் பணமோசடி தடுப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 50 கூறுகிறது. விஜய் மதன்லாலில், இது சுய குற்றச்சாட்டிற்கு எதிரான உரிமையை மீறாது என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.


சாட்சியச் சட்டம் (Evidence Act), 1872-ன் பிரிவு 25-ன் கீழ் (இப்போது பாரதிய சாக்ஷ்ய ஆதினியத்தின் பிரிவு 23, 2023), காவல்துறை அதிகாரிகளிடம் அளிக்கப்பட்ட வாக்குமூலங்களை நீதிமன்றத்தில் ஆதாரமாகப் பயன்படுத்த முடியாது என்று கூறுகிறது. 


2024-ஆம் ஆண்டு தொடரப்பட்ட  பிரேம் பிரகாஷ் எதிராக யூனியன் ஆஃப் இந்தியா (Prem Prakash v Union of India) வழக்கில், நீதிபதிகள் கவாய் மற்றும் விஸ்வநாதன் ஆகியோர், சிறையில் இருந்தபோது குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்ட வழக்கை கையாண்டனர். காவலில் இருப்பவர் சுதந்திரமான மனதுடன் செயல்பட வாய்ப்பில்லை என்று நீதிபதி விஸ்வநாதன் குறிப்பிட்டார். கட்டாய சாட்சிய (compelled testimony) முறை மூலம் பெறப்பட்ட சான்றுகள் சுய-குற்றச்சாட்டுக்கு எதிரான உரிமையை மீறுவதாகக் கூறிய கடந்தகால உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புகளையும் அவர் குறிப்பிட்டார்.



Original article:

Share:

மியூனிச் ஒப்பந்தம் (Munich Agreement) மற்றும் இரண்டாம் உலகப்போர் தொடங்கியதில் அதன் பங்கு

 1939-ஆம் ஆண்டில், ஜெர்மன் படைகள் போலந்து மீது படையெடுக்கத் தொடங்கின. இது இரண்டாம் உலகப் போரின் தொடக்கத்தைத் தூண்டியது.  


85 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக செப்டம்பர் 1, 1939-ஆம் ஆண்டில் ஜெர்மன் படைகள் போலாந்திற்குள் அணிவகுத்துச் சென்றன. இந்த நிகழ்வு இரண்டாம் உலகப் போரின் தொடக்கத்தைத் தூண்டியது. இது வரலாற்றில் மிகக் கொடிய இராணுவ மோதல். இந்தப் போரில் 30 நாடுகளைச் சேர்ந்த 100 மில்லியன் மக்கள் ஈடுபட்டதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஐக்கிய இராஜ்ஜியமும் (Great Britain),  பிரான்ஸும் போலந்துக்கு உதவுவதாக உறுதியளித்திருந்தன.  


இரண்டு நாட்களுக்குப் பின்னர், செப்டம்பர் 3-இல், ஜெர்மனி மற்றும் நட்பு நாடுகள்  மீது போர் அறிவித்தனர். 


போரின் தொடக்கம் ஓராண்டிற்கும் குறைவான காலத்திற்கு முன்னர் கையெழுத்திடப்பட்ட மியூனிச் ஒப்பந்தத்தின் (Munich Agreement) குறைபாட்டை வெளிப்படுத்தியது. இந்த உடன்பாடு இப்போது அடோல்ப் ஹிட்லரின் ஆட்சியை சமாதானப்படுத்தும் ஒரு பேரழிவுகரமான நடவடிக்கையாக பார்க்கப்படுகிறது. விரிவாக்கவாத சர்வாதிகாரத்தை சமாதானப்படுத்துவதன் மூலம் கையாள முடியாது என்பதற்கான வரலாற்றுச் சான்றாகவும் இது செயல்படுகிறது. 


 சுடெட்டன் நெருக்கடி (Sudeten crisis) 


செக்கோஸ்லோவாக்கியாவில் ஜெர்மனி பெரும்பான்மையாக இருந்த பகுதிகளை ஜெர்மனியிடம் ஒப்படைக்காவிட்டால் ஐரோப்பாவில் போர் கொண்டுவரப்படும் என்று ஹிட்லர் அச்சுறுத்தியிருந்தார். இந்த பகுதிகள் மூன்று மில்லியனுக்கும் அதிகமான ஜெர்மன்மொழி பேசும் மக்கள் வசிக்கும் சூடெடென்லாந்து என்று அழைக்கப்பட்டன. 1918-ஆம் ஆண்டில் நடந்த முதல் உலகப் போருக்குப் பிறகு, செக்கோஸ்லோவாக்யா என்ற புதிய நாட்டின் பாகமாகிவிட்டன.  


சுடெடென்லாந்தை (Sudetenland) இணைத்துக் கொண்டு ஒரு "அகன்ற ஜெர்மனியை" உருவாக்குவதற்கான ஹிட்லரின் திட்டத்தின் பாகமாக இருந்தது. மூனிச் ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகு, ஜெர்மன் அக்டோபர் 1 மற்றும் அக்டோபர் 10, 1938-ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில் இந்த பகுதிகளை ஆக்கிரமித்தன. 


மியூனிச் உடன்படிக்கை (Munich Agreement) 


மியூனிச் ஒப்பந்தம் ஜெர்மனி, பிரான்ஸ், இத்தாலி மற்றும் ஐக்கிய இராஜ்ஜியம் (Great Britain) ஆகியவற்றால் செப்டம்பர் 29-30, 1938-ஆம் ஆண்டில் கையெழுத்திடப்பட்டது. 

இந்த ஒப்பந்தம் ஹிட்லரை சமாதானப்படுத்தி ஐரோப்பாவில் அமைதியை நிலைநாட்டும் முயற்சியாக இருந்தது. ஐக்கிய இராஜ்ஜியத்தின் பிரதமர் நெவில் சேம்பர்லின் இந்த சமாதானப்படுத்தலை வலுவாக ஆதரித்தார். 


மூனிச்சில் இருந்து திரும்பிய பின்னர், சேம்பர்லென் ஹிட்லர் கையெழுத்திட்ட நகலை, "கௌரவ சமாதானம்" (peace with honour) பிரகடனம் என்று அழைத்தார். ஐரோப்பிய அமைதிக்கு ஈடாக, சுடெட்டன்லாந்து பிராந்தியம் ஜெர்மனியால் இணைக்கப்பட அனுமதிக்கப்பட்டது. 


செக்கோஸ்லோவாக்கியா என்ற பிராந்தியம் இணைக்கப்பட்ட நாடு, அதிகாரப்பூர்வமாக ஒப்பந்தத்தின் ஒரு பகுதியாக இல்லை. எவ்வாறிருப்பினும், செக்கோஸ்லோவாக்கியாவுடன் இராணுவ உடன்பாட்டைக் கொண்டிருந்த ஐக்கிய இராஜ்ஜியம் மற்றும் பிரான்சின் அழுத்தத்தின் கீழ் அது உடன்பாட்டை ஏற்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. செக்கோஸ்லோவாகியாவின் தலைவர் ஜான் மசாரிக், "என்ன விலை கொடுத்தும் சமாதானத்தை ஏற்க நாங்கள் தயாராக இல்லை!" என்று அறிவித்தார். மியூனிச் ஒப்பந்தத்தை ஏற்க நிர்பந்திக்கப்பட்ட பிரதமர் ஜான் சிரோவி, "நாங்கள் கைவிடப்பட்டுள்ளோம்" என கூறினார். 


 என்ன மாறியது? 


மியூனிச் ஒப்பந்தம் ஜெர்மனியை சுடெடென்லாந்து (Sudetenland) உடன் இணைக்க அனுமதித்தது. இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுவதற்காக ஹிட்லர் சாம்பர்லென், பிரெஞ்சு பிரதமர் எட்வார்ட் டலாடியர் மற்றும் இத்தாலியின் பிரதமர் பெனிட்டோ முசோலினி ஆகியோரை மூனிச்சில் சந்தித்தார். சுடெடென்லாந்து (Sudetenland)  மீதான ஜெர்மன் ஆக்கிரமிப்பு 1938-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 1-10-ல் இருந்து நான்கு கட்டங்களாக நிகழ இருந்தது. 


செக்கோஸ்லோவாக்கிய அரசாங்கம் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்ட நான்கு வாரங்களுக்குள் தங்கள் இராணுவம் மற்றும் காவல் படைகளில் இருந்து சுடேட்டன் ஜெர்மனியர்கள் மற்றும்  அனைத்து சுடேட்டன் ஜெர்மன் கைதிகளையும் விடுவிக்க வேண்டியிருந்தது. 


மூனிச் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான ஆறு மாதங்களுக்குப் பின்னர், ஹிட்லர் தனது வாக்குறுதிகளை மீறி, செக்கோஸ்லோவாக்கியா முழுவதையும் ஆக்கிரமித்தார். போர் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. 



Original article:

Share:

நீதிபதிகளை நியமிக்கும் செயல்முறையை சீரமைத்தல் -பிரதீப் மேத்தா

 சில நாடுகளில் நீதிபதிகள், சட்ட வல்லுனர்கள், அரசியல்வாதிகள் மற்றும் நீதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க சாதாரண நபர்களைக் (laypersons) கொண்ட சிறப்புக் குழுக்கள் உள்ளன. அவர்களிடமிருந்து இந்தியா கற்றுக்கொள்ளலாம்.

 

பல்வேறு உயர் நீதிமன்றங்களில் 60 லட்சம் வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன மற்றும் 30% இடங்கள் காலியாக உள்ளன  என்று ஏப்ரல் மாதம் வெளியிடப்பட்ட நீதித்துறையின் அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.


கொலீஜியம் அமைப்பு மற்றும் தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையம்  (National Judicial Appointments Commission (NJAC)) 


நீதிபதிகளை நியமிப்பதில் பல்வேறு சிக்கல்கள் தொடர்ந்து வருகிறது. இதன் காரணமாக பல்வேறு வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளது. இந்தியாவில் நீண்ட காலமாக நீதிபதிகளின் நியமனம் குறித்து விவாதிக்கப்பட்டு வருகிறது. நியமனங்களில் தாமதங்கள் பெரும்பாலும் நிர்வாகத்திற்கும் நீதித்துறைக்கும் மோதலை ஏற்படுத்துகிறது. 

2014-ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையம் சட்டம், (National Judicial Appointments Commission (NJAC) Act)) மற்றும் 99-வது அரசியலமைப்பு திருத்தம், அரசியலமைப்பிற்கு விரோதமானது என்று உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியது. இந்தச் சட்டம் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் குடிமைப்பணி அதிகாரிகளுக்கு  நீதிபதிகளை நியமிப்பதற்கு இறுதி அதிகாரத்தை வழங்கியது. கொலிஜியம் அமைப்பு நீதித்துறை சுதந்திரத்தை பாதுகாக்கிறது என்று நீதிமன்றம் கூறியது. இருப்பினும், மற்ற நாடுகள் நீதிபதிகளை நியமிக்க வெவ்வேறு முறைகளைப் பயன்படுத்துவதால், இந்த வாதம் பலவீனமாகத் தெரிகிறது."

 

மேலும், கொலீஜியம் அமைப்பு வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாதது மற்றும் பாரபட்சமான செயல்பாட்டின் காரணமாக விமர்சிக்கப்பட்டு வருகிறது. கொலீஜியம் முறைக்கு மாற்றாக தேசிய நீதிபதிகள்  நியமன ஆணைய சட்டம்  நாடாளுமன்றத்தில் இயற்றப்பட்டது. தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணைய சட்டத்தின் படி, இந்திய தலைமை நீதிபதியின் தலைமையில் சட்ட அமைச்சர், இரண்டு முக்கிய நபர்கள் மற்றும் இரண்டு மூத்த நீதிபதிகளை உள்ளடக்கியதாக இருந்தது. 


  நீதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணைய சட்டம் அரசாங்கத்திற்கு அதிக அதிகாரத்தை கொடுக்கும் மற்றும்  நீதித்துறை சுதந்திரத்தை பாதிக்கும் என்று நீதித்துறை வாதிட்டது. தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணைய சட்டம் நியமனங்களில் பாரபட்சமற்ற தன்மைக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் என்று நீதிமன்றம் ஒப்புக்கொண்டது. இருப்பினும், முன்னாள் நீதிபதிகள் உட்பட சில சட்ட வல்லுனர்கள் தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணைய சட்டத்தை நம்புகிறார்கள். நீதிபதி நியமனங்களை விரைவுபடுத்த, எந்தவொரு திட்டத்தையும் இறுதி செய்வதற்கு முன், நீதித்துறை, சட்டமியற்றுபவர்கள் மற்றும் வழக்கறிஞர் சங்கங்களை கலந்தாலோசிக்க வேண்டும்.


மற்ற நாடுகளில் இருந்து பாடங்கள்


  பெரும்பாலான நாடுகளில் நீதித்துறை நியமனங்கள் நிர்வாக மற்றும் சட்டமன்ற கிளைகளால் அமைக்கப்பட்ட ஒரு குழுவால் செய்யப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, இங்கிலாந்தின் அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தச் (U.K.'s Constitutional Reform Act) சட்டம், 2005, நீதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக இரண்டு ஆணையங்களை உருவாக்கியது. ஒன்று இங்கிலாந்து மற்றும் வேல்ஸுக்கும், மற்றொன்று உச்சநீதிமன்றத்திற்கும். 15 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட நீதிபதிகள் நியமன ஆணையம் இங்கிலாந்து மற்றும் வேல்ஸ் நீதிமன்றங்களுக்கான நீதிபதிகளின் நியமனங்களை மேற்பார்வையிடுகிறது. இந்த ஆணையத்தில் ஒரு தலைவர், எப்போதும் சாதாரண உறுப்பினராக இருப்பர். ஆறு நீதித்துறை உறுப்பினர்கள் இரண்டு தொழில்முறை உறுப்பினர்கள், ஒரு பாரிஸ்டர், வழக்கறிஞர் இருக்க வேண்டும். ஐந்து சாதாரண உறுப்பினர்கள் மற்றும் சட்டத் தகுதிகள் இல்லாத ஒரு நீதித்துறை உறுப்பினர் இந்த ஆணையத்தில் உறுப்பினர்களாக இருப்பர். 

 

மற்ற நாடுகளும் நியமன ஆணைய முறைகளை பயன்படுத்துகின்றன. தென்னாபிரிக்காவின் நீதிச் சேவை ஆணைக்குழு (Judicial Service Commission (JSC)) நீதிபதிகள் நியமனம் தொடர்பாக ஜனாதிபதிக்கு ஆலோசனைகளை வழங்குகிறது. நீதிச் சேவை ஆணைக்குழுவில்  தலைமை நீதிபதி, மேல்முறையீட்டு உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைவர், ஒரு நீதிபதி ஜனாதிபதி, நீதி அமைச்சர், இரண்டு பயிற்சி வழக்கறிஞர்கள், ஒரு சட்டப் பேராசிரியர், தேசிய சட்டமன்றத்திலிருந்து ஆறு உறுப்பினர்கள், ஜனாதிபதியால் நியமிக்கப்பட்ட நான்கு நபர்கள் மற்றும் மாகாணங்களின் தேசிய ஆணையத்திற்கு நான்கு நிரந்தர பிரதிநிதிகள் உள்ளனர். 


  பிரான்சில், குடியரசின் ஜனாதிபதிக்கு நீதித்துறை சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு உள்ளது. ஆனால், அவர் நீதிபதிகளைத் நேரடியாக தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. நீதித்துறையின் உயர் கவுன்சில் (Conseil Supérieur de la Magistrature) அல்லது கீழ் நீதிமன்றங்களுக்கு, நீதி அமைச்சரால் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு செயல்முறையின் மூலம் நீதிபதிகள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள், அவர் ஆணையத்தின் ஆலோசனை பெறலாம். இந்த அமைப்புகளில் நீதிபதிகள், சட்ட வல்லுநர்கள், அரசியல்வாதிகள் மற்றும் வழக்கமான நபர்கள் உள்ளனர், மேலும் நீதிபதிகளை நியமிப்பதற்கான நவீன வழிகளாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தியா அவர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம். 


தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையத்தை மீண்டும் (National Judicial Appointments Commission (NJAC)) மறுவடிமைப்பு செய்தல் 


தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையம்  ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய சீர்திருத்தமாக இருந்தது. அதன் ஜனநாயக கட்டமைப்பு காரணமாக விரைவான நீதிபதி நியமனங்களுக்கு வழிவகுத்தது. தலைமை நீதிபதி மற்றும் நான்கு / இரண்டு மூத்த உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் நியமனங்கள் மற்றும் இடமாற்றங்களை பரிந்துரைக்கும் தற்போதைய கொலிஜியம் அமைப்பு, வெளிப்படைத்தன்மை இல்லை மற்றும் நீதிபதிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான அளவுகோல்கள் தெளிவாக இல்லை. மேலும், இது திறமையான நீதிபதிகள் நியமிக்கப்படுவதைத் தடுக்கக்கூடும். குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், நீதித்துறை, நிர்வாகம் மற்றும் குடிமை சமூகத்தின் கருத்துக்களைக் கருத்தில் கொண்டு தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையத்தை மறுவடிமைப்பு செய்யலாம். நீதித்துறையின் சுதந்திரத்தை  பாதுகாப்பது முக்கியம். 


நீதிபதிகளை நியமிப்பதற்கும், அரசாங்கத்தின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கு இடையேயான தொடர்பை மேம்படுத்துவதற்கும், கொலிஜியம் அமைப்பில் உள்ள சில பிரச்சனைகளை சரிசெய்வதற்கும் தேசிய நீதிபதிகள் நியமன ஆணையம் சிறந்த தீர்வை வழங்க முடியும். அனைவரின் கவலைகளையும் நிவர்த்தி செய்து, புதிய அமைப்பு இரண்டும் இருப்பதை உறுதிசெய்யும் கவனமான அணுகுமுறை நமக்குத் தேவை. நீதித்துறையின் மீதான பொது நம்பிக்கையை நிலைநிறுத்துவதற்கு இந்த சமநிலையைக் கண்டறிவது மிகவும் முக்கியமானது. இந்தியாவில், தாமதமான நீதி பல்வேறு சட்டச் சிக்கல்களை ஏற்படுத்துகிறது. இதைத் தடுப்பதற்கான வழிகளை விரைவில் கண்டறிய வேண்டும்.



Original article:

Share:

இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளுடனான உறவுகள், முன்பும் தற்போதும்… -டி.எஸ்.திருமூர்த்தி

 சில சூழ்நிலைகளில்,  இந்தியாவில் தவறான நடவடிக்கைகளால்  அண்டை நாடுகளுடான நட்புறவில் பாதிப்பு ஏற்பட்டது. இது கட்டுப்பாட்டை மீறும் நிகழ்வுகளாகும்.


இந்தியாவின் அண்டை நாடுகள் சீர்குலைந்துள்ளதாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும், சில நேரங்களில், இந்தியா தேவையற்ற சுய விமர்சனத்தில் ஈடுபடுகிறது. இது தவறான புரிதல்களால் நிகழ்கிறது. இதற்குக் காரணம், இந்தியா அதன் அண்டை நாடுகளில் நிகழ்வுகளில் செல்வாக்கு செலுத்தும் திறனை மிகைப்படுத்துவதால் ஏற்படுகிறது. 




குறுகிய காலத்தில் மாற்றம் 


ஏறக்குறைய 16 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, 2008-ஆம் ஆண்டு மற்றும் 2010-ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில், இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளில் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகள் நடந்தன. இந்த நிகழ்வுகள் மூன்றே ஆண்டுகளில் கட்டவிழ்ந்து ஜனநாயகத்தை மீட்டு கொண்டு வந்தன. இந்த காலகட்டத்தில் வெளியுறவு அமைச்சகத்தில் வங்கதேசம், இலங்கை, மாலத்தீவுகள் மற்றும் மியான்மர் ஆகிய நாடுகளுடனான உறவில் குறிப்பிட்ட முன்னேற்றம் காணப்பட்டது. இந்த நேரத்தில், இந்த மாற்றங்களை ஊக்குவிப்பதில் இந்தியா நேர்மறையான நிலையை வகித்தது. 


2008-ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில், ஜெனரல் மொயின் யு அகமது தலைமையிலான வங்கதேசத்தின் இராணுவ ஆட்சிக்குப் பிறகு, ஷேக் ஹசீனா 2009-ஆம் ஆண்டு பிரதமரானார். குறிப்பாக பெண்கள் மற்றும் இளைஞர்களின் ஆதரவில் பிரதமரானார். அப்போதைய வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி, வங்கதேசத்தில் ராணுவத் தலையீடு இல்லாமல் தேர்தல் நடைபெறுவதை உறுதி செய்வதில் அமைதியாக ஒரு வினையூக்கியாக செயல்பட்டார். அடுத்த 15 ஆண்டுகளில், இந்தியாவும் வங்கதேசமும் பரஸ்பர நன்மை பயக்கும் கூட்டாண்மையை உருவாக்கின. ஷேக் ஹசீனாவின் அரசாங்கம் இந்தியாவின் முக்கிய நலன்களுக்கு உணர்திறன்களை வெளிக்காட்டின. 


மே 2009-ஆம் ஆண்டில், இலங்கையில் 33 ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு தோல்வியைக் கண்டது.  இது இலங்கையுடனான இந்தியாவின் நீடித்த விளைவுக்கு கணிசமாக பங்களித்தது, இருப்பினும், இந்த பங்கு பெரும்பாலும் குறைவாக அங்கீகரிக்கப்படுகிறது. தமிழீழ  விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் அச்சுறுத்தல்கள் இல்லாமல் இருந்தால் மட்டுமே இலங்கையுடன் நெருக்கமான உறவுகளை இந்தியா எதிர்பார்க்க முடியும். 


அக்டோபர் 2008-ஆம் ஆண்டில், மாலத்தீவு தனது முதல் பல கட்சி ஜனநாயக தேர்தல்களை அதிபர் மாமூன் அப்துல் கயூமின் 30 ஆண்டுகால சர்வாதிகார ஆட்சிக்குப் பிறகு நடத்தியது. முகமது நஷீத் அதிபரானார். இந்த புதிய ஜனநாயகத்தை நிலைப்படுத்த இந்தியா பங்களித்தது. 

ஏற்ற இறக்கங்கள் இருந்தபோதிலும், மாலத்தீவு கடந்த மூன்று தொடர்ச்சியான தேர்தல்களில் மூன்று வெவ்வேறு அதிபர்களைக் கண்டுள்ளது.  இது கிட்டத்தட்ட 16 ஆண்டுகளில் அதன் ஜனநாயக முதிர்ச்சியைப் பிரதிபலிக்கிறது. 


மியான்மரில் 20 ஆண்டுகால ராணுவ ஆட்சிக்குப் பிறகு கடந்த 2010-ஆம் ஆண்டு தேர்தல் நடைபெற்றது. இராணுவ ஆதரவு பெற்ற யூனியன் ஒற்றுமை மற்றும் வளர்ச்சிக் கட்சி (Union Solidarity and Development Party (USDP)) ஆட்சிக்கு வந்தது. ஆங் சான் சூகி சில காலம் சிறைவாசத்திற்குப் பிறகு விடுவிக்கப்பட்டார். அவரது கட்சியான ஜனநாயகத்திற்கான தேசிய லீக் (National League for Democracy (NLD)) 2015-ஆம் ஆண்டு மற்றும் 2020-ஆம் ஆண்டுகளில் மகத்தான வெற்றிகளைப் பெற்றது. இது மியான்மரில் ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்துவதற்கான அறிகுறியாகும். 


பாகிஸ்தானில் 2008-ஆம் ஆண்டு ஒரு சிவில் அரசாங்கத்தை தேர்ந்தெடுத்து,  அதிபர் பர்வேஸ் முஷாரப்பை நாடுகடத்தியது. இந்த முன்னேற்றங்கள் ஜனநாயகம், அதன் அனைத்து குறைபாடுகளுடன், இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளில் வேரூன்றுகிறது என்ற நம்பிக்கையை அளித்தது. 2008-10-ஆம் ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளுக்கான உதவிகளில் அதிவேக அதிகரிப்பு காணப்பட்டது. வட இலங்கையின் மறுகட்டமைப்பு அல்லது வங்கதேசத்துக்கு இதுவரை இல்லாத மிகப்பெரிய கடன் வரிசையான $1 பில்லியன் வழங்கல், மியான்மரில் பல திட்டங்கள் மாலத்தீவில் வளர்ந்து வரும் ஜனநாயகத்தை நிலைநிறுத்த ஆதரவான திட்டங்கள் ஆகியவை செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளன 


2024ல் நிகழ்வுகள்


ஆகஸ்ட் 2024-இல், வங்கதேசத்தில் ஷேக் ஹசீனாவின் அரசாங்கம் கவிழ்ந்தது. இது பல காரணிகளின் கலவையால் ஏற்பட்டது. ஜனநாயகமின்மை, பொருளாதார வீழ்ச்சி மற்றும் மாணவர் போராட்டங்கள் வன்முறையாக வெளியிடப்பட்டது. இந்த போராட்டங்கள் பின்னர் ஹசீனாவுக்கு எதிரான சக்திகளுடன் இணைந்தன.  இவை இந்தியாவை அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. எவ்வாறாயினும், ஒரு நாட்டின் உள் விவகாரங்களில் தலையிடாமல் ஒரு தலைவருக்கு எவ்வளவு அழுத்தம் கொடுப்பது என்பதை தீர்மானிப்பது கடினம்.  

இரு நாடுகளும் ஒருவருக்கொருவர் தேசிய நலன்களைப் பாராட்டும்போது உள் விவகாரங்களில் தலையிடாமல் இருப்பது சிறந்தது. ஹசீனா மீதான இந்தியாவின் சார்பு கேள்விக்குள்ளாக்கப்படும் போது, சர்வதேச உறவுகளிலும் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கம் ஏற்படும் என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இருப்பினும், இது வங்கதேசத்தில் எதிர்க்கட்சியின் நடவடிக்கைகளைக் இந்தியா தடுக்கவில்லை. இது இந்தியாவின் தரப்பில் தோல்வியடைந்த நிகழ்வாக கருதப்படுகிறது. 


2022-ஆம் ஆண்டில், வங்கதேசதத்துக்கு நடந்த நிகழ்வு போல் இலங்கையிலும் நடைபெற்றது.  "அரகலய" (aragalaya) என்று அழைக்கப்படும் வெகுஜன அரசாங்க எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டங்களை கட்டுப்படுத்தத் தவறியதை அடுத்து அதிபர் கோட்டாபய ராஜபக்ஷ நாட்டை விட்டு வெளியேறினார். இந்த போராட்டங்கள் பொதுமக்கள் மற்றும் இளைஞர்களால் வழிநடத்தப்பட்டன. அவர்கள் பெரும்பாலும் அரசியலற்றவர்கள். நாட்டின் ஜனநாயகம் மற்றும் பொருளாதாரம் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. அதன் விளைவுகள் இன்றும் உணரப்படுகின்றன. இதை இந்தியா தடுத்து இருக்குமா? அது சாத்தியமில்லை. ஆனால், இந்தியாவின் பதில் பாராட்டத்தக்கது.  இந்தியா சரியான நேரத்தில் மற்றும் தாராளமான சுமார் 4 பில்லியன் டாலர் நிதியை வழங்கியது. இதனால் இலங்கையின் பொருளாதாரம் காப்பாற்றப்பட்டது. 


இலங்கையின் அரசியல் சூழ்நிலை முழுவதும் இந்தியாவையே சார்ந்துள்ளது. இது வரவிருக்கும் தேர்தல்களில் யார் வெற்றி பெற்றாலும் இந்தியாவை சிறந்த நிலையில் வைக்கும். பொதுவாக இந்தியாவுக்கு எதிரான வலதுசாரி கட்சியான மக்கள் விடுதலை முன்னணியுடன் கூட இந்தியா சமரசம் செய்து கொண்டுள்ளது. 


2024-ஆம் ஆண்டில், மாலத்தீவில் தேர்தல் முடிவுகள் இந்தியாவுக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தின. அதிபர் முகமது முய்ஸுவின் பெரிய வெற்றியை எதிர்பார்க்காததன் மூலமும், முன்னதாக அவருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தாததன் மூலமும் பங்களாதேஷில் செய்த அதே தவறை இந்தியா கிட்டத்தட்ட செய்தது. இந்தியா இப்போது திருத்தங்களைச் செய்ய முயற்சிக்கிறது.  இருப்பினும், மாலத்தீவில் நடந்த முதல் தேர்தலுக்குப் பிறகு, அதிபர் நஷீத் (2008-12) மஜ்லிஸில் பெரும்பான்மை இல்லாமல் போராடியபோது, "கூட்டணி மந்திரத்தை" மதிக்க வேண்டியதன் முக்கியத்துவம் குறித்து இந்தியா அவருக்கு அறிவுறுத்தியது என்பது கவனிக்கத்தக்கது.  ஆனால், நஷீத்  அதை ஏற்கவில்லை. இறுதியில் தனது அதிபர் பதவியை இழந்தார். இந்தியா எப்போதும் தனது நட்பு நாடுகளின் தவறுகளை புறக்கணிப்பதில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது. 


மியான்மரில், தொடர்ச்சியாக மூன்று தேர்தல்களுக்குப் பிறகு, 2020-ஆம் ஆண்டில் தேர்தல்களில் ஜனநாயகத்திற்கான தேசிய லீக் ((National League for Democracy (NLD)) ) ஒரு பெரிய வெற்றியை பெற்ற போதிலும், பிப்ரவரி 2021-ஆம் ஆண்டில் இராணுவம் மீண்டும் பொறுப்பேற்றது. இப்போது, மியான்மர் ராணுவம் ஒரு இக்கட்டான நிலையில் உள்ளது. அவர்கள் இனக்குழுக்கள் மற்றும் பிற சக்திகளிடமிருந்து அதிகரித்த எதிர்ப்பை எதிர்கொள்கின்றனர். 


மேலும், இந்த மோதல் இந்தியாவின் வடகிழக்கிலும் பரவி வருகிறது. இந்த சூழல் இந்தியாவுக்கு இக்கட்டான நிலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. மியான்மரின் கிளர்ச்சியாளர்களிடமிருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள இராணுவத்தை ஆதரிப்பதா அல்லது மாற்றத்திற்காக போராடும் எதிர்த்தரப்பு சக்திகளின் பக்கம் நிற்பதா என்பதை இந்தியா தீர்மானிக்க வேண்டும். இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் மியான்மரை இந்தியா இழக்க முடியாது. 


ஆகஸ்ட் 2021-ஆம் ஆண்டில், தலிபான்கள் 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஆப்கானிஸ்தானை வலுக்கட்டாயமாகக் கைப்பற்றினர். நாட்டில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றத்தின் பெரும்பகுதியை செயலிழக்கச் செய்தனர். இதை முன்கூட்டியே எதிர்பார்த்த இந்தியா, அமெரிக்காவையும் எச்சரித்தது. இருப்பினும், பாகிஸ்தானை புண்படுத்துவதைத் தவிர்ப்பதற்காக அமெரிக்கா தனது இராஜதந்திர நடவடிக்கையில் இருந்து இந்தியாவை தலிபான்களுடனான ஒப்பந்தங்களில் இருந்து விலக்கிவைக்க முடிவு செய்தது. இப்போது, இந்தியா அதன் விளைவுகளை சொந்தமாக எதிர்கொள்கிறது. 


பாகிஸ்தானில்,  அரசாங்கம் 2022-ஆம் ஆண்டில் கலைக்கப்பட்டது. இது கடந்த காலங்களில் நடந்ததைப் போலவே இராணுவத்தால் திட்டமிடப்பட்டதாக பலர் நம்புகிறார்கள். 




இந்தியாவின் பதில்கள்


இந்தியா அதன் தவறான நடவடிக்கைகள் மற்றும் தவறான தீர்ப்புகள் காரணமாக சில பின்னடைவுகளை சந்தித்துள்ளது. மற்ற சமயங்களில், சில நிகழ்வுகள் இந்தியாவின் கட்டுப்பாட்டை மீறின. இந்த முன்னேற்றங்களுக்கு இந்தியா எவ்வாறு பதிலளித்தது என்பது முக்கிய பிரச்சினை. 


இந்தியா சில சாதகமான நகர்வுகளை செய்துள்ளது. இலங்கைக்கு மிகவும் தேவைப்பட்டபோது அது நிதி உதவிகளை வழங்கியது. மாலத்தீவின் புதிய அரசாங்கத்திற்கு இந்தியா தனது நட்பையும் நீட்டித்தது.  ஆப்கானிஸ்தானில், இந்தியா தனது புவிசார் அரசியல் நலன்களைப் பாதுகாக்க தலிபான்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த விருப்பம் தெரிவித்தது. கூடுதலாக, இந்தியா மீது நேபாளத்திற்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் முயற்சி பின்வாங்கிய பிறகும், நேபாளத்துடன் இந்தியா தனது நட்பைப் புதுப்பித்தது. 


இருப்பினும், மியான்மர் மற்றும் வங்கதேசம் ஆகியவை இந்தியாவின் நலன்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதால், இந்தியாவுக்கு கடுமையான சவால்களை முன்வைக்கின்றன. மியான்மர் உள்நாட்டுப் போரின் விளிம்பில் உள்ளது. அதே நேரத்தில் வங்கதேசம்  தனது ஜனநாயகத்தை மீட்டெடுக்க போராடி வருகிறது. இந்த சூழ்நிலைகளில், ஜனநாயக வெளியைத் திறந்து வைக்க முயற்சிக்கும் சக்திகளை ஆதரிப்பதே இந்தியாவின் சிறந்த உத்தி. 


மியான்மரில், இராணுவம் மற்றும் ஜனநாயகத்திற்கான தேசிய லீக் ஆகியவற்றைத் தாண்டி,  இனக்குழுக்கள் இப்போது சமன்பாட்டின் ஒரு பகுதியாக மாறி வருவதால் இந்தியாவுக்கு வேறுபட்ட அணுகுமுறை தேவைப்படுகிறது. வங்கதேசத்தில், இந்தியா அதன் அரசியல் கட்சிகளுடன் ஒரு புதிய புரிதலை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். அவற்றில் சில இந்தியாவுக்கு சாதகமாக இல்லை. மேலும், வெளிப்புற இந்திய எதிர்ப்பு சக்திகள் நிலைமையை சுரண்டுவதைத் தடுக்க வேண்டும். 


இந்த சவால்களுக்கு மத்தியில், இந்தியாவின் அண்டை நாடுகளுக்கான வளர்ச்சி ஆதரவின் முக்கியத்துவம் பெரும்பாலும் குறைத்து மதிப்பிடப்படுகிறது.  

இந்த ஆதரவு அண்டை நாடுகளுடனும் அவற்றின் மக்களுடனும் நெருக்கமான உறவுகளைக் கட்டியெழுப்புவதற்கான அடித்தளமாக உள்ளது. 


கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக இந்திய திட்டங்களைத் தாக்க தாலிபான்கள் கூட தயங்கினர். ஏனெனில்,  இந்த திட்டங்கள் ஆப்கான் மக்களுக்கு பயனளித்தன. 


அண்டை நாடுகளுடன் நீடித்த ஈடுபாடு இந்தியாவுக்கு தேவை என்பதை இந்த அம்சங்கள் அனைத்தும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஜனநாயக முறையில், இந்த செயல்முறையை மாற்றுவது கடினம் என்பதை மற்ற நாடுகள் உணர்ந்து வருகிறது. 


டி.எஸ். திருமூர்த்தி ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கான இந்தியாவின் நிரந்தர பிரதிநிதி மற்றும் முன்பு வங்கதேசம், இலங்கை, மியான்மர் மற்றும் மாலத்தீவு ஆகிய நாடுகளுக்கான பிரிவின் தலைவராகவும் இருந்தார்.



Original article:

Share: