ஜனாதிபதியின் குறிப்பு ஒரு மறுஆய்வு மனுவை ஒத்திருக்கிறது - காளீஸ்வரம் ராஜ்

 பரிந்துரையில் உள்ள கேள்விகளை பார்த்தால், அவற்றுள் பலவற்றிற்கு தமிழ்நாடு ஆளுநர் தீர்ப்பிலோ அல்லது முந்தைய உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்புகளிலோ பதில் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.


தமிழக சட்டசபையில் நிறைவேற்றப்பட்ட சட்ட மசோதாக்களுக்கு ஆளுநரின் ஒப்புதல் நிலுவையில் இருப்பது தொடர்பான வழக்கில், உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புக்குப் பிறகு, இந்த வாரம் உச்சநீதிமன்றத்தில் 14 கேள்விகளை பட்டியலிட்ட குடியரசுத் தலைவர் பரீசிலனையிலிருந்து பல சிக்கல்கள் எழுகின்றன. உச்சநீதிமன்றமும் ஒரு அரசியல் அதிகார மையம் என்று மக்கள் அடிக்கடி கூறுகிறார்கள். ஆளுநரிடம் நிலுவையில் இருந்த 10 தமிழ்நாடு மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கும் யோசனையை உருவாக்கிய பார்திவாலா-மகாதேவன் நீதிமன்ற அமர்வின் தீர்ப்பின் கடுமையான விளைவுகள் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றன. இதற்கான தீர்ப்பு வெளியான சில மணி நேரங்களிலேயே, நீண்ட காலமாக ஆளிநர் ஒப்புதலின் அரசியலமைப்பு நடைமுறையால் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அனைத்து சட்டங்களையும் தமிழ்நாடு அறிவித்தது. ஆளுநர் மற்றும் குடியரசுத் தலைவர் (ஒரு மசோதாவை ஆளுநரால் குடியரசுத் தலைவருக்குப் பரிந்துரைத்தால்) ஒப்புதலுக்கு நீதிமன்றத்தால் காலக்கெடு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இது உச்ச நீதிமன்றத்தின் வெளிப்படையான செயற்பாட்டாளர் தோரணையின் விளைவாகும்.


இந்த நிகழ்வில் குடியரசுத் தலைவரின், பரீசிலனையிலிருந்து எழும் ஒரு அடிப்படைப் பிரச்சினை, உச்ச நீதிமன்றத்தால் ஏற்கனவே தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட வழக்குகளை குடியரசுத் தலைவரின் பரிந்துரை மூலம் மீண்டும் நீதிமன்றத்தின் முன் முன்வைக்க முடியுமா என்பதுதான். இந்த பரிந்துரையில் உள்ள கேள்விகளை ஆய்வு செய்தால், அவற்றில் கணிசமான எண்ணிக்கையில் தமிழக ஆளுநர் தீர்ப்பிலோ அல்லது உச்ச நீதிமன்றத்தின் முந்தைய தீர்ப்புகளிலோ பதில் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.


உதாரணமாக, அமைச்சரவை வழங்கிய உதவி மற்றும் ஆலோசனையை ஆளுநர் பின்பற்ற வேண்டுமா என்பது பற்றிய கேள்வி இருந்தது. 1974-ம் ஆண்டு ஷம்ஷேர் சிங் வழக்கில் (Shamsher Singh case) அரசியலமைப்பு அமர்வு இந்தக் கேள்விக்கு பதிலளித்தது. ஆம், ஆளுநர் அதைப் பின்பற்ற வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளார் என்று அவர்கள் கூறினர். அரசியல் சட்டத்தில் வழங்கப்பட்டுள்ள இந்த பொது விதிக்கு விதிவிலக்குகள் தமிழ்நாடு ஆளுநர் தீர்ப்பிலும், நபம் ரெபியா (2016) போன்ற சில முந்தைய அறிவிப்புகளிலும் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. மத்தியப் பிரதேச சிறப்புக் காவல் அமைப்பில் (2004), அமைச்சரவையில் உள்ள அமைச்சர்கள்மீது வழக்குத் தொடர அனுமதிப்பது குறித்த கேள்வியை முடிவெடுப்பதில் ஆளுநருக்கு விருப்புரிமை உள்ளது என்று நீதிமன்றம் கூறியது. ஏனெனில், அது அரசியலமைப்பு ரீதியாக அனுமதிக்கப்பட்ட விதிவிலக்கை உள்ளடக்கியது.


சமீபத்திய தமிழ்நாடு ஆளுநர் தீர்ப்பு, ஆளுநரின் விருப்புரிமையை நீதிமன்றங்களால் மறுபரிசீலனை செய்ய முடியுமா என்பதைப் பற்றி விவாதித்தது. இந்த விவாதம் ராமேஷ்வர் பிரசாத் (2006) போன்ற முந்தைய வழக்குகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்தத் தீர்ப்பு ஆளுநர் மற்றும் குடியரசுத் தலைவரால் எடுக்கப்பட்ட முடிவுகளுக்கு ஒரு காலக்கெடுவை நிர்ணயித்தது. வழக்குகளைத் தீர்ப்பதற்கான தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி நீதிமன்றம் இதைச் செய்தது. சர்க்காரியா ஆணையம் (1988) போன்ற அரசு அமைப்புகளின் பரிந்துரைகளையும் நீதிமன்றம் பின்பற்றியது.


அமெரிக்கா போன்ற பிற நாடுகள் இந்தப் பிரச்சினையை எவ்வாறு கையாளுகின்றன என்பதை நீதிமன்றம் கவனித்தது. பேரறிவாளன் (2022) மற்றும் கெய்ஷாம் மேகச்சந்திர சிங் (2020) போன்ற முந்தைய வழக்குகளையும் இது குறிப்பிட்டது. நீதிமன்றங்கள் தங்கள் உத்தரவுகள் மூலம் குடியரசுத் தலைவர் அல்லது ஆளுநரின் அதிகாரங்களை மாற்ற முடியுமா என்பது மற்றொரு கேள்வியாகும். தமிழ்நாடு ஆளுநர் தீர்ப்பு இதைச் சொல்லவில்லை. அதற்கு பதிலாக, அந்த வழக்கின் குறிப்பிட்ட உண்மைகளின் அடிப்படையில் "கருதப்படும் ஒப்புதல்" (deemed assent) என்ற கருத்தை அது அறிமுகப்படுத்தியது.


அரசியலமைப்பின் 142வது பிரிவைப் பயன்படுத்தி இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டது. அதாவது, இது எதிர்கால வழக்குகளுக்கான பொதுவான விதி அல்ல. அந்த குறிப்பிட்ட வழக்கில் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினருக்கு முழுமையான நீதியை உறுதி செய்வதற்காக இது உருவாக்கப்பட்டது. குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் இல்லாமல் ஒரு சட்டத்தை இயற்ற முடியுமா என்பது போன்ற பல கேள்விகள், இந்த தீர்ப்பை தவறாகப் புரிந்துகொள்வதிலிருந்து வருகின்றன. இந்த பரிந்துரை அடிப்படையில் தீர்ப்பை மறுஆய்வு செய்யக் கோருகிறது. இது ஒரு பரிந்துரையாக நிர்பந்திக்கப்பட்ட ஒரு மறுஆய்வு மனு ஆகும்.


ஏற்கனவே தீர்ப்பாயத்தில் முடிவெடுக்கப்பட்ட விவகாரங்களை மறு முடிவு செய்ய உச்சநீதிமன்றத்தை கோர முடியாது என்ற கொள்கையை, காவிரி நதிநீர்ப் பிரச்னை தீர்ப்பாயம் (1991) வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் வகுத்துள்ளது. அந்த வழக்கில், எந்தவொரு முடிவையும் மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு உச்சநீதிமன்றத்திடம் கோருவதற்கு குடியரசுத் தலைவரின் பிரிவு 143-ஐப் பயன்படுத்தலாம் என்று வழக்கறிஞர் ஃபாலி எஸ் நாரிமன் வாதிட்டார். இதற்கு, நீதிமன்றம் இந்த யோசனையுடன் உடன்படவில்லை. ஒரு கேள்வி நீதிமன்றத்தால் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டவுடன், அது "சட்டம் அல்லது உண்மை பற்றிய கேள்வியாக இல்லை" என்று கூறுவதற்காக, பிரிவு 143-ஐ நீதிமன்றம் கவனமாக பகுப்பாய்வு செய்தது. நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டதாவது, "இந்த நீதிமன்றம் ஒரு சட்டப் பிரச்சினையில் அதன் அதிகாரப்பூர்வ கருத்தை வெளியிடும்போது, ​​அந்த கேள்வி குறித்து எந்த சந்தேகமும் இல்லை." எனவே, அதை மீண்டும் பார்க்க நீதிமன்றத்தைக் கேட்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று குறிப்பிட்டிருந்தது.


அரசியலமைப்புப் பிரிவு 143-ன் கீழ் ஆலோசனை அதிகார வரம்பு (advisory jurisdiction) இங்கிலாந்து சட்டத்திலிருந்து வருகிறது. கனடா மற்றும் இந்தியா போன்ற காமன்வெல்த் நாடுகள் முக்கியமான சட்டப் பிரச்சினைகளில் அரசாங்கத்திற்கு ஆலோசனை வழங்கும் அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்களின் நடைமுறையை ஏற்றுக்கொண்டன. அதிகாரப் பிரிப்பு மற்றும் நீதித்துறையின் சுதந்திரத்தில் இது தலையிடக்கூடும் என்று கவலைப்பட்டதால் அமெரிக்கா இந்த நடைமுறையை நிராகரித்தது.


இந்தியாவில், நீதிமன்றம் ஒரு பரிந்துரையைப் பெறும்போது, ​​அது ஒரு கருத்தை அளிக்கிறது. நீதிமன்றம் பரிந்துரைக்கு பதிலளிக்கலாம் அல்லது பதிலளிக்க மறுக்கலாம். இந்தக் கருத்து ஒரு தீர்ப்பு அல்லது ஆணை அல்ல. இது அரசாங்கத்தையோ அல்லது நாட்டில் உள்ள பிற நீதிமன்றங்களையோ சட்டப்பூர்வமாகக் கட்டுப்படுத்தாது.


இதன் காரணமாக, தமிழ்நாடு ஆளுநர் வழக்கில் அமைக்கப்பட்ட சட்டக் கோட்பாடுகள் மிகவும் வலுவானவை. இந்தியா ஒரு குடியரசாக மாறியதிலிருந்து முக்கியமாக சுமார் பன்னிரண்டு குடியரசுத் தலைவர் பரிந்துரைகள், நீதிமன்றத்தால் ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்ட சட்டத்தை மாற்றவோ அல்லது குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தவோ கூடாது என்பதைக் காட்டுகின்றன.


தமிழ்நாடு ஆளுநரின் வழக்கு, தெளிவாக பதிலளிக்காத சில கேள்விகள் உட்பட பரிந்துரையில் உள்ளன. அரசியலமைப்புச் சட்டம் குறித்த முக்கியமான சட்டக் கேள்விகளை உள்ளடக்கியதாக இருந்தால், பிரிவு 145(3)-ன் கீழ் ஐந்து அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நீதிபதிகளைக் கொண்ட அரசியலமைப்பு அமர்வின் முன் ஒரு வழக்கு வைக்கப்பட வேண்டுமா என்பது ஒரு கேள்வி. இது ஒரு நல்ல கேள்வி. ஆனால், இதற்கான பதில் ஏற்கனவே பிரிவு 145(3)-ல் தெளிவாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. எனவே, இந்தக் கேள்வியை மீண்டும் கேட்க வேண்டிய அவசியமில்லை.


தமிழ்நாடு ஆளுநர் வழக்கில், நடைமுறைச் சட்டத்தைத் தவிர, அரசியலமைப்பின் விளக்கம் தேவைப்படும் சிக்கல்கள் இருப்பதாக கட்சிகளோ அல்லது நீதிமன்றமோ கூறவில்லை. மேலும், பிரிவு 145(3)-ன் கீழ் ஒரு வழக்கு வருகிறதா என்பதை ஒவ்வொரு வழக்குக்கும் தனித்தனியாக முடிவு செய்ய வேண்டும். எல்லா வழக்குகளுக்கும் நாம் ஒரு பொது விதியை உருவாக்க முடியாது.


கேரளா தனது மனுவை வாபஸ் பெற முயன்றபோது, ​​ஆளுநர் தனது மசோதாக்கள் மீது முன்கூட்டியே முடிவு செய்ய வேண்டும் என்று அது விரும்பியது. தமிழ்நாடு ஆளுநர் தீர்ப்பு ஏற்கனவே இந்தப் பிரச்சினைகளை உள்ளடக்கியதாக கேரளா கூறியது. ஆனால் எதிர்பாராத விதமாக, கேரளாவின் வாபஸ் பெறுவதை ஒன்றிய அரசு எதிர்த்தது. இதன் காரணமாக, வழக்கு ஒத்திவைக்கப்பட்டது.


பின்னர், ஒன்றியம் ஒரு பரிந்துரைக்கான உத்தரவை பிறப்பித்தது. இந்த உத்தரவு கேரளாவின் கோரிக்கைக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படலாம். பொதுவாக, உச்சநீதிமன்றம் விளக்குவது போல் ஒரு தரப்பினர் சட்டத்தின் பலனைப் பெற வேண்டும். குறைந்தபட்சம், நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் அவர்கள் மனுக்களை வாபஸ் பெற அனுமதிக்கப்பட வேண்டும்.


காளீஸ்வரம் ராஜ் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கறிஞர்.



Original article:
Share:

இந்தியா - துருக்கி உறவுகளில் ஒரு யதார்த்தமான திருப்பம்

 அங்காரா (துருக்கி) புது டெல்லியுடன் (இந்தியா) வலுவான உறவைக் கொண்டிருப்பதன் மதிப்பை உணர்ந்து இஸ்லாமாபாத்துடனான அதன் உறவுகளை மறுசீரமைக்க வேண்டும்.


ஆபரேஷன் சிந்தூர் (Operation Sindoor) பாகிஸ்தானுக்கும், துருக்கிக்கும் இடையிலான தொடர்பை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பாகிஸ்தானின் 80% ஆயுதங்கள் சீனாவிலிருந்து வந்தாலும், அங்காராவானது (துருக்கி) இஸ்லாமாபாத்தின் (பாகிஸ்தான்) முக்கியமாக இராஜதந்திர ரீதியில் நட்புநாடாக இருந்து வருகிறது. இது இந்தியாவுக்குள் ஏவப்பட்ட பல ஆளில்லா விமானங்களானது துருக்கிய நாடுகளின் தயாரிப்பு என்பது கண்டறியப்பட்டது. இந்தியா விரைவாக பதிலளித்தது. துருக்கிய பொருட்கள், சேவைகள் மற்றும் சுற்றுலா ஆகியவை குறிவைக்கப்பட்டன. இந்திய பயண தளங்கள் மற்றும் சேவை வழங்குநர்கள் துருக்கி தொடர்பான தங்கள் சேவைகளை வழங்குவதை நிறுத்தினர். வியாழக்கிழமை, விமானப் போக்குவரத்து அமைச்சகம் செலிபி ஏவியேஷனுக்கான (Celebi Aviation) பாதுகாப்பு அனுமதியை ரத்து செய்தது. இது இந்தியாவில் உள்ள ஒன்பது விமான நிலையங்களில் தரைவழி சேவைகளை வழங்கும் ஒரு துருக்கிய நிறுவனமாகும். மேலும், ஜாமியா மில்லியா இஸ்லாமியா, மௌலானா ஆசாத் தேசிய உருது பல்கலைக்கழகம் மற்றும் ஜேஎன்யூ ஆகியவை துருக்கிய கல்வி நிறுவனங்களுடனான தங்கள் கல்வி ஒப்பந்தங்களை ரத்து செய்தன.


இந்த நடவடிக்கைகள், பஹல்காம் தாக்குதலுக்குப் பின்னர், இந்தியாவிற்கு எதிரான பயங்கரவாதத்தை, ஒரு இராஜதந்திர ஆயுதமாக பாகிஸ்தான் பயன்படுத்துவதை ஆதரிக்கும் அனைத்து தலைவர்களுக்கும் விரோதமாக இருக்கும் தற்போதைய ஒரு பொதுவான மனநிலையை இது பிரதிபலிக்கிறது. ஆனால், துருக்கி அதன் அரசாங்கத்தைவிட அதிகம் என்பதை நினைவில் கொள்வது அவசியம். அதிபர் ரெசெப் தையிப் எர்டோகனின் (Recep Tayyip Erdogan) கீழ், துருக்கிய அரசாங்கம் மேலும் இஸ்லாமியவாதமாகவும் பாகிஸ்தானுடன் நெருக்கமாகவும் மாறியுள்ளது. இருப்பினும், துருக்கியின் மக்களும் சிவில் சமூகமும் அவற்றின் சொந்த மதிப்புகளைக் கொண்டுள்ளன. இந்தியாவைப் போலவே, துருக்கியும் அதன் நீண்ட கலாச்சார வரலாற்றால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவின் துருக்கியின் கொள்கையானது, இந்தியா-துருக்கி உறவுகளில் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகளை வரலாற்றுரீதியாக ஒப்புக்கொண்டு அதற்கேற்ப அதன் அணுகுமுறையை நுணுக்கமாக மாற்றியுள்ளது. இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான இருதரப்பு வர்த்தகம், 2023-24ஆம் ஆண்டில் $10.4 பில்லியன் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவிற்கும் இரு நாடுகளுக்கும் ஆதரவாக வர்த்தகம், பொருளாதாரம் மற்றும் கலாச்சார உறவைக் கட்டியெழுப்புவதில் பணியாற்றியுள்ளன. இது அவர்களின் உயர்மட்ட தலைவர்களின் பல வருகைகள் மற்றும் தொடர்புகளால் நிறுத்தப்பட்டது.


அங்காரா-இஸ்லாமாபாத் உறவு, ஒரு நவீன அரசை உருவாக்குவதற்கான ஒரு மாதிரியைத் தேடும் பாகிஸ்தானின் தேடலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பாகிஸ்தானின் இராணுவ சர்வாதிகாரிகள் துருக்கியை ஒரு உதாரணமாகக் கொண்டுள்ளனர். துருக்கியில், பொது விவகாரங்களில் இராணுவம் வலுவான பங்கைக் கொண்டுள்ளது. அதாவது, ஒட்டோமான் பேரரசின் வீழ்ச்சி மற்றும் உலகப் போர்களுக்குப் பிறகு துருக்கி ஒரு நவீன நாடாக மாறியதிலிருந்து அது ஒரு தேர்தல் ஜனநாயகமாக இருந்தபோதிலும், பொது விவகாரங்களில் ஆயுதப்படைகளுக்கு ஒரு முக்கிய பங்கை அனுமதித்தது. நவீன துருக்கியின் நிறுவனர் முஸ்தபா கெமால் அட்டாடர்க், குடியரசின் மதச்சார்பற்ற மதிப்புகளின் பாதுகாவலராக இராணுவத்தை உணர்ந்தார். ஆனால், ஒரு மக்கள்வாதி மற்றும் இஸ்லாமியவாதியான எர்டோகனின் கீழ் இது மாறியது. முதலாம் உலகப் போருக்கு முன்பு மேற்கு ஆசியாவில் ஒட்டோமான் பேரரசு இருந்தது போல, இஸ்லாமிய உலகில் துருக்கி ஒரு வலுவான தலைவராக மாற வேண்டும் என்று எர்டோகன் விரும்புகிறார். துருக்கி பிராந்தியத்தில் செல்வாக்கிற்காக சவுதி அரேபியா மற்றும் ஈரானுடன் போட்டியிடுகிறது. தனது இலக்குகளை அடைய, எர்டோகன் குறைவான ஆற்றலிலும், துருக்கிய ஆயுதங்களை வாங்கும் ஒரு முக்கிய நாடான பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகளிலும் பெருமளவில் முதலீடு செய்துள்ளார். மறுபுறம், இந்தியா துருக்கியின் போட்டியாளர்களான கிரீஸ் மற்றும் ஆர்மீனியாவை ஆதரிக்கிறது. அங்காராவுக்கு எதிரான அவர்களின் கூற்றுக்களை இந்தியா ஆதரிக்கிறது.


இருப்பினும், சமீப ஆண்டுகளில், இந்தியாவும் துருக்கியும் தங்கள் உறவில் பாகிஸ்தானால் ஏற்பட்ட சிக்கலை சரிசெய்ய முயற்சித்தன. மாறிவரும் உலகில் வளர்ந்து வரும் சக்திகளாக தங்கள் இலக்குகளை மதிக்கும் வலுவான உறவுகளை உருவாக்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். இந்தியாவுடன் நெருக்கமான பொருளாதார உறவின் நன்மைகளை துருக்கி பார்க்க வேண்டும். இதன் காரணமாக பாகிஸ்தானை அது எவ்வாறு கையாள்கிறது என்பதையும் சரிசெய்ய வேண்டும்.


சவுதி அரேபியா, ஐக்கிய அரபு அமீரகம் போன்ற அரபு நாடுகளுடன் இந்தியா இதை வெற்றிகரமாகச் செய்துள்ளது. இந்த நாடுகள் பாகிஸ்தானின் நலன்களை மட்டுமே ஆதரித்து வந்தன. ஜம்மு-காஷ்மீர் மீதான அதன் பிராந்திய உரிமைகோரல்களை நிறுத்துமாறு பாகிஸ்தானிற்கு துருக்கி அறிவுறுத்த முடியும். இந்த பிராந்தியத்தில் அதன் இராஜதந்திர இலக்குகளை மேம்படுத்தவும், ஒரு கடுமையான நாடாகக் கருதப்படுவதை நிறுத்தவும் பயங்கரவாத குழுக்களை ஆதரிப்பதையும் அது நிறுத்த வேண்டும்.


அதே நேரத்தில், பாகிஸ்தானின் பார்வையில் இருந்து காஷ்மீரைப் பார்ப்பதை துருக்கி நிறுத்த வேண்டும். காஷ்மீர் ஒரு முஸ்லிம் பெரும்பான்மைப் பகுதி, ஆனால் அது இந்தியாவின் ஒரு முக்கியப் பகுதி என்பதை அது அங்கீகரிக்க வேண்டும்.


Original article:
Share:

இந்தியாவின் வேலையின்மை விகிதம் என்றால் என்ன? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 தற்போதைய செய்தி: இந்தியாவின் வேலையின்மை விகிதம் ஏப்ரல் மாதத்தில் 15 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு 5.1 சதவீதமாக இருந்தது. ஆண்களுக்கான விகிதம் 5.2 சதவீதமாகவும், பெண்களுக்கான விகிதம் 5.0 சதவீதமாகவும் இருந்தது. புள்ளிவிவரங்கள் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகத்தின் கீழ் உள்ள தேசிய புள்ளிவிவர அலுவலகம் (National Statistics Office (NSO)) வியாழக்கிழமை வெளியிட்ட காலமுறை தொழிலாளர்வள கணக்கெடுப்பின் (Periodic Labour Force Survey (PLFS)) முதல் மாதாந்திர அறிக்கை இதைக் காட்டுகிறது.


முக்கிய அம்சங்கள் :


• நகர்ப்புற பகுதிகளில், வேலையின்மை விகிதம் 6.5 சதவீதமாக இருந்தது. அதேநேரத்தில் கிராமப்புற பகுதிகளில், 15 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்டவர்களின் வேலையின்மை விகிதம் 4.5 சதவீதமாக பதிவாகியுள்ளது. நகர்ப்புற பகுதிகளில் ஆண்களுக்கான 5.8 சதவீதத்தைவிட பெண்களுக்கான வேலையின்மை விகிதம் 8.7 சதவீதமாக அதிகமாக இருந்தது. ஆனால், கிராமப்புற பகுதிகளில், ஏப்ரல் மாதத்தில் பெண்களுக்கான வேலையின்மை விகிதம் ஆண்களுக்கான 4.9 சதவீதத்தைவிட 3.9 சதவீதமாக குறைவாக இருந்தது. நகர்ப்புற பகுதிகளில் வேலை உருவாக்க அழுத்தங்களைக் குறிக்கும் வகையில் கிராம-நகர வேறுபாடு உள்ளது என நிபுணர்கள் தெரிவித்தனர்.


• மாதாந்திர மதிப்பீடுகள் தற்போதைய வார நிலை (current weekly status (CWS)) அணுகுமுறையின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளன. இது கணக்கெடுப்பு தேதிக்கு முந்தைய கடந்த ஏழு நாட்களின் குறிப்பு காலத்தின் அடிப்படையில் கணக்கெடுக்கப்பட்ட நபர்களின் செயல்பாட்டு நிலையை அளவிடுகிறது.


• 15-29 வயதுடைய இளைஞர்களுக்கான வேலையின்மை விகிதம் ஏப்ரல் மாதத்தில் 13.8 சதவீதமாக இருந்தது. நகர்ப்புறங்களில் 17.2 சதவீதமாகவும் கிராமப்புறங்களில் 12.3 சதவீதமாகவும் உள்ளது. ஒட்டுமொத்தமாக, இளம்வயதினரில் பெண்களுக்கான வேலையின்மை விகிதம் ஆண்களின் 13.6 சதவீதத்தை விட 14.4 சதவீதம் அதிகமாக உள்ளது. நகர்ப்புறங்களிலும், இளைஞர்களின் வேலையின்மை விகிதம் 15.0 சதவீதமாக உள்ள ஆண்களை விட பெண்களுக்கு 23.7 சதவீதம் அதிகமாக உள்ளது. இருப்பினும், கிராமப்புறங்களில், பெண்களுக்கான இளையோர் வேலையின்மை விகிதம் ஆண்களைவிட 13.0 சதவீதமாக 10.7 சதவீதம் குறைவாக உள்ளது. இதற்குக் காரணம் (அ) கிராமப்புறங்களைவிட நகர்ப்புறங்களில் கல்விக்கு அதிக பெண்கள் விருப்பம் மற்றும் (ஆ) கிராமப்புறங்களைவிட நகர்ப்புறங்களில் பெண்களுக்கு குறைந்த வேலைவாய்ப்பு இருக்கலாம் என்று இந்தியா மதிப்பீடுகள் மற்றும் ஆராய்ச்சியின் பொருளாதார நிபுணரும் இணை இயக்குநருமான பராஸ் ஜஸ்ராய் கூறினார்.



• நாட்டில் 15 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதினருக்கான தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் ஏப்ரல் மாதத்தில் 55.6 சதவீதமாக இருந்தது. நகர்ப்புறங்களில் 50.7 சதவீதமாகவும், கிராமப்புறங்களில் 58.0 சதவீதமாகவும் உள்ளது. பாலின வாரியான பிளவு (gender-wise split) பெண்களின் குறைந்த தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் ஆண்களுக்கு 77.7 சதவீதத்திலிருந்து 34.2 சதவீதமாக உள்ளது.


• 15 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதினருக்கான பெண்களின் LFPR கிராமப்புறங்களில் 38.2 சதவீதத்தைவிட நகர்ப்புறங்களில் 25.7 சதவீதம் குறைவாக உள்ளது. ஒப்பிடுகையில், ஆண்களின் தொழிலாளர்வள பங்கேற்பு விகிதம் (Labor Force Participation Rate (LPFR)) நகர்ப்புறங்களில் 75.3 சதவீதமாகவும், கிராமப்புறங்களில் 79.0 சதவீதமாகவும் இருந்தது.


உங்களுக்குத் தெரியுமா?


• தொழிலாளர்வள பங்கேற்பு விகிதம் (Labour force participation rate (LPFR)) என்பது பொருளாதார நடவடிக்கைகளுக்காக உழைப்பை வழங்குகின்ற அல்லது வழங்க முன்வருகின்ற மக்கள்தொகையின் பகுதியைக் குறிக்கிறது. இது பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் உற்பத்திக்காக செயல்படுகிறது. “வேலை செய்பவர்கள்” மற்றும் “வேலையில்லாதவர்கள்” இருவரும் இதில் அடங்குவர். தற்போதைய, வார நிலை அணுகுமுறையின் கீழ், தொழிலாளர் வளம் என்பது கணக்கெடுப்பு தேதிக்குமுன் ஒரு வாரத்தில் சராசரியாக வேலை செய்பவர்களாகவோ அல்லது வேலையில்லாதவர்களாகவோ உள்ள நபர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறிக்கிறது.


• தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதம் (Worker Population Ratio (WPR)), வேலைவாய்ப்பு விகிதத்தைக் குறிக்கிறது. இது ஏப்ரல் மாதத்தில் 15 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு 52.8 சதவீதமாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. 15 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்டவர்களுக்கான தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதம் நகர்ப்புற பகுதிகளில் 47.4 சதவீதமாகவும், கிராமப்புற பகுதிகளில் 55.4 சதவீதமாகவும் இருந்தது.


•  தற்போதைய, வார நிலையின் கீழ், தொழிலாளர் மக்கள்தொகை விகிதம் என்பது கணக்கெடுப்பு தேதிக்கு முந்தைய நாட்களில் ஏதேனும் ஒரு நாளில் குறைந்தது ஒரு மணி நேரமாவது வேலை செய்த நபர்களின் எண்ணிக்கையைக் குறிக்கிறது.


•  புதுப்பிக்கப்பட்ட காலமுறை தொழிலாளர் வள கணக்கெடுப்பின் (Periodic Labour Force Survey (PLFS)) கீழ், ஏப்ரல் மாத மாதாந்திர அறிக்கைக்காக 3.80 லட்சம் நபர்கள் மற்றும் 89,434 குடும்பங்கள் கணக்கெடுக்கப்பட்டன. PLFS-ன் மாதிரி வடிவமைப்பு ஜனவரி 2025 முதல் புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் கீழ் கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற பகுதிகள் இரண்டிற்கும் மாதாந்திர சுழற்சி குழு திட்டம் உள்ளது. இதில் ஒவ்வொரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட குடும்பமும் தொடர்ந்து நான்கு மாதங்களில் நான்கு முறை பார்வையிடப்படுகிறது. முதல் மாதத்தில் ஒரு முறை விரிவான தகவல்களைச் சேகரித்து, பின்னர் அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்கு அதே வீட்டிற்கு மீண்டும் ஒருமுறை சென்று தகவல்களைப் புதுப்பிக்க வேண்டும்.


•  வேலையின்மை விகிதம் (Unemployment rate) என்பது தொழிலாளர் வளத்தில் உள்ள நபர்களில் வேலையில்லாத நபர்களின் சதவீதமாக வரையறுக்கப்படுகிறது. நகர்ப்புற வேலையின்மை PLFS தற்போதைய வார நிலை அணுகுமுறையின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது.  இதன்கீழ் ஒரு நபர் வாரத்தில் எந்த நாளிலும் ஒரு மணி நேரம்கூட வேலை செய்யவில்லை. ஆனால், அந்த காலத்தில் எந்த நாளிலும் குறைந்தது ஒரு மணி நேரமாவது வேலை தேடினார் அல்லது வேலைக்கு கிடைக்கக்கூடியவராக இருந்தார் எனில் அவர் வேலையில்லாதவராக கருதப்படுகிறார்.


• தொழிலாளர் வளம் (Labour force) என்பது கணக்கெடுப்பு தேதிக்கு முந்தைய வாரத்தில் சராசரியாக வேலை செய்பவர்களாகவோ அல்லது வேலையில்லாதவர்களாகவோ உள்ள நபர்களின் எண்ணிக்கையாகும்.


Original article:
Share:

சாதிவாரி மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பைத் தொடர்ந்து வரும் தொகுதி மறுவரையறை, தேர்தல் பங்கேற்பு வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்திடக் கூடாது. -நிவேதிதா கே

 இதைத் தடுக்க, சட்டமியற்றுபவர்கள் நிறுவன விதிகளை வலுப்படுத்த வேண்டும் மற்றும் தொகுதி மறுவரையறை ஆணையம் பயன்படுத்தும் விருப்ப அதிகாரத்தை குறைக்க வேண்டும்.


கடந்த மாதம், பிரதமர் தலைமையிலான அரசியல் விவகாரங்களுக்கான அமைச்சரவைக் குழு, கடந்த மாதம், பிரதமர் தலைமையிலான அரசியல் விவகாரங்களுக்கான அமைச்சரவைக் குழு, அடுத்த தேசிய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில் சாதிகள் பற்றிய தகவல்கள் சேர்க்கப்படும் என்று அறிவித்தது. அதன் பிறகு, பெரும்பாலான விவாதங்கள், இது சாதி அடிப்படையிலான அரசியலை எவ்வாறு அதிகரிக்கலாம் மற்றும் இடஒதுக்கீட்டுக் கொள்கைகளை எவ்வாறு மாற்றலாம் என்பதில் கவனம் செலுத்தியுள்ளன. இருப்பினும், அதிகம் விவாதிக்கப்படாத மற்றொரு முக்கியமான விவகாரம் என்னவென்றால், சாதி கணக்கெடுப்பு அரசியல் எல்லைகளை மறுவரையறை செய்வதை எவ்வாறு பாதிக்கும் என்பதுதான்.

சுதந்திரத்திற்கு முன்பே இந்தியாவின் தொகுதி மறுவரையறைப் பணிகளுக்கு அதன் மக்கள்தொகையின் சாதி விவரம் பொருத்தமானதாக இருந்தது. 1935-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசுச் சட்டத்தின் கீழ், “தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு” (இப்போது பட்டியலிடப்பட்ட சாதிகள் என்று அழைக்கப்படுகிறது) தனி வாக்காளர் தொகுதிகள் வழங்கப்பட்டன. இந்த விதியை செயல்படுத்த, ஹட்டனின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு அறிக்கை, 1931 மற்றும் இந்திய வாக்குரிமைக் குழுவின் அறிக்கை, 1932 ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினரின் பட்டியல் அடையாளம் காணப்பட்டது. இந்தியா அதன் அரசியலமைப்பை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு, தனி வாக்களிக்கும் பகுதிகள் நீக்கப்பட்டன, அதற்குப் பதிலாக, மக்களவை மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களில் பட்டியல் சாதிகள் மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினர் ஆகியோருக்கு அவர்களின் மக்கள்தொகை அளவின் அடிப்படையில் இடங்கள் ஒதுக்கப்பட்டன.


இந்த அரசியலமைப்பு ஆணையை நிறைவேற்ற, சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து ஒவ்வொரு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பிலும் பட்டியல் சாதி மற்றும் பட்டியல் பழங்குடியினர் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்த புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில், ஒவ்வொரு தொகுதி மறுவரையறைப் பயிற்சியிலும் ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களின் எண்ணிக்கை திருத்தப்பட்டுள்ளது. 1953-ஆம் ஆண்டில், 1952 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில் 62 இடங்கள் பட்டியல் சாதிகளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டன. இது 1961 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் 1963-ல் 75 ஆகவும், 1972 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில் 1974-ல் 77 ஆகவும் அதிகரிக்கப்பட்டது.


இதற்கு நேர்மாறாக, தேசிய மற்றும் மாநில அளவில் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினரின் மொத்த மக்கள் தொகை முறையாகக் கணக்கிடப்படவில்லை. சமூக ரீதியாகவும் கல்வி ரீதியாகவும் பின்தங்கிய வகுப்பினரை வரையறுத்து அவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கான பரிந்துரைகளை வழங்குவதற்கான அளவுகோல்களை அடையாளம் காண மட்டுமே தேசிய பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கான ஆணையங்கள் மண்டல் மற்றும் கலேல்கர் ஆணையங்கள் அமைக்கப்பட்டன.


புதிய சாதி கணக்கெடுப்பு மேலும் முன்னேறுவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இது பட்டியல் சாதி, பட்டியல் பழங்குடியினர் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர்கள் பற்றிய விரிவான தகவல்களை மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு நபரின் வயது, பாலினம், முகவரி மற்றும் சாதி பற்றிய விரிவான தகவல்களைச் சேகரிக்கும். இந்த விரிவான தரவு பட்டியல் சாதி, பட்டியல் பழங்குடியினர் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர்களுக்குள் உள்ள சிறிய குழுக்களை அடையாளம் காண உதவும். பின்னர், உறுதியான நடவடிக்கை கொள்கைகள் மிகவும் ஒதுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சென்றடைவதை உறுதி செய்ய இதைப் பயன்படுத்தலாம்.


இருப்பினும், வெவ்வேறு சாதிகள் எவ்வாறு வாக்களிக்கின்றன என்பதை பகுப்பாய்வு செய்யவும் இந்தத் தகவலைப் பயன்படுத்தலாம். சாதி வாக்களிப்பில் செல்வாக்கு செலுத்தும் ஒரு நாட்டில், வெவ்வேறு சாதிக் குழுக்கள் எங்கு வாழ்கின்றன என்பதை அறிந்துகொள்வது அவர்களின் அரசியல் விருப்பங்களை கணிக்க உதவும். தேர்தல் பத்திரங்கள் வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம், அத்தகைய தரவு தவறாகப் பயன்படுத்தப்படலாம் என்பதை அங்கீகரித்து, மக்களின் அரசியல் தனியுரிமையைப் பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தியது.


தொகுதி மறுவரையறை த்தின் குறிப்பிட்ட சூழலில், சாதிகளின் தேர்தல் அணிதிரட்டலை மாற்றக்கூடிய வகையில் தேர்தல் எல்லைகளை மறுவரையறை செய்ய சாதிக் கணக்கெடுப்புத் தரவுகளைப் பயன்படுத்தலாம். உதாரணமாக, மக்கள்தொகை தரவுகள் மதுரையில் உள்ள பிற்படுத்தப்பட்டோர் மத்திய மதுரையைச் சுற்றி குவிந்துள்ளதாகக் குறிப்பிடலாம். தொகுதி மறுவரையறை  ஆணையம் இந்த மக்கள்தொகையை பல தொகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம். இதன் மூலம் பிற்படுத்தப்பட்டோர் தங்கள் தேர்தல் வாக்குரிமையைப் பயன்படுத்தும்போது அணிதிரள்வதற்கான திறனை குறைக்கலாம். இதன் விளைவாக, எல்லைகளை நடுநிலையாக மறுவரையறை செய்வது போல் தோன்றுவது தேர்தல் அணி திரட்டலை ஏற்படுத்தக்கூடும். இது சமூகக் குழுக்கள் தங்கள் பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க அணிதிரட்ட முடியாத ஒரு நிகழ்வாகும்.


தொகுதி மறுவரையறையை நிர்வகிக்கும் சட்டம் அத்தகைய தாக்கங்களைத் தடுப்பதற்கான பாதுகாப்புகளை உள்ளடக்கவில்லை. தொகுதி மறுவரையறை ஆணையச் சட்டம், மொத்த மக்கள்தொகையைவிட ஒப்பீட்டளவில் பெரியதாக இருக்கும் தொகுதிகள், பட்டியல் சாதி, அல்லது பட்டியல் பழங்குடியினர்களுக்கு இடையேயான தொடர்பை அவர்களுக்காக ஒதுக்க வேண்டும் என்று கோருவதன் மூலம், சாதி மற்றும் வாக்களிக்கும் நடத்தைக்கு இடையிலான தொடர்பை ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு அங்கீகரிக்கிறது. இதனை தாண்டி, சாதி மற்றும் வாக்களிக்கும் நடத்தைக்கு இடையிலான தொடர்பு கணக்கிடப்படவில்லை. தொகுதி மறுவரையறைப் பயிற்சியை வழிநடத்த, மக்கள்தொகை, இயற்பியல் அம்சங்கள், நிர்வாக அலகுகளின் தற்போதைய எல்லைகள் மற்றும் தகவல் தொடர்பு வசதிகள் போன்ற "நடுநிலை" காரணிகளை சட்டம் பரிந்துரைக்கிறது. இருப்பினும், இந்த வழிகாட்டுதல்கள் இருந்தபோதிலும், தொகுதி மறுவரையறை ஆணையம் பரந்த விருப்புரிமையைத் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது. இது சமூகக் குழுக்கள் தேர்தலில் அணிதிரட்டும் திறனை மாற்றும் வழிகளில் எல்லைகளை வரைய அனுமதிக்கிறது.


உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி மற்றும் தேர்தல் ஆணையர்கள் போன்ற முக்கிய நபர்களை தொகுதி மறுவரையறை ஆணையம் உள்ளடக்கியிருப்பதால், தொகுதி எல்லைகளை நியாயமற்ற முறையில் மாற்றுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு என்று சிலர் வாதிடலாம். இருப்பினும், இது ஒரு விவகாரத்தை தவறவிடுகிறது. ஒரு நிறுவனத்தின் பலம் யார் பொறுப்பில் இருக்கிறார்கள் என்பது மட்டுமல்ல, அதிகாரம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை வழிநடத்தும் விதிகளும் ஆகும். தொகுதி மறுவரையறை  ஆணையத்தை அமைக்கும் சட்டம் ஒரு பலவீனமான அமைப்பை உருவாக்குகிறது. ஏனெனில், அது போதுமான வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாமல் ஆணையத்திற்கு அதிக அதிகாரத்தை அளிக்கிறது. இது மூன்று முக்கிய பலவீனங்களைக் கொண்டுள்ளது.


முதலாவதாக, பொதுமக்கள் வரைவு எல்லை மாற்றங்களை எதிர்க்க முடியும் என்றாலும், ஆணையம் இந்த ஆட்சேபனைகளை "பரிசீலனை" செய்ய வேண்டும். இது செயல்பாட்டில் ஒரு பலவீனமான படியாகும்.


இரண்டாவதாக, இறுதி தொகுதி மறுவரையறை உத்தரவை நாடாளுமன்றம் அங்கீகரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இந்த உத்தரவு நாடாளுமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டால் போதுமானது. தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் மற்றும் மாநிலத் தேர்தல் ஆணையர்கள் இருவரின் நியமனங்களிலும் நிர்வாகம் பெரும் செல்வாக்கைக் கொண்டிருப்பதால், நாடாளுமன்ற மேற்பார்வை இல்லாததால், தொகுதி மறுவரையறை முற்றிலும் நிர்வாகத்தால் இயக்கப்படும் செயல்முறையாக மாறுகிறது.


மூன்றாவதாக, தொகுதி மறுவரையறை  உத்தரவுகள் பெரும்பாலும் நீதித்துறை மறு ஆய்விலிருந்து (judicial review) தடுக்கப்படுகின்றன. Megharaj Kotari வழக்கில், தேர்தல் செயல்முறைகளை தாமதப்படுத்துவதில் இருந்து சட்டரீதியான சவால்களைத் தடுக்க, தொகுதி மறுவரையறை உத்தரவுகளை நீதிமன்றங்கள் நீதித்துறை ரீதியாக மறு ஆய்வு செய்வதிலிருந்து தடைசெய்யப்பட்டுள்ளன என்று அரசியலமைப்பு அமர்வு தீர்ப்பளித்தது. கிஷோர்சந்திரா வழக்கில், உச்சநீதிமன்றத்தின் இரண்டு நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, தொகுதி மறுவரையறை  உத்தரவுகள் நியாயமற்றதாகவோ அல்லது அரசியலமைப்பிற்கு எதிரானதாகவோ இருந்தால், நீதிமன்றங்கள் அவற்றை மறுபரிசீலனை செய்யலாம் என்று கூறி விதியை மென்மையாக்க முயன்றது. இருப்பினும், வெளிப்படையான தன்னிச்சையான தன்மை மற்றும் அரசியலமைப்பு மதிப்புகளை மீறுவதை தீர்மானிப்பதற்கான தரநிலை தெளிவாக இல்லை.


அமைப்பில் உள்ள இடைவெளிகளைக் கருத்தில் கொண்டு, சாதி கணக்கெடுப்புக்குப் பிறகு தொகுதி மறுவரையறை செயல்முறை சில சமூகக் குழுக்களின் வாக்குரிமையைக் குறைக்காமல் பார்த்துக் கொள்வது முக்கியம். இதைத் தடுக்க, சட்டமியற்றுபவர்கள் விதிகளை மேம்படுத்த வேண்டும் மற்றும் தொகுதி மறுவரையறை ஆணையம் பயன்படுத்தும் விருப்ப அதிகாரத்தை கட்டுப்படுத்த வேண்டும். இந்தியாவின் சமூக அமைப்பைக் கருத்தில் கொண்டு தெளிவான வழிகாட்டுதல்களை அமைப்பதன் மூலமும், ஆணையத்தின் கட்டுப்படுத்தப்படாத அதிகாரத்தைக் குறைப்பதன் மூலமும், செயல்முறையை பொதுமக்களுக்கு மிகவும் திறந்ததாகவும் பொறுப்புணர்வுடனும் மாற்றுவதன் மூலமும் இதைச் செய்யலாம். ஏனெனில், தொகுதி மறுவரையறை தொடர்பான நன்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட, வெளிப்படையான மற்றும் உள்ளடக்கிய அணுகுமுறை மட்டுமே ஜனநாயகத்தின் அடித்தளத்தை வலுப்படுத்தும்.


நிவேதிதா கே விதி சட்டக் கொள்கை மையத்தில் ஒரு திட்ட உறுப்பினராக உள்ளார்.


Original article:
Share:

அரசியலமைப்பின் பிரிவு 143(1) என்றால் என்ன? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 தற்போதைய செய்தி: உச்ச நீதிமன்றத்தைப் பற்றிய குறிப்பில், குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்மு, உச்சநீதிமன்றம் ஏப்ரல் 8-ஆம் தேதி அளித்த தீர்ப்பு குறித்து 14 முக்கியமான கேள்விகளை முன்வைத்துள்ளார். இது ஆளுநர்களும் குடியரசுத் தலைவரும் மாநில சட்டசபைகளால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களில் செயல்படுவதற்கான காலக்கெடுவை நிர்ணயித்துள்ளது.


முக்கிய அம்சங்கள்:


• சட்டப்பிரிவு 143(1)-ன் கீழ் உச்சநீதிமன்றத்தின் கருத்தைக் கேட்ட முர்மு, ஆளுநர்கள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவரின் நடவடிக்கைகள் நியாயமானவையா என்பதையும், அரசியலமைப்பில் அத்தகைய விதிமுறைகள் எதுவும் இல்லாத நிலையில் அவர்கள் மீது அத்தகைய காலக்கெடுவை விதிக்க முடியுமா என்பதையும் அறிய முற்பட்டார்.


• "இந்திய அரசியலமைப்பின் 201-வது பிரிவின் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் ஒப்புதல் நியாயமானதா இல்லையா என்பதில் உச்சநீதிமன்றத்தின் முரண்பட்ட தீர்ப்புகள் உள்ளன" என்று குறிப்பு சுட்டிக்காட்டியது.


• உறுப்புரை 145(3)-ன் கீழ், நீதிமன்றத்தின் கருத்தை குடியரசுத் தலைவர் குறிப்பிடும் போது, ​​அது ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு முன் வைக்கப்படும். அயோத்தி வழக்கில், வழக்கு நிலுவையில் உள்ளதைக் காரணம் காட்டி, சர்ச்சைக்குரிய கட்டமைப்பிற்கு கீழே கோயில் உள்ளதா என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்க உச்ச நீதிமன்றம் மறுத்துவிட்டது.


• நீதிமன்றத்தின் கருத்தைப் பெறுவதற்காக ஜனாதிபதியால் பயன்படுத்தப்பட்ட பிரிவு 143 (1), எந்த நேரத்திலும் சட்டம் அல்லது உண்மை தொடர்பான கேள்வி எழுந்துள்ளதாகவோ அல்லது எழ வாய்ப்புள்ளதாகவோ குடியரசுத்தலைவருக்கு தோன்றினால், அது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகவும், உச்ச நீதிமன்றத்தின் கருத்தைப் பெறுவது பொருத்தமானதாகவும் இருந்தால், அவர் அந்தக் கேள்வியை அந்த நீதிமன்றத்திற்குப் பரிசீலனைக்காக அனுப்பலாம். மேலும் நீதிமன்றம், அது பொருத்தமாக நினைக்கும் விசாரணைக்குப் பிறகு, அது குறித்து தனது கருத்தை குடியரசுத்தலைவருக்கு தெரிவிக்கலாம்" என்று கூறப்பட்டுள்ளது.


• இந்தக் காலக்கெடுவைத் தாண்டி ஏதேனும் தாமதம் ஏற்பட்டால், உரிய காரணங்களைப் பதிவு செய்து சம்பந்தப்பட்ட மாநில அரசுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும்" என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியிருந்தது.


• 2023 நவம்பரில் 10 மசோதாக்கள் பேரவையில் மறுபரிசீலனை செய்யப்பட்ட பின்னர், 10 மசோதாக்களை குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்கு ஒதுக்கியதில் தமிழ்நாடு ஆளுநர் ஆர்.என்.ரவியின் நடவடிக்கை சட்டவிரோதமானது என்றும் தவறு என்றும் நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில் அறிவித்தது.


• உச்ச நீதிமன்றத்தை குறிப்பிட்டு, குடியரசுத் தலைவர் முர்மு கேட்கும் கேள்வி: "இந்திய அரசியலமைப்பின் 201-வது பிரிவின் கீழ் குடியரசுத் தலைவர்அரசியலமைப்பு விருப்புரிமையைப் பயன்படுத்துவது நியாயமானதா? அரசியலமைப்பு ரீதியாக பரிந்துரைக்கப்பட்ட காலக்கெடு மற்றும் குடியரசுத் தலைவர் அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தும் விதம் இல்லாத நிலையில், இந்திய அரசியலமைப்பின் 201-வது பிரிவின்கீழ் குடியரசுத் தலைவரின் விருப்புரிமையைப் பயன்படுத்துவதற்கான காலக்கெடுவை விதிக்க முடியுமா மற்றும் நீதித்துறை உத்தரவுகள் மூலம் செயல்படுத்தும் முறையை பரிந்துரைக்க முடியுமா?” என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.


• "இந்திய அரசியலமைப்பின் 142-வது பிரிவின் கீழ் அரசியலமைப்பு அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்துவதையும், குடியரசுத் தலைவர் / ஆளுநரின் உத்தரவுகளையும் எந்த வகையிலும் மாற்ற முடியுமா?" என்றும் குடியரசுத் தலைவர் கேள்வி எழுப்பினர்.


உங்களுக்குத் தெரியுமா?


• ஏப்ரல் 8-ஆம் தேதி, நிலுவையில் உள்ள மசோதாக்கள் மீது ஆளுநர்கள் நடவடிக்கை எடுக்க உச்சநீதிமன்றம் காலக்கெடுவை நிர்ணயித்தது. முதல் முறையாக, அத்தகைய குறிப்பு பெறப்பட்ட தேதியிலிருந்து மூன்று மாதங்களுக்குள் ஆளுநர்களால் பரிசீலனைக்கு ஒதுக்கப்பட்ட மசோதாக்கள் மீது குடியரசுத் தலைவர் முடிவெடுக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. அரசியலமைப்பின் 201-வது பிரிவின் கீழ், குடியரசுத்தலைவருக்கு முடிவெடுப்பதற்கான காலக்கெடு எதுவும் நிர்ணயிக்கப்படவில்லை.


• அரசியலமைப்பின் பிரிவு 143(1)-ன் கீழ், குடியரசுத் தலைவர் தனது கருத்துக்காக உச்சநீதிமன்றத்திற்கு "சட்டம் அல்லது உண்மை பற்றிய கேள்வியை" பரிந்துரைக்கலாம். இந்தக் கருத்து நீதிமன்றத் தீர்ப்பைப் போல பிணைக்கப்படவில்லை.


• அரசியலமைப்புச் சட்டம், 1935-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசுச் சட்டத்தில், சட்டக் கேள்விகள் குறித்து கூட்டாட்சி நீதிமன்றத்தின் கருத்தைப் பெறுவதற்கான விதியை நீட்டித்துள்ளது. அதில் சில கருதுகோள்கள் உட்பட, உண்மை தொடர்பான கேள்விகளுக்கும் இது பொருந்தும்.


• பிரிவு 143-ன் கீழ் ஒரு கேள்வி "எழுந்திருந்தால், அல்லது எழ வாய்ப்பு இருந்தால்", மற்றும் "உச்ச நீதிமன்றத்தின் கருத்தைப் பெறுவதற்குத் தகுந்த இயல்புடையது மற்றும் பொது முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது" எனக் குறிப்பிடலாம்.


• பிரிவு 145(3)-ன்படி ஐந்து நீதிபதிகள் அத்தகைய குறிப்பைக் கேட்க வேண்டும். அதன் பிறகு உச்ச நீதிமன்றம் பெரும்பான்மைக் கருத்துடன் குடியரசுத் தலைவரின் குறிப்பைத் திருப்பி அனுப்புகிறது.


• அரசியலமைப்பின் கீழ், அமைச்சரவையின் உதவி மற்றும் ஆலோசனையின் பேரில் குடியரசுத் தலைவர் செயல்படுகிறார். ஆலோசனை அதிகார வரம்பு சில அரசியலமைப்பு விவகாரங்களில் தன்னிச்சையாக செயல்படுவதற்கு ஆலோசனையைப் பெற வழிவகை செய்கிறது. இது 1950 முதல் குறைந்தது 15 சந்தர்ப்பங்களில் குடியரசுத்தலைவர் பயன்படுத்திய அதிகாரமாகும்.


Original article:
Share:

அணுசக்தி கண்காணிப்பு அமைப்பான சர்வதேச அணுசக்தி நிறுவனம் (IAEA) குறித்து… -குஷ்பூ குமாரி

 இந்தியாவுடனான சமீபத்திய இராணுவ பதட்டங்களுக்குப் பிறகும், பாகிஸ்தானில் உள்ள எந்தவொரு அணுசக்தி நிலையத்திலிருந்தும் "கதிர்வீச்சு கசிவும்" ஏற்படவில்லை என்று சர்வதேச அணுசக்தி நிறுவனம் (International Atomic Energy Agency (IAEA)) தெரிவித்துள்ளது.


தற்போதைய செய்தி என்ன?


இந்தியாவுடனான இராணுவ பதட்டங்கள் அதிகரித்த பிறகு பாகிஸ்தானில் உள்ள எந்தவொரு அணுசக்தி நிலையத்திலிருந்தும் "எந்தவொரு கதிர்வீச்சு கசிவும்" ஏற்படவில்லை என்று உலகளாவிய அணுசக்தி கண்காணிப்பு அமைப்பான சர்வதேச அணுசக்தி நிறுவனம் (IAEA) தெரிவித்துள்ளது. ஆபரேஷன் சிந்தூர் நடவடிக்கையின் போது, ​​கிரானா ஹில்ஸுக்கு அருகிலுள்ள பாகிஸ்தானின் மிகப்பெரிய விமான தளங்களில் ஒன்றான சர்கோதாவை இந்தியா குறிவைத்தது. கிரானா ஹில்ஸில் சில அணுசக்தி நிறுவல்கள் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. மே 12-ஆம் தேதி பாகிஸ்தானின் கிரானா ஹில்ஸில் இந்தியா எந்த இலக்கையும் தாக்கவில்லை என்று விமானப்படை நடவடிக்கைகளுக்கான தலைமை இயக்குநர் ஏர் மார்ஷல் ஏ கே பாரதி கூறியிருந்தார்.


முக்கிய அம்சங்கள்


1. அணுசக்தி தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ந்து வரும் பயன்பாடு குறித்த உலகளாவிய கவலைகளை நிவர்த்தி செய்வதற்காக சர்வதேச அணுசக்தி நிறுவனம் (IAEA) 1957-ல் அமைக்கப்பட்டது. இது டிசம்பர் 8, 1953 அன்று ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பொதுச் சபையில் அமெரிக்க அதிபர் ஐசனோவர் ஆற்றிய "அமைதிக்கான அணுக்கள்" (Atoms for Peace) உரையின் விளைவாக அமைக்கப்பட்டது.


2. 2005-ஆம் ஆண்டில், உலகைப் பாதுகாப்பானதாக மாற்ற உதவியதற்காக IAEA மற்றும் அதன் தலைமை இயக்குநர் முகமது எல்பரடேய் ஆகியோர் அமைதிக்கான நோபல் பரிசைப் பெற்றனர். இராணுவ நோக்கங்களுக்காக அணுசக்தி பயன்படுத்தப்படுவதைத் தடுப்பதற்கும், அமைதியான நோக்கங்களுக்காக அணுசக்தி மிகவும் பாதுகாப்பான முறையில் பயன்படுத்தப்படுவதை உறுதி செய்வதற்கும் அவர்கள் மேற்கொண்ட முயற்சிகளுக்காக, குழு IAEA மற்றும் அதன் தலைவரை கௌரவித்தது.


3. சர்வதேச அணுசக்தி நிறுவனம் பாதுகாப்புகள் என்பது ஒவ்வொரு நாட்டுடனும் சட்டப்பூர்வ ஒப்பந்தங்களில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள விதிகள் ஆகும். நாடுகள் ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திடும்போது இந்த விதிகளைப் பின்பற்ற ஒப்புக்கொள்கின்றன. நாடுகள் அணு ஆயுதங்களை உருவாக்கவில்லை என்பதையும், அணுசக்தியை அமைதியான நோக்கங்களுக்காக மட்டுமே பயன்படுத்துவதாக அவர்கள் அளித்த வாக்குறுதிகளைப் பின்பற்றுகின்றன என்பதையும் சரிபார்க்க சர்வதேச அணுசக்தி நிறுவனம் இந்தப் பாதுகாப்புகளைப் பயன்படுத்துகிறது.


4. சர்வதேச அணுசக்தி நிறுவனத்தின் கூற்றுப்படி, மூன்று வகையான பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்கள் உள்ளன. மேலும் ஒவ்வொன்றும் கூடுதல் சரிபார்ப்புகளுக்கு கூடுதல் நெறிமுறை (Additional Protocol (AP)) எனப்படும் கூடுதல் ஒன்றை உள்ளடக்கியிருக்கலாம்:


(அ) அணு ஆயுத பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தில் (Non-Proliferation Treaty (NPT)) உள்ள அணு ஆயுதம் அல்லாத மாநிலக் கட்சிகளுடன் விரிவான பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்கள்;


(ஆ) ஆயுத பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தில் உள்ள அணு ஆயுதம் கொண்ட மாநிலக் கட்சிகளுடன் தன்னார்வ சலுகை பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்கள்  மற்றும்


(இ) ஆயுத பரவல் தடை ஒப்பந்தம் அல்லாத நாடுகளுடன் பொருள் சார்ந்த பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்கள் ஆகும்.


5. 2014-ஆம் ஆண்டில், இந்தியா கூடுதல் நெறிமுறையை அங்கீகரித்தது, இதன் மூலம் IAEA அதன் குடிமை அணுசக்தி திட்டத்தில் அதிக அணுகலை அனுமதித்தது. குறிப்பிட்ட அணுசக்தி நிலையங்களை கண்காணிக்க இந்தியா, பாகிஸ்தான் மற்றும் இஸ்ரேலுடன் இணைந்து IAEA-ன் கீழ் ஒரு குறிப்பிட்ட பாதுகாப்பு ஒப்பந்தத்தில் இந்தியா கையெழுத்திட்டுள்ளது. இந்த மூன்று நாடுகளும் அணு ஆயுதங்களைக் கொண்டுள்ளன. ஆனால், அணுசக்தி விநியோகஸ்தர்கள் குழுவில் (Nuclear Suppliers Group (NSG)) உறுப்பினராக இல்லை.


6. 2009-ஆம் ஆண்டில், கதிர்வீச்சு சம்பவங்கள் மற்றும் அவசரநிலைகளுக்கு அவற்றின் காரணம் அல்லது தீவிரத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், அவசரகால தயார்நிலை மற்றும் பதிலளிப்பதில் சர்வதேச உதவியை ஒருங்கிணைப்பதற்காக IAEA அவசர மையத்தை அமைத்தது.


அணுசக்தி ஏற்றுமதி கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு


ஏவுகணை தொழில்நுட்ப கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு (Missile Technology Control Regime (MTCR)): 1987-ல் நிறுவப்பட்ட MTCR, "ஏவுகணை மற்றும் ஏவுகணை தொழில்நுட்பத்தின் பெருக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்கும் நாடுகளுக்கிடையேயான ஒரு முறைசாரா அரசியல் புரிதல்" ஆகும். இதில் 35 உறுப்பினர்கள் உள்ளனர். இந்தியா ஜூன் 2016-ல் இணைந்தது. சீனா உறுப்பினராக இல்லை.


ஆஸ்திரேலியா குழு: ஏற்றுமதி கட்டுப்பாடுகளை ஒத்திசைப்பதன் மூலம், ஏற்றுமதிகள் இரசாயன அல்லது உயிரியல் ஆயுதங்களின் வளர்ச்சிக்கு பங்களிக்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த முயலும் நாடுகளின் முறைசாரா குழுவாகும். 19 ஜனவரி 2018 அன்று, இந்தியா முறையாக ஆஸ்திரேலியா குழுமத்தின் 43வது உறுப்பினராக இணைந்தது.


வாஸெனார் அமைப்பில் (Wassenaar Arrangement (WA)): 1996-ஆம் ஆண்டு முறையாக நிறுவப்பட்ட வாஸெனார் அமைப்பு, "வழக்கமான ஆயுதங்கள் மற்றும் இரட்டைப் பயன்பாட்டு பொருட்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பங்களை மாற்றுவதில் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் அதிக பொறுப்பை" ஊக்குவிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இதனால் "நிலைத்தன்மைக்குரிய குவிப்புகள்" எதுவும் இல்லை. மேலும், பயங்கரவாதிகள் அவற்றைப் பெறுவதில்லை. 2017-ஆம் ஆண்டில், இந்தியா வாஸெனார் அமைப்பில் 42வது பங்கேற்பு நாடாக இணைந்தது.


அணுசக்தி விநியோகஸ்தர்கள் குழு (Nuclear Suppliers Group (NSG))


1. இந்தியாவின் 1974 அணு சோதனைகளுக்குப் பிறகு, அமெரிக்கா அணு உபகரணங்கள் மற்றும் பிளவுப்பொருள் விநியோகிப்பாளர்களின் குழுவை, NSG அமைக்க வலியுறுத்தியது. 48 நாடுகள் கொண்ட இந்தக் குழு அணு ஆயுதங்களின் பரவலைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கில், அணு உபகரணங்களை ஏற்றுமதி செய்வதற்கான ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட விதிகளை உருவாக்கி செயல்படுத்துகிறது; உறுப்பினர்கள் ஒருமித்த கருத்துடன் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.


2. இந்தியா 2008-ஆம் ஆண்டு முதல், அணு வர்த்தக விதிகள் தீர்மானிக்கப்படும் அமர்வில் ஒரு இடத்தையும், இறுதியில் உபகரணங்களை விற்கும் திறனையும் பெறுவதற்காக, இந்தக் குழுவில் சேர முயன்று வருகிறது.


3. NSG உலகளாவிய அணுசக்தி பரவல் தடுப்பு ஒழுங்குமுறையை வலுப்படுத்த நோக்கம் கொண்டுள்ளது. அதன் மையப்பகுதி 1968 அணுசக்தி பரவல் தடுப்பு ஒப்பந்தம் அல்லது அணு ஆயுத பரவல் தடை ஒப்பந்தம் (Nuclear Nonproliferation Treaty (NPT)) ஆகும். NPT "அணு ஆயுதங்கள் கொண்ட நாடுகள்" என்பதை ஜனவரி 1, 1967க்கு முன்பு சாதனங்களை சோதித்த நாடுகள் என வரையறுக்கிறது. இதன் பொருள் இந்தியா ஒருபோதும் அதில் இடம்பெற முடியாது என்பதாகும். இஸ்ரேல் மற்றும் பாகிஸ்தானைப் போலவே, இந்தியாவும் இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட மறுத்துவிட்டது.


4. ஒத்துழைப்பை வலுப்படுத்த அணுசக்தி ஒரு முக்கிய வழிமுறையாக இருந்தது. ஆனால், இந்தியா NPT உறுப்பினராக இல்லாததால், தொழில்நுட்பத்தைப் பகிர முடியவில்லை. அமெரிக்கா-இந்தியா சிவில் அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தின் (US-India Civil Nuclear Agreement) மூலம், ஒரு முன்னேற்றப் பாதை கண்டறியப்பட்டது.


இந்தியா தனது சிவில் மற்றும் ராணுவ அணு திட்டங்களைப் பிரிக்க ஒப்புக்கொண்டது. மேலும், குடிமை பகுதியை சர்வதேச அணுசக்தி முகமை (International Atomic Energy Agency) பாதுகாப்புகளின் கீழ் வைத்தது. இந்தியா தனது ஏற்றுமதி சட்டங்களையும் NSG, ஏவுகணை தொழில்நுட்ப கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு, வாசனார் அமைப்பு (Wassenaar Arrangement), மற்றும் ஆஸ்திரேலியா குழு- நான்கு முக்கிய அணு கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகளுடன் இணைய மாற்றியது.


6. பிப்ரவரி 2025-ல், அமெரிக்காவும் இந்தியாவும் அமெரிக்க-இந்தியா 123 குடிமை அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தை முழுமையாக செயல்படுத்த ஒப்புக்கொண்டன. உள்ளூர் உற்பத்தி மற்றும் சாத்தியமான தொழில்நுட்பப் பகிர்வில் கவனம் செலுத்தி, அமெரிக்காவில் வடிவமைக்கப்பட்ட அணு உலைகளை இந்தியாவில் கட்டுவதில் ஒத்துழைப்பதாகவும் அவர்கள் உறுதியளித்தனர்.


Original article:
Share:

உச்ச நீதிமன்றத்திற்கான குடியரசுத் தலைவரின் குறிப்பு பற்றி…

 குடியரசுத் தலைவரின் குறிப்பு தீர்க்கப்பட்ட ஒரு கேள்வியை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்த முயல்கிறது.


தேர்ந்தெடுக்கப்படாத சில ஆளுநர்கள் தங்கள் அதிகாரங்களை எவ்வாறு நியாயமற்ற முறையில் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பது குறித்த நீண்டகால விவாதத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான வாய்ப்பை மத்திய அரசு தவறவிட்டது. ஏப்ரல் 8, 2025 அன்று, ஒரு மாநில சட்டமன்றம் ஒரு மசோதாவை நிறைவேற்றும்போது ஆளுநர்களும் ஜனாதிபதியும் என்ன செய்ய முடியும் என்பது குறித்து உச்ச நீதிமன்றம் தெளிவான தீர்ப்பை வழங்கியது.


தமிழ்நாடு ஆளுநர் ஆர்.என். ரவி மாநில சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட 10 மசோதாக்களைத் தடுத்தது தவறு என்று நீதிமன்றம் கூறியது. அரசியலமைப்புச் சட்டம் காலக்கெடுவைக் குறிப்பிடவில்லை என்றாலும், ஆளுநருக்கும் குடியரசுத் தலைவருக்கும் ஒரு மசோதா அவர்களின் ஒப்புதலுக்காக முன்வைக்கப்பட்டால், அவர்களுக்கான சாத்தியமான நடவடிக்கைகள் குறித்து நன்கு நியாயமான தீர்ப்பு கோடிட்டுக் காட்டியது.


இந்தத் தீர்ப்பில் ஆளுநர் மற்றும் குடியரசுத் தலைவரின் பங்கு குறித்த பல சந்தேகங்களைத் தீர்க்க உதவியது. இருப்பினும், மத்திய அரசு இப்போது நீதிமன்றத்திடம் இந்தக் கேள்விகளை மீண்டும் பரிசீலிக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டுள்ளது. இது குடியரசுத் தலைவர் நீதிமன்றத்தின் கருத்தைப் பெற அனுமதிக்கிறது.


ஆளுநர்களின் அதிகாரங்கள் கடுமையான சர்ச்சைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளன. சில ஆளுநர்கள் சமீபத்தில் துணிச்சலான மற்றும் சர்ச்சைக்குரிய முறையில் செயல்பட்டுள்ளனர். இது மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையிலான உறவை மோசமாக்கியுள்ளது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகள் சரியாகச் செயல்படும் திறனையும் இது பாதிக்கிறது.


அரசியலமைப்பு எழுதப்பட்ட காலத்திலிருந்தே முந்தைய தீர்ப்புகள், நிபுணர் குழு அறிக்கைகள் மற்றும் விவாதங்களை உச்சநீதிமன்றம் பரிசீலித்தது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றங்களால் இயற்றப்பட்ட சட்டங்களை ஆளுநர்களும் குடியரசுத் தலைவர் நல்ல காரணமின்றி அல்லது வரம்பற்ற காலத்திற்குத் தடுக்க முடியாது என்று அது உறுதியாக முடிவு செய்தது.


ஆளுநர்கள் மத்திய அரசால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு வரம்பற்ற அதிகாரங்கள் இல்லை. குறிப்பாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில சட்டமன்றம் தீர்மானிக்கும் விஷயங்களுக்கு எதிராக அவர்கள் செல்ல முடியாது. சமீபத்தில், உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு தீர்ப்பை வழங்கியது.  இது ஆளுநரின் பங்கு குறித்த தொடர்ச்சியான சர்ச்சைகளை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்திருக்கலாம். மாற்றங்கள் தேவை என்று மத்திய அரசு நினைத்திருந்தால், நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பைப் பின்பற்றி அரசியலமைப்பில் மாற்றங்களைச் செய்திருக்கலாம்.


அதற்கு பதிலாக, நீதிமன்றத்தின் கருத்தைப் பெறுமாறு குடியரசுத் தலைவரிடம் கேட்டு மத்திய அரசு பழைய பிரச்சினைகளை மீண்டும் எழுப்பியுள்ளது. அரசியலமைப்பு அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளபடி, நீதிமன்றத்தால் வழங்கப்பட்ட கருத்து நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை மீறாது. அரசாங்கம் தெளிவை மட்டுமே விரும்பினால், மறுஆய்வு மனு போன்ற சரியான சட்ட முறைகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம்.


இந்த அசாதாரண முறையை (குடியரசுத் தலைவர் குறிப்பு) தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம், மத்திய அரசு ஆளுநர்கள் மூலம் அதிக அதிகாரத்தைப் பெற முயற்சிப்பது போல் தெரிகிறது. ஆளுநர்கள் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதற்கான உறுதியான திட்டத்தை உச்சநீதிமன்றம் ஏற்கனவே வழங்கியுள்ளது. மத்திய அரசு அதைப் பின்பற்ற வேண்டும். தேவைப்பட்டால், முதலமைச்சர்கள் மற்றும் அரசியல் தலைவர்களுடன் பேசி மீதமுள்ள ஏதேனும் சிக்கல்களைத் தீர்த்து வைக்க வேண்டும்.


Original article:
Share:

ஊட்டச்சத்து மேம்பாட்டிற்குத் தேவையான பொருள் -திவ்யா பாரதி

 பெண்களை நிதி ரீதியாக மேம்படுத்துவது இந்தியாவில் ஊட்டச்சத்து வெளிப்பாட்டை மேம்படுத்துவதற்கான ஒரு சிறந்த வழியாகும்.


இந்தியா 800 மில்லியன் மக்களுக்கு இலவச உணவு தானிய திட்டத்தை செயல்படுத்துகிறது. ஆனால், பசி மற்றும் ஊட்டச்சத்து குறைபாடு இன்னும் பெரிய பிரச்சினையாகவே உள்ளது. இதில் பெண்களும் சிறுமிகளும் அதிகம் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். இருப்பினும் இந்த பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் முயற்சிகளில் அவர்கள் பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள்.


நாடு பொருளாதார முன்னேற்றம் அடைந்து பல நலத்திட்டங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், ஊட்டச்சத்து பிரச்சினைகள் இன்னும் ஆண்களையும் பெண்களையும் சமமற்ற முறையில் பாதிக்கின்றன.


2018ஆம் ஆண்டில், குறிப்பாக கர்ப்பிணிப் பெண்கள், பாலூட்டும் தாய்மார்கள், இளம் பெண்கள் மற்றும் இளம் குழந்தைகளுக்கு ஊட்டச்சத்தை மேம்படுத்துவதற்காக அரசாங்கம் போஷன் அபியானைத் (POSHAN Abhiyaan) தொடங்கியது. 2022ஆம் ஆண்டுக்குள் ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதே இலக்காக இருந்தது. இருப்பினும், ஊட்டச்சத்தில் பெரிய இடைவெளிகள் இன்னும் உள்ளன.


கட்டமைப்பு தோல்விகள்


தேசிய குடும்ப சுகாதார கணக்கெடுப்பு (National Family Health Survey (NFHS))-5, 15 முதல் 49 வயதுடைய இந்தியப் பெண்களில் 57% பேர் இரத்த சோகையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். அதே நேரத்தில் அதே வயதுடைய ஆண்களில் 26% பேர் மட்டுமே உள்ளனர் என்பதைக் காட்டுகிறது. மேலும், 5 பெண்களில் 1 பெண் எடை குறைவாக உள்ளார். இதன் பொருள் இந்தியாவில் பெண்கள் ஆண்களைவிட மோசமான ஊட்டச்சத்து நோயால் பாதிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். ஊட்டச்சத்தை மேம்படுத்துவதற்கான தற்போதைய முயற்சிகள் பெண்களுக்கு போதுமான அளவு வேலை செய்யவில்லை என்பதை இந்த எண்கள் காட்டுகின்றன.


போஷான் அபியான் இந்தியாவின் மிகப்பெரிய ஊட்டச்சத்து திட்டமாகும். 2022-23ஆம் ஆண்டில், இந்தத் திட்டத்திற்காகவும் அங்கன்வாடி சேவைகளுக்காகவும் அரசாங்கம் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டு அமைச்சகத்திற்கு கிட்டத்தட்ட ₹24,000 கோடியை வழங்கியது. ஆனால், டிசம்பர் 2022ஆம் ஆண்டில், பணத்தில் 69% மட்டுமே செலவிடப்பட்டது. இந்த செலவினத்துடன் கூட, இரத்த சோகை உள்ள பெண்களின் சதவீதம் 53%-லிருந்து 57% ஆக உயர்ந்தது, மேலும் 18.7% பெண்கள் இன்னும் எடை குறைவாக உள்ளனர்.


ஊட்டச்சத்து திட்டங்களுக்கு பணம் செலவிடுவது மட்டும் போதாது என்பதை இது காட்டுகிறது. பல ஏழை வீடுகளில், பெண்கள் கடைசியாகவும் குறைவாகவும் சாப்பிடுகிறார்கள். பாரம்பரிய நம்பிக்கைகள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள் பெரும்பாலும் பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளுக்கு குறைவான உணவைப் பெறுவதற்கு வழிவகுக்கும். எனவே, ஊட்டச்சத்து குறைபாடு பிரச்சினை ஆரோக்கியம் அல்லது உணவைப் பற்றியது மட்டுமல்ல  அது நீதி மற்றும் சமத்துவத்தைப் பற்றியது.


ஒரு பெண்ணுக்கு நிதி சுதந்திரம் அல்லது தனது சொந்த வருவாயின் மீது கட்டுப்பாடு இல்லையென்றால், அவளால் தனது உணவு மற்றும் ஆரோக்கியம் குறித்து முடிவுகளை எடுக்க முடியாமல் போகலாம். NFHS-5, 49% பெண்கள் தாங்கள் சம்பாதிக்கும் பணத்தை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பதை தீர்மானிக்க முடியாது என்பதையும் கண்டறிந்துள்ளது. இந்த நிதி சார்ந்திருத்தல் பெரும்பாலும் மோசமான ஊட்டச்சத்துக்கு வழிவகுக்கிறது. இது பாலின அடிப்படையிலான சமத்துவமின்மையின் விளைவாகும்.


அதிகாரமளித்தல் பிரச்சினை


பெண்கள் பணம் சம்பாதிக்க உதவுவது ஊட்டச்சத்தை மேம்படுத்துவதற்கான சிறந்த வழிகளில் ஒன்றாகும் என்று ஆராய்ச்சி காட்டுகிறது. பெண்கள் கூடுதல் வருமானத்தை நிர்வகிக்கும்போது, ​​அவர்கள் அதை ஆரோக்கியமான உணவு மற்றும் அவர்களின் குழந்தைகளின் தேவைகளுக்கு செலவிட முனைகிறார்கள் என்று நோபல் பரிசு வென்ற எஸ்தர் டுஃப்லோ கண்டறிந்தார். ஏழை சமூகங்களில் நடத்தப்பட்ட ஒரு ஆய்வில், சிறிய வருமானம் ஈட்டுகிற அல்லது செலவு செய்யும் சக்தி உள்ள பெண்கள்கூட ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டால் பாதிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு என்பதைக் காட்டுகிறது.


இந்தியாவில், மோசமான ஊட்டச்சத்தின் முக்கிய பிரச்சனை என்னவென்றால், பெண்கள் நிதி ரீதியாகவோ அல்லது சமூக ரீதியாகவோ அதிகாரம் பெறவில்லை. பெண்களின் பணியாளர் பங்களிப்பு 2017–18-ல் 23%-லிருந்து 2021–22-ல் 33% ஆக உயர்ந்தது நல்லது என்று தோன்றினாலும், இந்த வேலைகளில் பெரும்பாலானவை குறைந்த ஊதியம் மற்றும் நிலையற்றவை. 2021–22-ல் பணிபுரியும் பெண்களில் 5% மட்டுமே வழக்கமான சம்பள வேலைகளைக் கொண்டிருந்தனர். சுமார் 20% பேர் சுயதொழில் செய்பவர்கள், பெரும்பாலும் சிறிய அல்லது முறைசாரா வேலைகளில். சராசரியாக, சுயதொழில் செய்யும் பெண்கள் இதே போன்ற வேலைகளைச் செய்யும் ஆண்களைவிட 53% குறைவாகவே சம்பாதித்தனர். எனவே, பல பெண்கள் வேலை செய்தாலும், அவர்களுக்கு போதுமான அளவு சம்பாதிக்கவோ அல்லது அவர்களின் சொந்த உடல்நலம் மற்றும் ஊட்டச்சத்து குறித்து முடிவுகளை எடுக்கவோ அதிகாரம் இல்லை.


பெண்களை வேலைகளில் சேர்ப்பது மட்டும் போதாது. வேலைகள் சிறப்பாகவும் பாதுகாப்பாகவும் இருக்க வேண்டும். சரியான பயிற்சி, நியாயமான ஊதியம் மற்றும் நிலையான வேலை இல்லாமல், பெண்கள் வேலையில் இருந்தாலும் கூட நிதி ரீதியாக பலவீனமாகவே இருக்கிறார்கள்.


இதன் காரணமாக, போஷன் போன்ற அரசு ஊட்டச்சத்து திட்டங்கள்கூட பெண்களுக்கு வழங்கப்படும் ஆரோக்கியமான உணவை உண்ண பணமோ சுதந்திரமோ இல்லையென்றால் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியாது. போஷன் அபியான் விழிப்புணர்வைப் பரப்புவதற்காக அரசாங்க அறிக்கைகள் பாராட்டுகின்றன, ஆனால் விழிப்புணர்வு மட்டும் பசியைத் தீர்க்க முடியாது.


ஒருங்கிணைப்பு தேவை


போஷன் 2.0 ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டை முடிவுக்குக் கொண்டுவர விரும்பினால், அது பெண்களின் வருமானத்தையும் சமூக அந்தஸ்தையும் மேம்படுத்த உதவ வேண்டும். அதை கீழ்கண்ட வழிகளில்  உறுதி செய்ய முடியும். 


1. இரத்த சோகை மற்றும் வளர்ச்சிக் குறைபாட்டைக் குறைப்பது மட்டுமல்லாமல், சொந்தமாக பணம் சம்பாதிக்கும் மற்றும் முடிவுகளை எடுக்கக்கூடிய பெண்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதற்கும் தெளிவான இலக்குகளை அமைத்தல்.


2. குறிப்பாக அதிக ஊட்டச்சத்து குறைபாடு உள்ள பகுதிகளில், ஊட்டச்சத்து, சுகாதாரம் மற்றும் வாழ்வாதாரம் போன்ற பல்வேறு அரசுத் துறைகள் இணைந்து செயல்படுவதை உறுதிசெய்தல்.


3. அங்கன்வாடி மையங்கள் மற்றும் சுகாதாரப் பணியாளர்கள் உணவு மற்றும் துணைப் பொருட்களை வழங்குவதை  அதிகப்படுத்துதல். அங்கன்வாடி மையங்கள் பெண்களுக்கு திறன் பயிற்சி, கடன்கள் மற்றும் வேலை வாய்ப்புகளைப் பெறவும் உதவ வேண்டும். இந்த மையங்கள் பெண்கள் உணவு, மருத்துவ பராமரிப்பு மற்றும் நிதிக் கல்வியைப் பெறுவதற்கான ஒரே இடமாக மாற முடியும்.


இறுதியில், பெண்கள் உதவி பெறுபவர்களாக மட்டுமல்லாமல், அவர்களின் குடும்பங்களின் ஆரோக்கியத்தையும் எதிர்காலத்தையும் மேம்படுத்தும் தலைவர்களாகவும் நடத்தப்படும்போது மட்டுமே இந்தியா ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டிலிருந்து விடுபட முடியும்.


திவ்யா பாரதி, KIIT மேலாண்மைப் பள்ளியில் ஒரு ஆராய்ச்சியாளர் மற்றும் ஆசிரியர்.

Original article:
Share: