சமமான வளர்ச்சிக்கு, இந்தியா நிறுவனம் (India Inc) நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் -அஜய் பிரமல், டெபோபம் சவுத்ரி

 இந்தியாவின் அனைத்துப் பகுதிகளும் சமமாகவும் விரைவாகவும் வளர்ச்சியடையவில்லை என்றால், நமது இளம் பணியாளர்களை வீணடித்து, "சீனா பிளஸ்" உத்தியின் பொருளாதாரப் பலன்களை இழக்க நேரிடும்.


பேரியல் பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது உண்மையான தேசிய வருமானத்தின் அதிகரிப்பு (real national income) என வரையறுக்கிறது, அதே சமயம், பொருளாதார மேம்பாடு (Economic development) என்பது வாழ்க்கைத் தரம் மற்றும் வாழ்க்கைத் தரங்களில் முன்னேற்றம் ஆகும். ஒரு கல்வியியல் உலகில் (pedagogic universe), இரண்டும் வளர்ச்சியின் நேர்மறையான சுழற்சியில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், உண்மையான உலகில், கசிவுகள் (leakages) பெரும்பாலும் இந்த தொடர்பை பலவீனப்படுத்துகின்றன. இது சமத்துவமின்மையை அதிகரிக்கிறது மற்றும் தேசிய செல்வத்தின் நியாயமான விநியோகத்தைத் தடுக்கிறது.


கடந்த பத்தாண்டுகாலத்தில், இந்தியாவிற்கு ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. வலுவான அரசியல் விருப்பமும் இராஜதந்திர பொருளாதார சீர்திருத்தங்களும் நாட்டை உயர் வளர்ச்சியின் காலகட்டத்திற்கு இட்டுச் சென்றுள்ளன. ஒரு காலத்தில் பலவீனமான பொருளாதாரமாக காணப்பட்ட இந்தியா, இப்போது வளர்ச்சியின் அடையாளமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. உள்கட்டமைப்பு, நிலம் மற்றும் தொழிலாளர் சீர்திருத்தங்கள், அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள், வரி மறுசீரமைப்பு மற்றும் திவால்நிலை குறியீடுகளில் பெரும் முதலீடுகள் வணிக நிலைமைகளை மேம்படுத்தியுள்ளன. தற்போதைய அரசாங்கம் இந்தியாவின் பொருளாதார சூழ்நிலையாக மாற்றியுள்ளது. சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு சோசலிச மனநிலையிலிருந்து விலகி, செல்வத்தை உருவாக்குபவர்களை நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு முக்கியமாகக் கருதுகிறது. இந்தியா இளம் மற்றும் லட்சியம் கொண்ட மக்கள்தொகையைக் கொண்டுள்ளது. இது ஒரு ஆதரவான கொள்கை சூழலையும் கொண்டுள்ளது. இது இந்தியாவை ஒரு மாற்றங்களுக்கான பத்தாண்டுகளுக்கு வலுவான நிலையில் வைக்கிறது. சர்வதேச நாணய நிதியம் (IMF), உலக வங்கி மற்றும் மோர்கன் ஸ்டான்லி போன்ற உலகளாவிய நிறுவனங்கள் வலுவான பொருளாதார வளர்ச்சியை எதிர்பார்க்கின்றன. இந்த வளர்ச்சி கடந்த காலகட்டத்தில் செய்யப்பட்ட சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் மூலதனச் செலவினங்களால் இயக்கப்படுகிறது.


இருப்பினும், இந்தியாவின் வளர்ச்சிப் பாதையில் அவசரமாக கவனிக்கப்பட வேண்டிய சில சிக்கல்கள் உள்ளன. இந்தப் பிரச்சினைகள் 2047-ம் ஆண்டுக்குள் வளர்ந்த இந்தியா (விக்சித் பாரத்) என்ற இலக்கை அடைவதைத் தடுக்கக்கூடும். இந்த இலக்கை அடைய, தனிநபர் வருமானம் $2,700 இலிருந்து $15,000 ஆக உயர வேண்டும். இந்தியாவின் முழுப் பொருளாதார ஆற்றலையும் திறப்பதற்கு தொடர்ச்சியான சமத்துவமின்மை ஒரு பெரிய தடையாக உள்ளது.


வெவ்வேறு பகுதிகளைப் பார்க்கும்போது இந்த சமத்துவமின்மை தெளிவாகத் தெரியும். இந்தியாவின் வரைபடத்தில், புதுடெல்லியிலிருந்து ஹைதராபாத் வரையிலான ஒரு கோடு நாட்டை இரண்டு வெவ்வேறு யதார்த்தங்களாகப் பிரிக்கிறது. ஒரு பக்கம் இந்தியாவின் உலகளாவிய பொருளாதார இருப்பை (global economic presence) இயக்கும் குஜராத், மகாராஷ்டிரா, கர்நாடகா மற்றும் தமிழ்நாடு போன்ற உயர் வருமானம் கொண்ட மாநிலங்கள் உள்ளன. மறுபுறம் பீகார், ஜார்கண்ட், சத்தீஸ்கர், ஒடிசா மற்றும் அசாம் போன்ற மாநிலங்கள் மெதுவான வளர்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சியின்மையை எதிர்கொள்கின்றன. அதிகாரப்பூர்வ மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி மதிப்பீடுகளின்படி, இந்தியாவின் மற்ற பகுதிகளின் தனிநபர் வருமானம் இந்த ஐந்து மாநிலங்களின் சராசரியைவிட 2.2 மடங்கு அதிகமாகும். இந்த இடைவெளி காலப்போக்கில் 2011-12ஆம் ஆண்டில் 1.6 மடங்கு முதல் 2021-22ஆம் ஆண்டில் 2.2 மடங்கு வரை அதிகரித்துள்ளது என்பது கவலையளிக்கிறது.


குறைந்த வருமான நிலைகள் இந்த மாநிலங்களில் உள்ள பிற பொருளாதார குறிகாட்டிகளில் பிரதிபலிக்கின்றன. உதாரணமாக, இந்த ஐந்து மாநிலங்களும் இந்தியாவின் தொழிலாளர் தொகுப்பில் 26 சதவீதத்தை உருவாக்குகின்றன. இருப்பினும், குறைந்த உற்பத்தித்திறன் காரணமாக, அவை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 11 சதவீதம் மட்டுமே பங்களிக்கின்றன. இந்த மாநிலங்களில் தாய்வழி இறப்பு விகிதம் (maternal mortality rate) 165 ஆகவும், தேசிய சராசரி 75 ஆகவும், நிலையான வளர்ச்சி இலக்கு 70 ஆகவும் உள்ளது. இந்த மாநிலங்களில் வறுமை விகிதம் 23 சதவீதமாகவும், இது தேசிய சராசரியான 10 சதவீதத்தைவிட இரண்டு மடங்கு அதிகமாகவும் உள்ளது. இது நிலையான வளர்ச்சி இலக்கான (SDG) 0-லிருந்து அதிக தொலைவில் உள்ளது.


பெரும்பாலும் இந்த மாநிலங்களில் அமைந்துள்ள 112 ஆர்வமுள்ள மாவட்டங்களின் நிலைமைகள் இன்னும் மிகவும் மோசமாக உள்ளன. துணை-சஹாரா ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள சில ஏழ்மையான நாடுகளைப் போலவே இந்த மாவட்டங்களும் மனித மேம்பாட்டு குறியீட்டு மதிப்பெண்களைக் கொண்டுள்ளன. பிரமல் அறக்கட்டளையின் (Piramal Foundation) பணி இந்த பிராந்தியங்களில் பல கடுமையான யதார்த்தங்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது. உதாரணமாக, அசாமில், மழைக்காலத்தின் போது, ​​"சார்ஸ்" (Chars) என்று அழைக்கப்படும் பகுதிகள் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட தீவுகளாக மாறுகின்றன. இது பள்ளிகள் மற்றும் பொது சேவைகளுக்கான அணுகலைத் துண்டிக்கிறது. குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்ல மூன்று முதல் நான்கு மணி நேரம் பயணம் செய்ய வேண்டியுள்ளது. பயிர்கள் அழிக்கப்படுகின்றன, வறுமை மிகவும் மோசமாகிறது.


உத்தரப்பிரதேசத்தின் பஹ்ரைச் மாவட்டத்தில், பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் குழந்தைகள் சிறுத்தை தாக்குதலால் அபாயத்தை எதிர்கொள்கின்றனர். நாகாலாந்தின் கிஃபைர் மாவட்டத்தில், வரையறுக்கப்பட்ட இணைப்பு வசதிகள், அருகிலுள்ள மருத்துவமனையை அடைய எட்டு முதல் ஒன்பது மணி நேரம் வரை கடினமான நிலப்பரப்பு வழியாக பயணிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் குடியிருப்பாளர்கள் உள்ளனர்.


இந்த சவால்கள் இருந்தபோதிலும், இந்தியா குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் அடைந்துள்ளது. அரசாங்க முயற்சிகள் பல பரிமாண வறுமையைக் (multidimensional poverty) குறைக்க உதவியுள்ளன. இது 2013-14ஆம் ஆண்டில் 29.2%-லிருந்து 2022-23ஆம் ஆண்டில் 11.3% ஆகக் குறைந்தது. இந்த மாற்றம் 250 மில்லியன் மக்களை வறுமையிலிருந்து மீட்டது. ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகள் இணைந்து சுகாதாரம், நலம், கல்வி மற்றும் போக்குவரத்து ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தும் சமூகத் துறை திட்டங்களுக்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் சுமார் ரூ.48 லட்சம் கோடியை செலவிடுகின்றன.


இருப்பினும்கூட, இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளை நிவர்த்தி செய்வதில் தனியார் துறையின் பங்கு இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. பெருநிறுவன சமூக பொறுப்புணர்வு (Corporate Social Responsibility (CSR)) நிதியில் தெளிவான இடைவெளி உள்ளது. உதாரணமாக, ஒரு கோடிக்கும் குறைவான மக்கள்தொகை கொண்ட புனேவில், ஒவ்வொரு ஆண்டும் ரூ.257 கோடி பெருநிறுவன சமூக பொறுப்புணர்வு (CSR) நிதியைப் பெறுகிறது. இது ஒரு நபருக்கு ரூ.375 ஆகும். இதை ஒப்பிடுகையில், 25 கோடி மக்கள்தொகை கொண்ட 112 விருப்பமுள்ள மாவட்டங்கள் ரூ.472 கோடியை மட்டுமே பெறுகின்றன. இது ஒரு நபருக்கு ரூ.19 மட்டுமே ஆகும். இந்த சமத்துவமின்மை, நிறுவனங்கள் தங்கள் CSR முயற்சிகளை பின்தங்கிய பகுதிகளில் கவனம் செலுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.


இந்தியா மூன்று தனித்துவமான மக்கள்தொகைப் பிரிவுகளைக் கொண்டதாகக் காணலாம். முதலாவது சுமார் 5.6 கோடி மக்களைக் கொண்ட ஆடம்பரமானப் பிரிவு. இரண்டாவது நடுத்தர வருமானம் மற்றும் ஆர்வமுள்ள பிரிவு, இதில் 110 கோடி மக்கள் அடங்குவர். மூன்றாவது பிரிவு பொருளாதார ரீதியாக பலவீனமான பிரிவு ஆகும். இதில் 20 கோடி மக்கள் உள்ளனர். தனியார் மற்றும் பொது பங்குதாரர்கள் இருவரும் இந்த அனைத்து பிரிவுகளும் சமமான வளர்ச்சி வாய்ப்புகளைக் கொண்டிருப்பதை உறுதி செய்வதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். ஏழ்மையான மாவட்டங்களில் தங்கள் பெருநிறுவன சமூக பொறுப்புணர்வு (CSR) திட்டங்கள் மூலம் பெருநிறுவன நிறுவனங்களின் பங்களிப்பை அதிகரிப்பதன் மூலம் இதை அடைய முடியும். கூடுதலாக, சிறந்த பொது சேவைகளை வழங்க அரசாங்கம் நடுத்தர அளவிலான அமைப்புகளை மேம்படுத்த வேண்டும். இந்தியாவின் அனைத்து பகுதிகளும் சமமாகவும் விரைவாகவும் வளர்ச்சியடையவில்லை என்றால், நமது மக்கள்தொகையை நாம் குறைவாகப் பயன்படுத்தி, சீனா பிளஸ் உத்தியால் (China plus strategy) வழங்கப்படும் பொருளாதார வாய்ப்பை இழக்க நேரிடும்.




Original article:

Share:

பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தின் (ICJ) ஆலோசனைக் கருத்து உலகளாவிய காலநிலை நிர்வாகத்தை எவ்வாறு பாதிக்கலாம்? -ஐஸ்வர்யா சனாஸ்

 காலநிலை மாற்றம் குறித்த பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தின் (International Court of Justice (ICJ)) ஆலோசனைக் கருத்து ஏன் கட்டுப்பாடற்றதாக இருந்தாலும் காலநிலை மாற்ற உரையாடலில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது?


காலநிலை தொடர்பான சிக்கல்கள் மற்றும் காலநிலை நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதற்கான, நாடுகளின் சட்டப்பூர்வ பொறுப்புகள் ஆகியவை உலகெங்கிலும் உள்ள தேசிய நீதிமன்றங்களில் அதிகளவில் தீர்க்கப்படுகின்றன. உதாரணமாக, இந்திய உச்சநீதிமன்றம் சுத்தமான சூழலுக்கான உரிமையையும், காலநிலை மாற்றத்தின் தீங்கு விளைவிக்கும் விளைவுகளிலிருந்து பாதுகாப்பையும் அடிப்படை உரிமையாக அங்கீகரித்துள்ளது. 


இதைக் கருத்தில் கொண்டு, உலகின் உச்ச நீதிமன்றமான, சர்வதேச நீதிமன்றம் , தற்போதுள்ள சர்வதேச சட்டங்கள் மற்றும் காலநிலை நடவடிக்கை தொடர்பான நாடுகளின் கடமைகளை தெளிவுபடுத்துவது முக்கியம். காலநிலை மாற்றம் தொடர்பாக மாநிலங்களின் சட்டப்பூர்வ கடமைகள் மற்றும் இந்த கடமைகளின் விளைவுகள் குறித்து விவாதிக்க சர்வதேச நீதிமன்றம் (ICJ) டிசம்பர் 2-13, 2024 வரை பொது விசாரணைகளை நடத்தியது.


இந்த ஆண்டு நீதிமன்றம் வெளியிடும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும் ஆலோசனைக் கருத்து நாடுகளைக் கட்டுப்படுத்தாது என்றாலும், இந்த வழக்கின் முடிவு காலநிலை மாற்ற விவாதத்தில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்த வாய்ப்புள்ளது என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், உலக நீதிமன்றங்களில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட பல காலநிலை வழக்குகளுக்கும் இது ஒரு முன்னுதாரணமாக அமையக்கூடும். இந்த வழக்குகள் அரசாங்கங்களையும் நிறுவனங்களையும் அதிக பொறுப்புணர்வுடன் வைத்திருக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டுள்ளன.


சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் (ICJ) ஆலோசனைக் கருத்து, கட்டுப்பாடற்றதாக இருந்தாலும், உலகளாவிய காலநிலை நிர்வாகத்தை எவ்வாறு பாதிக்கலாம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வோம். சமீபத்திய ஆண்டுகளில், அரசாங்கங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களுக்கு எதிரான காலநிலை வழக்குகள் எவ்வாறு உருவாகியுள்ளன? 


1970 காலகட்டங்களில் இருந்து, காலநிலை மாற்றம் கூட்டு நடவடிக்கை தேவைப்படும் ஒரு பிரச்சனையாகக் கருதப்படுகிறது. பல உலகளாவிய முயற்சிகள் மூலம் காலநிலை மாற்றம் குறித்த சர்வதேச சட்டம் உருவாகியுள்ளது. முக்கியமாக,  சர்வதேச சட்டங்களில் காலநிலை மாற்றம் தொடர்பான ஐ.நா. கட்டமைப்பு மாநாடு (UN Framework Convention on Climate Change (UNFCCC)) மற்றும் அதன் இரண்டு முக்கிய கருவிகளான, 2020-ம் ஆண்டில் முடிவடைந்த கியோட்டோ நெறிமுறை (Kyoto Protocol) மற்றும் 2015 பாரிஸ் ஒப்பந்தம் (Paris Agreement) ஆகியவை அடங்கும். இந்த ஒப்பந்தங்கள், அவற்றின் கொள்கைகளை செயல்படுத்த எடுக்கப்பட்ட பல்வேறு முடிவுகளுடன், சர்வதேச ஒத்துழைப்புக்கான வழிகாட்டுதல்களையும் காலநிலை மாற்றத்திற்கு ஒருங்கிணைந்த பதிலையும் வழங்குகின்றன.


இருப்பினும், கடந்த பத்தாண்டு காலத்தில், காலநிலை சிக்கல்கள் அதிகரித்து வருகின்றன. உலகளாவிய நிகழ்வுகளான, காலநிலை மாற்றம் என்பது ஒரு சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, சமூக-பொருளாதார மற்றும் அரசியல் பிரச்சனையும்தான் என்பதைக் காட்டுகிறது. இது, அரசியல் பொருளாதாரத்துடன்  ஆழமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் விளைவாக, பொருளாதார வளர்ச்சி, எரிசக்தி பயன்பாடு, இயற்கை வளங்கள், உற்பத்தி, நுகர்வு மற்றும் குடிமை மற்றும் மனித உரிமைகளை நாம் எவ்வாறு அணுகுகிறோம் என்பதில் பயனுள்ள காலநிலை நடவடிக்கைக்கு மாற்றம் தேவை என்று நிபுணர்கள் வாதிடுகின்றனர்.


இதன் விளைவாக, காலநிலை நடவடிக்கையின் நோக்கம் காலநிலை மாற்றம் தொடர்பான ஐ.நா. கட்டமைப்பு மாநாட்டின் (UNFCCC) கட்டமைப்பிற்கு அப்பால் சர்வதேச வர்த்தகம், புதைபடிவ எரிபொருட்களின் அரசியல் பொருளாதாரம், விவசாயம் மற்றும் நாடுகளுக்கிடையேயான இடம்பெயர்வு போன்ற பகுதிகள் அடங்கும். இது சர்வதேச சட்டத்தின் பல பகுதிகளை விவாதத்தின் ஒரு பகுதியாக மாற்றும். ஆயினும்கூட, சர்வதேச நீதிமன்றத்தில் (ICJ) உள்ள நடவடிக்கைகளில் பல விமர்சிப்பவர்கள் சந்தேகம் கொண்டுள்ளனர். ஏனெனில், அவர்கள் காலநிலை விவாதத்தை வர்த்தகம், ஆற்றல், இடம்பெயர்வு, உரிமைகள் மற்றும் நுகர்வு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக விரிவுபடுத்துவது உலகளாவிய காலநிலை நடவடிக்கைக்கு உதவுவதற்குப் பதிலாக தடையாக இருக்கும் என்று நம்புகிறார்கள். இந்த விரிவாக்கம் சர்வதேச சட்டங்களின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கு இடையே மோதல்களுக்கு வழிவகுக்கும்.


நீதிபதி கிளீவ்லேண்டால் எழுப்பப்பட்ட ஒரு கேள்வியானது, சர்வதேச காலநிலைச் சட்டம் (international climate law) படிம எரிபொருள் உற்பத்தி, விநியோகம் மற்றும் நுகர்வு ஆகியவற்றைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்கான கடமைகளை விதிக்கிறதா என்பதைப் பரிசீலிக்க மாநிலங்களைத் தூண்டியது. இதற்கு, மாநிலங்கள் மாறுபட்ட கருத்துகளுடன் பதிலளித்தன. இதற்கு சிலர் எரிபொருட்களை படிப்படியாகக் குறைப்பது ஒரு கடமையாக இருக்க வேண்டும் என்று வாதிட்டனர். மற்றவர்கள் தங்கள் இயற்கை வளங்களை வளர்ச்சிக்குப் பயன்படுத்த நாடுகளுக்கு உரிமை உண்டு என்று கூறினர். சர்வதேச காலநிலை சட்டத்தை பொது சர்வதேச சட்டங்களுடன் இணைப்பதால் சர்வதேச நீதிமன்றம் (ICJ) நடவடிக்கைகள் முக்கியமானவை. இந்த நடவடிக்கைகளின் போது, ​​நீதிபதி ஆரெஸ்கு, சுத்தமான, ஆரோக்கியமான மற்றும் நிலையான சூழலுக்கான உரிமை வழக்கமான சட்டங்களின் கீழ் உள்ள பிற மனித உரிமைகளுடன் எவ்வாறு தொடர்புடையது என்று மாநிலங்களின் கருத்துகளைக் கேட்டார். இதற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, கானாவின் பிரதிநிதி, "ஆரோக்கியமான சூழல் இல்லாமல், பிற உரிமைகளை அனுபவிக்க இயலாது. மேலும், மனிதர்கள் மற்றும் பிற உயிரினங்களின் உயிர்வாழ்வது ஆபத்தில் இருக்கும்" என்று கூறினார்.


இதேபோல், ஓசியானியாவில் உள்ள ஒரு சிறிய தீவு நாடான வனுவாட்டு குடியரசு (Republic of Vanuatu), சுயநிர்ணய உரிமை (right to self-determination) மற்றும் அவர்களின் கலாச்சாரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான உரிமையை உள்ளடக்கிய சுத்தமான சூழலுக்கான உரிமையை விரிவுபடுத்த முயற்சித்தது. தூய்மையான சுற்றுச்சூழலுக்கான உரிமையின் இத்தகைய பரந்த விளக்கம், காலநிலை மாற்றம் தொடர்பான ஐ.நா. கட்டமைப்பு மாநாட்டின் (UNFCCC) கீழ் உள்ள கொள்கைகளின் சட்ட நிலை பற்றிய கேள்விகளை எழுப்புகிறது. அவை, சட்டப்பூர்வமாக பிணைக்கப்படவில்லை. 


காலநிலை மாற்றத்திற்கு 'எல்லை தாண்டிய தீங்குகளைத் தடுப்பது' (prevention of transboundary harm) மற்றும் 'மாசுபடுத்துபவர் அபராதம்' (polluter pays) போன்ற வழக்கமான சட்டங்களைப் பயன்படுத்தினால், பல முரண்பாடுகள் வெளிப்படும். ஏனென்றால், 'எந்த எல்லைக்கும் அப்பாற்பட்ட தீங்கும் இல்லை' (no transboundary harm) கோட்பாடு பாரம்பரியமாக தீங்கு விளைவிக்கும் மாசுபடுத்திகளுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதன் மூலத்தை தெளிவாக நிறுவ முடியும். இருப்பினும், காலநிலை மாற்றத்தின் விஷயத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட மூலத்திற்கு உமிழ்வைக் குறிப்பிடுவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது. இது சட்டப் பொறுப்பை நிறுவுவதை கடினமாக்குகிறது. எனவே, காலநிலை மாற்றம் விஷயத்தில் தற்போதுள்ள வழக்கமான சட்டங்களை விமர்சனமின்றி பயன்படுத்த முடியாது.


காலநிலை மாற்றம் என்பது சமூகங்கள், அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரங்களைப் பாதிக்கும் ஒரு சிக்கலான பிரச்சினை ஆகும். இந்தப் பிரச்சினையில் சட்டப்பூர்வ விசாரணை உண்மையான நடவடிக்கைக்கு பதிலாக சட்டப்பூர்வ தீர்வுகளுக்கு வழிவகுக்கும். பெட்ரோலிய ஏற்றுமதி நாடுகளின் அமைப்பு (Organisation of the Petroleum Exporting Countries(OPEC)) அதன் எழுத்துப்பூர்வ அறிக்கையில், காலநிலை நெருக்கடியைத் தீர்க்க ஒரு கூட்டு அணுகுமுறை தேவை. இதற்கு ஒரு பரிந்துரைக்கப்பட்ட அணுகுமுறை அல்ல என்று வலியுறுத்தியது.


மேலும், பாரிஸ் ஒப்பந்தத்தின் கீழ் தற்போதைய காலநிலை நடவடிக்கை கட்டமைப்பு தன்னார்வ உறுதிமொழிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இதற்கு சட்டப்பூர்வமாக பிணைக்கப்பட்ட கடமைகள் தேவையில்லை. இந்த அணுகுமுறை நாடுகள் தங்கள் இயற்கை வளங்களை பொருளாதார வளர்ச்சிக்குப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கிறது. அதே நேரத்தில், அவர்கள் தங்கள் திறன்கள் மற்றும் தன்னார்வ உறுதிமொழிகளின் அடிப்படையில் காலநிலை நடவடிக்கை எடுக்க அனுமதிக்கிறது. பாரிஸ் ஒப்பந்தத்தின் கீழ்மட்ட காலநிலை நிர்வாக அமைப்பு சட்ட விசாரணையிலிருந்து வேறுபட்டது. சட்ட விசாரணைகள் பொதுவாக மேலிருந்து கீழ் அணுகுமுறையைப் (top-down approach) பின்பற்றுகின்றன.


இதன் விளைவாக, சர்வதேச நீதிமன்றம் (ICJ) தனது தீர்ப்பை தேசிய அதிகார வரம்புகளுக்குள் செயல்படுத்த முடியாததால், யதார்த்தமாக எதை அடைய முடியும் என்பது நீடித்த கேள்வியாகவே உள்ளது. எனவே, காலநிலை மாற்றத்தால் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய நாடுகளுக்கு இந்த நடவடிக்கைகள் குறிப்பிடத்தக்க வெற்றியைக் குறிக்கும் அதே வேளையில், அதிக உமிழ்வு நாடுகளை பொறுப்பேற்க அனுமதிப்பதன் மூலம் சக்திவாய்ந்த நாடுகள் உண்மையிலேயே பொறுப்பு வகிக்குமா என்ற கேள்வி உள்ளது.




Original article:

Share:

ஆண்டு கல்வி நிலை அறிக்கை (ASER) என்றால் என்ன? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 முக்கிய அம்சங்கள் :


1. செவ்வாய்க்கிழமை வெளியிடப்பட்ட, ஆண்டு கல்வி நிலை அறிக்கை ((Annual Status of Education Report (ASER))) 2024-ன் படி, 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கணக்கெடுப்பு தொடங்கியதில் இருந்து, அரசுப் பள்ளிகளில் சேரும் 3-ம் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தைகளுக்கான அடிப்படை வாசிப்பு நிலைகள் (basic reading levels) மிக உயர்ந்த நிலையை எட்டியுள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது.


2. அரசுப் பள்ளிகளில், 3-ம் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தைகளில் 23.4% பேர் 2-ம் வகுப்பு பாடப்புத்தகத்தைப் படிக்க முடிகிறது. இது, 2022-ம் ஆண்டில் 16.3% ஆகவும், தொற்றுநோய்க்கு முன்பு 2018-ம் ஆண்டில் 20.9% ஆகவும் இருந்தது.


3. அரசு மற்றும் தனியார் பள்ளிகளில் ஒட்டுமொத்த வாசிப்பு நிலைகளும் (Overall reading levels) 2022-ம் ஆண்டில் 20.5%-ல் இருந்து 2024-ம் ஆண்டில் 27.1% ஆக உயர்ந்துள்ளது. இது, தொற்றுநோய்க்கு முந்தைய நிலையை 27.3% ஐ கிட்டத்தட்ட எட்டியுள்ளது.


4. அரசு மற்றும் தனியார் பள்ளிகளில் எண்கணித அளவுகள் (Arithmetic levels) மேம்பட்டுள்ளன. 2018-ம் ஆண்டில், 3ஆம் வகுப்பு குழந்தைகளில் 28.2% பேர் குறைந்தபட்சம் கழித்தல் (subtraction) முறையை செய்ய முடிந்தது. இது, 2024-ம் ஆண்டில் 33.7% ஆக உயர்ந்துள்ளது. அதாவது, 2022-ம் ஆண்டில் 25.9% சரிவிலிருந்து தீவிரமான அளவில் மீண்டுள்ளது.


5. ஜம்மு & காஷ்மீர் மற்றும் நாகாலாந்து தவிர, பெரும்பாலான மாநிலங்கள், 3-ம் வகுப்பு மாணவர்களின் கற்றல் நிலைகள் (learning levels) 2022 உடன் ஒப்பிடும்போது மீட்சியைக் (recover) காட்டியுள்ளன என்பதை அறிக்கை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அதேநேரத்தில், தொற்றுநோய்க்குப் பிறகு குழந்தைகள் பள்ளிக்குத் திரும்பிய ஆண்டிலும், ஹரியானா, இமாச்சலப் பிரதேசம், உத்தரகண்ட், மகாராஷ்டிரா, ஒடிசா மற்றும் உத்தரபிரதேசம் போன்ற மாநிலங்கள் 2022 உடன் ஒப்பிடும்போது 2024-ம் ஆண்டில் வாசிப்பு அளவுகளில் (reading levels) 10 சதவீத புள்ளிகள் அதிகரிப்பைக் காட்டியுள்ளன.


6. மற்ற மாநிலங்களும் 2018 உடன் ஒப்பிடும்போது குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்களைக் காட்டியுள்ளன. பீகாரில், 3-ம் வகுப்பு வாசிப்பு அளவுகள் கிட்டத்தட்ட 8 சதவீத புள்ளிகள் அதிகரித்து, 2024-ம் ஆண்டில் 20.1%-ஐ எட்டியுள்ளன. உத்தரகாண்டில், 3-ம் வகுப்பு வாசிப்பு அளவுகளில் கடுமையான உயர்வு ஏற்பட்டுள்ளது. இது, 2018-ம் ஆண்டில் 24.7% இலிருந்து 2024-ம் ஆண்டில் 35.6% ஆக உயர்ந்துள்ளது. 3-ம் வகுப்பு எண்கணிதத்திலும் பீகார் மாநிலம் முன்னேற்றங்களைக் கண்டது. இந்த சதவீதம் 2018-ம் ஆண்டில் 18%-லிருந்து 2024-ம் ஆண்டில் 28.2% ஆக உயர்ந்துள்ளது.


7. இந்தக் குழு அறிக்கையில், ஆச்சரியப்படத்தக்க வகையில் முன்னணியில் இருப்பது உத்தரபிரதேசத்தின் அரசுப் பள்ளிகள் ஆகும். இந்தப் பள்ளிகளில் வாசிப்பு அளவு 15 சதவீத புள்ளிகள் அதிகரித்துள்ளது. இது, 2018-ம் ஆண்டில், வாசிப்பு அளவு 12.3% ஆக இருந்தது. மேலும், அது 27.9% ஆக உயர்ந்துள்ளது. ஒட்டுமொத்தமாக, அரசு மற்றும் தனியார் பள்ளிகளைக் கருத்தில் கொண்டால், வாசிப்பு அளவு 2018-ம் ஆண்டில் 28.3%-லிருந்து 2024-ம் ஆண்டில் 34.4% ஆக உயர்ந்துள்ளது. மாநிலத்தின் அடிப்படை எண்கணித அளவுகளும் மேம்பட்டுள்ளன. 2018-ம் ஆண்டில், அவை 26.9% ஆக இருந்து, 2024-ம் ஆண்டில், அவை 40.7% ஆக உயர்ந்துள்ளன.


8. அனைத்து வயதினரிடையேயும் கற்றல் நிலைகள் (Learning levels) மேம்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், மிகப்பெரிய முன்னேற்றங்கள் தொடக்க வகுப்புகளில் உள்ளன. ஏனெனில், மாநில அரசுகளும் ஒன்றிய கல்வி அமைச்சகமும் ஆரம்பக் கல்வியில் கவனம் செலுத்துகின்றன. அவர்களின் நிபுன் பாரத் மிஷன் (Nipun Bharat Mission) அடிப்படை எழுத்தறிவு மற்றும் எண்ணறிவை (foundational literacy and numeracy (FLN)) மேம்படுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.


9. 2022-ம் ஆண்டில், 5ஆம் வகுப்பு மாணவர்களில் 42.8% பேர் 2ஆம் வகுப்பு பாடப்புத்தகத்தைப் படிக்கத் தெரிந்தனர். இது, 2024-ம் ஆண்டில் 48.7% ஆக அதிகரித்துள்ளது. இருப்பினும், இது 2018-ம் ஆண்டில் பதிவு செய்யப்பட்ட 50.4%-ஐ விட இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது.


10. தொற்றுநோய்க்குப் பிறகு இந்தக் குழுவின் கணிதத் திறன்களும் மேம்பட்டுள்ளன. 2022-ம் ஆண்டில், 25.6% பேர் மட்டுமே தேவையான கற்றல் திறன்களைக் கொண்டிருந்தனர். இது, 2024-ம் ஆண்டில் 30.7% ஆக உயர்ந்தது. இது, தொற்றுநோய்க்கு முந்தைய அளவை விட 27.8% அதிகமாகும்.


உங்களுக்குத் தெரியுமா?


1. 2005-ம் ஆண்டு முதல், பிரதம் (Pratham) என்ற அரசு சாரா நிறுவனம் வருடாந்திர கல்வி நிலை அறிக்கையை (கிராமப்புறம்) வெளியிட்டு வருகிறது. இந்த அறிக்கை, பள்ளி குழந்தைகளிடையே அடிப்படை வாசிப்பு மற்றும் எண்கணித நிலைகள் (basic reading and arithmetic levels), பள்ளி வருகை மற்றும் பிற குறிகாட்டிகளை அளவிடுவதற்காக வெளிப்படுத்தியுள்ளது. இந்தத் தரவுகள் பல ஆண்டுகளாக கற்றலில் பரந்த போக்குகளைக் காட்டுகிறது.


2. 2024-ம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பு 605 கிராமப்புற மாவட்டங்களில் 17,997 கிராமங்களில் 6,49,491 குழந்தைகளை சென்றடைந்தது. எல்.கே.ஜி, யு.கே.ஜி, அங்கன்வாடி அல்லது பிற நிறுவனங்களில் சேரும் முன் தொடக்க வயது (3 முதல் 5 வயது வரை) குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றத்தைக் காட்டியது. வாசிப்பு மற்றும் எண்கணிதத் திறன்களிலும் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்கள் காணப்பட்டன. கோவிட்-19 தொற்றுநோயால் ஏற்பட்ட கற்றல் இழப்புகளுக்குப் பிறகு இது ஒரு நேர்மறையான அறிகுறியாகும். கூடுதலாக, பருவக் குழந்தைகளிடையே (15 மற்றும் 16 வயது) டிஜிட்டல் எழுத்தறிவை அளவிடுவதற்கான முதல் அதிக நேர, ஆண்டு கல்வி நிலை அறிக்கையின் (ASER) கணக்கெடுப்பு இதுவாகும்.


3. 2023-ம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட சிறியளவிலான Beyond Basics கணக்கெடுப்பைத் தொடர்ந்து சமீபத்திய கணக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. இது, 605 கிராமப்புற மாவட்டங்களில் 6,49,491 குழந்தைகளை மதிப்பீடு செய்தது. இது, அடிப்படை வாசிப்பு நிலைகள் (basic reading levels) மற்றும் எண்கணிதத்தில் (arithmetic) கவனம் செலுத்தப்பட்டது. இந்தக் கணக்கெடுப்பு மூன்று வயது பிரிவுகளில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு கவனம் செலுத்தியது. அவை, முன்-தொடக்க (வயது 3 முதல் 5 வரை), தொடக்க (வயது 6 முதல் 14 வரை) மற்றும் பருவக் குழந்தைகள் (வயது 15 முதல் 16 வரை) ஆகும்.


4. தனியார் பள்ளிகளில் இருந்து குழந்தைகள் வெளியேறியபோது பெருந்தொற்று காலத்தில் அதிகரித்த அரசுப் பள்ளி சேர்க்கையானது, தொற்றுநோய்க்கு முந்தைய நிலைகளுக்கு கிட்டத்தட்ட மீண்டும் திரும்பியுள்ளதாக அறிக்கை காட்டுகிறது. 2018-ம் ஆண்டில், 6-14 வயதுடையவர்களில் 65.6% பேர் அரசுப் பள்ளிகளில் சேர்ந்தனர். இது, 2022-ம் ஆண்டில் 72.9% ஆக உயர்ந்து, தற்போது 66.8% ஆகக் குறைந்துள்ளது. 6-14 வயதுடையவர்களின் ஒட்டுமொத்த சேர்க்கை விகிதம் 98.1% ஆகும். இது, 2022-ம் ஆண்டில் 98.4% ஆக இருந்தது.


5. தேசிய கல்விக் கொள்கை (National Education Policy (NEP)), 1-ம் வகுப்புக்கு முந்தைய அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் ஆரம்பகால குழந்தைப் பருவ பராமரிப்பு மற்றும் கல்வியை வழங்குவதில் கவனம் செலுத்துகிறது. 2024-ம் ஆண்டில், 3 முதல் 5 வயது வரையிலான குழந்தைகளின் பாலர் பள்ளியில் (pre-school) சேரும் சதவீதம் 2018 மற்றும் 2022 உடன் ஒப்பிடும்போது அதிகரித்துள்ளது. 5 வயது குழந்தைகளிடையே மிகப்பெரிய அதிகரிப்பு ஏற்பட்டது. அவர்களின் சேர்க்கை 2018-ம் ஆண்டில் 58.5% -லிருந்து 2024-ம் ஆண்டில் 71.4% ஆக உயர்ந்துள்ளது.


6. முதன்முறையாக, ஆண்டு கல்வி நிலை அறிக்கை (ASER) டிஜிட்டல் கல்வியறிவு பற்றிய ஒரு பகுதியை உள்ளடக்கியது. இந்தப் பிரிவு 14-16 வயதுடையவர்களிடையே ஸ்மார்ட்போன்களை அணுகுதல், சொந்தமாக்குதல் மற்றும் பயன்படுத்துதல் மற்றும் அடிப்படை டிஜிட்டல் திறன்களைப் பற்றியும் ஆய்வு செய்தது. சிறுமிகளைவிட அதிகமாக சிறுவர்கள் ஸ்மார்ட்போனை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பது அறிந்திருப்பதாக அறிக்கை கண்டறிந்துள்ளது. 79.4% சிறுமிகளுடன் ஒப்பிடும்போது 85.5% சிறுவர்கள் இதைப் பற்றி அறிந்துள்ளனர்.




Original article:

Share:

பிரதான் மந்திரி ஆவாஸ் யோஜனா கிராமின் (Pradhan Mantri Awas Yojna Gramin (PMAY-G)) என்றால் என்ன? -பிரியா குமாரி சுக்லா

 முக்கிய அம்சங்கள் :


• ஜனவரி 3ஆம் தேதி, ஒன்றிய ஊரக வளர்ச்சி அமைச்சர் சிவராஜ் சிங் சௌஹானுடனான சந்திப்பின் போது, ​​12 மாநிலங்களைச் சேர்ந்த ஊரக வளர்ச்சி அமைச்சர்கள் PMAY-G அலகு உதவியை அதிகரிக்கக் கோரிக்கை விடுத்தனர். தற்போது, வழங்கப்பட்டு வரும் ரூ.1.20-1.30 லட்சத்திலிருந்து ரூ.2-2.25 லட்சமாக உயர்த்துமாறு அவர்கள் கோரிக்கை விடுத்தனர்.


• கோரிக்கையை முன்வைக்கும் மாநிலங்களின் பட்டியல்: மணிப்பூர், தமிழ்நாடு, திரிபுரா, மத்தியப் பிரதேசம், நாகாலாந்து, பஞ்சாப், பீகார், ஆந்திரப் பிரதேசம், அசாம், குஜராத், ஹரியானா மற்றும் ஜார்கண்ட். இவற்றில் மணிப்பூர், திரிபுரா, மத்தியப் பிரதேசம், அஸ்ஸாம், குஜராத் மற்றும் ஹரியானா ஆகியவை பாஜக தலைமையிலான அரசாங்கங்களால் நடத்தப்படும் அதே வேளையில், நாகாலாந்து, ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் பீகார் ஆகிய மாநிலங்களில் பாஜக கூட்டணி அரசாங்கங்களில் கூட்டணி ஆட்சியில் உள்ளது. தமிழ்நாட்டில் திமுக தலைமையிலான அரசும், பஞ்சாபில் ஆம் ஆத்மி அரசும் உள்ளன.


• PMAY-G திட்டத்தின் கீழ் 2016ஆம் ஆண்டு முதல் அலகு உதவி தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து மாறவில்லை. 2016ஆம் ஆண்டில், PMAY-G யூனிட் உதவியை சமவெளிப் பகுதிகளுக்கு ரூ.1.20 லட்சமாகவும், மலைப்பாங்கான மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்களான ஜம்மு காஷ்மீர், லடாக், வடகிழக்கு மாநிலங்கள், கடினமான பகுதிகள் மற்றும் இடதுசாரி தீவிரவாதத்தால் (Left-Wing Extremism (LWE) பாதிக்கப்பட்ட மாவட்டங்களுக்கு ரூ.1.30 லட்சமாகவும் அரசாங்கம் நிர்ணயித்தது.


• அரசாங்கம் PMAY-G திட்டத்தை கொண்டு வருவதற்கு முன், இந்திரா ஆவாஸ் யோஜனா (Indira Awaas Yojana (IAY)) திட்டத்தின் கீழ் அலகு உதவி சமவெளிப் பகுதிகளில் ரூ.70,000 ஆகவும், மலைப்பகுதிகளில் ரூ.75,000 ஆகவும் இருந்தது.


• PMAY-G  திட்டத்தின் கீழ் வழங்கப்படும் அலகு உதவி கடந்த ஒன்பது ஆண்டுகளாக அப்படியே இருந்தாலும், சில மாநிலங்கள் அதிக உதவியை வழங்குகின்றன. உதாரணமாக, ஜார்க்கண்ட் அதன் அபுவா ஆவாஸ் யோஜனா (Abua Awas Yojna’ (AAY))-ன் கீழ் ஒரு பயனாளிக்கு ரூ.2 லட்சம் வழங்குகிறது. மேலும் தமிழ்நாடு PMAY-G திட்டத்தின் கீழ் ரூ.1.20 லட்சத்திற்கு மேல் ரூ.1.2 லட்சத்தை கூடுதலாக வழங்குகிறது.


• 2016ஆம் ஆண்டு பிரதான் மந்திரி ஆவாஸ் யோஜனா கிராமின் (Pradhan Mantri Awas Yojna Gramin (PMAY-G)) தொடங்கப்பட்டபோது, ​​கிராமப்புறங்களில் 2.95 கோடி வீடுகளைக் கட்டுவதே இலக்காக இருந்தது.


• 2024-25 ஆம் ஆண்டுக்கான இடைக்கால வரவு செலவு அறிக்கையில், ஒன்றிய நிதியமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன், அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் PMAY-G திட்டத்தின் கீழ் மேலும் 2 கோடி வீடுகள் கட்டப்படும் என்று அறிவித்தார். இந்த இலக்கு ஜூன் 2024-ல் ஒன்றிய அமைச்சரவையால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. ஜூலை 2024-ல் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட வழக்கமான வரவு செலவு அறிக்கையில், 2024-25 நிதியாண்டில் PMAY-G க்காக ரூ.54,500 கோடியை நிதியமைச்சர் ஒதுக்கினார்.


உங்களுக்குத்  தெரியுமா?


. பிரதான் மந்திரி கிராமின் ஆவாஸ் யோஜனா (PMAY-G) என்பது இந்தியாவில் உள்ள கிராமப்புற ஏழைகளுக்கு வீட்டுவசதி வழங்குவதற்காக ஊரக மேம்பாட்டு அமைச்சகத்தின் கீழ் தொடங்கப்பட்ட ஒரு அரசுத் திட்டமாகும். 2022-க்குள் அனைவருக்கும் வீடு (Housing for All) என்று அழைக்கப்படும் நகர்ப்புற ஏழைகளுக்கான இதேபோன்ற திட்டம் 2015-ல் தொடங்கப்பட்டது. PMAY-G அதிகாரப்பூர்வமாக பிரதமர் நரேந்திர மோடியால் நவம்பர் 20, 2016 அன்று ஆக்ராவில் தொடங்கப்பட்டது.


. PMAY-G மெலிந்த கட்டுமான கட்டிடங்களைக் (pucca house) கொண்ட மக்களுக்கும், 2024ஆம் ஆண்டுக்குள் தரமற்ற வீடுகளில் வசிப்பவர்களுக்கும் அடிப்படை வசதிகளுடன் கூடிய நிரந்தர வீட்டை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. 2016-17 மற்றும் 2018-19-க்கு இடையில் அத்தகைய வீடுகளில் வசிக்கும் 1 கோடி வீடுகளை வழங்குவதே உடனடி இலக்காகும்.


. வீட்டின் குறைந்தபட்ச அளவு 25 சதுர மீட்டராக (20 சதுர மீட்டரிலிருந்து) அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது மற்றும் சுகாதாரமான சமையல் இடத்தை உள்ளடக்கியிருக்க வேண்டும். சமவெளிப் பகுதிகளில் யூனிட் உதவி ரூ. 70,000-லிருந்து ரூ. 1.20 லட்சமாகவும், மலைப்பாங்கான மாநிலங்கள், கடினமான பகுதிகள் மற்றும் ஒருங்கிணைந்த செயல்திட்ட (Integrated Action Plan (IAP)) மாவட்டங்களில் ரூ.75,000-லிருந்து ரூ.1.30 லட்சமாகவும் உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. பயனாளி MGNREGS-லிருந்து 90.95 நாட்கள் திறமையற்ற உழைப்பைப் பெறவும் உரிமை உண்டு.


. சமவெளிப் பகுதிகளில் 60:40 விகிதத்திலும், வடகிழக்கு மற்றும் இமயமலை மாநிலங்களுக்கு 90:10 என்ற விகிதத்திலும் இந்த அலகின் செலவு ஒன்றிய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையே பகிர்ந்து கொள்ளப்படுகிறது. ஆண்டு வரவு செலவு அறிக்கையில் இருந்து, 90% புதிய வீடுகளைக் கட்டுவதற்காக மாநிலங்கள்/யூனியன் பிரதேசங்களுக்கு நிதி விடுவிக்கப்படுகிறது.


. பிரதான் மந்திரி ஆவாஸ் யோஜனா கிராமின் (Pradhan Mantri Awas Yojna Gramin (PMAY-G)) திட்டத்தின் ஒரு முக்கிய அம்சம், பயனாளிகள் எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள் என்பதுதான். வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே உள்ள பட்டியலிலிருந்து தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக, இந்தத் திட்டம் 2011ஆம் ஆண்டின் சமூகப் பொருளாதார மற்றும் சாதிக் கணக்கெடுப்பு (Socio Economic and Caste Census (SECC))-லிருந்து வீட்டுவசதி பற்றாக்குறை அளவுகோல்களின் அடிப்படையில் பயனாளிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது, இது பின்னர் கிராம சபைகளால் சரிபார்க்கப்படுகிறது.
Original article:

What is Pradhan Mantri Awas Yojna Gramin? -Priya Kumari Shukla

Share:

ஜீனோம் இந்தியா திட்டம் மற்றும் ஜீன் எடிட்டிங் ஏன் முக்கியம்? - குஷ்பு குமாரி

 சமீபத்தில், உயிரி தொழில்நுட்பத் துறை (Department of Biotechnology (DBT)), ஜீனோம் இந்தியா திட்டத்தின் (Genome India Project (GIP)) கீழ் 10,000 நபர்களின் மரபணுத் தரவை அனைவரும் அணுகக்கூடியதாக மாற்றியது. இந்தியாவில் உள்ள 99 இன மக்கள்தொகையைச் சேர்ந்த ஆரோக்கியமான நபர்களின் வரிசைமுறைகள் நாட்டின் மரபணு பன்முகத்தன்மையின் அடிப்படை வரைபடத்தை உருவாக்க உதவியது. இந்தத் தரவுத்தொகுப்பு ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு "டிஜிட்டல் பொது நன்மை" (digital public good) ஆகக் கிடைக்கிறது. புதிய நோயறிதல்கள், இலக்கு வைக்கப்பட்ட சிகிச்சைகள் மற்றும் புதிய அரிய நோய்களை அடையாளம் காண இந்தத் தரவைப் பயன்படுத்தலாம். இது புதிய அரிய நோய்களைக் கண்டறிவது ஏற்கனவே உள்ளவற்றைக் குணப்படுத்தவும் உதவும். இந்த முயற்சி உலகளாவிய தரவுத்தளங்களில் இந்திய மரபணுக்களின் குறைவான பிரதிநிதித்துவத்தை நிவர்த்தி செய்கிறது. இது மரபணு ஆராய்ச்சியில் உள்ளடக்கத்தை ஊக்குவிக்கிறது.


முக்கிய அம்சங்கள் :


1. 2020ஆம் ஆண்டில் அரசாங்கம் ஜீனோம் இந்தியா திட்டத்தை (Genome India Project (GIP)) அங்கீகரித்தது. இந்திய மக்கள்தொகையில் மரபணு மாறுபாடுகளின் விரிவான பட்டியலை உருவாக்குவதே இதன் நோக்கமாகும். நமது பரிணாம வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதற்கும், நோய்களின் மரபணு அடிப்படையைக் கண்டறிவதற்கும், எதிர்கால சிகிச்சைகளை உருவாக்குவதற்கும் மரபணு பன்முகத்தன்மையின் வரைபடம் முக்கியமானது. தற்போதுள்ள சர்வதேச தரவுத்தளங்களிலிருந்து வரும் தரவுகளைக் கொண்டு இதைச் செய்ய முடியாது. ஏனெனில், இந்திய மரபணுக்கள் மற்ற மக்கள்தொகையின் மரபணுக்களிலிருந்து வேறுபட்டிருக்கலாம்.


2. இந்தத் திட்டத்தில் முதல் 10,000 மரபணுக்களை வரிசைப்படுத்த 20 அறிவியல் நிறுவனங்களைச் சேர்ந்த ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஒன்றிணைந்து பணியாற்றியுள்ளனர். ஒத்துழைப்பு, தரவு சேமிப்பு வசதி, தரவு பகிர்வு தளம் மற்றும் கட்டமைப்பு என அனைத்தையும் அமைத்து, உயிரி தொழில்நுட்பத் துறை இந்த திட்டத்தை விரிவுபடுத்தி 1 மில்லியன் மரபணுக்கள் வரை வரிசைப்படுத்த திட்டமிட்டுள்ளது.


3. திட்டத்தின் இரண்டாம் கட்டம் குறிப்பிட்ட நோய்களைக் கொண்ட மக்களின் மரபணுக்களை வரிசைப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தும். ஆராய்ச்சியாளர்கள் இந்த நோயுற்ற மரபணுக்களை ஆரோக்கியமானவற்றுடன் ஒப்பிடுவார்கள். இது சில நோய்களை ஏற்படுத்தும் அல்லது ஒருவருக்கு வருவதற்கான வாய்ப்பை அதிகரிக்கும் மரபணுக்களை அடையாளம் காண உதவும். மரபணு வரைபடம் வெவ்வேறு நோய்களுக்கான மரபணு காரணங்கள் அல்லது ஆபத்து காரணிகளைக் கண்டறிய உதவும். இந்த கண்டுபிடிப்புகள் பின்னர் சிகிச்சைகள் மற்றும் நோயறிதல் சோதனைகளை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்படலாம். பல நோய்களுக்கான புதிய சிகிச்சைகள் குறிப்பிட்ட மரபணுக்களை மாற்றுதல், நீக்குதல் அல்லது சேர்ப்பதன் மூலம் செயல்படுகின்றன. ஒரு மரபணு வரைபடம் மற்றும் எந்த மரபணுக்கள் நோயை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்வது இல்லாமல் இது சாத்தியமில்லை.


4. இந்திய தரவுத்தொகுப்பு புதிய மாறுபாடுகளை அடையாளம் காண உதவுகிறது. ஆராய்ச்சியாளர்கள் இதுவரை 10,000 மரபணுக்களில் 135 மில்லியன் மரபணு மாறுபாடுகளை அடையாளம் கண்டுள்ளனர். அவற்றில் 7 மில்லியன் உலகளாவிய தரவுத்தளங்களில் காணப்படவில்லை.


5. மக்கள்தொகை அளவிலான வரிசைமுறை (Population-level sequencing), நோய்களை ஏற்படுத்தும் சில மரபணு மாறுபாடுகள் எத்தனை முறை தோன்றும் என்பதை விஞ்ஞானிகள் மற்றும் மருத்துவர்கள் அறிய உதவும். இது ஒரு நோய் எவ்வளவு பொதுவானது என்பதை வெளிக்காட்டலாம். எடுத்துக்காட்டாக, இளம் வயதிலேயே மாரடைப்புக்கு வழிவகுக்கும் மயோசின் பிணைப்பு புரதம் C இல் உள்ள பிறழ்வுகள் (Mutations in Myosin Binding Protein C (MYBPC3)), இந்திய மக்கள்தொகையில் 4.5% பேரில் காணப்படுகிறது. ஆனால், உலகளவில் அரிதானது. மற்றொரு பிறழ்வு, LAMB3, கடுமையான தோல் நிலையை ஏற்படுத்துகிறது மற்றும் மதுரைப் பகுதியிலுள்ள மக்கள்தொகையில் கிட்டத்தட்ட 4% பேரில் காணப்படுகிறது. ஆனால் இது உலகளாவிய தரவுத்தளங்களில் காணப்படவில்லை. இந்தியாவிற்கு அதன் சொந்த மரபணு தரவுத்தொகுப்பு ஏன் தேவை என்பதை இது காட்டுகிறது. இது அரிய நோய்களை அடையாளம் காணவும், அவற்றுக்கு சிகிச்சையளிக்க மரபணு சிகிச்சைகளை உருவாக்கவும் உதவும்.


6. இது எதிர்ப்புத் திறனைக் குறிக்கும் மாறுபாடுகளைக் கண்டறியவும் உதவும். இவை குறிப்பிட்ட மக்கள்தொகையில் சில மருந்துகள் அல்லது மயக்க மருந்துகளை (anaesthetics) பயனற்றதாக மாற்றக்கூடிய மரபணுக்களாகும். உதாரணமாக, தென்னிந்தியாவைச் சேர்ந்த வைஷ்ய சமூகத்தின் ஒரு பிரிவினரிடம் பொதுவான மயக்க மருந்துகளை முறையாகச் செயலாக்கத் தேவையான ஒரு மரபணு இல்லை. இந்த மயக்க மருந்துகளைப் பயன்படுத்துவது நீண்டகால மயக்கம் அல்லது மரணத்திற்குகூட வழிவகுக்கும். மனித மரபணு என்பது நம் பெற்றோரிடமிருந்து நாம் பெறும் ஒரு உயிரியல் அறிவுறுத்தல் கையேடு போன்றது. இது A, C, G, மற்றும் T ஆகிய நான்கு எழுத்துக்களைப் பயன்படுத்தி எழுதப்பட்டுள்ளது. இந்த நான்கு அடிப்படைகளும் ஒன்றிணைந்து ஒவ்வொரு நபரின் தனித்துவமான மரபணு அமைப்பை உருவாக்குகின்றன.


மனித மரபணுத்தொகுதியில் (human genome) 3 பில்லியன் ஜோடி அடிப்படைகள் உள்ளன. இது உடலை உருவாக்கி, வாழ்நாள் முழுவதும் செயல்பட வைக்க தேவையான அனைத்து தகவல்களையும் கொண்டுள்ளது. இது உயரம், கண் நிறம், இருக்கக்கூடிய மரபணு நோய்கள் மற்றும் அதிக ஆபத்தில் உள்ளவற்றை தீர்மானிக்கிறது.


மரபணுத்தொகுதியை வரிசைப்படுத்த, ஆராய்ச்சியாளர்கள் முதலில் இரத்தத்திலிருந்து தகவல்களைப் பெறுகிறார்கள். 3 பில்லியன் ஜோடிகளின் முழுமையான வரிசையைக் கையாள்வது மிகவும் கடினம் என்பதால், விஞ்ஞானிகள் அதை சிறிய துண்டுகளாக உடைத்து, தளவாடங்களைப் பிரிப்பது போல அவற்றை அடையாளப்படுத்துகிறார்கள். பின்னர், ஒரு DNA வரிசைத்தொகுதி இந்த சிறிய துண்டுகளின் A, C, G மற்றும் T குறியீடுகளை எழுதுகிறது. இறுதியாக, முழுமையான வரிசை மீண்டும் ஒன்றாக இணைக்கப்படுகிறது.


உலகம் முழுவதும் உள்ள இது போன்ற திட்டங்கள்


முதல் மனித ஜீனோம் திட்டம் (Human Genome Project) அமெரிக்க தேசிய சுகாதார நிறுவனங்கள் மற்றும் பிற அமைப்புகளால் நிதியளிக்கப்பட்ட ஒரு சர்வதேச முயற்சியாகும். இது 2003-ல் உலகின் முதல் முழுமையான மனித மரபணுவை வெளியிட்டது.


அதன் பிறகு, 1,000 ஜீனோம் திட்டம், சர்வதேச ஒத்துழைப்பு மூலம், 2012-ல் 1,092 மரபணு வரிசைகளை வெளியிட்டது.


2018-ல், ஒரு ஐக்கிய ராச்சிய அரசாங்க திட்டம் 100,000 மரபணுக்களை வரிசைப்படுத்தியது. 24 நாடுகளில் 1 மில்லியனுக்கும் அதிகமான மரபணுக்களை வரிசைப்படுத்துவதற்கான ஒரு ஐரோப்பிய முயற்சியும் நடந்துள்ளது.


தொழில்நுட்பம் எவ்வாறு செயல்படுகிறது?


1. மரபணு திருத்தம் (Genome editing) என்பது விஞ்ஞானிகள் டிஎன்ஏ அலகுகளை "வெட்டி" மரபணுக்களைத் திருத்த அனுமதிக்கும் ஒரு நுட்பமாகும். இந்த தொழில்நுட்பம் உயிரினங்களின் மரபணு குறியீடுகளை மாற்றுவதற்கான எளிய மற்றும் திறமையான வழியை வழங்குகிறது. இது நோய்களைக் குணப்படுத்த, குறைபாடுகளைத் தடுக்க அல்லது அழகுசாதன மேம்பாடுகளை உருவாக்க மரபணு தகவல்களை "சரிசெய்ய" உதவும்.


2. மேம்பட்ட ஆராய்ச்சி கிளஸ்டர்டு ரெகுலர் இன்டர்ஸ்பேஸ்டு ஷார்ட் பாலிண்ட்ரோமிக் ரிபீட்ஸ்" (clustered regularly interspaced palindromic repeat (CRISPR)) தொடர்புடைய புரதங்கள் சார்ந்த அமைப்புகளின் வளர்ச்சிக்கு வழிவகுத்துள்ளது. இந்த அமைப்புகள் மரபணு வரிசையில் இலக்கு மாற்றங்களை அனுமதிக்கின்றன.


3. இந்த செயல்முறை பெரும்பாலும் கணினி நிரல்களில் உள்ள "வெட்டு-நகல்-ஒட்டு" அல்லது "கண்டுபிடி-மாற்ற" செயல்பாடுகளுடன் ஒப்பிடப்படுகிறது. விஞ்ஞானிகள் ஒரு நோயை ஏற்படுத்தும் தவறான டிஎன்ஏ வரிசையைக் கண்டுபிடித்து, அதை வெட்டி, சரியான வரிசையுடன் மாற்றுகிறார்கள். இந்த செயல்முறை குறிப்பிட்ட புரதம் மற்றும் ஆர்என்ஏ மூலக்கூறுகள் (Cas9) போன்ற உயிர்வேதியியல் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி செய்யப்படுகிறது.

4. ஏராளமான நோய்கள் மற்றும் கோளாறுகள் மரபணு சார்ந்தவை. இந்த நோய்கள் மரபணுக்களில் ஏற்படும் தேவையற்ற மாற்றங்கள் அல்லது பிறழ்வுகளால் ஏற்படுகின்றன. இந்த நோய்களில் அரிவாள் செல் இரத்த சோகை (sickle cell anaemia) போன்ற இரத்தக் கோளாறுகள், நிறக்குருடு (colour blindness) போன்ற கண் பிரச்சினைகள், புற்றுநோய்கள், நீரிழிவு நோய், எச்.ஐ.வி மற்றும் கல்லீரல் மற்றும் இதய நோய்கள் ஆகியவை அடங்கும். இந்த நோய்களில் பல மரபுரிமையாக வருகின்றன. இருப்பினும், மரபணு திருத்தம் மற்றும் வரிசைமுறை தொழில்நுட்பம் அவற்றில் பலவற்றிற்கு நிரந்தர சிகிச்சைகளைக் கண்டறிய உதவும்.




Original article:

Share:

வரவு செலவு அறிக்கை எவ்வாறு பொருளாதார வீழ்ச்சியைத் தடுக்க முடியும்? -தீபா சின்ஹா, ரோஹித் ஆசாத்

 2004 முதல் 2011 வரை ஏன் நிலையான உயர் வளர்ச்சி மற்றும் குறைக்கப்பட்ட வறுமை இருந்தது? அரசாங்க செலவினங்களின் வகை தனியார் நுகர்வுகளை பாதிக்கிறதா? சமூகத் துறைகளில் அதிக செலவு செய்வது எப்படி உதவும்?


இந்தியப் பொருளாதாரம் கடினமான சூழ்நிலையில் சென்று கொண்டிருக்கிறது. சமீபத்தில் வெளியிடப்பட்ட அதன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் (Gross Domestic Product (GDP)) தற்காலிக மதிப்பீடுகளிலிருந்து இது தெளிவாகிறது. வளர்ச்சி விகிதம் எதிர்பார்த்ததை விடவும், அரசாங்கம் முன்னர் மதிப்பிட்டதை விடவும் குறைவாக உள்ளது. கடந்த பொருளாதார ஆய்வறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, இந்த ஆட்சியின் கீழ் பல்வேறு வரவு செலவு அறிக்கைகளில் மூலதனச் செலவினங்களில் அதிகரிப்பு இருந்தபோதிலும் இந்த மந்தநிலை ஏற்படுகிறது. அரசாங்கத்தின் தற்போதைய நிலைமையைப் புரிந்து கொள்ள, இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் நீண்டகால வரலாற்றைப் பார்ப்பது உதவியாக இருக்கும். உள்நாட்டு சந்தையின் முக்கிய காரணி தனியார் நுகர்வு என்பதால், அதில் கவனம் வேண்டும்.


சீர்திருத்தத்திற்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தை நாங்கள் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறோம்: 1991-2004, 2004-2011, மற்றும் 2011-2023. 2004 முதல் 2011 வரையிலான காலம் மிகவும் முக்கியமானது. இது நீடித்த உயர் வளர்ச்சி விகிதத்தையும் முழுமையான வறுமை குறைப்பையும் நோக்கமாக கொண்டிருந்தது. இந்த நேரத்தில், மக்கள் நலனில் அரசு தலையீடுகளின் மறுமலர்ச்சியும் இருந்தது. இந்த தலையீடுகளில் உரிமைகள் சார்ந்த சட்டம் மற்றும் புதிய தேசிய திட்டங்கள் அடங்கும்.


இதற்கு நேர்மாறாக, இந்தியப் பொருளாதாரம் 2012ஆம் ஆண்டு தொடங்கி, 2019 முதல், மெதுவான வளர்ச்சியைக் கண்டது. இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் இப்போது முக்கிய கவலைகள் மெதுவான தனியார் நுகர்வு மற்றும் தனியார் முதலீடு ஆகும். இந்தக் காலகட்டத்தில் பணமதிப்பிழப்பு, சரக்கு மற்றும் சேவை வரி (Goods and Services Tax (GST)) அறிமுகம் மற்றும் கோவிட்-19 ஊரடங்குகள் போன்ற பின்னடைவுகளும் ஏற்பட்டன. இந்த மூன்று காலகட்டங்களில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி மற்றும் தனியார் நுகர்வு வளர்ச்சி விகிதம்; இரண்டிலும் தலைகீழ் U- வடிவ வளர்ச்சி வளைவுகளைப் பெறுகிறோம்.


அதிக வளர்ச்சியும், இப்போது ஏற்பட்டுள்ள மந்தநிலையும் எதனால் ஏற்படுகிறது?


2004-2011 ஆம் ஆண்டின் உயர் வளர்ச்சி கட்டத்தில் தனித்துவமான ஒன்று நடந்தது. வருமானம் மற்றும் செல்வ சமத்துவமின்மை (wealth inequality) பத்தாண்டிற்கும் மேலாக அதிகரித்து வருகிறது. இருப்பினும், சீர்திருத்தத்திற்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் 20% பணக்காரர்களின் நுகர்வு பங்கு கணிசமாகக் குறைந்த ஒரே காலகட்டம் இதுதான். இதற்கு முன்பு, 1990 முதல் 20% பணக்காரர்களின் பங்கு அதிகரித்து வந்தது. அடிமட்ட 80% பேரின் நுகர்வு, 20% பணக்காரர்களின் நுகர்வு வேகத்தைவிட வேகமாக அதிகரித்து வந்தது. ஆனால் வருமான வளர்ச்சி எதிர்மாறாக இருக்கும்போது இது எப்படி சாத்தியமானது? நுகர்வு தேவையில் ஏற்பட்ட இந்த தனித்துவமான மாற்றத்தில் மாநிலக் கொள்கை முக்கிய பங்கு வகித்தது என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். நிதிச் செலவினங்களின் அளவு மட்டுமல்ல, அதன் தன்மையும் முக்கியமானது. வருமான வரம்பில் (income spectrum) கீழ் நிலையில் உள்ளவர்கள் பணக்காரர்களைவிட அதிகமாக பயன்பெறுகின்றனர். மாநிலச் செலவினம் தொழிலாள வர்க்கத்திற்கு சாதகமாக இருந்தால், அத்தகைய செலவினங்களின் வருமானம் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு விளைவுகள் மிக அதிகமாக இருக்கும்.


இதை எளிதாக்குவோம் :


அரசாங்கத்திடம் ₹100 செலவழிக்க வேண்டும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். இதில் ஒன்று முடியும்,


(A) அணை அல்லது அணுசக்தி திட்டம் (மூலதனச் செலவு) போன்ற பெரிய ஒன்றைக் கட்டுவதில் முதலீடு செய்யுங்கள்


(B) NREGA இன் கீழ் ஊதியம் அல்லது வயதானவர்களுக்கு ஓய்வூதியம் வழங்க இதைப் பயன்படுத்தவும்.


பணத்தை இரண்டு வெவ்வேறு வழிகளில் எவ்வாறு பயன்படுத்தலாம் என்பதை ஒப்பிட இது உதவுகிறது. அனைத்து ஊதியங்களும் நுகரப்படுகின்றன என்றும், அனைத்து லாபங்களும் சேமிக்கப்படுகின்றன என்றும் வைத்துக் கொள்வோம்.


தேர்வு A-ன் கீழ், ₹100-ன் ஒரு பகுதி மட்டுமே ஊதியமாக வழங்கப்படுகிறது. இது தொழிலாளர்களின் நுகர்வுத் தேவை அளவை அதிகரிக்கிறது. உதாரணமாக, அவர்கள் உணவு மற்றும் உடைகளுக்கு செலவிடலாம். தேவையின் இந்த அதிகரிப்பு இந்த பொருட்களை உற்பத்தி செய்பவர்களுக்கு வருமானத்தை உருவாக்குகிறது. பொருளாதார வல்லுநர்களால் பல்பெருக்கு விளைவு (multiplier effect) என்று அழைக்கப்படும் இந்த செயல்முறை தொடர்கிறது.


இதற்கு நேர்மாறாக, தேர்வு B-ன் கீழ், முழு ₹100 கூலியாக வழங்கப்படுகிறது. இது வருமானம் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு பெருக்கி வேலை செய்வதற்கான ஒரு பெரிய அடிப்படையை உருவாக்குகிறது.


கூடுதலாக, தேர்வு A-ல், அதிக இறக்குமதிகள் மூலம் உலகின் பிற பகுதிகளுக்கு தேவை கசிவு ஏற்படுவதற்கான அதிக வாய்ப்பு உள்ளது. அணை அல்லது அணு உலை போன்ற மூலதனச் செலவுகளுக்கு கனரக இயந்திரங்கள் தேவைப்படலாம். அவற்றை இறக்குமதி செய்யலாம். மறுபுறம், தேர்வு B-ல் இறக்குமதி கூறு குறைவாக இருக்க வாய்ப்புள்ளது. எனவே, தேர்வு A-ன் உள்நாட்டு கூறு, நாம் மேலே விவரித்ததை விட சிறியதாக இருக்கலாம்.


வருமான ஸ்பெக்ட்ராமின் கீழ் முனையில் உள்ள தொழிலாளர்களுக்கு வருமான பரிமாற்றங்களை (ரொக்கமாகவோ அல்லது பொருளாகவோ) அரசு செலவிட்டால், அது வெகுஜன நுகர்வுப் பொருட்களுக்கான தேவையை அதிகரிக்கும். அத்தகைய பரிமாற்றங்களை நோக்கி அரசாங்க செலவினங்களில் ஒரு எளிய மாற்றம் தேவைக்கு ஒரு வெளிப்புற கூறுகளைச் சேர்க்கிறது. கூடுதலாக, தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உத்தரவாதச் சட்டத்தை (National Rural Employment Guarantee Act (NREGA)) அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம் இந்த காலகட்டத்தில் மாநிலம் ஒரு பெரிய பங்கைக் கொண்டிருந்தது. இது NREGA-ன் கீழ் ஊதியத்தை நடைமுறையில் உள்ள சந்தை ஊதியத்தைவிட அதிகமாக நிர்ணயித்தது. இது அதிக வேலைகளை உருவாக்கியது மற்றும் கிராமப்புறங்களுக்கு குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை நிர்ணயித்தது. கிராமப்புற ஊதியங்களின் உயர்வு சாதாரண பணி செய்யும் தொழிலாளர்களுக்கு அதிக ஊதியத்திற்கு வழிவகுத்தது. இந்த காலகட்டத்தில் விவசாயம் மற்றும் கிராமப்புறங்களில் முதலீடும் அதிகரித்தது, இது கிராமப்புற வருமானத்தை மேலும் அதிகரித்தது.


ஒன்றிய அரசின் மொத்த செலவினங்களில் சமூக சேவைகள் மற்றும் மேம்பாட்டு செலவினங்களின் பங்கில் உயர்வு ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த உயர்வு 2004-2011ஆம் ஆண்டின் ஏற்றத்துடன் சரியாக ஒத்துப்போகிறது. மேம்பாட்டு செலவினங்களில் விவசாயம் மற்றும் கிராமப்புற மேம்பாடு போன்ற பொருளாதார மற்றும் சமூக சேவைகள் இரண்டிற்கும் செலவிடுவது அடங்கும். சமூகத் துறை செலவினங்களில் கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் நலத்திட்டங்களுக்கான நேரடி செலவு மட்டுமே அடங்கும்.


நிதிச் செலவினங்களின் தன்மையில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றம், மக்கள்தொகையில் 80% பேருக்கு பல்வேறு வகைப் பொருட்களில் நுகர்வு மீது குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.


கீழ்மட்டத்தில்  உள்ள 80% பேரின் நுகர்வு அதிகரிப்பு (மேலும் இந்தப் போக்கு மிகக் குறைந்த வருமானக் குழு வரை தொடர்கிறது) மொத்த நுகர்வில் முதல் 20% பேரின் பங்கு ஏன் குறைந்துள்ளது என்பதை விளக்குகிறது.


தற்போதைய மந்தநிலையை நிவர்த்தி செய்ய அரசாங்கம் என்ன செய்துள்ளது?


தனியார் முதலீட்டின் மந்தநிலை மற்றும் பற்றாக்குறையை அரசாங்கம் ஒப்புக்கொண்டாலும் (எடுத்துக்காட்டாக, கடந்த பொருளாதாரக் கணக்கெடுப்பில்), அதன் பதில் முன்னர் குறிப்பிட்டபடி மூலதனச் செலவினத்தில் கவனம் செலுத்தியுள்ளது.


நிதிச் செலவினங்களின் பங்கு (மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 1 சதவீதமாக) குறைந்து கொண்டிருந்தபோதும் இது செய்யப்பட்டது. தனியார் முதலீட்டை ஈர்க்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அரசாங்கம் மூலதனச் செலவினங்களில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தியது. 2019ஆம் ஆண்டில் தனியார்நிறுவன வரிவிகிதத்தை 30%-லிருந்து 22% ஆகக் குறைத்த வரி குறைப்புகளுக்கும் அவர்கள் பதிலளிக்கவில்லை.

“வரி பயங்கரவாதத்தை” (tax terrorism) முடிவுக்குக் கொண்டுவருங்கள்: வரவு செலவு அறிக்கைக்கு முன்னதாக காங்கிரஸ் கட்சி ஒன்றிய அரசாங்கத்திற்கு கோரிக்கை விடுத்துள்ளது


தனியார் முதலீடு அதிகரிக்கவில்லை என்பது ஆச்சரியமல்ல. பொருளாதார மந்தநிலையின் போது அல்லது தேவை குறைவாக இருக்கும்போது, ​​முதலீடு செலவுகளைவிட வணிக நடவடிக்கைகளையே அதிகம் சார்ந்துள்ளது. தற்போதுள்ள, தொழிற்சாலைகள் முழு திறனுடன் இயங்கவில்லை என்றால், நிறுவனங்கள் நிதி அதிகரித்தாலும் (வரிக்குப் பிந்தைய லாபத்தின் வடிவத்தில்) அல்லது குறைவான கடன்களைப் பெற்றாலும் ஏன் அதிகமாக முதலீடு செய்ய வேண்டும்? எனவே, மூலதனச் செலவினத்தை (capex) அதிகரிப்பது, குறிப்பாக அதிக மூலதனத்தைப் பயன்படுத்தும் திட்டங்களுக்கு, பொருளாதாரத்தை மீட்டெடுக்க அவசியமோ அல்லது போதுமானதோ அல்ல என்று வாதிடலாம்.


அதற்குப் பதிலாக என்ன செய்ய வேண்டும்?


சமூகத் துறையில், வருவாய் செலவினங்களில் (revenue expenditure) அதிகரிப்பு, ஒரு நேர்மறையான சுழற்சியை உருவாக்கும். இது தொழிலாளர்களுக்கு அதிக வருமானத்திற்கு வழிவகுக்கும். இது வருமானம் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு பெருக்கிகளை அதிகரிக்கும். இது, தனியார் முதலீட்டைத் தொடங்க உதவும். மூலதனச் செலவுகள் பெருகிக் கொண்டிருப்பதால், உழைப்பு மிகுந்த திட்டங்களிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். 2004-2011 அனுபவம் இந்த விஷயத்தில் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.


எனவே, இரு முனை உத்தி தற்போது தேவைப்படுகிறது: (அ) மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் ஒரு பங்காக நிதிச் செலவு உயர வேண்டும். (ஆ) வருவாய் செலவினங்களின் பங்கும் உயர வேண்டும்.


அரசாங்கம் செலவுகளைக் குறைவாக வைத்திருப்பதன் மூலம் சந்தைகளை திருப்திப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துமா அல்லது மந்தநிலையை மாற்றியமைக்க உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை நிலைமைகளை மேம்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துமா என்பது பிப்ரவரி 1 ஆம் தேதி தெரியவரும்.


தீபா சின்ஹா ​​ஒரு தன்னிச்சை ஆராய்ச்சியாளர் மற்றும் ரோஹித் ஆசாத் ஜவஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகத்தில் பொருளாதாரம் கற்பிக்கிறார்.




Original article:

Share:

திணறடிக்கும் தேவை: மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதியளிப்புத் திட்டம் குறித்து . . . - தலையங்கம்

மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதியளிப்புத் திட்டம் (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Act, 2005 (MGNREGA)) நிதி பற்றாக்குறை மற்றும் ஊதிய தாமதங்களால் பாதிக்கப்படக்கூடாது. 


அரசாங்கம் ஒரு நலத்திட்டத்தில் உறுதியாக இருக்கும் போது அந்த திட்டம் சிறப்பாக செயல்படும். மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதியளிப்புத் திட்டம் 20 ஆண்டுகளை நிறைவு செய்ய உள்ளது. வேலை உறுதித் திட்டம் இரண்டு வெவ்வேறு அரசாங்கங்களின் கீழ் பல காலகட்டங்களில் நீடித்து வளர்ச்சியடைந்துள்ளது. இந்த திட்டம் கிராமப்புற ஏழை மக்களிடையே பயனுள்ளதாகவும் பிரபலமாகவும் உள்ளது. இருப்பினும், தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியின் (National Democratic Alliance (NDA)) ஆட்சியில், இது முதலில் வேறொருவரின் யோசனையாகக் கருதப்பட்டது. பின்னர், அது ஒரு தேவையற்ற தேவையாக மாறியது. இருப்பினும், கோவிட்-19 தொற்றுத்தாக்கத்தின் போது, ​​MGNREGS அவசியமானது என்று நிரூபிக்கப்பட்டது. இந்த திட்டம் கிராமப்புற தொழிலாளர்களுக்கு வாழ்வாதார ஆதரவை வழங்கியது. ஊரடங்கு உத்தரவுகளுக்குப் பிறகு தங்கள் கிராமங்களுக்குத் திரும்பிய புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களுக்கு பெரிதும் உதவியது. மேலும், தொற்றுநோய்க்குப் பிறகு தொடர்ச்சியான வரவு செலவு அறிக்கைகளின் சதவீத அடிப்படையில் ஒதுக்கீடுகள் கணிசமாகக் குறைந்துள்ளதால் (2021-ஆம் நிதியாண்டில் 3.2%-லிருந்து நிதியாண்டு 2025ஆம் நிதியாண்டில் 1.78%-ஆக இருந்தது இப்போது "தேவையற்றது" என்று பார்க்கப்படுகிறது. இருப்பினும் MGNREGS என்பது தேவையை அடிப்படையாகக் (demand driven) கொண்ட ஒரு திட்டமாகும். வரவு செலவு அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்ட தொகையை விட கூடுதல் நிதி தேவைப்படுகிறது. இருப்பினும், இந்த நிதியாண்டில் கூடுதல் நிதி ஒதுக்கப்படவில்லை. ஊதியங்கள் தாமதமாகிவிட்டன, இது செயற்கையாக தேவையைக் குறைத்துள்ளது. ஊரக வளர்ச்சி அமைச்சகத்திடம் ஊதியத்திற்கு ₹4,315 கோடி பற்றாக்குறை இருப்பதாக கூறப்படுகிறது. இந்தத் திட்டத்தின் கீழ் பணிகளுக்கான பொருள் செலவுகளில் அதன் பங்காக ₹5,715 கோடியை ஒன்றிய அரசு செலுத்த வேண்டியுள்ளது.


மகாத்மா காந்தி தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதியளிப்புத் திட்டம் (Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Act, 2005 (MGNREGA)) வேலை உறுதித் திட்டத்தை செயல்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்த வேண்டிய பிற சிக்கல்களும் உள்ளன. பணவீக்கத்திற்கு ஏற்ப ஊதியத்தை சரிசெய்தல் மற்றும் ஆதார் அடிப்படையிலான கட்டண முறையுடன் (Aadhaar-based payment system) வேலை அட்டைகளை இணைப்பதில் உள்ள சிக்கல்கள் ஆகியவை இதில் அடங்கும். இருப்பினும், இந்தத் திட்டத்திற்கு ஒன்றிய அரசு போதுமான நிதியை வழங்குகிறதா என்பதுதான் பிரச்சனையாக உள்ளது. நிதியைக் குறைப்பது தேவைக்கேற்ப வேலைவாய்ப்பு வழங்கும் இலக்கை பாதிக்கிறது. குறிப்பாக விவசாயப் பருவமற்ற காலங்களில், தங்கள் வருமானத்தை ஆதரிக்க இந்தத் திட்டத்தைப் பயன்படுத்தும் கிராமப்புறத் தொழிலாளர்களுக்கு இது நியாயமற்றது. பல ஆய்வுகள் இந்தத் திட்டத்தின் நன்மைகளைக் காட்டுகின்றன. இது ஏழைகளுக்கு உதவுகிறது மற்றும் நீர்ப்பாசன கால்வாய்கள், கிராமப்புற சாலைகள் மற்றும் நீர் பாதுகாப்பு வசதிகள் போன்ற முக்கியமான கிராம சொத்துக்களை உருவாக்குகிறது. தேவை சார்ந்த திட்டமாக, MGNREGS ஏழைகளின் கைகளில் பணத்தை வழங்கி கிராமப்புற பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்துகிறது. கிராமப்புற வறுமையை இன்னும் எதிர்கொள்ளும் ஒரு நாட்டில் MGNREGS மிகவும் முக்கியமானது. MGNREGS-க்கான அணுகுமுறையை ஒன்றிய அரசு மாற்ற வேண்டும். ஒன்றிய அரசின் வரவு செலவு அறிக்கையில் நியாயமான ஒதுக்கீடு ஒரு நல்ல தொடக்கமாக இருக்கும்.


Original article:

​Stifling demand: On the MGNREGS -Editorial 

Share: