இந்தியாவின் காடுகள், ஒரு நிலையான உயிரிப் பொருளாதாரத்தின் வேர்களாகத் திகழ்கின்றன. -தகாயுகி ஹகிவாரா

காடுகளைப் பாதுகாப்பது மக்களின் வாழ்வாதாரத்தையும், நிலையான பொருளாதார எதிர்காலத்தையும் உறுதி செய்கிறது.

இந்திய வன நிலை அறிக்கை 2023-ன்படி (India State of Forest Report 2023), இந்தியாவின் நிலப்பரப்பில் 25.17% காடுகள் மற்றும் மரங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. இவை நாட்டின் சூழலியல் பாதுகாப்பு மற்றும் கிராமப்புற வாழ்வாதாரங்களுக்கு மிக முக்கியமானவை ஆகும். இவை கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு ஆதரவளிப்பதோடு, வேளாண்மைக்கு துணைபுரிந்து, புதிய உயிரியல் சார்ந்த தொழில்களுக்கான புதுப்பிக்கத்தக்க வளங்களையும் வழங்குகின்றன. இந்தியா காலநிலை மாற்றத்தைத் தாங்கும் வளர்ச்சி மற்றும் சுழற்சி பொருளாதாரத்தை நோக்கி நகர்ந்துவரும் நிலையில், காடுகள் மற்றும் மரம் சார்ந்த அமைப்புகள் உயிரிப் பொருளாதாரத்தின் முக்கிய தூண்களாக மாறி வருகின்றன.

இந்த ஆண்டின் சர்வதேச காடுகள் தினத்தின் (மார்ச் 21) கருப்பொருளான "காடுகளும் பொருளாதாரங்களும்" (Forests and Economies) என்பது மிகவும் பொருத்தமான ஒன்றாகும். இது காடுகள் உலகளவில் கொண்டுள்ள முக்கியத்துவத்தை மிகச்சரியாக எடுத்துரைப்பதாக அமைந்துள்ளது.

வாழ்வாதாரங்களையும் பொருளாதாரங்களையும் நிலைநிறுத்துதல்

உணவு மற்றும் வேளாண்மை அமைப்பின் (Food and Agriculture Organization (FAO)) 2020-ஆம் ஆண்டிற்கான உலக வன வள மதிப்பீட்டு அறிக்கையின்படி, காடுகள் உலகின் நிலப்பரப்பில் சுமார் 31% பகுதியை ஆக்கிரமித்துள்ளன. மேலும், இவை 1.6 பில்லியனுக்கும் அதிகமான மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு ஆதரவாக விளங்குகின்றன.

இந்தியாவில், காடுகள் இலட்சக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு ஆதாரமாக விளங்குகின்றன, குறிப்பாகப் பழங்குடியினர் மற்றும் காடுகளைச் சார்ந்து வாழும் சமூகங்களுக்கு இவை மிக முக்கியமானவையாகும். மரம், மூங்கில், தேன், மருத்துவத் தாவரங்கள், பிசின்கள் (Resins), கோந்துகள் (Gums), தேந்து இலைகள் (Tendu leaves), மகுவா மலர்கள் (Mahua flowers) மற்றும் காட்டு உணவுகள் போன்ற வனப் பொருட்கள் (Minor Forest Produce (MFP)) அவர்களுக்குத் தேவையான வருமானத்தையும் ஊட்டச்சத்தையும் அளிக்கின்றன. பெரும்பாலும் “பச்சைத் தங்கம்” (Green Gold) என்று அழைக்கப்படும் மூங்கில், கைவினைப் பொருட்கள் மற்றும் கட்டுமானத் தொழில்துறை போன்ற வளர்ந்துவரும் துறைகளுக்குப் பெரும் ஆதரவாக இருப்பதோடு, மரத்திற்கு மாற்றாகவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

காடுகள் மிக முக்கியமான சூழலியல் சேவைகளை (Ecosystem Services) வழங்குகின்றன மற்றும் செழுமையான பல்லுயிர் பெருக்கத்திற்கு இருப்பிடமாகத் திகழ்கின்றன. இவை விவசாயம் மற்றும் பொருளாதார நிலைத்தன்மையில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளைப் பாதுகாப்பதன் மூலமும், நிலத்தடி நீரை மீண்டும் நிரப்புவதன் மூலமும், அனைத்துப் பருவகாலங்களிலும் சீரான நீர் விநியோகத்தை காடுகள் உறுதி செய்கின்றன. மேலும், இவை மண்ணின் வளத்தை மேம்படுத்தி, விவசாயத்திற்கு அவசியமான மகரந்தச் சேர்க்கையாளர்களுக்கு (Pollinators) ஆதரவளிக்கின்றன. இது பருவநிலை மாற்றத்தைத் தாங்கும் திறன் மற்றும் நீண்டகால உணவுப் பாதுகாப்புக்கு மிகவும் அவசியமாகிறது. 

மரங்கள், பயிர்கள் மற்றும் கால்நடைகளை ஒருங்கிணைத்து வளர்க்கும் வேளாண் காடு வளர்ப்பு (Agroforestry) முறை, காடுகளைச் சார்ந்த பொருளாதாரத்தை வலுப்படுத்துவதற்கான ஒரு சிறந்த வழியாகும். மரம் சார்ந்த விவசாயம் மண்ணின் வளத்தை மேம்படுத்துவதோடு, பல்லுயிர் பெருக்கத்திற்கும் துணையாக இருக்கிறது. மேலும் மரம், பழங்கள், கால்நடைத் தீவனம் மற்றும் உயிரிப் பொருட்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் வேளாண் தொழிலாளர்களின் வருமானத்தை அதிகரிக்க உதவுகிறது. எதிர்பாராத விதமாகப் பயிர்கள் பொய்த்துப்போகும் காலங்களில் (Crop failure), இது விவசாயிகளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு அரணாகவும் விளங்குகிறது.

இந்தியா முழுவதும் உள்ள பாரம்பரிய மற்றும் உள்நாட்டு வேளாண் முறைகள் (Traditional and Indigenous Farming Systems (TIFS)), காடுகள், பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் மற்றும் வேளாண்மை ஆகியவை எவ்வாறு ஒன்றிணைந்து சிறப்பாகச் செயல்பட முடியும் என்பதைக் காட்டுகின்றன. இத்தகைய முறைகளை நவீன கண்டுபிடிப்புகள், நிலையான மதிப்புச் சங்கிலிகள் மற்றும் சிறந்த பொருளாதாரச் சந்தை அணுகல் ஆகியவற்றின் மூலம் வலுப்படுத்துவது, கிராமப்புற சமூகங்களுக்குப் புதிய பொருளாதார வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் என்கின்றனர்.

உணவு மற்றும் வேளாண்மை அமைப்பின் (FAO) பங்கு

உலகெங்கிலும் உள்ள அரசாங்கங்கள் மற்றும் கூட்டமைப்பு நாடுகளுடன் இணைந்து, ஐக்கிய நாடுகள் உணவு மற்றும் வேளாண்மை அமைப்பு (Food and Agriculture Organization (FAO)) நிலையான வன மேலாண்மை மற்றும் காடுகளைச் சார்ந்த வாழ்வாதாரங்களை மேம்படுத்துவதற்காக செயல்பட்டு வருகிறது.

இந்தியாவில், ஐக்கிய நாடுகளின் உணவு மற்றும் வேளாண்மை அமைப்பு (Food and Agriculture Organization (FAO)), உலகளாவிய சுற்றுச்சூழல் வசதி (Global Environment Facility (GEF)) மூலம் நிதியளிக்கப்படும் திட்டங்களின் வழியாக வேளாண் சூழலியல் (Agroecology), வேளாண் காடுகள் (Agroforestry) மற்றும் சமூகம் சார்ந்த இயற்கை வள மேலாண்மை ஆகியவற்றை ஆதரிக்கிறது. இத்திட்டங்கள், பல்லுயிர் பெருக்கத்தைப் பாதுகாக்கும் அதே வேளையில், விவசாயிகளின் வருமானத்தை அதிகரிக்கும் நடைமுறைகளைப் பின்பற்ற உதவுகின்றன.

பசுமை காலநிலை நிதி (Green Climate Fund (GCF)) ஆதரவுடன் செயல்படுத்தப்படும் ஒரு திட்டத்தின்கீழ், ஐக்கிய நாடுகளின் உணவு மற்றும் வேளாண் அமைப்பு (Food and Agriculture Organization (FAO)) இந்தியாவில் உள்ள சிறு மற்றும் குறு விவசாயிகள், பெண் விவசாயிகள், பழங்குடியினர் மற்றும் பிற பாதிக்கப்படக்கூடிய சமூகத்தினருக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட வேளாண் காடு வளர்ப்பு மாதிரிகளை ஊக்குவிக்கும் என்கின்றனர். இந்தக் குழுக்கள் பருவநிலை மாற்றத்தால் அதிக அளவில் பாதிக்கப்படுவதால், அதற்கு ஏற்றவாறு தங்களை மாற்றிக்கொள்ள வேளாண் காடு வளர்ப்பு ஒரு முக்கிய வழியாக இத்திட்டத்தில் கருதப்படுகிறது. இத்திட்டங்களை பொருளாதார ரீதியாக லாபகரமானதாக மாற்ற, மரம் மற்றும் மரம் அல்லாத வனப் பொருட்கள்ஆகிய இரண்டிற்கும் விரிவான செலவு-பயன் பகுப்பாய்வு மற்றும் மதிப்பு சங்கிலி ஆய்வுகளை மேற்கொள்கிறது. இதன் மூலம் மரம் சார்ந்த விவசாயம் இச்சமூகங்களுக்கு ஒரு நடைமுறைக்கு சாத்தியமான மற்றும் நிலையான வாழ்வாதார வாய்ப்பாக மாறுவதையும் உறுதி செய்கிறது.

வேளாண் காடுகள் வளர்ப்பை விரிவுபடுத்துவதற்கு, நம்பகமான நாற்றுப்பண்ணைகளும் உயர்தரமான நடவுப் பொருட்களும் அவசியமாகும். இதனை ஊக்குவிப்பதற்காக, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உணவு மற்றும் விவசாய அமைப்பு (Food and Agriculture Organization (FAO)), இந்தியாவின் வேளாண்மை மற்றும் விவசாயிகள் நல அமைச்சகத்துடன் (Ministry of Agriculture and Farmers’ Welfare (MoA&FW)) இணைந்து செயல்பட்டது. இந்த முயற்சி, சான்றளிக்கப்பட்ட தரமான நடவுப் பொருட்கள் (Quality Planting Material (QPM)) மற்றும் மரம் சார்ந்த மற்றும் மரம் அல்லாத வன வகைகளுக்கான நாற்றுப்பண்ணை சான்றிதழ் குறித்த வழிகாட்டுதல்களை உருவாக்கியுள்ளது. இது நாடு முழுவதும் நாற்றுப்பண்ணைகளின் தரத்தை மேம்படுத்தவும், நிலையான விவசாயக் காடுகள் வளர்ப்பை முன்னெடுக்கவும் உதவுகிறது.

காடுகளில் முதலீடு செய்வதற்கான அழைப்பு

ஆரோக்கியமான காடுகள் வலுவான பொருளாதாரத்திற்குப் பெரும் ஆதரவாக அமைகின்றன. காடுகள் சேதமடையும் போது, அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளான மண் அரிப்பு, வெள்ளப்பெருக்கு, பல்லுயிர் இழப்பு மற்றும் காலநிலை மாற்றத் தாக்கங்கள் (Climate Change Impacts (CCI)) போன்றவை, காடுகளை அளவுக்கு அதிகமாகப் பயன்படுத்துவதால் கிடைக்கும் குறுகியகால லாபங்களைவிட மிக அதிகமான பாதிப்புகளை உண்டாக்குவதாகத் தெரிவிக்கின்றனர். 

இந்த சர்வதேச காடுகள் தினத்தில் (International Day of Forests (IDF)), சொல்லப்படும் செய்தி மிகவும் தெளிவானது: காடுகளில் முதலீடு செய்வது என்பது காலநிலை மீள்தன்மை, கிராமப்புற வாழ்வாதாரங்கள் மற்றும் நிலையான வளர்ச்சி ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்வதாகும்.

இந்தியாவுக்கு, வேளாண் காடுகள் வளர்ப்பு முறையை விரிவுபடுத்துவது, வனப் பொருட்களின் மதிப்புச் சங்கிலியை மேம்படுத்துவது மற்றும் சுழற்சி உயிரிப் பொருள் அமைப்புகளை (Circular Biomass Systems (CBS)) ஊக்குவிப்பது போன்றவை பசுமைத் தொழில்களுக்கும் வலிமையான கிராமப்புறப் பொருளாதாரத்திற்கும் புதிய வாய்ப்புகளை உருவாக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. காடுகளைப் பாதுகாப்பது என்பது ஒரு சுற்றுச்சூழல் கடமை மட்டுமல்ல என்றும் அது ஒரு நிலையான மற்றும் வளமான எதிர்காலத்திற்கான முதலீடாகவும் கருதப்படுகிறது. 

தகாயுகி ஹகிவாரா, இந்தியாவில் ஐக்கிய நாடுகளின் உணவு மற்றும் வேளாண்மை அமைப்பின் (FAO) பிரதிநிதியாகவும், இந்தியாவில் உள்ள ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் குழுவில் ஒரு அங்கமாகவும் உள்ளார்.

Original Link: India’s forests as the roots of a sustainable bioeconomy 

Read More →

இந்தியா AYUSH துறையில் உள்ள வாய்ப்புகளைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். -சுச்சிகா சோப்ரா, சபா சித்திகி

ஆயுர்வேதம் மற்றும் பிற ஆயுஷ் (AYUSH) மருத்துவ முறைகள் உலகளாவிய அங்கீகாரத்தைப் பெற வேண்டுமானால், அவை கடுமையான, சுதந்திரமான மற்றும் வெளிப்படையான அறிவியல் பூர்வமான ஆய்வுகளுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்கின்றனர்.

2026–27 ஒன்றிய நிதிநிலைத் திட்டம் மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடன்  இந்தியா மேற்கொண்டுள்ள புதிய தடையற்ற வர்த்தக ஒப்பந்தம் (Free Trade Agreement (FTA)) ஆகியவை ஆயுர்வேதத்தை உலகளாவிய முதன்மை தளத்திற்குக் கொண்டு செல்வதற்கான வலுவான முயற்சியைக் காட்டுகின்றன. ஆயுர்வேதம், யோகா மற்றும் இயற்கை மருத்துவம், யுனானி, சித்தா மற்றும் ஹோமியோபதி (ஆயுஷ்) (Ayurveda, Yoga and Naturopathy, Unani, Siddha and Homoeopathy (AYUSH)) அமைச்சகத்தின் நிதிநிலைத் திட்டம் கடந்த ஐந்தாண்டுகளில் ஏறக்குறைய இரண்டு மடங்கு உயர்ந்து, இந்த ஆண்டு ₹4,408 கோடியை எட்டியுள்ளதாகத் தெரிவிக்கின்றனர். நவீன மருத்துவத்தில் அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கழகம் (எய்ம்ஸ்) (All India Institute of Medical Sciences (AIIMS)) மருத்துவமனைகள் இருப்பதைப் போல, பாரம்பரிய மருத்துவத்திற்கு உயர்தரத்தை நிர்ணயிப்பதற்காக மூன்று புதிய அகில இந்திய ஆயுர்வேத நிறுவனங்களை நிதி அமைச்சர் நிர்மலா சீதாராமன் அறிவித்துள்ளார். இந்த நிறுவனங்கள் நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளிப்பது மட்டுமின்றி, கல்வி மற்றும் மேம்பட்ட ஆராய்ச்சிகளையும் வழங்கும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும், மருந்தகங்களை நவீனப்படுத்தவும், அரசு மருத்துவமனைகளில் ஆயுஷ் மருத்துவமனைகளை அமைக்கவும், மருந்து பரிசோதனை ஆய்வகங்களை மேம்படுத்தவும் தேசிய ஆயுஷ் திட்டத்திற்கென்று (National AYUSH Mission (NAM)) ஒதுக்கப்படும் நிதியானது 66% உயர்த்தப்பட்டுள்ளதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர். 

இந்த நடவடிக்கைகள் பாரம்பரிய மருத்துவ முறைகளை ஒரு மாற்றுத் தனிப்பிரிவாக கருதுவதற்குப் பதிலாக, அவற்றை நாட்டின் முதன்மை சுகாதாரக் கட்டமைப்பிற்குள் கொண்டு வருவதற்கான முயற்சியைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

உலகளாவிய அணுகல்

இந்த ஆண்டு நிதிநிலை அறிக்கையானது இந்தியாவிற்குள் ஆயுர்வேதத்தை வலுப்படுத்த முயற்சிக்கும் அதே வேளையில், இந்தியா-ஐரோப்பிய ஒன்றிய தடையற்ற வர்த்தக ஒப்பந்தம் (India–EU FTA - Free Trade Agreement) அதன் உலகளாவிய அணுகலை விரிவுபடுத்துகிறது. பாரம்பரிய மருத்துவத்திற்கு என்று தனிப்பட்ட விதிகள் இல்லாத ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகளில், இந்த ஒப்பந்தம் இந்திய ஆயுஷ் (Ayurveda, Yoga and Naturopathy, Unani, Siddha and Homoeopathy (AYUSH)) மருத்துவர்கள் தங்களின் இந்திய கல்வித் தகுதியைப் பயன்படுத்தியே சேவைகளை வழங்க அனுமதிக்கிறது. திடீர் கொள்கை மாற்றங்கள் குறித்த அச்சமின்றி இந்திய நிறுவனங்கள் ஐரோப்பா முழுவதும் ஆயுர்வேத மருத்துவமனைகளைத் திறக்க முடியும் என்பதையும் உறுதி செய்கிறது. மேலும், இது இந்திய பாதுகாப்புச் சான்றிதழ்களை ஐரோப்பாவில் ஏற்றுக்கொள்வதற்கான வழியை உருவாக்குகிறது.  அதாவது இந்தியாவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தயாரிப்புகளுக்கு ஐரோப்பாவில் கூடுதல் சோதனைகள் தேவையில்லை என்றும் தெரிவிக்கின்றனர். 

இருப்பினும், இந்த கொள்கையானது நாடு தனது பாரம்பரியத்தின் மீதான நம்பிக்கையையும், சான்றுகள் அடிப்படையிலான அறிவியல் ஒழுக்கத்தையும் எவ்வாறு இணைக்கப் போகிறது என்பதற்கான ஒரு சோதனையாக அமையும் என்கின்றனர். இது வெறும் பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, இந்தியாவின் சுகாதார அமைப்பு மற்றும் உலகளாவிய சந்தையில் ஆயுர்வேதத்தை நிலைநிறுத்துவதில் ஒரு முக்கிய மாற்றமாகக் கருதப்படுகிறது. உள்ளூர் மருத்துவமனைகளிலிருந்து சர்வதேச சந்தைகளுக்கு ஆயுர்வேத மருத்துவம் கொண்டு செல்லப்படும்போது, அது கடுமையான ஒழுங்குமுறை மற்றும் அறிவியல் தரங்களைச் சந்திக்க நேரிடும் என்றும், பாரம்பரிய, கூடுதல் மற்றும் மற்றும் மாற்று மருத்துவ முறைகள்  (Traditional, Complementary, and Alternative Medicine (TCAM)) என வகைப்படுத்தப்படும் இந்த சிகிச்சைகள், கடுமையான ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்புகளின்கீழ் மதிப்பீடு செய்யப்படும். எனவே, தரநிலைகளை உலகளாவியரீதியில் ஒருங்கிணைப்பது அவசியமாகிறது. ஆயுஷ் (Ayurveda, Yoga and Naturopathy, Unani, Siddha and Homoeopathy (AYUSH)) தயாரிப்புகள் ஐரோப்பிய ஒன்றிய சந்தைகளில் உரிய இடத்தைப் பிடிக்க வேண்டுமானால், அவை பாதுகாப்பு, தரம் மற்றும் அதன் மருத்துவப் பயன்கள் குறித்த சர்வதேச தரநிலைகளைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்றும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இந்தியாவின் உலகளாவிய லட்சியத்திற்கு அறிவியல்ரீதியான பொறுப்புக்கூறல் மிகவும் அவசியமாகிறது.

அறிவியல்ரீதியான ஆதாரங்களின் அவசியம்

ஆயுர்வேதம் போன்ற மருத்துவ முறைகள் குறித்த ஆதாரங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட மிகையான உரிமைக்கோரல்கள், இந்தியாவுக்கு சட்டரீதியான சிக்கல்களையும், நற்பெயருக்குக் களங்கத்தையும் ஏற்படுத்துவதுடன், "அறிவியலுக்குப் புறம்பான பாரம்பரியம்" என்ற எதிர்மறையான பிம்பத்தை வலுப்படுத்தும் அபாயத்தையும் கொண்டுள்ளன. ஆயுர்வேதம், யோகா மற்றும் இயற்கை மருத்துவம், யுனானி, சித்தா மற்றும் ஹோமியோபதி (AYUSH) ஆகிய மருத்துவ முறைகள் சர்வதேச அங்கீகாரத்தைப் பெற வேண்டுமானால், அவை மூன்றாம் தரப்பு ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களால் கடுமையான, சுதந்திரமான மற்றும் வெளிப்படையான அறிவியல் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். தற்போது, பல ஆய்வுகள் ஆயுஷ் அமைச்சகத்தாலேயே (Ministry of AYUSH) நிதியளிக்கப்பட்டு, வடிவமைக்கப்பட்டு, கண்காணிக்கப்படுகின்றன. இது ஒரு 'நலன் சார்ந்த முரண்பாட்டை' உருவாக்குகிறது. உலகளாவிய நம்பகத்தன்மையை உருவாக்க, சுயேச்சையான நிதியுதவியுடன்கூடிய மருத்துவப் பரிசோதனைகள், வெளிப்படையான முறைகள், சக அறிஞர்களால் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட வெளியீடுகள் மற்றும் எதிர்மறையான முடிவுகளையும் வெளியிடும் மனப்பக்குவம் ஆகியவை அவசியமாகிறது.

பாரம்பரிய மருத்துவம் அல்லது கலாச்சார அறிவு சார்ந்த விவாதங்களில், அறிவியல்ரீதியான கேள்விகளை "காலனித்துவ பாகுபாடு" (Colonial Bias) அல்லது "மேற்கத்திய ஆதிக்கம்" (Western Dominance) என்று முத்திரை குத்துவது ஒரு பொதுவான தற்காப்பு நடவடிக்கையாக உள்ளது. இந்தியாவில் காலனித்துவ ஆட்சிக்கால மருத்துவம் ஒரு காலத்தில் உள்ளூர் பாரம்பரிய சிகிச்சை முறைகளை ஓரங்கட்டி, அவற்றின் நம்பகத்தன்மையைக் குறைத்தது என்பது உண்மைதான். இந்த வரலாற்றை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும் என்றாலும், ஆதாரங்களைக் கோரும் ஒவ்வொரு முறையும் அது ஆதிக்கச் செயல் என்று கருதிவிட முடியாது. ஒரு விஷயத்திற்கு நிரூபணம் கேட்பதென்பது கலாச்சாரத்திற்கு இழைக்கப்படும் துரோகமாகாது என்றும் அதேபோல், அறிவியல்ரீதியான மதிப்பீடு பாரம்பரியத்தை ஒருபோதும் பலவீனப்படுத்தாது என்றும் தெளிவுபடுத்துகின்றனர். 

ஒருங்கிணைந்து செயல்படும் அமைப்புகள் 

மேலும்,  பாரம்பரிய, கூடுதல் மற்றும் மற்றும் மாற்று மருத்துவ முறைகள் (Traditional, Complementary, and Alternative Medicine (TCAM)) வெறும் கலாச்சாரப் பற்றுக்காக மட்டும் நிலைத்திருக்கவில்லை என்றும் அவை உடல், ஆரோக்கியம் மற்றும் நோய் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ளும் தனித்துவமான வாழ்வியலைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இந்த மாற்று மருத்துவ முறைகளை (TCAM) ஆழமாக அணுகுவது என்பது, அவற்றை வெறும் மருந்துகளின் தொகுப்பாக மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு முழுமையான அறிவு அமைப்பாக அங்கீகரிப்பதாகும். உதாரணமாக, ஆயுர்வேதம் உடல் என்பது என்ன, அது எவ்வாறு உருவாகிறது மற்றும் நோய்கள் எவ்வாறு தோன்றுகின்றன என்பது குறித்த குறிப்பிட்ட கோட்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆயுர்வேதத்தில், உடல் என்பது தனித்தனி உறுப்புகளாகப் பார்க்கப்படாமல், சுற்றுச்சூழல், உணவுமுறை, பருவக்காலங்கள் மற்றும் சமூக வாழ்க்கை ஆகியவற்றோடு தொடர்புடைய ஒரு ஒன்றிணைந்த அமைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. ஆரோக்கியம் என்பது உடல், மனம் மற்றும் சூழல் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான சமநிலையாகக் கருதப்படுகிறது. அதே சமயம், நோய் என்பது ஒரு தனிப்பட்ட பிரச்சனையாகப் பார்க்கப்படாமல், இந்தத் தொடர்புகளில் ஏற்படும் இடையூறாகவே பார்க்கப்படுகிறது.

இது நவீன மருத்துவத்திலிருந்து மாறுபட்டது என்கின்றனர். ஏனெனில், நவீன மருத்துவம் பாரம்பரியமாக உடலின் குறிப்பிட்ட பாகங்களில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துகிறது. உயிரிமருத்துவம் (Biomedicine) என்பது நோய்க்கான துல்லியமான காரணங்களைக் கண்டறிந்து அவற்றைச் சரியாகக் குணப்படுத்துவதில் சிறந்து விளங்குகிறது. இருப்பினும், பாரம்பரிய, கூடுதல் மற்றும் மாற்று மருத்துவ முறைகள் (TCAM) உடல் முழுமையையும் தழுவிய அணுகுமுறைகளைக் கொண்டுள்ளன. இங்குப் பிரச்சனை என்பது உயிரிமருத்துவமா அல்லது மாற்று மருத்துவமா என்று இரண்டில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுப்பது அல்ல என்கின்றனர். மாற்று மருத்துவக் கருத்துக்கள் பயனுள்ளதாக இருப்பதற்கு அவை நவீன மருத்துவத்தை முழுமையாக மாற்றீடு செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. மாறாக, ஆரோக்கியம் என்பதன் பொருளுக்கு அவை புதிய பார்வைகளை வழங்குகின்றன. உடல் என்பது தனித்தனி பாகங்களால் ஆனது அல்ல என்றும் அது ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட மற்றும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு அமைப்பு என்ற மாற்றுப் பார்வையை இவை முன்வைக்கின்றன.

இதன் நோக்கம் எதையும் மாற்றுவது  அல்ல, மாறாக ஒரு ஆரோக்கியமான கலந்துரையாடலை உருவாக்குவதாகும். இத்தகைய உரையாடலின் மூலம், மருத்துவப் பராமரிப்பின் அனைத்துப் பிரிவுகளிலும் அறிவியல் ரீதியான தேடல்களை வலுப்படுத்த முடியும் என்கின்றனர். எனவே, பொது நிதியுதவியானது சிந்தனை சுதந்திரத்திற்கும் அறிவியல் சுதந்திரத்திற்கும் ஆதரவாக அமைய வேண்டும். நீண்டகால உலகளாவிய முன்னேற்றம் என்பது வெறும் உரிமைகோரல்களை மட்டும் பொறுத்தது அல்ல என்றும் மாறாக அது வலுவான ஆதாரங்கள், வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் விமர்சனரீதியாக ஆய்வு செய்யப்படுவதை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சல் ஆகியவற்றையே சார்ந்து இருக்கும் என்றும் தெரிவிக்கின்றனர்.

சுச்சிகா சோப்ரா, கிரியா பல்கலைக்கழகத்தின் பொருளாதாரத் துறை உதவிப் பேராசிரியர் ஆவார். சபா சித்திக், கிரியா பல்கலைக்கழகத்தின் உளவியல் துறை உதவிப் பேராசிரியர் ஆவார். 

Original Link: India must use the AYUSH opportunity 

Read More →

இந்தியாவில் கட்டாய வாக்களிப்பு முறை சாத்தியமா? - ரங்கராஜன் ஆர்.

கட்டாய வாக்களிப்பு முறையை அமல்படுத்தாமல், வாக்காளர்களின் பங்கேற்பை எவ்வாறு அதிகரிக்க முடியும்?

ஏப்ரல்-மே 2026-ஆம் ஆண்டு நடைபெறவுள்ள ஐந்து மாநில சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களுக்கான கால அட்டவணையைத் தேர்தல் ஆணையம் வெளியிட்டுள்ளது. தேர்தல் தொடர்பான மற்றொரு வழக்கின் விசாரணையின்போது, கட்டாய வாக்குப்பதிவு குறித்து உச்சநீதிமன்றம் கேள்வி எழுப்பியுள்ளது. 

இந்தியாவில் வாக்களிக்கும் உரிமை என்றால் என்ன?

ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் பாகுபாடின்றி வாக்களிக்கும் உரிமையை அரசியலமைப்பின் பிரிவு-326 வழங்குகிறது. 18-வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய, அரசியலமைப்பு அல்லது எந்தவொரு சட்டத்தின் கீழும் தகுதி நீக்கம் செய்யப்படாத எந்தவொரு குடிமகனும், வாக்காளராகப் பதிவு செய்து கொள்ளலாம் என்று இந்தச் சட்டப்பிரிவு குறிப்பிடுகிறது. 

1950-ஆம் ஆண்டு மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின் பிரிவு 19-ன்படி, ஒரு குடிமகன் வாக்காளராகப் பதிவு செய்யப்படுவதற்கு குறைந்தபட்சம் 18-வயது பூர்த்தியடைந்தவராகவும், அந்தத் தொகுதியில் சாதாரண வசிப்பிடத்தைக் கொண்டவராகவும் இருக்க வேண்டும். 1951-ஆம் ஆண்டு மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தின் பிரிவு-62, ஒரு தொகுதியின் வாக்காளர் பட்டியலில் பெயர் இடம்பெற்றுள்ள ஒவ்வொரு நபருக்கும் வாக்களிக்கும் உரிமையை வழங்குகிறது. பல வழக்குகளில், உச்சநீதிமன்றம் வாக்களிக்கும் உரிமை என்பது ஒரு 'சட்டப்பூர்வ உரிமை' என்று தீர்ப்பளித்துள்ளது.

வாக்களிப்பதை ஏன் கட்டாயமாக்க வேண்டும்?

ஒரு நாட்டில் மக்களாட்சி சிறப்பாகச் செயல்படுவதற்கு வாக்கு அளிப்பது மிகவும் அவசியம் ஆகும். ஆனால், இந்தியாவில் இது ஒரு அடிப்படை கடமையோ அல்லது சட்டரீதியான கட்டாயமோ அல்ல என்கின்றனர். மேலும், கட்டாய வாக்குப்பதிவு குறித்த விவாதம் நம் நாட்டில் பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருவதாகவும் கூறப்படுகிறது.

தேர்தல் சீர்திருத்தங்கள் குறித்த தினேஷ் கோஸ்வாமி குழு (1990) (Dinesh Goswami Committee on electoral reforms (1990)), கட்டாய வாக்குப்பதிவை நடைமுறைப்படுத்துவது கடினம் என்பதால் அதனை ஆதரிக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்கள் மூலமாக வாக்காளர் பங்கேற்பை அதிகரிக்குமாறு அக்குழு பரிந்துரைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. 

இந்தச் சட்ட ஆணையம், தனது 255-வது அறிக்கையில் (2015), இது குறித்து விரிவாக ஆய்வு செய்தது. கட்டாய வாக்குப்பதிவு முறையானது வாக்காளர் வருகையை சுமார் 7% வரை அதிகரிக்கக்கூடும் என்று தெரிவித்தது. இருப்பினும், இந்த அதிகரிப்பு என்பது முக்கியமாக வாக்களிக்காதவர்களுக்கு விதிக்கப்படும் அபராதங்கள் எவ்வளவு கடுமையானவை மற்றும் அவை எவ்வளவு உறுதியாக நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதைப் பொறுத்தே அமையும் என்கின்றனர்.

ஆஸ்திரேலியா மற்றும் பல லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் போன்ற சில ஜனநாயக நாடுகளில் கட்டாய வாக்குப்பதிவு முறை நடைமுறையில் உள்ளது. ஆஸ்திரேலியா, அர்ஜென்டினா மற்றும் பிரேசில் ஆகிய நாடுகளில், சரியான காரணமின்றி வாக்களிக்கத் தவறினால் மக்களுக்கு அபராதம் விதிக்கப்படலாம் என்கின்றனர். பெரு (Peru) நாட்டில், வாக்களிக்காதவர்களுக்கு சில பொதுச் சேவைகள் மறுக்கப்பட வாய்ப்புள்ளதாகவும் குறிப்பிடுகின்றனர். 

இருப்பினும், வாக்களிக்காதவர்களுக்கு அபராதம் விதிப்பதோ அல்லது அரசு சேவைகளைப் பெறுவதைத் தடுப்பதோ மிகவும் கடுமையான நடவடிக்கைகளாகக் கருதப்படுகிறது. இது இந்தியாவில் சரியான பலனைத் தராமல் போகலாம் என்றும்  அரசியலமைப்புரீதியாகப் பார்த்தால், கட்டாய வாக்களிப்பு என்பது பிரிவு 19(1)-ன் கீழ் (Article 19(1)) குடிமக்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அடிப்படை உரிமையான 'கருத்து சுதந்திரத்திற்கான அடிப்படை உரிமையை' மீறுவதாக அமையக்கூடும் என்றும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். 

அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை என்ன?

குறைந்த வாக்குப்பதிவு ஒரு தொகுதியில் உள்ள மொத்த வாக்குகளில் மிகக் குறைந்த சதவீதத்தைப் பெற்றிருந்தாலும் ஒரு வேட்பாளர் வெற்றி பெறுவதற்கு வழிவகுக்கும்  என்கின்றனர். 

இருப்பினும், இந்திய சட்ட ஆணையத்தின் அறிக்கையில், இந்தியாவில் கட்டாய வாக்குப்பதிவு என்பது சாத்தியமானதல்ல என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதற்குத் தீர்வாக, வாக்காளர்கள் தங்கள் வாக்குரிமையைச் செலுத்தத் தூண்டும் வகையில், புதுமையான பிரச்சாரங்கள் மூலம் குறிப்பாகச் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தி, அவர்களிடையே வாக்களிப்பதற்கான ஆர்வத்தை ஏற்படுத்துவதே சிறந்த வழியாகத் தெரிவிக்கின்றனர். 

புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களின் வாக்குப்பதிவை அதிகரிக்க, தேர்தல் நாளன்று அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் விடுமுறையை முறையாக அமல்படுத்துவதுடன், சிறப்புப் பேருந்துகள் மற்றும் ரயில்கள் போன்ற கூடுதல் போக்குவரத்து வசதிகளையும் ஏற்படுத்தித் தருவது அவசியமாகிறது. மேலும், புதிய தொழில்நுட்பங்களின் உதவியுடன், அனைத்துத் தரப்பினராலும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய, நம்பகமான மற்றும் பாதுகாப்பான தொலைதூர வாக்குப்பதிவு (Remote Voting) முறைகளையும் ஆராய்ந்து செயல்படுத்த வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது.

ரங்கராஜன் ஆர். அவர்கள் முன்னாள் இந்திய ஆட்சிப் பணி அதிகாரி மற்றும் ‘Courseware on Polity Simplified’ என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஆவார். அவர் தற்போது 'Officers IAS Academy'-ல் பயிற்சி அளித்து வருகிறார்.

Original Link: Is compulsory voting feasible in the Indian context? 

Read More →

சபரிமலை வழக்கு மறு ஆய்வும் ஒரு முக்கியக் கேள்வியும் : நம்பிக்கை எவ்வளவு தூரம் வரை நீளும்? அரசியலமைப்பு எப்போது தலையிட வேண்டும்? -குமார் கார்த்திகேயா

இறுதியில், இந்த விவாதம் இவ்விரண்டு கேள்வியில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுப்பது பற்றியது அல்ல. ஒரு பன்மைச் சமூகத்தில் நம்பிக்கை பின்பற்றப்படும் கட்டமைப்பை அரசியலமைப்பு வழங்குகிறது என்பதை அங்கீகரிப்பதே இதன் நோக்கமாகும்.

நீதித்துறை ஒரு நம்பிக்கை சார்ந்த பிரச்சினையை ஆராயும்போது, அது சட்டத்தால் மட்டுமல்ல, நம்பிக்கை மற்றும் அடையாளத்தாலும் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு தளத்திற்குள் நுழைகிறது. இதன் பொருள், சபரிமலை மறுஆய்வான கண்டரு ராஜீவரு vs இந்திய இளம் வழக்கறிஞர்கள் சங்கம் (Kantaru Rajeevaru vs Indian Young Lawyers Association) வழக்கை விசாரிக்கும்போது, உச்சநீதிமன்றம் மீண்டும் இந்த நுட்பமான தளத்தை எதிர்கொள்ளும். இது ஏப்ரல் 7 முதல் ஏப்ரல் 22 வரை ஒன்பது நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியலமைப்பு அமர்வின் முன் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. சபரிமலை விவகாரம் அதே கடினமான கேள்வியை மீண்டும் எழுப்புகிறது. நம்பிக்கை எந்த அளவிற்குப் பரவுகிறது?. மேலும், அரசியலமைப்பும் நீதிமன்றங்களும் தலையிட வேண்டுமானால், எந்தக் கட்டத்தில் தலையிட வேண்டும்?

அரசியலமைப்பின் 25 மற்றும் 26 ஆம் பிரிவுகள், இந்தியாவின் மதப் பன்முகத்தன்மையை உணர்த்தும், ஒவ்வொரு மதத்தின் நம்பிக்கைகளையும் நடைமுறைகளையும் பாதுகாக்கும் நோக்கிலும் உருவாக்கப்பட்டன. அதே நேரத்தில், அவை சில வரம்புகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளன. அரசியலமைப்புப் பிரிவு 25, ஒவ்வொரு நபருக்கும் மனசாட்சி சுதந்திரத்தையும், மதத்தை சுதந்திரமாகப் பின்பற்றுவதற்கும், கடைப்பிடிப்பதற்கும், பரப்புவதற்கும் உள்ள உரிமையையும் உறுதி செய்கிறது. இருப்பினும், இந்த உரிமை பொது ஒழுங்கு, ஒழுக்கநெறி மற்றும் சுகாதாரம் ஆகியவற்றிற்கு உட்பட்டுள்ளது. அடிப்படை உரிமைகளைக் கையாளும் அரசியலமைப்புப் பகுதி III-இல் மற்ற விதிகளுக்கும் இது பொருந்தும். இந்தியாவில் மத சுதந்திரம் என்பது சமத்துவம், கண்ணியம் மற்றும் சுதந்திரம் ஆகியவற்றிலிருந்து தனித்துச் செயல்படும் வகையில் ஒருபோதும் கருதப்பட்டதில்லை.

'ஆணையர், இந்து சமய அறநிலையங்கள், மெட்ராஸ் vs சிரூர் மடத்தின் ஸ்ரீ லட்சுமிந்திர தீர்த்த சுவாமியார்' (The Commissioner, Hindu Religious Endowments, Madras vs Sri Lakshmindra Thirtha Swamiar of Shirur Mutt) வழக்கில் மதத்தின் வரம்பு குறித்து உச்சநீதிமன்றம் வழங்கிய கருத்துக்கள் தொடர்ந்து வழிகாட்டி வருகின்றன. நம்பிக்கையின் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாக இருக்கும் அத்தியாவசிய நடைமுறைகளை மதம் உள்ளடக்கியுள்ளது என்று நீதிமன்றம் கூறியது. அதேநேரத்தில், மத நடைமுறைகளுக்கும், மதத்துடன் தொடர்புடைய மதச்சார்பற்ற நடவடிக்கைகளுக்கும் இடையே ஒரு வேறுபாட்டையும் அது வரையறுத்தது. குறிப்பாக நிர்வாகம், சொத்து மற்றும் நிதி சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களில், பிந்தையதை அரசு ஒழுங்குபடுத்தலாம்.

புனிதத்திற்கும் (sacred) மதச்சார்பற்றுக்கும் (secular) இடையிலான இந்த வேறுபாடு, எழுபது ஆண்டுகால சட்ட முடிவுகளை வடிவமைத்துள்ளது. இருப்பினும், இது நீதித்துறையை ஒரு கடினமான நிலையிலும் வைத்துள்ளது. எது ஒரு அத்தியாவசிய மத நடைமுறையாகக் கருதப்படுகிறது என்பதை நீதிமன்றங்கள் தீர்மானிக்க, மதக் கோட்பாடுகளை விளக்க வேண்டியுள்ளது. மதச் சுயாட்சியையும் பொதுப் பொறுப்புணர்வையும் சமநிலைப்படுத்த முயற்சிப்பதால், இந்தக் கோட்பாடு நிலைத்திருக்கிறது.

அரசியலமைப்புப் பிரிவுகள் 25 மற்றும் 26-க்கு இடையிலான தொடர்பு இந்த முரண்பாட்டை மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறது. அரசியலமைப்புப் பிரிவு 25 தனிநபர் உரிமைகளைப் (rights of individuals) பாதுகாக்கிறது. அதேசமயம் பிரிவு-26, மத விவகாரங்களில் தங்கள் சொந்த மத விவகாரங்களை நிர்வகிப்பதற்கும், நிறுவனங்களை நிறுவுவதற்கும், சொத்துக்களை நிர்வகிப்பதற்கும் மதப் பிரிவுகளின் கூட்டு உரிமைகளைப் பாதுகாக்கிறது. கோட்பாட்டளவில், இவ்விரு பிரிவுகளும் இணக்கமாக இணைந்து செயல்படுகின்றன. ஆனால் நடைமுறையில், மதப் பிரிவுகளின் தன்னாட்சி தனிநபர் அணுகலையோ அல்லது சமத்துவத்தையோ கட்டுப்படுத்தும்போது முரண்பாடு ஏற்படுகின்றன.

சபரிமலை கோயில் தொடர்பான சர்ச்சை, இந்திய இளம் வழக்கறிஞர்கள் சங்கம் vs கேரள அரசு வழக்கில் (Indian Young Lawyers Association vs State of Kerala) இந்த முரண்பாட்டைத் தெளிவாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுப் பிரிவைச் சேர்ந்த பெண்களை கோயிலில் நுழைவதை விலக்குவது, சமத்துவம் மற்றும் கண்ணியத்திற்கான அரசியலமைப்பு உத்தரவாதங்களை மீறுவதாகப் பெரும்பான்மை நீதிபதிகள் தீர்ப்பளித்தனர். கோயில் ஒரு தனி மதப் பிரிவாக இருப்பதால், விலக்குவதற்கு அதற்கு உரிமை உண்டு என்ற வாதத்தை அது நிராகரித்தது.

மத நடைமுறைகளைச் சோதிப்பதற்கான ஒரு அளவுகோலாக அரசியலமைப்பு அறநெறி (constitutional morality) என்ற கருத்தை இந்தத் தீர்ப்பு குறிப்பிட்டது. மத நிறுவனங்கள் உட்பட அனைத்து நிறுவனங்களும் அந்த நெறிமுறை கட்டமைப்பிற்குள் செயல்பட வேண்டும் என்று அது கோருகிறது. அரசியலமைப்பு சார்ந்த அறநெறி ஒவ்வொரு சர்ச்சைக்குரிய நடைமுறைக்கும் அளவுகோலாக மாறினால், சமூகங்களே தங்களுக்குள் தீர்த்துக்கொள்ளக்கூடிய விவகாரங்களை முடிவு செய்யும் நிலைக்கு நீதிமன்றங்கள் இழுத்துச் செல்லப்படக்கூடும். மதத்தின் போர்வையில் சமூகப் படிநிலைகளைப் பாதுகாப்பதற்காக அரசியலமைப்பு உருவாக்கப்படவில்லை.

அரசியலமைப்புப் பிரிவு-26-ன் கீழ் உள்ள மதப்பிரிவு உரிமைகள், அடிப்படை உரிமைகளா என்பது தொடர்பான ஒரு கேள்வி எழுகிறது. இதற்கான பதில் தெளிவாக ஆம் என்பதே. மதப்பிரிவுகள் தங்கள் உரிமைகளை நிலைநாட்ட அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்களை அணுகும் உரிமை உண்டு. எஸ். பி. மிட்டல் vs இந்திய ஒன்றியம் வழக்கில் (S P Mittal vs Union of India), ஒரு மதப்பிரிவை அடையாளம் காண்பதற்கான சோதனைகளை நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. இதில் ஒரு பொதுவான நம்பிக்கை, ஒரு பொதுவான அமைப்பு மற்றும் ஒரு தனித்துவமான பெயர் இருக்க வேண்டும்.

இந்த உரிமைகள் உண்மையானவை மற்றும் அவற்றை நீதிமன்றத்தில் அமல்படுத்த முடியும். இருப்பினும், அவை மற்ற அடிப்படை உரிமைகளைவிட மேலானவை அல்ல. அரசியலமைப்புப் பிரிவு-26 இதை வெளிப்படையாகக் கூறவில்லை என்றாலும், நீதித்துறையின் விளக்கமானது பிரிவுகள் 14, 15 மற்றும் 21 உடன் அதைத் தொடர்ந்து உட்படுத்தியுள்ளது. எந்தவொரு அடிப்படை உரிமையும் தனித்து இருப்பதில்லை. மதப்பிரிவு நடைமுறைகள் சமத்துவம் அல்லது கண்ணியத்துடன் முரண்படும் இடங்களில், நீதிமன்றங்கள் ஒரு கவனமான சமநிலைப்படுத்தும் முயற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

அரசியலமைப்புப் பிரிவு 25(2)(b), சட்டத்தை உருவாக்கியவர்களின் நோக்கத்தைப் பற்றிய மற்றொரு பார்வையை வழங்குகிறது. இது, "பொதுவான தன்மையுடைய இந்து மத நிறுவனங்களை அனைத்து வகுப்பினருக்கும் மற்றும் இந்துக்களின் பிரிவினருக்கும் திறந்துவிடும்" சட்டங்களை இயற்ற அரசுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது. "இந்துக்களின் பிரிவு" (section of Hindus) என்ற சொற்றொடர் வேண்டுமென்றே பரந்த தன்மையைக் கொண்டவையாக இருந்தன. இந்து சமூகத்திற்குள் இருக்கும் பன்முகத்தன்மையை அவை அங்கீகரித்து, சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகளை அகற்றுவதையும் அவை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன.

நாடு முழுவதும் உள்ள கோயில் நுழைவுச் சட்டங்கள் இந்த அரசியலமைப்பு அடித்தளத்தின் மீதுதான் அமைந்துள்ளன. சமூக சீர்திருத்தம் அரசியலமைப்பின் வடிவமைப்பிலேயே எப்போதும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது என்பதை இந்த விதி காட்டுகிறது. மத சுதந்திரம் எல்லா வகையான சீர்திருத்தங்களுக்கும் எதிரான ஒரு கேடயமாகச் செயல்படுவதற்காக ஒருபோதும் கருதப்படவில்லை. அதேநேரத்தில், சீர்திருத்தம் சட்டத்தின் மூலமே முன்னெடுக்கப்பட வேண்டுமே தவிர, நிர்வாக உத்தரவுகள் மூலம் அல்ல. அரசியலமைப்பு சட்டப்பிரிவு 25(2)(b)-இன் கீழ் அரசின் அதிகாரம் இயல்பிலேயே செயல்பட வழிவகுப்பதாக இருந்தாலும், அது அரசியலமைப்பு வரம்புகளையும் ஒழுக்கத்தையும் பின்பற்ற வேண்டும்.

இறுதியில், இந்த விவாதம் என்பது நம்பிக்கைக்கும் அரசியலமைப்புக்கும் இடையே ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுப்பது பற்றியது அல்ல. ஒரு பன்மைச் சமூகத்தில் நம்பிக்கை பின்பற்றப்படுவதற்கான கட்டமைப்பை அரசியலமைப்பு வழங்குகிறது என்பதை அங்கீகரிப்பதே இதன் நிலையாகும். அரசியலமைப்பு சட்டப்பிரிவுகள் 25 மற்றும் 26 ஆகியவை பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாப்பதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டன. அவை, சமத்துவமின்மையைப் பாதுகாப்பதற்காக அல்ல. இந்தச் சட்டப்பிரிவுகள் நம்பிக்கைக்கான மரியாதையையும் சீர்திருத்தத்திற்கான ஒரு உறுதிப்பாட்டையும் பிரதிபலிக்கின்றன. இந்த சட்டப்பிரிவுகளை கவனமாகவும் தெளிவாகவும் செயல்படுத்துவதில் நீதிமன்றங்கள் சவாலை எதிர்கொள்கின்றன. அத்தியாவசிய மத நடைமுறைகள் கவனத்துடன் அடையாளம் காணப்பட வேண்டும். அரசியலமைப்பு அறநெறி (Constitutional morality) என்பது ஒரு வெற்று முழக்கமாகவோ அல்லது கடுமையற்ற கருவியாகவோ ஆகிவிடக்கூடாது. மதப்பிரிவுகளின் தன்னாட்சி மதிக்கப்பட வேண்டும். இருப்பினும், இந்தத் தன்னாட்சி அடிப்படை உரிமைகளின் இழப்பில் வரக்கூடாது.

இந்திய அரசியலமைப்பு எப்போதுமே பாரம்பரியத்திற்கும், மாற்றத்திற்கும் இடையிலான ஒரு சமரசப் பேச்சுவார்த்தையை உள்ளடக்கியுள்ளது. சமய சுதந்திரம் நமது அரசியலமைப்பின் இன்றியமையாத ஒரு பகுதியாகும். அதன் பாதுகாப்பிற்கு, வலுவான நம்பிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வதில் பணிவும், குடியரசை ஒன்றிணைக்கும் மதிப்புகளை நிலைநிறுத்துவதில் உறுதியும் தேவைப்படுகின்றன. இந்தச் சமநிலை நுட்பமானதும், அடிக்கடி விவாதிக்கப்பட்டு, சவாலுக்குட்படுத்தப்படுவதும் நமது அரசியலமைப்பு நிலையின் உண்மையான அளவுகோலாகும்.

கட்டுரையாளர், இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தின் வழக்கறிஞர். இவர் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்.

Original Link: Sabarimala review and a question: How far does faith extend — and when should the Constitution step in?

Read More →

சமூக ஊடகங்கள் ஒரு திருப்புமுனையில் : அதன் நன்மைகள், அபாயங்கள் மற்றும் ஒழுங்குமுறை விதிகள் - ரோஷ்னி யாதவ்

பிரச்சினை என்ன?

பல நாடுகள் இளைஞர்கள் மத்தியில், சமூக ஊடகங்களின் பயன்பாட்டை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளை தீவிரப்படுத்திவரும் சூழலில், இந்த ஆண்டின் 'உலக மகிழ்ச்சி அறிக்கை' (World Happiness Report) சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம் மீது கவனத்தை ஈர்க்கிறது. இந்தியாவில், இணைய உள்ளடக்கங்களை நீக்குவதற்கான ஒரு முக்கியக் கட்டமைப்பை (content takedown framework) பரவலாக்கவும், பல அமைச்சகங்கள் மற்றும் ஒழுங்குமுறை அமைப்புகளுக்குச் சமூக ஊடக நிறுவனங்களுக்குத் 'தடை உத்தரவுகளை' (blocking orders) அனுப்பும் அதிகாரத்தை வழங்கவும் அரசு திட்டமிடப்பட்டு வருகிறது. இதற்கு இணையாக, மாநில அரசுகளும் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகின்றன. கர்நாடக அரசு தனது சமீபத்திய நிதிநிலை அறிக்கையில் 16 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தத் தடை விதிப்பதாக அறிவித்துள்ளது. அதேவேளையில், ஆந்திரப்பிரதேச அரசு 13 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள் இந்தச் சேவைகளைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கும் ஒரு நடவடிக்கையைத் திட்டமிட்டுள்ளது.

சமூக ஊடகத் தளங்கள் ஏற்படுத்தக்கூடிய தீங்குகளிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதில் இந்தியா அதிகக் கவனம் செலுத்துகிறது என்பதை இந்த நடவடிக்கைகள் காட்டுகின்றன. இச்சூழலில், சமூக ஊடகங்களையும், அதன் ஒழுங்குமுறை குறித்த விவாதங்களையும் ஒரு பரந்த கண்ணோட்டத்தில் புரிந்துகொள்வது இன்றியமையாததாகிறது.

கேள்வி 1 : சமூக ஊடகங்களின் முக்கிய நன்மைகள் யாவை?

இன்றைய உலகில், முந்தைய தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களின் விளைவாக, உள்ளூர், தேசிய மற்றும் சர்வதேச அளவுகளில் மக்களை முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் இணைக்கும் ஒரு வலிமைமிக்க சக்தியாகச் சமூக ஊடகங்கள் உருவெடுத்துள்ளன. முன்னணி தரவு மற்றும் வணிக நுண்ணறிவுத் தளமான 'ஸ்டாடிஸ்டா' (Statista) வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி, உலகம் முழுவதும் உள்ள 6.04 பில்லியன் இணையப் பயனர்களில், 5.66 பில்லியன் பயனர்கள், அதாவது உலக மக்கள்தொகையில் 68.7 சதவீதம் நபர்கள் அக்டோபர் 2025 நிலவரப்படி சமூக ஊடகப் பயனர்களாக இருந்துள்ளனர். சமூக ஊடகப் பயனர்களின் இந்த அதிகப்படியான எண்ணிக்கை பொதுவாக ஒரு எளிய கேள்வியை எழுப்புகிறது. உலக மக்கள் தொகையில் இவ்வளவு பெரிய பகுதியினரின் வாழ்வில் சமூக ஊடகங்கள் ஏன் இவ்வளவு வலுவாகப் பின்னிப்பிணைந்துள்ளன?

இக்கேள்விக்குப் பதிலளிக்கப் பல வழிகள் இருந்தாலும், சமூக ஊடகங்கள் வழங்கும் நன்மைகளை ஆராய்வதே இதற்கான ஒரு தர்க்கரீதியான மற்றும் சுவாரஸ்யமான வழியாக அமையும்.

1. மேம்பட்ட தகவல் தொடர்பு ஆதாரம் (Advanced Source of Communication) : பொதுவாக, விளம்பர அல்லது கல்வி முறைகளால் ஈடுகொடுக்க முடியாத வேகத்தில், தனிநபர்களும் நிறுவனங்களும் தகவல்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும் பரிமாறவும் சமூக வலைத்தளங்கள் உதவுகின்றன. நிறுவனங்களுக்கும் அமைப்புகளுக்கும், பொதுமக்களுடன் மட்டுமல்லாமல் தொழில்முறைச் சமூகங்களுடனும் தொடர்புகொள்வதற்குச் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்துவது இன்றியமையாததாகிவிட்டது.

2. அதிகாரமளித்தலை எளிதாக்கும் ஒரு ஊடகம் (Medium for facilitating empowerment) : பொதுவாக, சமூக ஊடகங்களின் நன்மைகளில் ஒன்று, அது அதிகாரமளித்தலுக்கான ஒரு சக்திவாய்ந்த கருவியாக உருவெடுத்துள்ளது என்பதே ஆகும். வரலாற்றுரீதியாகப் புறக்கணிக்கப்பட்ட குரல்களுக்கு இது ஒரு தளத்தை வழங்குகிறது. இதன்மூலம் சமூகத்தின் நலிவடைந்த பிரிவினர் தங்கள் உரிமைகளுக்காகக் குரல்கொடுக்கவும், தங்களின் நிலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும், தங்களுக்கு ஆதரவான சமூகங்களை உருவாக்கிக்கொள்ளவும் இது வழிவகுக்கிறது. உதாரணமாக, #MeToo மற்றும் #TimesUp போன்ற இயக்கங்களுக்கு சமூக ஊடகங்கள் மூலம் ஊக்கமும், தெளிவான கவனத்தையும் பெற்றது.

3. நல்லாட்சிக்கு உதவுதல் (Helping in Good Governance) : மக்களிடையே தகவல் பகிரப்படும் விதத்தை சமூக ஊடகங்கள் மாற்றியமைத்துள்ளன. இதன் விளைவாக, முடிவெடுப்பதில் குடிமக்களின் பங்கேற்பை ஊக்குவிப்பதன் மூலம் நல்லாட்சியை மேம்படுத்துவதில் இது ஒரு முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. குடிமக்கள் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தி ஏதேனும் பிரச்சனைகள் நிகழ்ந்தால் புகாரளிக்கலாம் மற்றும் அரசாங்கத்துடனும் தொடர்பு கொள்ளலாம். மேலும் அதன் மூலம் அரசாங்கத்தைப் பொறுப்பேற்கச் செய்யலாம். பதிலுக்கு, அரசாங்கங்கள் சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தி குடிமக்கள், வணிகங்கள் மற்றும் நிபுணர்களுடன் நேரடியாகத் தொடர்புகொண்டு, சேவை வழங்கல் குறித்த கருத்துக்களைச் சேகரிக்கவும், திட்டங்களை உருவாக்கவும், கொள்கைகளை வகுக்கவும் முடியும்.

4. சமூக ஊடகங்களும் ஜனநாயகமும் (Social media and Democracy) : சமூக ஊடகங்கள் குடிமக்களுக்கும் அவர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளுக்கும், அரசாங்கத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைத்து, ஜனநாயகத்தை மேலும் பங்கேற்பு மிக்கதாக மாற்றியுள்ளன.

சமூக ஊடகங்கள் முக்கியமாக மக்கள் மற்றும் மனித உறவுகளைப் பற்றியவை. பொதுவாக அடிப்படையில் சமூக ஊடகங்களின் முக்கிய செயல்பாடு, மக்களின் வாழ்க்கை, கலாச்சாரம் மற்றும் வாழ்க்கை முறைகளின் பன்முகத்தன்மையைக் காட்சிப்படுத்துதல், தகவல் தொடர்பு மற்றும் கலந்துரையாடலுக்கு முன்மாதிரியாகவும் ஊடகமாகவும் விளங்குதல், மற்றும் புவியியல் மற்றும் சமூக எல்லைகளைக் கடந்து இணைப்புகளை எளிதாக்குதல் ஆகியவை அடங்கும்.

இந்தச் செயல்பாடுகளையும், நமது வாழ்வில் சமூக ஊடகங்கள் வகிக்கும் முக்கியமானப் பங்கையும் கருத்தில் கொள்ளும்போது, தற்போது பெரும்பாலான மக்கள் இப்போது இணையத்தை முக்கியமாக சமூக ஊடகத் தளங்கள் வழியாகவே பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதில் ஆச்சரியமில்லை. இது, மேலும் தகவலறிந்த மற்றும் திறந்த மனப்பான்மை கொண்ட ஒரு உலகளாவிய சமூகத்தை உருவாக்கும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது.

கேள்வி 2 : சமூக ஊடகப் பயன்பாட்டின் தீமைகள் யாவை?

சமூக ஊடகங்கள் வழங்கும் ஏராளமான நன்மைகள் இருந்தபோதிலும், அது பல முனைகளில் ஏற்படுத்தும் எதிர்மறையான தாக்கத்தின் காரணமாக, அது பெரும்பாலும் இருமுனைக் கத்தி (double-edged sword) என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இச்சூழலில், சமூக ஊடகங்களின் தீமைகளைப் புரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியமாகும்.

1. தவறான தகவல்களின் சவால் (Challenge of Misinformation) : சமூக ஊடகங்களின் பரவலான அணுகல், தகவல்களைப் பெறுவதற்கான அணுகலை மேம்படுத்துவதற்கும், சமூக ஈடுபாட்டை வளர்ப்பதற்கும், சாதாரண குடிமக்களுக்கும் முடிவெடுப்பவர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைப்பதற்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க வாய்ப்பை வழங்குகிறது. இருப்பினும், தவறான தகவல்கள் பரவும் பிரச்சினை சமூக ஊடகங்களின் மிகப்பெரிய தீமையாக உருவெடுத்துள்ளது.

இணையவழித் தவறான தகவல்கள் மற்றும் வெறுப்புப் பேச்சின் தாக்கம் குறித்த யுனெஸ்கோ-இப்சோஸ் ஆய்வின்படி (UNESCO-Ipsos Survey), இந்தியாவில் பதிலளித்தவர்களில் 64 சதவீதம் நபர்கள், சமூக ஊடகப் பதிவுகளைத் தவறான தகவல்கள் மற்றும் போலிச் செய்திகளின் மிகப்பெரிய ஆதாரமாகக் கருதுகின்றனர். இருப்பினும், நகர்ப்புற இந்தியர்களில் இருவரில் ஒருவர் (56 சதவீதம் பேர்) செய்திகள் மற்றும் தகவல்களுக்கான தங்களின் முதன்மை ஆதாரமாக சமூக ஊடகப் பதிவுகளையே சார்ந்துள்ளனர் என்பதை இந்தக் கணக்கெடுப்பு அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

2. தனியுரிமை மீறல்கள் (Privacy violations) : சமூக ஊடகங்களில் நிகழும் தனியுரிமை மீறல்கள் குறித்த கவலைகள் குறித்து விரிவாக விளக்கத் தேவையில்லை. தனியுரிமை மீறல்களில் பெரும்பாலும் தரவுச் சுரண்டல், மூன்றாம் தரப்பினருடன் தரவைப் பகிர்தல், நேரடி இருப்பிடக் கண்காணிப்பு (live location tracking), அடையாளத் திருட்டு (identity theft), மற்றும் இணைய ஊடுருவல்கள் (hacking), ஃபிஷிங் (phishing) போன்றவற்றால் அதிகளவில் பாதிக்கப்படுவது ஆகியவை அடங்கும். இவற்றில் பெரும்பாலானவை, இலக்கு வைக்கப்பட்ட விளம்பர நடைமுறைகளால் (targeted advertising practices) தூண்டப்படுகின்றன.

Phishing : ஃபிஷிங் என்பது மின்னஞ்சல், குறுஞ்செய்தி அல்லது போலி இணையதளங்கள் மூலம், நம்பகமான நிறுவனம் போல நடித்து, பயனர்களின் கடவுச்சொற்கள், வங்கி கணக்கு விவரங்கள் போன்ற தனிப்பட்டத் தகவல்களைத் திருடும் ஒரு இணையக் குற்றச் செயல் ஆகும்.

3. இணையவழித் துன்புறுத்தல் (Online abuse) : இணையவழித் துன்புறுத்தல் என்பது அவசரமாக கவனம் செலுத்தப்படும் மற்றொரு தீவிரமான கவலைக்குரிய பகுதியாகும். இது பொதுவாகப் பயனர்களுக்கு ஒரு கவலையாக இருந்தாலும், பெண்களும் மற்ற விளிம்புநிலை குழுக்களைச் சேர்ந்த பயனர்களும் இணையத்தில் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாகும் வாய்ப்பு அதிகம்.

4. இளம் பருவத்தினர் மீது சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம் (Social media impact on adolescents) : சமூக ஊடகங்களின் வளர்ச்சியானது, உலகெங்கிலும் உள்ள பல இளம்பருவத்தினரை அவதூறு பேசுதல், துன்புறுத்தல், சங்கடப்படுத்துதல், அவமானப்படுத்துதல், பின்தொடர்தல், அச்சுறுத்தல்கள் மற்றும் மோசடிகளையும் கூட எதிர்கொள்கின்றனர். இந்த அனுபவங்கள் இளம் பருவத்தினரிடையே மனநலப் பிரச்சினைகளை அதிகரிக்கக் காரணமாகியுள்ளதுடன், சில சமயங்களில் துயரமான விளைவுகளுக்கும் வழிவகுத்துள்ளது.

5. இணையவழி கொடுமைப்படுத்துதல் (Cyberbullying) : இணையப் பாதுகாப்பு நிறுவனமான மெக்கஃபி கார்ப் (McAfee Corp) வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையின்படி, இந்தியாவில் 85 சதவீத குழந்தைகள் இணையவழி கொடுமைப்படுத்துதலுக்கு ஆளாகியுள்ளனர். இணையவழி கொடுமைப்படுத்துதலால் (Cyberbullying) ஏற்படும் நீடித்த மனரீதியான பாதிப்புகளையும், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் இளம் வயதையும் கருத்தில் கொள்ளும்போது, சமூக ஊடகங்களை நிர்வகிப்பதும் கண்காணிப்பதும் பெற்றோர்களுக்கு மிகவும் கடினமாகிறது.

6. மனநலத்தில் ஏற்படும் தாக்கம் (Impact on mental health) : சமூக ஊடகங்களை அளவோடு பயன்படுத்துவது எப்போதும் தீங்கு விளைவிப்பதில்லை. உண்மையில், அது மூளையில் செரோடோனின் (serotonin) மற்றும் பிற மகிழ்ச்சி தரும் வேதிப்பொருட்களை அதிகரித்து, ஒருவரின் மனநிலையை மேம்படுத்த உதவும். இருப்பினும், சமூக ஊடகப் பயன்பாடு ஒரு பழக்கமாக மாறும்போது சிக்கல்கள் எழுகின்றன. ஏனெனில், அடிக்கடி சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்துவது, உணர்ச்சிகள் மற்றும் கற்றல் தொடர்பான மூளையின் பகுதிகளை மாற்றக்கூடும். மேலும், மனித மூளையானது 10 முதல் 19 வயதுக்குட்பட்ட காலத்தில் தனது அடையாளம் மற்றும் சுயமதிப்பு உணர்வை வளர்த்துக் கொள்வதால், இது முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

7. மகிழ்ச்சியில் சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம் (Social Media impact on happiness) : இளைஞர்களிடையே சமூக ஊடகப் பயன்பாட்டைக் கட்டுப்படுத்த பல நாடுகள் நடவடிக்கை எடுத்துவரும் வேளையில், இந்த ஆண்டுக்கான உலக மகிழ்ச்சி அறிக்கை சமூக ஊடகங்களின் தாக்கத்தின்மீது அதிகக் கவனத்தை ஈர்க்கிறது.

சமூக ஊடகங்களின் அதீதப் பயன்பாடு இளைஞர்களின் நல்வாழ்வில் குறிப்பிடத்தக்க சரிவை ஏற்படுத்துகிறது. குறிப்பாக, ஆங்கிலம் பேசும் நாடுகள் மற்றும் மேற்கு ஐரோப்பாவில் உள்ள இளம் பெண்களுக்கு இதன் தாக்கம் மிகவும் கடுமையாக உள்ளது.

கடந்த பத்தாண்டுகளில் அமெரிக்கா, கனடா, ஆஸ்திரேலியா மற்றும் நியூசிலாந்து ஆகிய நாடுகளில் 25 வயதுக்குட்பட்டோரின் வாழ்க்கைத் திருப்தியில் பெரும் வீழ்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளதாகவும், நீண்டகால சமூக ஊடகப் பயன்பாடு இதற்கு ஒரு முக்கியக் காரணியாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளதாகவும் அந்த அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

குறிப்பாக இளம் வயதுப் பெண்களிடையே, அதிகப்படியான சமூக ஊடகப் பயன்பாட்டிற்கும், நல்வாழ்விற்கும் இடையே ஒரு வலுவான எதிர்மறைத் தொடர்பு உள்ளது.

தினமும் ஒரு மணி நேரத்திற்கும் குறைவாக சமூக ஊடகங்களைப் பயன்படுத்தும் இளைஞர்கள், பயன்படுத்தாதவர்களைவிடவும் மிக உயர்ந்த நல்வாழ்வைப் பெறுவதாகக் கூறுகின்றனர். இருப்பினும், இளம் வயதினர் இந்தத் தளங்களில் ஒரு நாளைக்குச் சராசரியாக 2.5 மணி நேரம் செலவிடுகின்றனர்.

நிரல் நெறிமுறை மூலம் இயக்கப்படும் பதிவுகள் (algorithm-driven feeds), பிரபலமானவர்கள் (influencers) மற்றும் காட்சி உள்ளடக்கங்களால் (visual content) இயக்கப்படும் தளங்கள் மிகவும் தீங்கு விளைவிப்பவை. ஏனெனில், அவை பயனர்களிடையே சமூக ஒப்பீட்டை ஊக்குவிக்கின்றன. அதேசமயம், தகவல் தொடர்பை மையமாகக் கொண்ட சில தளங்கள் சிறந்த விளைவுகளுடன் தொடர்புடையவையாக உள்ளன.

எனவே, பயனர்கள் சமூக ஊடகங்களில் செலவிடும் நேரத்தை மிகக் கவனமாகக் கண்காணிக்க வேண்டும். அவர்கள், சமூக ஊடக அடிமைத்தனத்தின் அறிகுறிகளை அடையாளம் கண்டு, அதற்கு அடிமையாகாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்யத் தேவையான நடவடிக்கைகளை விரைவாக எடுக்க வேண்டும்.

கேள்வி 3 : இந்தியாவில் சமூக ஊடகங்கள் எவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்தப்படுகின்றன?

சமூக ஊடகத் தளங்களைச் சிறப்பாக ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக அரசாங்கம் பல நடவடிக்கைகளை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. உதாரணமாக, ஒரு முக்கிய நடவடிக்கை, 'தகவல் தொழில்நுட்பம் (இடைத்தரகர் வழிகாட்டுதல்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் ஊடக நெறிமுறைகள் குறியீடு) விதிகள்-2021' (Information Technology (Intermediary Guidelines and Digital Media Ethics Code) Rules) ஆகும்; இவை 'தகவல் தொழில்நுட்பம் விதிகள்' (IT Rules) என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன.

பொதுமக்கள் மற்றும் பல்வேறு பங்குதாரர்களுடனான விரிவான கலந்தாலோசனைகளுக்குப் பிறகு, தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம்-2000-ன் படி 87(2)-ன் அதிகாரத்தின்கீழ் தகவல் தொழில்நுட்ப விதிகள் இயற்றப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம், முந்தைய தகவல் தொழில்நுட்பம் (இடைத்தரகர் வழிகாட்டுதல்கள்) விதிகள்-2011 (Information Technology (Intermediary Guidelines) Rules) ரத்து செய்யப்பட்டுள்ளன.

இவ்விதிமுறைகளின்கீழ், அனைத்து சமூக ஊடகத் தளங்களும் ஒரு குறை தீர்க்கும் மற்றும் இணக்க அமைப்பை உருவாக்க கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டுள்ளன. இதில், ஒரு உள்ளூர் குறைதீர்ப்பு அதிகாரி (resident grievance officer), தலைமை இணக்க அதிகாரி (Chief Compliance Officer) மற்றும் ஒரு தொடர்பு ஒருங்கிணைப்பாளரும் (Nodal Contact Person) நியமிப்பதும் அடங்கும். மின்னணுவியல் மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகம், பயனர்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட புகார்கள் மற்றும் எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் குறித்த மாதாந்திர அறிக்கைகளைச் சமர்ப்பிக்குமாறும் இந்தத் தளங்களைக் கேட்டுள்ளது. உடனடிச் செய்திப் பரிமாற்றச் செயலிகளுக்கான (Instant Messaging Apps) மூன்றாவது தேவை, ஒரு செய்தியை முதலில் அனுப்பியவரைக் கண்காணிப்பதற்கான வழிமுறைகளை உருவாக்குவதாகும்.

இந்தத் தேவைகளில் ஏதேனும் ஒன்றைப் பூர்த்தி செய்யத் தவறினால், தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம்-2000-ன் (IT Act) பிரிவு 79-ன்கீழ் சமூக ஊடக இடைத்தரகர்களுக்கு வழங்கப்படும் இழப்பீடு பறிக்கப்படும்.

தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம்-2000-ன் பிரிவு 79

எந்தவொரு இடைத்தரகரும் (intermediary), தனது தளத்தில் கிடைக்கச் செய்யப்பட்ட அல்லது வழிநடத்தி செய்யப்பட்ட மூன்றாம் தரப்புத் தகவல்கள், தரவுகள் அல்லது தொடர்பு இணைப்புகளுக்குச் சட்டரீதியாகவோ அல்லது வேறு வகையிலோ பொறுப்பாக்கப்பட மாட்டார் என்று பிரிவு 79 கூறுகிறது. இந்தச் சட்டம் குறிப்பிடுவதுபோல, சம்பந்தப்பட்ட இடைத்தரகர் அந்தச் செய்தியின் பரிமாற்றத்தை எந்த வகையிலும் தொடங்காமலும், செய்தியைப் பெறுபவரைத் தேர்ந்தெடுக்காமலும், பரிமாற்றத்தில் உள்ள எந்தத் தகவலையும் மாற்றியமைக்காமலும் இருந்தால் மட்டுமே, இந்தச் சட்டப் பாதுகாப்பு அவருக்குப் பொருந்தும்.

மேலும், அந்த இடைத்தரப்பு நிறுவனம் தனது தளத்தில் கிடைக்கக்கூடிய அத்தகைய செய்திகள் அல்லது உள்ளடக்கங்கள் தொடர்பான எந்தவொரு ஆதாரத்தையும் சிதைக்கவோ அல்லது மாற்றியமைக்கவோ தவறினால், பிரிவு 79-ன்கீழ் வழங்கப்படும் பாதுகாப்பு தானாகவே கிடைத்துவிடுவதில்லை. இடைத்தரகர் தனது தளத்தில் உள்ள இந்தச் செய்திகள் அல்லது உள்ளடக்கங்கள் தொடர்பான எந்தவொரு ஆதாரத்தை அழிக்கவோ அல்லது மாற்றியமைக்கவோ கூடாது. அவ்வாறு தவறினால், அச்சட்டத்தின்கீழ் அவருக்குக் கிடைக்கும் பாதுகாப்பை அவர் இழக்க நேரிடும்.

குறிப்பிடத்தக்க வகையில், ஏப்ரல் 2023-ல் கொண்டுவரப்பட்ட திருத்தங்கள் மூலம், எந்தத் தகவலைப் 'பொய்யானது' (false) என்று கருதுவது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் அரசாங்கத்திற்கு வழங்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக, பதிவுகளைப் போலியானவை என்றோ அல்லது தவறான வழிகாட்டுதல் கொண்டவை என்று அரசாங்கம் முத்திரை குத்தும் பதிவுகளை நீக்குமாறு இடைத்தரகர்களைக் கட்டாயப்படுத்துவதன் மூலம், அரசாங்கம் விரிவான தணிக்கை அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்த முடியும்.

புதிய பரவலாக்கப்பட்ட தணிக்கை முறை

தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம்-2000-ன் பிரிவு 69(A)-ன்கீழ் சமூக ஊடகத் தளங்களுக்கு உள்ளடக்கத்தை முடக்குவதற்கான உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்கும் அதிகாரத்தை, உள்துறை, வெளியுறவு, பாதுகாப்பு மற்றும் தகவல் மற்றும் ஒளிபரப்பு ஆகிய அமைச்சகங்களுக்கும் வழங்க மத்திய அரசு விரைவில் அனுமதிக்கக்கூடும் என்று 'தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்' நாளிதழ் புதன்கிழமை (மார்ச் 18) செய்தி வெளியிட்டது. தற்போது, ​​இந்த அதிகாரம் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகத்திற்கு மட்டுமே உள்ளது.

தற்போது இந்தியாவில் தகவல் உள்ளடக்கத்தை முடக்குவதற்கான இரண்டு இணையான வழிமுறைகள் நடைமுறையில் உள்ளன. ஒன்று, தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தின் பிரிவு 69(A)-ன் கீழ் செயல்படுகிறது. இதன் மூலம் தேசிய பாதுகாப்பை மீறும் அல்லது இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கைக்கு அச்சுறுத்தல் விளைவிக்கும் உள்ளடக்கங்கள் நீக்கப்படுகின்றன. பல்வேறு அமைச்சகங்கள் மற்றும் மாநில அரசாங்கங்களில் உள்ள தொடர்பு அலுவலர்கள் (Nodal Officers), அத்தகைய உள்ளடக்கங்களைச் சேகரித்து, தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சக அதிகாரிகளுக்கு அனுப்புகின்றனர். உள்ளடக்கத்தை முடக்குவதற்கான உத்தரவில் இறுதியாக ஒப்புதல் அளித்து, அதனை வெளியிடும் பொறுப்புடைய முகமையாகத் தகவல் தொழில்நுட்ப அமைச்சகமே செயல்படுகிறது.

மற்றொரு வழிமுறை, தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தின் பிரிவு 79(3)(b)-ன்கீழ் செயல்படுகிறது. இந்த பிரிவின்கீழ், பல்வேறு அமைச்சகங்களுக்கு இணையத் தளங்களுக்குத் தடை உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்கும் நேரடி அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. இந்த அதிகாரம் பெரும்பாலும், உள்துறை அமைச்சகத்தின் தலைமையில் செயல்படும் 'சஹ்யோக்' (Sahyog) இணையதளம் வாயிலாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

சமூக ஊடக நிறுவனங்கள் உள்ளடக்கங்களை விரைவாக நீக்கவேண்டும் என்று அரசாங்கம் வலியுறுத்திவரும் வேளையில், இந்த மாற்றங்கள் குறித்த பரிசீலனைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. கடந்த மாதம், உள்ளடக்கத்தைத் தடை செய்வதற்கான கால அளவை 24–36 மணிநேரத்திலிருந்து 2–3 மணிநேரமாகக் குறைக்கும் வகையில், அரசாங்கம் சட்டத்தைத் திருத்தியது.

Original Link: Social Media at a Crossroads: Benefits, risks, and regulation 

Read More →