பணப் பரிவர்த்தனைகளில் கூடுதல் பாதுகாப்பிற்காக ‘Kill Switch’ வசதியைக் கொண்டுவர இந்திய ரிசர்வ் வங்கி பரிந்துரைத்துள்ளது. அது என்ன, ஏன் முக்கியமானது? - ரோஷ்னி யாதவ்

டிஜிட்டல் பரிவர்த்தனைகளுக்கு ‘‘Kill Switch’ எனப்படும் ‘அவசரகால முடக்கும்’ முறையை இந்திய ரிசர்வ் வங்கி ஏன் முன்மொழிந்துள்ளது? அது எவ்வாறு செயல்படுகிறது மற்றும் இணையவழி மோசடிகளைக் கட்டுப்படுத்த அரசாங்கம் என்னென்ன நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டுள்ளது? 

தற்போதைய செய்தி :

டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனைகளின் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துவதற்காக, இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (RBI) Kill Switch எனப்படும் அவசரகால முடக்கும் வழிமுறையை முன்மொழிந்துள்ளது. இந்த நடவடிக்கை இணையவழி மோசடிகளை குறைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. தேசிய இணையக் குற்றப் புகாரளிப்பு இணையதளத்தின் (National Cyber Crime Reporting Portal (NCRP)) தகவல்படி, 2025-ஆம் ஆண்டில்  28 லட்சம் டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனை மோசடி வழக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. இதன் மதிப்பு ரூ. 22,931 கோடியாகும்.

இந்தச் சூழலில், ‘Kill Switch’ எனப்படும் அவசரகால முடக்கும் முறை என்றால் என்ன என்பதையும், நாட்டில் அதிகரித்துவரும் டிஜிட்டல் மோசடி வழக்குகளைக் கையாள்வதற்காக அரசாங்கம் எடுத்துள்ள பல்வேறு முயற்சிகளை பற்றி தெரிந்துகொள்வோம்.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. ‘கணினிவழிப் பணப் பரிமாற்றங்களில் மோசடிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான பாதுகாப்பு வழிமுறைகளை ஆராய்தல் – ஒரு கலந்துரையாடல் ஆவணம் (‘Discussion Paper – Exploring Safeguards in Digital Payments to Curb Frauds’)’ என்ற அறிக்கையில், கணினிவழிப் பரிமாற்றங்களில் அதிகரித்து வரும் மோசடிச் சம்பவங்களைக் கையாள்வதற்கு மத்திய வங்கி பல்வேறு நடவடிக்கைகளை முன்மொழிந்துள்ளது.

2. இந்திய ரிசர்வ் வங்கி, அட்டை அடிப்படையிலான பணப்பரிவர்த்தனை முறைகள் தற்போது வாடிக்கையாளர்களுக்கு உள்நாட்டு மற்றும் சர்வதேச பயன்பாட்டிற்காக 'செயல்படுத்தும்/நிறுத்தும்' வசதியையும், பல்வேறு வகையான பரிவர்த்தனைகளுக்கு வரம்புகளை நிர்ணயிக்கும் வசதிகளையும் வழங்குகின்றன. பணம் செலுத்தும் கருவிகள் மீதான வாடிக்கையாளர்களின் கட்டுப்பாட்டை மேம்படுத்துவதிலும், மோசடிச் சம்பவங்களைக் குறைப்பதிலும் இது வாடிக்கையாளர்களுக்கு  உதவியாக இருப்பதாக ரிசர்வ் வங்கி குறிப்பிட்டுள்ளது.

3. இருப்பினும், இந்திய ரிசர்வ் வங்கி இதே போன்ற பயனர் கட்டுப்பாட்டு வசதிகள் மற்ற டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனை முறைகளில் இன்னும் சீராகவும் முழுமையாகவும் கிடைக்கவில்லை என்று குறிப்பிடுகிறது.

சிங்கப்பூரில் ‘கில் சுவிட்ச்‘

சிங்கப்பூரில், Kill Switch எனப்படும் அவசரகால முடக்கும் முறை’ எனப்படும் ஒரு செயல்முறை ஏற்கனவே அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன்மூலம் வாடிக்கையாளர்கள், மொபைல் செயலி அல்லது உதவி எண் வழியாகத் தங்கள் ஆன்லைன் வங்கிக் கணக்குகளை உடனடியாக முடக்க முடியும். இதனால், பணப் பரிமாற்றங்கள், டிஜிட்டல் வங்கி அணுகல் மற்றும் இதர கட்டணச் சேவைகள் அனைத்தும் முடக்கப்படும். வங்கியின் அடையாளச் சரிபார்ப்புக்கு பின்னரே, இந்த வசதியை மீண்டும் பயன்பாட்டிற்குக் கொண்டு வர முடியும்.

4. இதேபோல், இந்திய ரிசர்வ் வங்கியும் (RBI) வாடிக்கையாளர்களுக்கு ஒரே ஒரு வசதியின் மூலம் அனைத்து டிஜிட்டல் பணப்பரிமாற்றங்களையும் உடனடியாக முடக்கும் ‘Kill Switch’ வசதியை வழங்க முன்மொழிந்துள்ளது. இந்தக் ‘Kill Switch’ செயல்படுத்தப்பட்டால், வாடிக்கையாளர் ஏற்கனவே அமைத்துள்ள மற்ற அனைத்து கட்டுப்பாடுகளையும்விட இதுவே முதன்மையானதாக இருக்கும்.

5. “Kill Switch எனப்படும் அவசரகால முடக்கும் முறை செயல்படுத்தப்பட்டவுடன், டிஜிட்டல் பரிவர்த்தனைகளை மீண்டும் செயல்படுத்துவதற்காக அவசரகால இயந்திர முறையை முடக்குவதற்கு, முறையான அங்கீகாரம் / சரிபார்ப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்ட பிறகு டிஜிட்டல் முறைகள் மூலமாகவோ அல்லது கணக்கு வைத்திருப்பவர் வங்கி கிளைக்கு நேரில் செல்வதன் மூலமாகவோ அனுமதிக்கப்படலாம். டிஜிட்டல் முறைகள் மூலம் அவசரகால இயந்திர முறையை முடக்குவதற்கு, வாடிக்கையாளரின் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்வதற்காக வங்கி ஒப்பீட்டளவில் கடுமையான அங்கீகாரம் / சரிபார்ப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளலாம், என்று அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

6. இருப்பினும், ஏற்கனவே திட்டமிடப்பட்ட கட்டணங்கள் மற்றும் தொடர்ச்சியான அறிவுறுத்தல்கள் போன்ற சில குறிப்பிட்ட பரிமாற்றங்களுக்கு இந்தக் ‘Kill Switch’ வசதியிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்படலாம் என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

டிஜிட்டல் மோசடிச் சம்பவங்களின் அதிகரிப்பை எதிர்கொள்வதற்கான அரசின் முன்னெடுப்புகள்

1. வங்கிகளுக்கான ‘bank.in’ தளம்: டிஜிட்டல் பண மோசடிகளைத் தடுக்க, கடந்த ஆண்டு இந்திய ரிசர்வ் வங்கி இந்திய வங்கிகளுக்காக ‘bank.in’ என்ற தனிப்பட்ட இணைய தளத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. இது இணைய பாதுகாப்பு தொடர்பான  அச்சுறுத்தல்களை குறைத்து, டிஜிட்டல் வங்கி சேவைகளில் நம்பிக்கையை அதிகரிக்க உதவும்.

2. புதிய இணைய வழி பூஜ்ஜிய முதல் தகவல் அறிக்கை (e-Zero FIR): 1930 உதவி எண் மூலமாகவோ அல்லது தேசிய இணையக் குற்றப் புகாரளிப்பு இணையதளம் (National Cybercrime Reporting Portal (NCRP)) மூலமாகவோ பதிவு செய்யப்படும். ரூ.10 லட்சத்திற்கும் அதிகமான இணைய குற்றம் தொடர்பான நிதிமோசடிப் புகார்களை, தானாகவே முதல் தகவல் அறிக்கைகளாக (FIR) மாற்றும் வகையில், இந்திய சைபர் குற்ற ஒருங்கிணைப்பு மையமானது (I4C) புதிய 'இணையவழி பூஜ்ஜிய முதல் தகவல் அறிக்கை' என்ற முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

3. சந்தாதாரர் அடையாளத் தொகுதிக்கூறு கட்டாய விதி: ஒரு செயலியைப் பதிவு செய்யப் பயன்படுத்திய சந்தாதாரர் அடையாள அட்டை இல்லாமல், பயனர்கள் தங்கள் சேவைகளை அணுகுவதைத் தடுக்க வேண்டும் என்று இணைய செய்திப் பரிமாற்றத் தளங்களுக்கு தொலைத்தொடர்புத்துறை (Department of Telecommunications (DoT)) உத்தரவிட்டுள்ளது. நாட்டில் அதிகரித்துவரும் டிஜிட்டல் மோசடிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான ஒரு வழிதான் இந்த உத்தரவு என்று தொலைத்தொடர்புத் துறை  தெரிவித்துள்ளது.

WhatsApp, Telegram, Signal, Arattai, Snapchat, Sharechat, Jiochat மற்றும் Josh போன்ற நிறுவனங்களுக்கு இந்த வழிகாட்டுதல்கள் அனுப்பப்பட்டுள்ளன. இந்தத் தளங்கள் இனிமேல், தங்கள் சேவைகள் அவற்றில் பதிவு செய்துகொள்ளப் பயன்படுத்தப்பட்ட சந்தாதாரர் அடையாள அட்டையுடன் "தொடர்ச்சியாக" இணைக்கப்பட்டிருப்பதை உறுதிசெய்ய வேண்டும். மேலும், சாதனத்தில் சந்தாதாரர் அடையாள அட்டை இல்லையென்றால், அந்தச் சேவைகளுக்கான அணுகலை அவை அனுமதிக்கக் கூடாது. தொழில்நுட்பரீதியாக, இது சந்தாதாரர் அடையாளத் தொகுதிக்கூறு கட்டாய விதி 'SIM binding' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

4. இந்திய இணையக் குற்ற ஒருங்கிணைப்பு மையம் (Indian Cyber Crime Coordination Centre (I4C)): 2020-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட இந்திய இணையக் குற்ற ஒருங்கிணைப்பு மையம், நாட்டில் இணையக் குற்றங்களை எதிர்த்துப் போராடுவதையும், இணையக் குற்றங்களுக்கு எதிராகப் போராடுவதற்கான ஒட்டுமொத்தப் பாதுகாப்பு அமைப்பை வலுப்படுத்துவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. செப்டம்பர் மாதம் 2024-ஆம் ஆண்டில், இணைய மோசடித் தடுப்பு மையம் (Cyber Fraud Mitigation Centre (CFMC)), ‘சமன்வயா’ (Samanvaya) தளம், இணையக் கமாண்டோக்கள் திட்டம் மற்றும் சந்தேக நபர்கள் பதிவேடு ஆகிய நான்கு I4C தளங்கள் தொடங்கப்பட்டன. இது, சட்ட அமலாக்க முகமைகள் இணையக் குற்றங்களை ஒருங்கிணைந்த மற்றும் விரிவான முறையில் கையாள்வதற்கான ஒரு கட்டமைப்பை வழங்குகின்றன.

5. குடிமக்கள் நிதிசார் இணைய மோசடி புகாரளித்தல் மற்றும் மேலாண்மை அமைப்பு (Citizen Financial Cyber Fraud Reporting and Management System (CFCFRMS)): இது இந்திய இணைய குற்ற ஒருங்கிணைப்பு மையத்தால் உருவாக்கப்பட்டு, சமந்தபட்ட மாநிலம்/யூனியன் பிரதேசத்தால் இயக்கப்படுகிறது. நிதி சார்ந்த இணைய மோசடிகள் குறித்து 1930 என்ற உதவி எண்ணிற்கு வரும் புகார்கள் மீது உடனடியாக நடவடிக்கை எடுக்க, மாநிலக் காவல் துறையினர், வங்கிகள் மற்றும் நிதி நிறுவனங்களை ஒரே தளத்தில் இந்த அமைப்பு ஒருங்கிணைக்கிறது.

6. MuleHunter.AI: டிசம்பர் மாதம் 2024-ஆம் ஆண்டில், இந்திய ரிசர்வ் வங்கி (RBI), MuleHunter.AI என்ற செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) மாதிரியை உருவாக்கியுள்ளதாக அறிவித்தது. இது வங்கிகளுக்கு பெரும் சவாலாக இருக்கும் "Mule" (சட்டவிரோத பணப் பரிமாற்றத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படும் வாடகை வங்கிக் கணக்குகள்) கணக்குகளைக் கண்டறிய உதவுவதன் மூலம், டிஜிட்டல் பண மோசடிகளைக் குறைக்க வழிவகை செய்யும். இந்தத் தொழில்நுட்பத்தை ரிசர்வ் வங்கி கண்டுபிடிப்பு மையம் (Reserve Bank Innovation Hub (RBIH)) உருவாக்கியுள்ளது.

வங்கி மோசடி கணக்குகள் (mule accounts) என்றால் என்ன?

ஒரு கழுதை சுமையைச் சுமந்து செல்வதைப் போல, திருடப்பட்ட பணத்தைப் பரிமாற்றம் செய்ய இந்த வங்கிக் கணக்குகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இதில் சம்பந்தப்பட்ட கணக்கு வைத்திருப்பவர்களுக்கு, தங்கள் கணக்கு தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவது தெரியாமலிருக்கலாம், அல்லது சிலர் பணத்திற்காகத் தெரிந்தே தங்கள் அடையாளத்தை மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கலாம்.

வங்கி மோசடிகள் (banking scams) என்றால் என்ன?

வங்கி மோசடிகள் அல்லது ஏமாற்று வேலைகள் என்பவை, குற்றவாளிகள் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடமிருந்து பணத்தையோ அல்லது முக்கியமான தகவல்களையோ திருடுவதற்காக ஏமாற்றும் தந்திரங்களைப் பயன்படுத்துவதைக் குறிக்கின்றன. மோசடிக்காரர்கள், தனிநபர்களை ஏமாற்றி அவர்களின் நிதி விவரங்களைப் பெறுவதற்காக, மின்னஞ்சல்கள், குறுஞ்செய்திகள், தொலைபேசி அழைப்புகள் மற்றும் போலி இணையதளங்கள் போன்ற பல்வேறு முறைகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர். சில பொதுவான வங்கி மோசடிகள் பின்வருமாறு:

1. மின் தூண்டிலிடல் மற்றும் இலக்கு வைக்கப்பட்ட மின் தூண்டிலிடல் (Phishing and spear-phishing): மோசடிக்காரர்கள், கணக்கு விவரங்கள், கடன் அட்டைத் தகவல்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட அடையாள எண்கள் போன்ற முக்கியமான தகவல்களைப் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடமிருந்து பெறுவதற்காக, போலியான மின்னஞ்சல்கள் அல்லது செய்திகளை அனுப்புகின்றனர்.

2. செயற்கை அடையாள மோசடி: மோசடிக்காரர்கள், தரவுக் கசிவுகள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவைப் பயன்படுத்தி, கண்டறியப்படுவதைத் தவிர்ப்பதற்காக, கடன்களைப் பெறுவதற்கோ அல்லது கணக்குகளைத் தொடங்குவதற்கோ உண்மையான மற்றும் போலியான தகவல்களை இணைத்து அடையாளங்களை உருவாக்குகின்றனர்.

3. மொபைல் வங்கி மோசடிகள்: இணையக் குற்றவாளிகள், தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்களின் பாதுகாப்பு குறைபாடுகளைப் பயன்படுத்தி, இரு-நிலை அங்கீகாரத்தை (two-factor authentication (2FA)) மீறி பணத்தைத் திருடுவதற்காக தொலைபேசி எண்களைப் பெறுகின்றனர்.

4. தவறான வைப்புத்தொகை: மோசடிக்காரர்கள், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதற்காகச் சிறிய தொகையை வைப்புத்தொகையாகச் செலுத்துகின்றனர். பின்னர், அவர்களை ஏமாற்றி அவர்களின் ஒருங்கிணைந்த பண இடைமுகம் - தனிப்பட்ட அடையாள எண்களைப் (Unified Payments Interface Personal Identification Number (UPI PINs)) பெறும் வகையில் போலியான கணக்குகள் மூலம் பணத்தைத் திரும்பப் பெறுகின்றனர்.

5. ஏடிஎம் ஸ்கிம்மிங் மற்றும் கார்டு குளோனிங்: ஏடிஎம் இயந்திரங்கள் அல்லது பணம் செலுத்தும் கருவிகளில் (Payment terminals) அட்டைகளின் தரவைத் திருடுவதற்கு இணைய (Internet of Things) சாதனங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.  மோசடியான பணப் பரிவர்த்தனைகளைச் செய்யவும் அல்லது போலியான அட்டைகளை உருவாக்கவும் (Card duplication) இந்தத் தகவல்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

6. அரசு அதிகாரிகள் போல் ஆள்மாறாட்டம் செய்யும் மோசடிகள்: மோசடி செய்பவர்கள் தங்களை அரசு அதிகாரிகள் போலக் காட்டிக்கொண்டு, பொதுமக்களிடம் இருந்து தனிப்பட்ட விவரங்களைச் சேகரிப்பார்கள் அல்லது பொய்யான காரணங்களைக் கூறிப் பணம் செலுத்தச் சொல்லி ஏமாற்றுவார்கள்.

Original Link: RBI proposes ‘Kill Switch’ for payment safety. What it is and why it matters.

Read More →

ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் அமராவதியில் இந்தியாவின் முதல் குவாண்டம் மையம் -குஷ்பூ குமாரி

உலக குவாண்டம் தினத்தன்று இந்தியா தனது முதல் உள்நாட்டு குவாண்டம் கணினி சோதனை மையத்தை நிறுவியது. அது ஏன் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது என்பதைப் பார்ப்போம். தேசிய குவாண்டம் இயக்கம் (National Quantum Mission) என்றால் என்ன?

தற்போதைய செய்தி :

அமராவதியில் உள்ள SRM பல்கலைக்கழகத்தில் அமைக்கப்பட்ட, இந்தியாவின் முதலாவது உள்நாட்டு குவாண்டம் கணினிச் சோதனை வசதியை, ஆந்திரப் பிரதேச முதலமைச்சர் என். சந்திரபாபு நாயுடு ஏப்ரல் 14 அன்று முறைப்படி தொடங்கி வைத்தார். அமராவதி குவாண்டம் குறிப்பு வசதி மையம் (Amaravati Quantum Reference Facility (AQRA)) தொடங்கப்பட்டதன் மூலம், அமராவதி குவாண்டம் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மையம் (Amaravati Quantum Valley) ஒரு சர்வதேச குவாண்டம் கணினி மையமாக உருவெடுக்கும் என்று முதலமைச்சர் தெரிவித்தார்.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. உலக குவாண்டம் தினமான ஏப்ரல் 14 அன்று அமராவதி குவாண்டம் குறிப்பு வசதி மையம் (Amaravati Quantum Reference Facility (AQRA)) நிறுவப்பட்டது. இதன் மூலம் இந்தியா இப்போது வெளிப்படையான இறையாண்மை கொண்ட குவாண்டம் உள்கட்டமைப்பைப் பெற்றுள்ளது. இந்த முன்னெடுப்பில் இரண்டு முக்கிய தளங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன: அவை மேதா டவர்ஸில் உள்ள 1Q சோதனைக்களம் மற்றும் அமராவதியில் உள்ள SRM பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள 1S சோதனைக்களம் ஆகும்.

2. இது, இந்தியாவின் தேசிய குவாண்டம் திட்டத்தின் கீழ் இயங்கும் ஆந்திரப் பிரதேச அரசின் முக்கிய குவாண்டம் தொழில்நுட்ப மையத்தின்கீழ் நிறுவப்பட்டது.

3. தேசிய குவாண்டம் இயக்கம் (National Quantum Mission (NQM)): 2023-24 முதல் 2030-31 வரை ரூ.6003.65 கோடி மொத்த செலவில் தொடங்கப்பட்ட குவாண்டம் தொழில்நுட்பம் (QT) துறையில் அறிவியல் மற்றும் தொழில்துறை ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டை (R&D) வளர்த்து அதை விரிவுபடுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. மேலும், குவாண்டம் தொழில்நுட்பத் துறையில் புதுமையான சூழலமைப்பை உருவாக்குவதையும் இது நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

4. தேசிய குவாண்டம் இயக்கத்தின் (National Quantum Mission (NQM))  நோக்கங்கள்: அவை,

மிகைக்கடத்தல் மற்றும் ஒளியியல் தொழில்நுட்பம் போன்ற பல்வேறு தளங்களில், 8 ஆண்டுகளில் 50-1000 இயற்பியல் குவாண்டம் பிட்களைக் கொண்ட இடைநிலை அளவிலான குவாண்டம் கணினிகளை உருவாக்குதல்,

இந்தியாவில் 2000 கி.மீ தூரத்திற்குள் உள்ள நில நிலையங்களுக்கு இடையில், செயற்கைக்கோள் அடிப்படையிலான பாதுகாப்பான குவாண்டம் (Satellite-based secure quantum communications) தொடர்பை ஏற்படுத்துதல்,

அணு அமைப்புகளில் அதிக உணர்திறன் கொண்ட காந்தமானிகளையும், துல்லியமான நேரக்கணிப்பு, தகவல் தொடர்பு மற்றும் திசைகாட்டும் அணு கடிகாரங்களையும் உருவாக்குதல்.

குவாண்டம் சாதனங்களைத் தயாரிப்பதற்காக, மிகைமின்கடத்திகள், புதுமையான குறைக்கடத்தி கட்டமைப்புகள் மற்றும் இடம்சார்ந்த பொருட்கள் போன்ற குவாண்டம் பொருட்களை வடிவமைத்துத் தொகுத்தல்,

குவாண்டம் தொடர்பு, உணர்தல் (sensing) மற்றும் அளவீட்டு  பயன்பாடுகளுக்காக, ஒற்றை ஒளிக்கற்றைகள் (single photons) உருவாக்கும் கருவிகள், அவற்றை கண்டறியும் கருவிகள், ஒன்றோடொன்று இணைந்த (entangled) ஒளிக்கற்றைகள் உருவாக்கும் தொழில்நுட்பங்களை மேம்படுத்துதல் ஆகும்.

5. குவாண்டம் தொழில்நுட்பம் (Quantum Technology) என்பது, குவாண்டம் இயக்கவியலின் கோட்பாடுகளை மையமாகக் கொண்டு குறிப்பாக நிர்வகிக்கப்படும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களுக்கான ஒரு பொதுவான சொல்லாக  அனைவராலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இது, குவாண்டம் கணினிகள் போன்ற குவாண்டம் கணினிச் சாதனங்களின் வடிவமைப்பு மற்றும் மேம்பாட்டிற்குத் தேவையான வன்பொருள், மென்பொருள், நெறிமுறைகள் மற்றும் வழிமுறைகளை உருவாக்குவதை  கொண்டுள்ளது.

6. இந்த தொழில்நுட்பம், குவாண்டம் இயற்பியலின் முக்கியக் கோட்பாடுகளை பயன்படுத்துகிறது. அவை, பல நிலைகளில் ஒரே நேரத்தில் இருப்பது, துகள்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்திருக்கும் நிலை மற்றும் அலைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று பாதிக்கும் தன்மை ஆகியவற்றை பயன்படுத்தி, பெரிய அளவிலான கணக்கீடுகளை அதிக திறனுடன் மேற்பார்வை செய்தல் ஆகும்.

7. மேற்பொருந்தல் (Superposition) என்பது, ஒரு குவாண்டம் அமைப்பு அளவிடப்படும் வரை ஒரே நேரத்தில் பல ,ஊகிய நிலைகளில் இருப்பதை குறிக்கிறது. இந்த நிகழ்வு, துகளைக் கவனிக்காத வரை மட்டுமே நீடிக்கும். ஒருமுறை அதை கவனித்தவுடன், அந்த துகள் ஒரு இடத்தில் மட்டும் தோன்றும் மற்ற இடங்களில் அது இருப்பதை நிறுத்திவிடுகிறது.

8. மரபுசார் கணினியியலில், கணக்கீட்டிற்கான அடிப்படை அலகு ‘பிட்’ ஆகும், இது ‘0’ அல்லது ‘1’-ஆல் குறிக்கப்படுகிறது. ஒரு பிட் (bit) ‘0’ அல்லது ‘1’ என்ற இரண்டு மதிப்புகளில் ஒன்றாக மட்டுமே இருக்கும். இதற்கு மாறாக, குவாண்டம் கணினியியல் ‘க்யூபிட்’ அல்லது குவாண்டம் பிட் என்பதை அதன் அடிப்படை அலகாகப் பயன்படுத்துகிறது. மரபுசார் பிட்களைப் போல் இல்லாமல், க்யூபிட்கள் ‘0’ மற்றும் ‘1’ ஆகிய இரண்டின் மேற்பொருந்தலிலும் இருக்க முடியும்.  (இது ‘0’ மற்றும் ‘1’ ஆகியவற்றின் நேரியல் சேர்க்கையால் விவரிக்கப்படுகிறது மற்றும் அளவிடப்படும்போது.  க்யூபிட் ‘0’ அல்லது ‘1’ மூலம்  குறிக்கப்படுகிறது).

9. இணைப்பு நிலை: இது, இரண்டு அணுத்துகள்கள் தூரத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்படுகின்றன என்பதையும், ஒரு துகளின் அளவில் ஏற்படும் மாற்றம் மற்றொன்றில் எவ்வாறு பிரதிபலிக்கிறது என்பதையும் விளக்கும் ஒரு நிகழ்வாகும். அனுப்புபவர் மற்றும் பெறுபவரின் க்யூபிட்களை (qubits) இணைப்பதன் மூலம், பாதுகாப்பு மீறல்களை (security breaches) தவிர்க்க முடியும்.

10. குறுக்கீடு: அளவிடப்படும்போது, ​​அணுத்துகள்களின் நிலைகளின் நிகழ்தகவுகளைப் பாதிக்கும் ஒரு அலை போன்ற மேற்பொருந்தல் நிகழ்வே துணை அணுத்துகள்களின் நிலைகளாகும். சிக்கல் என்பது இரண்டு துகள்களுக்கு இடையேயான ஒரு நிகழ்வாகும். அதேசமயம், குறுக்கீடு என்பது ஒன்றையொன்று சூழ்ந்துள்ள பல துகள்களின் விளைவாகும்.

குறுக்கீடு ஆக்கப்பூர்வமாகவும் அழிவுப்பூர்வமாகவும் இருக்கக்கூடும். இது குவாண்டம் கணக்கீட்டில், குறைந்த வாய்ப்பு உள்ள முடிவுகளை குறைத்து, அதிக வாய்ப்பு உள்ள முடிவுகளை மேம்படுத்தி, துல்லியத்தன்மையை வழங்குகிறது. 

அல்ட்ராகோல்ட் அணுக்கள்

1. அல்ட்ராகோல்ட் அணுக்களே குவாண்டம் தொழில்நுட்பப் புரட்சியின் முக்கிய மையமாகத் திகழ்கின்றன. மும்பையில் உள்ள டாடா அடிப்படை ஆராய்ச்சி நிறுவனம், பெங்களூருவில் உள்ள இந்திய அறிவியல் கழகம் (Indian Institute of Science (IISC)), புனேவில் உள்ள இந்திய அறிவியல் கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் மற்றும் ராமன் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் போன்ற நிறுவனங்களில் உள்ள முன்னணி குழுக்களுடன், குளிர் மற்றும் அல்ட்ராகோல்ட் அணு இயற்பியலில் இந்தியா ஒரு வலுவான மற்றும் வளர்ந்து வரும் இடத்தைப் பிடித்துள்ளது.

2. இந்தியாவில் போஸ்-ஐன்ஸ்டீன்  வேகத்தை உருவாக்கிய முதல் ஆய்வகம் டாட்டா அடிப்படை ஆராய்ச்சி  (Tata Institute of Fundamental Research (TIFR)) நிறுவனமாகும். இது  இந்தத்துறையில் ஒரு முக்கிய சாதனையாக உள்ளது. மேலும், இது அல்ட்ராகோல்ட் அணுக்கள் மற்றும் மூலக்கூறுகள்மீது தொடர்ந்து இயங்கி வருகிறது.

3. இயற்பியலில் மிகக் குறைந்த வெப்பநிலை தனிச்சுழி வெப்பநிலை (absolute zero) ஆகும். அது −273 15°C இந்த நிலையில் அணுக்கள் அசைவதை நிறுத்தி அமைதியாக இருக்கும். இந்த வெப்பநிலையில், பொதுவாகப் பொருளுக்கு வெப்பநிலையை வழங்கும் வகையில் அசைந்துகொண்டிருக்கும் அணுக்கள், அந்த நிலையில் நகர்வதை நிறுத்திவிடும். இயற்கை அனுமதிக்கும் அளவிற்கு அவை முழுமையாக அசையாமல் இருக்கும்.

4. தனிச்சுழி வெப்பநிலைக்குச் சில பில்லியனில் ஒரு பாகம் மட்டுமே மேலே உள்ள இந்த வரம்பிற்கு, அணுக்களை மிக அருகில் கொண்டு வருவது எப்படி என்பதை விஞ்ஞானிகள் கற்றுக்கொண்டுள்ளனர். அந்த உறைந்துபோன, அசைவற்ற உலகில், அணுக்கள் சிறிய பில்லியர்ட் பந்துகளைப் போலச் செயல்படுவதை நிறுத்திவிட்டு, ஒன்றுடன் ஒன்று  இணைத்து அலைகளைப் போலச் செயல்படத் தொடங்குகின்றன.

5. பொதுவாக குவாண்டம் இயற்பியல் எலக்ட்ரான்கள் மற்றும் அணுக்கள் அளவில் மட்டுமே காணப்படும். ஆனால், இங்கே தெளிவாக தெரிகிறது. அணுக்கள் மெதுவாகும் போது, அவற்றின் குவாண்டம் தன்மை அவற்றின் நடத்தையை நிர்ணயிக்கும்.

6. மிகக் குறைந்த வெப்பநிலைகளில், ஒரு அணுவின் அலை போன்ற தன்மை விரிவடைந்து ஒன்றுடன் ஒன்று இணைகிறது. போதுமான அளவு அணுக்கள் குளிர்ந்தால், அவை அனைத்தும் ஒரே குவாண்டம் நிலையில் சேர்ந்து ஒரே பொருளாக நடக்கத் தொடங்கும். இந்த நிலை போஸ்-ஐன்ஸ்டீன் செறிமம் (Bose–Einstein Condensate) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதில் கோடிக்கணக்கான அணுக்கள் தனித்தனியாக இல்லாமல்  உயர் அணு (super-atom) போல செயல்படும்.

7. குவாண்டம் தொழில்நுட்பத்தில், சூரிய ஒளியைப் பயன்படுத்தி குளிர் அணுக்களை சீரான வடிவங்களில் அமைப்பதன் மூலம், இயற்பியலாளர்களால் வேறுவிதமான திடப்பொருள்கள், மிகக் குறைந்த கடத்திகள் போன்ற அமைப்புகளின் நடத்தையைப் பிரதிபலிக்கும் செயற்கைப் பொருட்களை உருவாக்க முடியும். இந்த “குவாண்டம் மாதிரி அமைப்பாளர்கள்”, சாதாரண கணினிகளால் தீர்க்க முடியாத சிக்கலான பிரச்சினைகளை விஞ்ஞானிகள் ஆய்வுசெய்ய உதவுகின்றன.

8. குளிர்ந்த அணுக்கள், குவாண்டம் கணினிகளின் அடிப்படை கூறுகளாகவும் உருவாக்கப்படுகின்றன. இவை மூலக்கூறு வடிவமைப்பு அல்லது குறியாக்கவியல் போன்ற சில பிரச்சினைகளை, இன்றைய கணினிகளைவிட மிக வேகமாக தீர்க்கும் திறன் கொண்டவை.

Original Link: India’s first quantum facility in Andhra Pradesh’s Amravati 

Read More →

விஷ அம்புகள் வீழ்த்தப்பட்டன. -ப. சிதம்பரம்

2024-ஆம் ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தல் "அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு ஆபத்து" என்ற விவாதத்தின் அடிப்படையிலேயே நடைபெற்றது. தற்போது கொண்டு வரப்பட்ட அரசியலமைப்பு பிரிவு 131-வது திருத்த மசோதா அந்த அச்சத்தை மீண்டும் ஏற்படுத்தியது, ஆனால் இறுதியில் அந்த மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்டது.

ஒன்றிய அரசாங்கமும் பாரதிய ஜனதா கட்சியும் அரசியலமைப்பின் 131-வது திருத்தச் சட்டம், (Constitution (131st) Amendment Bill, 2026) 2026-ஐச் சுற்றி ஒரு குறிப்பிட்ட கருத்தை உருவாக்க முயற்சித்தன. இருப்பினும், இந்தத் தகவல் தவறான உண்மைகளையும், சட்டத்தின் மீதான சந்தேகத்திற்குரிய விளக்கங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்ததால், இது ஒரு குறைபாடுள்ள கருத்தாகவே அமைந்தது.

ஏப்ரல் மாதம் 16-ஆம் தேதி, 2026-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி, சட்டரீதியான நிலைப்பாடு மிகவும் தெளிவாக இருந்தது. 106-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தம் செப்டம்பர் மாதம் 2023-ஆம் ஆண்டிலேயே நிறைவேற்றப்பட்டு, இந்திய அரசியலமைப்பின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டது. இது சட்டப்பிரிவு 334A-ஐ அறிமுகப்படுத்தியது. ஆனால், அரசுக்கு மட்டுமே தெரிந்த காரணங்களால், ஏப்ரல் மாதம் 16-ஆம் தேதி இரவு வரை இது அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படாமல் இருந்தது. இந்தத் திருத்தம் மக்களவையின் தற்போதைய பலமான 543 உறுப்பினர்களில் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை வழங்கியது. எனவே, பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு ஏற்கனவே உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டது, சட்டப்பிரிவு 334A-ஐ மீண்டும் பரிசீலிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இதற்கு மாறாகச் சொல்லப்பட்ட வாதங்கள் அனைத்தும் தவறானவையாகும். 

இருப்பினும், அரசாங்கம் பல நோக்கங்களை நிறைவேற்றும் வகையில் ஒரு வியூகத்தை வகுத்தது. தமிழகம் மற்றும் மேற்குவங்கத்தில் தேர்தல் பிரச்சாரங்களுக்கு இடையூறு விளைவிப்பது, தொகுதி மறுவரையறை நேர்மையாக நடப்பது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்குவது, தென்னிந்திய மாநிலங்களுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய மறுவரையறை செயல்முறையை மெல்ல அறிமுகப்படுத்துவது, மற்றும் இடஒதுக்கீட்டிற்கும் தொகுதி மறுவரையறைக்கும் தொடர்பு உண்டு என்ற தவறான கருத்தைப் பரப்புவது போன்றவை இதில் அடங்கும். இந்த நோக்கங்கள் வெளியானதும், அரசாங்கம் முன்வைத்த வாதங்கள் அனைத்தும் வலுவிழந்தது.

ஒன்றிய அரசும் பாரதிய ஜனதா கட்சியும் பின்வரும் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளன:

1. பெண்களுக்கு 33% இடஒதுக்கீடு வழங்கும் விவகாரத்தை நீங்கள் ஏன் மீண்டும் கையில் எடுத்தீர்கள்?

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 106-வது திருத்தச் சட்டம், 'பிரிவு 334A'-வைச் சேர்த்ததன் மூலம் அந்தக் கேள்விக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. அந்தப் பிரிவு 334A-வில் என்ன தவறு இருந்தது? அதைச் செயல்படுத்துவதில் உங்களுக்கு என்ன சிக்கல் ஏற்பட்டது? குறிப்பாக, பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு வழங்கும் நடைமுறை இன்னும் முடிவடையவில்லை என்று கூறி, மக்களிடையே ஏன் சந்தேகத்தையும் குழப்பத்தையும் உருவாக்கினீர்கள்? சட்டப்பிரிவு-334A ஏற்கனவே முழுமையாகத்தான் இருந்தது. அதற்கு மேல் செய்வதற்கு எதுவுமில்லை.

2. ஏப்ரல் 16-18 தேதிகளில் நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளையும் அவ்வளவு அவசரமாகக் கூட்டுவதற்கு என்ன காரணம்?

தமிழ்நாடு மற்றும் மேற்குவங்க மாநிலத்திற்கான வாக்குப்பதிவு தேதிகள் ஏப்ரல் மாதம் 23-ஆக (மேற்கு வங்கத்திற்கு ஏப்ரல் 29) நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தன. தொகுதி மறுவரையறை முடிந்த பிறகுதான் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு முறை நடைமுறைபடுத்தப்படும்; இந்த நடவடிக்கையை மேற்கொள்வதற்கு நாடு முழுவதும் பல மாதங்களோ அல்லது ஆண்டுகளோகூட ஆகக்கூடிய ஒரு நீண்ட செயல்முறையாகும். எனவே, பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டுடன் கூடிய முதல் மக்களவைத் தேர்தல் 2029-ஆம் ஆண்டுதான் நடைபெற வாய்ப்புள்ளது. ஒருவேளை சட்டப்பிரிவு 334A-வில் மாற்றங்கள் தேவைப்பட்டால் கூட—உண்மையில் அங்கு அத்தகைய அவசரத் தேவை ஏதுமில்லை. ஏப்ரல் மாதம் 29-ஆம் தேதி, 2026-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளையும் கூட்டுவதற்குப் போதுமான கால அவகாசம் இருந்தது. தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த  39-நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மற்றும் மேற்குவங்கத்தின் 42-நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் என மொத்தம் 81-நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ள சூழலில், அவர்களை ஏப்ரல் மாதம் 16-ஆம் தேதியன்று அவசரமாக அழைப்பதன் மூலம் தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்கு இடையூறு விளைவிக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கவில்லை. எனவே, இந்த அவசரம் செயற்கையானது. மேலும், இது அரசாங்கத்தின் அரசியல் உள்நோக்கத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது.

3. மக்களவையின் உறுப்பினர் எண்ணிக்கையை ஏன் அதிகரிக்க வேண்டும், அதன் விளைவாக ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் உள்ள இடங்களின் எண்ணிக்கையை 50 சதவீதம் வரை ஏன் உயர்த்த வேண்டும் என்பதற்கான காரணங்கள் என்ன?

மக்களவையில் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை 50% அதிகரிக்க வேண்டும் என்று எந்தவொரு நபரோ அல்லது கட்சியோ கோரவில்லை, மாறாக இந்த யோசனைக்கு நாடு முழுவதும் பலத்த எதிர்ப்புதான் கிளம்பியது. 815-உறுப்பினர்களைக் கொண்ட மக்களவையை நிர்வகிப்பது கடினமான ஒன்றாக இருக்கும் என்பதோடு, ஒவ்வொரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் ஆக்கபூர்வமான விவாதங்களில் பங்கேற்பதற்கான வாய்ப்புகளும் குறைந்துவிடும். இதன் உண்மையான நோக்கம் என்னவென்றால், மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவமும், பெண்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களின் எண்ணிக்கையும் 181-லிருந்து 272-ஆக 50% உயரும் என்ற தோற்றத்தை உருவாக்குவது மட்டுமே. உண்மையில், ஒவ்வொரு மாநிலத்திலிருந்தும் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் உறுப்பினர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை அதிகரித்தாலும், அந்தந்த மாநிலங்களின் விகிதாச்சாரப் பங்கு அப்படியேதான் இருக்கும். இது மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவம் மேம்பட்டுள்ளது என்ற ஒரு தவறான பிம்பத்தை மட்டுமே உருவாக்கும். இந்த மாயையை மக்கள் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று ஒன்றிய அரசு (மற்றும் பாஜக) கருதியது மிகவும் வருத்தமளிக்கிறது.

4. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் (131-வது) திருத்த மசோதா, 2026-ஐக் கருத்தில் கொள்ளாமல், தொகுதி மறுவரையறை மேற்கொள்ளப்பட்டால் அதன் விளைவு என்னவாக இருக்கும்?

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 81(2)(a)-ல் (Article 81(2)(a)) எந்த மாற்றமும் செய்யப்படாதவரை, தொகுதி மறுவரையறை என்பது "ஒரு நபர், ஒரு வாக்கு" என்ற கொள்கையைப் பின்பற்றியே இருக்க வேண்டும். அதாவது, மக்களவையின் ஒவ்வொரு தொகுதியும் தோராயமாகச் சமமான வாக்காளர்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். மக்கள்தொகை கட்டுப்பாட்டில் சிறப்பாகச் செயல்பட்ட மாநிலங்களில் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதற்கும், தேசிய சராசரியைவிட அதிக மொத்தக் கருத்தரிப்பு விகிதத்தைக் (Total Fertility Rate (TFR)) கொண்ட மாநிலங்களில் இடங்களை அதிகரிப்பதற்கும் இந்த மசோதா வழிவகுக்கும். இதன் விளைவாக, தென்னிந்தியாவின் ஐந்து மாநிலங்களின் மக்களவைப் பிரதிநிதித்துவம் 24.3%-லிருந்து 20.7%-ஆகக் குறையும்; அதேசமயம் பீகார், மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான் மற்றும் உத்தரப் பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்கள் கூட்டாகச் சுமார் 5% கூடுதல் இடங்களைப் பெறும். இதுவே இந்த விவகாரத்தின் மையப்பொருள் ஆகும். சட்டப்பிரிவு 81(2)(a)-க்கு ஒரு நியாயமான மாற்று வழியை உருவாக்குவதன் மூலம் மட்டுமே இந்தப் பிரச்சனையைச் சரிசெய்ய முடியும், ஆனால் அரசாங்கமோ அல்லது பாரதிய ஜனதா கட்சியோ இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்க முன்வரவில்லை.

5. பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை, தொகுதி மறுவரையறையுடன் இணைப்பதில் அரசு ஏன் இவ்வளவு உறுதியாக இருந்தது?

ஏனென்றால், இது ஒரு தவறான கருத்தை உருவாக்கியது. எனவே, இந்த இரண்டு விவகாரங்களையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்காமல் தனித்தனியாகப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

6. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தைத் திருத்துவதற்கான அந்த முயற்சியை எதிர்க்கட்சிகள் ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக எதிர்த்தன?

2024-ஆம் ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தல் "அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு ஆபத்து" என்ற விவாதத்தின் அடிப்படையிலேயே நடைபெற்றது. தற்போது கொண்டுவரப்பட்ட அரசியலமைப்பு பிரிவு 131-வது திருத்த மசோதா அந்த அச்சத்தை மீண்டும் ஏற்படுத்தியது, ஆனால் இறுதியில் அந்த மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்டது.

Original Link: Poisoned arrows shot down.

Read More →

தொகுதி மறுவரையறை: தேவையா இல்லையா?. -கே.எஃப். வில்ஃபிரட்

தொகுதி மறுவரையறை குறித்த விவாதம், மக்களின் பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் சமூக சமத்துவம் குறித்த கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

அரசியலமைப்பு (131-வது திருத்த) மசோதா, 2026 (Constitution 131st Amendment Bill, 2026), யூனியன் பிரதேச சட்டங்கள் (திருத்த) மசோதா, 2026 (Union Territories Laws Amendment Bill, 2026) மற்றும் தொகுதி மறுவரையறை மசோதா, 2026 (Delimitation Bill, 2026) ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்வதற்காக நாடாளுமன்ற சிறப்பு கூட்டத்தொடர் நடத்தப்பட்டது. நாடு முழுவதும் உள்ள மக்களவை மற்றும் மாநில சட்டப்பேரவைத் தொகுதிகளை மாற்றி அமைப்பதையும், புதிய தொகுதி மறுவரையறை நடவடிக்கையின் அடிப்படையில் பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்துவதையும் இவை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தன. இந்தத் திட்டமானது, 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் மாநிலங்கள் மற்றும் சட்டமன்றங்களைக் கொண்ட யூனியன் பிரதேசங்களுக்கு இடையே இடங்களைப் பகிர்ந்தளிக்கவும், தொகுதிகளின் எல்லைகளை மாற்றியமைக்கவும் முன்மொழிந்தது. மேலும், மக்களவையின் மொத்த இடங்களின் எண்ணிக்கையை 850-ஆக உயர்த்தவும் இதில் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. இருப்பினும், மேற்கு வங்கம் மற்றும் தமிழ்நாட்டில் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் பிரசாரங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் இந்தக் கூட்டத்தொடர் நடத்தப்பட்டது, பல எதிர்க்கட்சிகளிடையே அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது.

சட்டமும் அதன் நடைமுறையும்

இந்திய அரசியலமைப்பின் 82 மற்றும் 170(3) ஆகிய பிரிவுகளின்படி, ஒவ்வொரு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பிற்குப் பிறகும் மக்களவை மற்றும் மாநில சட்டமன்ற தொகுதிகளின் எண்ணிக்கை மற்றும் அவற்றின் எல்லைகளை மறுசீரமைப்பு செய்ய வேண்டும். சுதந்திர இந்தியாவில் முதன்முதலில் மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்தத் தொகுதி மறுசீரமைப்பு, 1950–51-ஆம் ஆண்டில் இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தால் (Election Commission of India (ECI)), ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்குமான நாடாளுமன்ற ஆலோசனைக் குழுக்களின் உதவியுடன் செய்யப்பட்டது. அந்த நேரத்தில் தேர்தல்களை விரைவாக நடத்த வேண்டியிருந்ததாலும், 1951-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு முழுமையடையவில்லை என்பதாலும், இந்த முதல் முயற்சியின்போது மக்கள் தொகை ஆணையர் (Census Commissioner) வழங்கிய மார்ச் மாதம் 1-ஆம் தேதி, 1950-ஆம் ஆண்டு வரையிலான மதிப்பீட்டு மக்கள் தொகை புள்ளிவிவரங்களே பயன்படுத்தப்பட்டன.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் தேவைக்கேற்ப, முதல் பொதுத் தேர்தலுக்குப் பிறகு 1951-ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் தொகுதி மறுவரையறை மீண்டும் செய்யப்பட்டது. இதே போன்ற மாற்றங்கள் 1961 மற்றும் 1971-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்புகளுக்குப் பிறகும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இதில் 1971-ஆம் ஆண்டை அடிப்படையாகக் கொண்ட தொகுதி மறுவரையறை 1976-ஆம் ஆண்டில் நிறைவடைந்தது. பின்னர், அரசியலமைப்பின் 42-வது திருத்தச் சட்டம் (42nd Amendment Act), 2001-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு வரை அடுத்தகட்ட தொகுதி மறுவரையறையை நிறுத்தி வைத்தது. மக்கள்தொகை கட்டுப்பாட்டு முயற்சிகளை ஊக்குவிப்பதற்காக இந்தத் தற்காலிகத் தடையை இந்திரா காந்தி தலைமையிலான அரசாங்கம் கொண்டு வந்தது. மக்கள்தொகையை வெற்றிகரமாகக் குறைத்த மாநிலங்கள் தங்கள் நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தை இழக்கக்கூடாது என்பதையும், அதிக மக்கள்தொகை வளர்ச்சியைக் கொண்ட மாநிலங்கள் கூடுதல் இடங்களைப் பெற்றுவிடக்கூடாது என்பதையும் இது நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.

மக்கள்தொகை வளர்ச்சி தொடர்பான சிக்கல்

தொகுதிகள் மறுவரையறை செய்வதற்கான தற்காலிகத் தடை 2001-ஆம் ஆண்டில் முடிவுக்கு வந்தது. இருப்பினும், அப்போதைய அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் தலைமையிலான அரசாங்கம், மக்களவை மற்றும் மாநில சட்டமன்றத் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையை மாற்றாமல் அப்படியே தொடர முடிவு செய்தது. அதற்குப் பதிலாக, தொகுதி எல்லைகளை மட்டும் மாற்றி அமைக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. ஏனெனில், 1971-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு தொழில் மற்றும் வாழ்வாதாரத்திற்காக மக்கள் அதிகளவில் இடம் பெயர்ந்ததால், தொகுதிகளுக்கு இடையே இருந்த மக்கள்தொகை சமநிலை மாறியிருந்தது. இதற்காக, 2001-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில், இடங்களின் எண்ணிக்கையை மாற்றாமல் தொகுதிகளின் எல்லைகளை மட்டும் மாற்றி அமைக்கும் வகையில் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் கொண்டுவரப்பட்டது.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் (எண்பத்தி நான்காவது திருத்தம்) சட்டம், 2001-ன் 'நோக்கங்கள் மற்றும் காரணங்களுக்கான அறிக்கையில்' (Statement of Objects and Reasons) விவரிக்கப்பட்டுள்ளதாவது: தேசிய மக்கள்தொகை கொள்கையின்கீழ் (National Population Policy) குடும்பக் கட்டுப்பாடு திட்டங்களில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றத்தைக் கருத்தில்கொண்டு, புதிய தொகுதி மறுவரையறைக்கான தடையை 2026-ஆம் ஆண்டு வரை நீட்டிக்க அரசு முடிவு செய்தது. மக்கள்தொகையைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்ள மாநிலங்களை ஊக்கப்படுத்துவதே இதன் நோக்கமாகக் கூறப்பட்டது.

எனவே, அனைத்து மாநிலங்களிலும் மக்கள்தொகை வளர்ச்சி 25-ஆண்டுகளுக்குள் சீராகும் என்று அக்காலத்தில் நம்பப்பட்டது. 2001-ஆம் ஆண்டின் 84-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டத்தின்படி (84th Constitutional Amendment Act), சட்டப்பிரிவுகள் 82 மற்றும் 170(3)-ன்கீழ், தொகுதிகள் மறுவரையறை செய்வதற்கான தடை, 2026-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு நடத்தப்படும் முதல் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு தரவுகள் வெளியாகும் வரை தொடரும் என்கின்றனர். இதற்கிடையில், தாமதமான 2021-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பிற்குப் பதிலாக, தற்போது புதிய தேசிய மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு நடைபெற்று வருகிறது.

மக்களவைத் தொகுதி மறுவரையறை மசோதா, 2026-ன் (Delimitation Bill, 2026) நோக்கங்கள் மற்றும் காரணங்களுக்கான அறிக்கையில் சில முக்கிய குறிப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன. மக்கள்தொகை வளர்ச்சி மற்றும் குறிப்பாக கிராமப்புறங்களிலிருந்து நகர்ப்புறங்களுக்கு மக்கள் இடம்பெயர்ந்தது போன்ற காரணங்களால், தொகுதிகளுக்கு இடையே மக்கள்தொகை அடர்த்தி சமச்சீரற்ற நிலையில் உள்ளது. இந்தச் சிக்கலைச் சரிசெய்வதையே இந்த மசோதா நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், மாநிலங்களுக்கு உள்ளேயும், மாநிலங்களுக்கு இடையேயும் சமமான மக்கள் தொகை பங்கீட்டை உறுதி செய்ய, 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு தரவுகளைப் பயன்படுத்த இந்த மசோதா பரிந்துரைக்கிறது. இதன்மூலம், தற்போது செய்யப்படவுள்ள மாற்றங்கள் சுமார் 15 ஆண்டுகள் பழமையான மக்கள்தொகை புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையிலேயே  அமையும் என்கின்றனர்.

முன்னோக்கிப் பார்க்கையில்

2011-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு இடப்பெயர்வு (Migration) குறைந்துவிட்டது என்று சொல்வதற்கும், அல்லது மக்கள்தொகை வளர்ச்சி அனைத்துப் பகுதிகளிலும் சமமாக நிலைபெற்றுள்ளது என்பதற்கும் எந்த ஆதாரமும் இல்லை. எனவே, 2011-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் தொகுதிகள் மறுவரையறை செய்யப்பட்டு முடியும் காலத்திற்குள், அந்தத் தொகுதிகளின் மக்கள்தொகையும் வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கையும் சமமாகவே இருக்கும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை என்றும் கூறப்படுகிறது.

சில ஆண்டுகளில் தொகுதிகள் மறுவரையறை செய்யப்படும்போது, அவற்றில் பல தொகுதிகள் தற்போதைய மசோதாவின் நோக்கங்கள் மற்றும் காரணங்களின் அறிக்கையில் (Statement of Objects and Reasons) குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கொள்கைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டும், தெளிவான நடைமுறை முரண்பாடுகளைக் கொண்டிருப்பதற்கும் அதிக வாய்ப்புள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது.

இந்திய அரசியலமைப்பின் விதி 81(2) [Article 81(2)], ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் மக்களவை இடங்களை எவ்வாறு ஒதுக்க வேண்டும் என்பதை விளக்குகிறது. இதன்படி, அனைத்து மாநிலங்களிலும் மக்கள்தொகைக்கும் இடங்களின் எண்ணிக்கைக்கும் இடையிலான விகிதம் சமமாக இருப்பதை உறுதிசெய்யும் வகையில் இடங்கள் ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என்றும் வகுக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தக் கட்டுரையில் மக்கள்தொகை முதன்மையான அளவுகோலாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தாலும், அரசியலமைப்பின் பரந்த பார்வை மாநிலங்கள் தங்களுடைய தற்போதைய பிரதிநிதித்துவ நிலையைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதையும் ஆதரிக்கிறது. கடந்த காலங்களில் செய்யப்பட்ட சிறிய அளவிலான சீர்திருத்தங்களைப் போலல்லாமல், இந்த முறை நாடாளுமன்ற இடங்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரிக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுவதால், மக்கள் தொகையுடன் மற்ற காரணிகளையும் கருத்தில் கொள்ள வாய்ப்புள்ளது. முடிவாக, மாநிலங்கள்தான் இந்திய ஒன்றியத்தின் அடிப்படைத் தூண்கள்; வலுவான மாநிலங்களே ஒரு வலுவான ஒன்றியத்தை உருவாக்குகின்றன.

கே.எஃப். வில்ஃபிரட், இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தின் முன்னாள் மூத்த முதன்மைச் செயலாளர் ஆவார்.

Original Link: Delimitation — a case of to be or not to be.

Read More →

இந்தியாவின் செயற்கை நுண்ணறிவு மதிப்பீட்டு முரண்பாடு. -விபின் சோந்தி மற்றும் மேகா சிங் சவுகான்

இந்தியா செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான (Artificial Intelligence (AI)) உட்கட்டமைப்பில் ஒரு முக்கிய மையமாக மாறிவரும் அதேவேளையில், அந்த உட்கட்டமைப்பில் இயங்கும் தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்கும் பணியில் இன்னும் வளர்ச்சியடைந்து வருகிறது.

இந்தியாவின் வளர்ச்சி என்பது பாரம்பரியமாக நெடுஞ்சாலைகள், மெட்ரோ ரயில் திட்டங்கள் மற்றும் விமான நிலையங்கள் போன்ற உட்கட்டமைப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே அளவிடப்பட்டு வருகிறது. ஆனால், இதற்கு இணையாக ஒரு அமைதியான டிஜிட்டல் உருமாற்றம் (Digital Transformation) எவ்வித ஆரவாரமுமின்றி, ஒரு டிஜிட்டல் வழி புரட்சி நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஆயிரக்கணக்கான கணினிகளைத் தாங்கிய பிரம்மாண்டமான வசதிகள் ஒரு புதிய டிஜிட்டல் கட்டமைப்பை உருவாக்கி வருகின்றன. தரவு மையங்கள் என்பவை டிஜிட்டல் பொருளாதாரத்தின் கண்ணுக்குத் தெரியாத நெடுஞ்சாலைகளைப் போலச் செயல்படுகின்றன. இவை தகவல்களைச் சேமித்தல், சிக்கலான கணக்கீடுகளை இயக்குதல் மற்றும் வணிக நிறுவனங்கள் பயன்படுத்தும் மேகக்கணிமை சேவைகளை (Cloud Services) ஆதரித்தல் போன்ற பணிகளைச் செய்கின்றன. அரசின் ஆதரவு மற்றும் அதிகரித்து வரும் தேவையால், இத்துறை பெரும் முதலீடுகளை ஈர்த்து வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது. இதன் மூலம் உலகளாவிய டிஜிட்டல் வலையமைப்பில் இந்தியா ஒரு முக்கிய அங்கமாக மாறி வருகிறது.

இருப்பினும், இந்த வளர்ச்சி ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: இந்தியா செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) பொருளாதாரத்தின் அடித்தளத்தை மட்டுமே அமைக்கிறதா, அல்லது அதன் முழுமையான பலன்களையும் பெறுகிறதா?

உரிமை இல்லாத வன்பொருள்

குறைந்த செலவுகள், அதிக எண்ணிக்கையிலான தொழில்நுட்ப வல்லுநர்கள் மற்றும் வேகமாக வளர்ந்து வரும் டிஜிட்டல் சந்தை போன்ற வலுவான சாதகமான அம்சங்களால், இந்தியா டிஜிட்டல் உட்கட்டமைப்பின் முக்கிய மையமாக மாறி வருகிறது. இந்தக் காரணிகள் உலகளாவிய மேகக்கணிமை சேவை (Cloud) மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) முதலீடுகளை ஈர்க்கின்றன. இருப்பினும், இந்தியாவில் உள்நாட்டிலேயே செயற்கை நுண்ணறிவு சார்ந்த கண்டுபிடிப்புகளின் வளர்ச்சி சற்று குறைவாகவே உள்ளது.

உலகளாவிய செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) காப்புரிமைகளில் இந்தியாவின் பங்களிப்பு சுமார் 2–3% மட்டுமே உள்ளது. ஆனால், அமெரிக்காவும் சீனாவும் செயற்கை நுண்ணறிவுத் துறையில் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. இந்தியா அதிக அளவிலான செயற்கை நுண்ணறிவு தொடர்பான ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளை வெளியிட்டாலும், அவற்றில் மிகச்சிறிய அளவே உலகளவில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. மேலும், ஆராய்ச்சிக்கான பொதுத்துறை செலவினம் (நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) 0.6–0.7% மட்டுமே என்றும் மற்ற முன்னணி நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் இன்னும் குறைவாகவே உள்ளதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர்.

ஸ்டான்போர்டு செயற்கை நுண்ணறிவு குறியீடு (Stanford AI Index) போன்ற உலகளாவிய தரவரிசைகள், ஆராய்ச்சி, முதலீடு மற்றும் கணினித் திறன் போன்ற துறைகளில் இந்தியா, அமெரிக்கா மற்றும் சீனாவைவிடப் பின்தங்கியுள்ளதைக் காட்டுகின்றன. இது ஒரு தெளிவான நிலையை உணர்த்துகிறது. இந்தியா தரவு பயன்பாடு மற்றும் அளவீட்டில் வலுவாக உள்ளது. ஆனால், நிதி ஒதுக்கீடு மற்றும் உயர்தர கண்டுபிடிப்புகளில் இன்னும் முன்னேற வேண்டியுள்ளது.

இந்தியா செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) உள்கட்டமைப்பிற்கான ஒரு முக்கியமான இடமாக மாறி வருகிறது. ஆனால், மேம்பட்ட செயற்கை நுண்ணறிவுத் தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்கும் திறனில் இப்போது வளர்ச்சியடைந்து வருகிறது. பல சேவையகங்கள் இந்தியாவில் அமைந்திருக்கலாம், ஆனால் மிகவும் சக்திவாய்ந்த செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரிகள் (AI Models) பொதுவாக மற்ற நாடுகளிலேயே உருவாக்கப்படுகின்றன. இந்தியாவிடம் ஏராளமான தரவுகள், உட்கட்டமைப்பு மற்றும் திறமையான மனிதவளம் இருந்தாலும், அதிக மதிப்புமிக்க வெளியீடுகளான செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரிகள், தளங்கள் மற்றும் அறிவுசார் சொத்துரிமை போன்றவை இன்னும் பெரும்பாலும் வெளிநாடுகளிலேயே உருவாக்கப்படுகின்றன.

இந்த இடைவெளியானது தேசிய அளவில் மட்டுமல்லாமல், நிறுவனங்களுக்குள்ளும் காணப்படுகிறது. பல நிறுவனங்கள் மேம்பட்ட டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்புகளைக் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றைப் பயன்படுத்தி உண்மையான உற்பத்தித் திறனை அதிகரிக்கும் திறனை அவை இன்னும் வளர்த்து வருகின்றன. உதாரணமாக, பல நிறுவனங்கள் மேகக்கணிமை (Cloud) தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கும் போது, தங்களுடைய பழைய வேலை முறைகளை மாற்றியமைக்காமல், அப்படியே மேகக்கணிமை முறைக்கு மாற்றுகின்றன. ஆனால், நிகழ்நேரத் தரவுகள் மற்றும் தானியங்கி முறைகளைப் பயன்படுத்தி பணிச்சூழலை மறுவடிவமைப்பு செய்தால் மட்டுமே முழுமையான பலனை அடைய முடியும் என்கின்றனர்.

பல்வேறு துறைகளிலும் இதேபோன்ற ஒரு நிலைதான் காணப்படுகிறது. உதாரணமாக, தனது செயல்பாடுகளை மேகக்கணிமை (Cloud) தொழில்நுட்பத்திற்கு மாற்றிய ஒரு நடுத்தர அளவிலான உற்பத்தி நிறுவனத்தில், உற்பத்திக் கண்காணிப்புத் திரைகள் (Production Dashboards) அனைத்து ஆலைகளிலும் உடனுக்குடன் தகவல்களைப் புதுப்பிக்கின்றன. இருப்பினும், பொருட்களை வாங்குவதற்கான ஒப்புதல்கள் இன்னும் பல வழிமுறைகளைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருப்பதால், முடிவுகளை எடுப்பதில் பல நாட்கள் தாமதம் ஏற்படுகிறது. அதாவது, தரவுகள், மின்னல் வேகத்தில் பரிமாறப்பட்டாலும், ஒரு நிறுவனத்தின் செயல்பாட்டு முறையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் மெதுவாகவே நடக்கின்றன.

இந்தக் குறைவான பயன்பாடு என்பது ஒரு தனிப்பட்ட பிரச்சனையல்ல, அது ஒரு பெரிய தேசியப் பிரச்சினையைப் பிரதிபலிக்கிறது. இங்குள்ள சவால் என்பது உட்கட்டமைப்பு வசதிகளைப் பெறுவது மட்டுமல்ல; அந்த வசதிகளைத் திறம்பட பயன்படுத்துவதற்கானத் திறன்களை, நிறுவனங்கள் எவ்வளவு விரைவாக வளர்த்துக்கொள்கின்றன என்பதுதான் மிக முக்கியமான விஷயமாகும்.

திறமை முரண்பாடு

உலகிலேயே தொழில்நுட்ப வல்லுநர்கள் அதிகமுள்ள நாடுகளில் ஒன்றாக இந்தியா திகழ்கிறது. இருப்பினும், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) யுகத்தின் தேவைகள் முற்றிலும் மாறுபட்டவை. இந்தத் துறைக்கு ஆழ்ந்த ஆராய்ச்சித் திறன், மேம்பட்ட கணித அறிவு மற்றும் தொடர்ச்சியான சோதனைகள் மிகவும் அவசியம். இந்தியாவிற்குப் பெரும் எண்ணிக்கையிலான பணியாளர்கள் இருந்தபோதிலும், செயற்கை நுண்ணறிவின் அதிநவீனத் தொழில்நுட்பத்தில் பணியாற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்களின் எண்ணிக்கை இப்போதும் வளர்ந்துவரும் நிலையிலேயே உள்ளது. தற்போதுள்ள கல்வி மற்றும் தொழில்முறை அமைப்புகள் பெரும்பாலும் புதிய அடிப்படை கண்டுபிடிப்புகளை உருவாக்குவதைவிட, ஏற்கனவே உள்ள தொழில்நுட்பத்தை செயல்படுத்துவதிலேயே அதிக கவனம் செலுத்துகின்றன.

இது ஒரு திறமை முரண்பாட்டிற்கு வழிவகுக்கிறது: அதாவது, கொடுக்கப்பட்ட வேலையைச் செய்து முடிப்பதில் திறமை வாய்ந்த ஒரு பெரும் கூட்டமும், ஆனால் அதே சமயம் தொழில்நுட்பத்தின் அடிப்படை வளர்ச்சியில் ஈடுபடும் ஒரு சிறிய குழுவும் மட்டுமே இருக்கின்றனர். தற்போது நமக்குத் தேவை "T-வடிவ" (T-shaped) திறமையாளர்கள்—அதாவது, ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் ஆழமான அறிவும், அதே வேளையில் பல்வேறு துறைகளில் செயற்கை நுண்ணறிவை (AI) பயன்படுத்தும் ஆற்றலும் கொண்டவர்கள். இத்தகைய மாற்றத்தைக் கொண்டுவர, நிறுவனங்களின் பயிற்சி முறைகளிலும் கல்வி முறைகளிலும் தொடர்ச்சியான மாற்றங்கள் அவசியமாகிறது.

உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் பெருகி வந்தாலும், வணிக நிறுவனங்களிடையே செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவது சீராக இல்லை. பெரிய நிறுவனங்களைப் பொறுத்தவரை, தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள் இதற்கு முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர். எனவே அவர்கள் இதற்கான திறன்களை வளர்த்துக்கொள்வதோடு, பல்வேறு துறைகளில் இதைச் சோதித்தும் பார்க்கின்றனர். ஆனால், நடுத்தர நிறுவனங்கள் இதன் செலவு, தங்களின் தயார்நிலை மற்றும் லாபம் உள்ளிட்ட நிச்சயமற்ற தன்மையால் சற்று எச்சரிக்கையுடனேயே அணுகுகின்றன. பல நிறுவனங்கள் செயற்கை நுண்ணறிவுத் தொழில்நுட்பத்தில் செய்யப்படும் முதலீட்டின் மூலம் கிடைக்கும் லாபத்தைக் கணக்கிட புதிய வழிமுறைகளை உருவாக்கி வருகின்றன, எனவே பெரிய அளவில் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன்பாக சிறிய அளவிலான சோதனைகளுக்கே முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது.

இதன் ஆழமான பிரச்சனை அதன் கட்டமைப்பில் உள்ளது. பல நிறுவனங்கள் தற்போதுள்ள வேலைமுறைகளுடன் சாதாரணமாகச் செயற்கை நுண்ணறிவை (AI) இணைப்பதோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல், அந்தத் தொழில்நுட்பத்தையே மையமாக வைத்துத் தங்களது ஒட்டுமொத்தச் செயல்பாடுகளையும் மாற்றி அமைத்து வருகின்றன. இதில் ஒரு சிறிய குழுவினர் மிகப்பெரிய நன்மைகளை அடைந்து வருகின்றனர். ஆனால், மற்ற பல நிறுவனங்கள் இன்னும் இதன் ஆரம்பக் கட்டத்திலேயே உள்ளன.

புத்தொழில் நிறுவனங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளி

இந்தியாவின் புத்தொழில் நிறுவனச் (Startup) சூழல் தற்போது இரண்டு வெவ்வேறு பக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. ஒருபுறம், சில நிறுவனங்கள் "AI-washing" எனப்படும் போக்கில் ஈடுபடும் அபாயம் உள்ளது; அதாவது, தங்களிடம் போதிய தொழில்நுட்ப வசதிகள் இல்லாதபோதும், செயற்கை நுண்ணறிவை (AI) பயன்படுத்துவதாக மிகைப்படுத்திக் காட்டுகின்றன. மறுபுறம், சில நிறுவனங்கள் சொந்தமாகப் புதிய தொழில்நுட்பங்களை உருவாக்குவதற்குப் பதிலாக, உலகளாவிய செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரிகளின் (Global AI models) உதவியுடன் வெறும் மேலோட்டமான இடைமுகத்தை (Interfaces) மட்டும் உருவாக்கிவிட்டு, இடைநிலை நிறுவனங்களைப் போலச் செயல்படுகின்றன.

அதேநேரத்தில், ஒரு சிறிய குழுவினர் ஆழமான தொழில்நுட்ப கண்டுபிடிப்புகளில் அதிக கவனம் செலுத்தி வருகின்றனர். உதாரணமாக, ‘Sarvam AI’  மற்றும் ‘Krutrim’ போன்ற புத்தொழில் நிறுவனங்கள் இந்தியாவின் பல்வேறு மொழிகளுக்கு ஏற்ற மொழி மாதிரிகளை (Language Models) உருவாக்கி வருகின்றன. மருத்துவத் துறையில் நோய்களைக் கண்டறிய ‘Qure.ai’ நிறுவனம் ‘Computer Vision’ தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துகிறது. அதேபோல், வேளாண் துறையை மேம்படுத்த ‘CropIn’ நிறுவனம் செயற்கை நுண்ணறிவை (AI) மிகச் சிறப்பாகப் பயன்படுத்தி வருகிறது.

இந்த உதாரணங்கள் அனைத்தும், இந்தியாவின் செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) வளர்ச்சி என்பது உலகளாவிய தொழில்நுட்பங்களை அப்படியே பயன்படுத்துவதில் மட்டும் இல்லை என்பதை உணர்த்துகின்றன. மாறாக, உலகளாவிய தொழில்நுட்பங்களை இந்தியச் சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்து, குறிப்பிட்ட துறைகளில் உள்ள சிக்கல்களுக்குத் தீர்வுகளை வழங்குவதன் மூலமே இந்தியாவின் செயற்கை நுண்ணறிவுத் தொழில்நுட்பத்துறை வளர்ச்சி அடையும் என்பதையே காட்டுகிறது. 

இந்தியாவின் டிஜிட்டல் உட்கட்டமைப்பு மிகவும் வலிமையாக வளர்ந்துள்ளது. செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) சார்ந்த பொருளாதாரத்தில் இணைவதற்கு தரவு மையங்கள், இணைய இணைப்பு மற்றும் கணினித்திறன் ஆகியவை மிக முக்கியமானவை. அரசின் டிஜிட்டல் பொது உட்கட்டமைப்பு திட்டங்களும், தனியார் நிறுவனங்களின் பெரும் முதலீடுகளுமே இந்த முன்னேற்றத்திற்குக் காரணம் ஆகும். இது மற்ற வளர்ந்து வரும் நாடுகளிடம் இல்லாத ஒரு வலுவான அடித்தளத்தை இந்தியாவிற்கு வழங்கியுள்ளது. இனிவரும் காலங்களில், புதிய கண்டுபிடிப்புகளுக்கான திறன்களை வளர்ப்பதும், வணிக நிறுவனங்கள் இந்தத் தொழில்நுட்பத்தை இன்னும் சிறப்பாகப் பயன்படுத்துவதை உறுதி செய்வதுமே அடுத்த கட்ட நடவடிக்கையாக இருக்கும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

செயற்கை நுண்ணறிவின் (AI) முழுமையான பலன்களைப் பெறுவது என்பது, இந்தத் தொழில்நுட்ப மாற்றத்தை நாம் எவ்வளவு சிறப்பாகக் கையாளுகிறோம் என்பதைப் பொறுத்தே அமைகிறது. கொள்கை வகுப்பாளர்கள் வெறும் உட்கட்டமைப்பு வசதிகளுக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் தராமல், செயற்கை நுண்ணறிவு சார்ந்த ஆராய்ச்சிகளுக்கும், உள்நாட்டுத் தேவைகளுக்கு ஏற்ற உள்ளூர் மொழி மற்றும் சூழல் சார்ந்த செயற்கை நுண்ணறிவு மாதிரிகளை உருவாக்குவதற்கும் ஆதரவளிக்க வேண்டும். வணிக நிறுவனங்கள் படிப்படியாக செயற்கை நுண்ணறிவுத் தொழில்நுட்பத்தை ஒரு சோதனையாகப் பார்ப்பதிலிருந்து மாறி, அதைத் தங்கள் அன்றாடத் தொழில் செயல்பாடுகளின் ஒரு அங்கமாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். அப்போதுதான், முதலீட்டாளர்கள் நீண்டகால நோக்கத்துடன் ஆழமான தொழில்நுட்பத் திட்டங்களில் (Deep-technology ventures) முதலீடு செய்ய முன்வருவார்கள்.

இந்தியா ஏற்கனவே அளவு, திறமை மற்றும் தரவு ஆகிய துறைகளில் வலுவான சாதகமான அம்சங்களைக் கொண்டுள்ளது. இப்போது மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், இந்த பலங்களைப் பயன்படுத்தித் தொடர்ச்சியான கண்டுபிடிப்புகளையும் நவீன மாற்றங்களையும் உருவாக்குவதுதான்.

தற்போதைய நிலை நீடித்தால், செயற்கை நுண்ணறிவுக்கான உட்கட்டமைப்பு வசதிகளில் பெரும்பகுதி இந்தியாவில் அமைய வாய்ப்புள்ளது. ஆனால், வெறும் உள்கட்டமைப்பை மட்டும் உருவாக்காமல், அதில் இயங்கும் அந்த அறிவார்ந்த மென்பொருட்களை உருவாக்குவதில்தான் நமக்கு மிகப்பெரிய வாய்ப்பு உள்ளது. வெறும் தரவு மையங்களை அமைப்பதோடு நம் பணி முடிந்துவிடவில்லை; இந்த செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில் புதிய கண்டுபிடிப்புகளை உருவாக்கி, அவற்றின் மூலம் மதிப்பையும் பொருளாதார பலன்களையும் ஈட்டுவதற்கான திறன்களை வளர்த்துக் கொள்வதே இந்தியாவின் முன் தற்போது உள்ள உண்மையான சவாலாகும்.

கட்டமைப்பு வசதிகள் விரிவடைந்து கொண்டே இருந்தாலும், நிறுவனங்கள் தங்களது பணிகளில் செயற்கை நுண்ணறிவை (AI) முழுமையாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்குவது வெவ்வேறு நிலைகளில் சீரற்றதாகவே உள்ளது. இருப்பினும், ஒரு நிறுவனத்தின் உயர்மட்டக் குழு விவாதிக்கும் மிக முக்கியமான முன்னுரிமைப் பட்டியல்களில் செயற்கை நுண்ணறிவு தற்போது உறுதியான இடத்தைப் பிடித்துள்ளது.

             

           சோந்தி, Ashok Leyland மற்றும் ‘JCB India’ ஆகிய நிறுவனங்களின் முன்னாள் நிர்வாக இயக்குநர் மற்றும் முதன்மைச் செயல் அதிகாரி ஆவார். சவுகான், இந்தியத் தர நிர்ணயக் குழுவின் கொள்கைப் பிரிவில் பணியாற்றுகிறார். இங்கு அவர்கள் தெரிவித்துள்ள கருத்துக்கள் அவர்களின் தனிப்பட்ட கருத்துக்களே தவிர, அவர்கள் சார்ந்த நிறுவனங்களின் கருத்துக்கள் அல்ல.

Original Link: India’s AI value paradox.

Read More →

அதிகாரத்தின் கருவிகளாக விலங்குகள் பயன்படுத்தப்படும்போது… -சோனாக்ஷி ஸ்ரீவஸ்தவா

இந்த விலங்குகள் எங்கிருந்து கொண்டுவரப்படும் மற்றும் இவை சுற்றுச்சூழலில் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று எல்லைப் பாதுகாப்புப் படை (Border Security Force (BSF)) கேள்வி எழுப்பியுள்ளது.

கடந்த வாரம் வெளியான தகவலின்படி, இந்தியா–வங்கதேச எல்லையில் சட்டவிரோதமாக ஊடுருவுவதைத் தடுக்க, பாம்புகள் மற்றும் முதலைகளைப் பயன்படுத்துவது குறித்து ஆலோசிக்குமாறு எல்லைப் பாதுகாப்புப் படைக்கு (BSF) அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. வேலிகள் அமைக்க முடியாத சதுப்பு நிலங்கள் மற்றும் ஆற்றுப் பகுதிகளில், ஊடுருவல்காரர்களை அச்சுறுத்தித் தடுக்க இந்த ஊர்வன விலங்குகளைப் பயன்படுத்த அரசாங்கம் விரும்புகிறது. மற்றொரு முக்கியச் செய்தியாக, காடுகளில் விலங்குகளைத் திருட்டுத்தனமாக வேட்டையாடுவதைத் தடுக்க, கர்நாடகாவில் உள்ள அனைத்து புலிகள் காப்பகங்களிலும் மோப்ப நாய் படைகள் அமைக்கப்பட உள்ளன. ஏற்கனவே பல பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதிகளில் வேட்டைக்காரர்களைப் பின்தொடர்ந்து பிடிக்க நாய்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுவரும் நிலையில், தற்போது இந்த நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

இந்த இரண்டு கொள்கைகளுமே விலங்குகளை அரசின் பயன்பாட்டுப் பொருட்களாகவே கருதுகின்றன. பல வழிகளில், இந்திய அரசு இன்றும் விலங்குகளைக் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிகால கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்கிறது. அதாவது, அவை கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய அல்லது அழிக்கப்பட வேண்டிய உயிரினங்களாகவே கருதப்படுகின்றன. கடந்த 100 ஆண்டுகளில், விலங்குகளைக் கொல்வதில் இருந்து அவற்றைப் பாதுகாப்பதற்கான கொள்கைகள் மாறினாலும், அவற்றைப் பற்றிய அடிப்படை மனநிலை இன்னும் முழுமையாக மாறவில்லை.

இந்தியாவின் மிக உயரிய பாதுகாப்பு வழங்கப்பட்ட விலங்கான புலியை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். 1973-ஆம் ஆண்டில் 'புலிகள் பாதுகாப்புத் திட்டம்' (Project Tiger) தொடங்கப்பட்டதில் இருந்து, புலிகளுக்கான வாழ்விடத்தை உருவாக்க காடுகளில் வாழும் பழங்குடியின மக்களை அங்கிருந்து வெளியேற்றுவதே அரசின் முக்கியக் கொள்கையாக இருந்து வருகிறது. மனிதர்களும் விலங்குகளும் இணைந்து வாழ்வது குறித்த கருத்து பல ஆண்டுகளாக விவாதிக்கப்பட்டு வந்தாலும், அது சாத்தியமில்லை என்றே அரசாங்கம் பெரும்பாலும் கூறி வருகிறது. நாகர்ஹோலே புலி காப்பகத்தில் (Nagarhole Tiger Reserve) உள்ள ஜென்னு குருபா (Jennu Kuruba) போன்ற ஆதிவாசி குழுக்கள், தங்களால் புலிகளுடன் இணைந்து வாழமுடியும் என்று கூறியபோதும், அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேற்றப்படுகின்றனர்.

அரசாங்கம் பல விலங்குகளைப் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்குள்ளேயே இருக்க வேண்டிய உயிரினங்களாகக் கருதுகிறது. அவை அந்தப் பகுதியை விட்டு வெளியே வரும்போது, அவை "பிரச்சனைக்குரிய விலங்குகள்" என்று அழைக்கப்படுகின்றன. இந்தியாவில் உள்ள மற்ற விஷயங்களைப் போலவே, விலங்குகளுக்கு இடையேயும் ஒரு அடுக்குமுறை (Hierarchy) உள்ளது. முன்பெல்லாம், புலிகள் மனிதர்களைக் காக்கும் காவலர்களாகப் பார்க்கப்பட்டன. ஆனால், இப்போது அவை மனிதர்களால் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய உயிரினங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. அதேவேளையில், அகழிகளில் உள்ள முதலைகள், நுழைவாயில்களில் இருக்கும் பாம்புகள் மற்றும் மனிதர்களின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்கும் வேட்டை நாய்கள் போன்றவை மனிதர்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது..

வனப்பகுதியை ஒரு "கோட்டை" போலக் கருதி, விலங்குகள் அந்த எல்லைக்குள்ளேயே இருக்க வேண்டும் என்று மக்கள் எதிர்பார்க்கும்போதுதான் சிக்கல் தொடங்குகிறது. இந்தப் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்காக தங்கள் நிலங்களைக் கொடுத்த மக்கள், "புலிகளுக்காகவே இந்த இடம் ஒதுக்கப்பட்ட பிறகு, அவை ஏன் இன்னும் எங்கள் குடியிருப்புப் பகுதிக்குள் வருகின்றன?" என்று கேள்வி எழுப்புகின்றனர். ஆனால், இந்த எல்லைகள் முழுமையான பாதுகாப்பு கொண்டவை அல்ல; செல்வாக்கு மிக்கவர்கள் பணத்தைப் பயன்படுத்தி இந்த எல்லைகளுக்குள் நுழைய இன்னும் வழிகளைக் கண்டுபிடித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

நமீபியா, தென் ஆப்பிரிக்கா மற்றும் போட்ஸ்வானா ஆகிய நாடுகளிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டு, குனோ தேசிய பூங்காவில் (Kuno National Park) விடப்பட்ட சிறுத்தைகள், அந்தப் பூங்காவை விட்டு வெளியேறும் போதெல்லாம் மீண்டும் பிடிக்கப்பட்டு உள்ளேயே கொண்டு வரப்படுகின்றன. சிறுத்தைகள் இயல்பாகவே நீண்ட தூரம் பயணம் செய்யும் குணம் கொண்டவை என்றாலும், அவை இந்த ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள்ளேயே இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது (இது போன்ற இன்னும் பல பூங்காக்கள் திட்டமிடப்பட்டு வருகின்றன). இந்தச் சிறுத்தைகள் காட்டில் விரிவடைந்து செல்லும்போது ஏற்படும் சவால்களைச் சமாளிக்க, அரசாங்கம் முழுமையான திட்டங்களை இன்னும் வகுக்கவில்லை என்பது போலத் தெரிகிறது.

இந்த விலங்குகள் எங்கிருந்து கொண்டுவரப்படும் என்பது குறித்தும், அவை சுற்றுச்சூழலில் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் குறித்தும் எல்லைப் பாதுகாப்புப் படை கவலை தெரிவிவித்துள்ளது. மேலும், அந்தப் பகுதிகளில் வசிக்கும் மற்றும் நடமாடும் மக்களைப் பற்றிய கவலைகளும் எழுந்துள்ளன. வழக்கம்போல, அவர்களே இதற்கான மிகப்பெரிய பாதிப்புகளைச் சுமக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் எச்சரிக்கப்படுகிறது.

இந்த மிருகங்களை தொடர்ந்து சிறைப்படுத்துவதையும், பின்னர் தேவைப்படும்போது கட்டவிழ்த்து விடுவதையும் அரசாங்கம் வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

ஸ்ரீவாஸ்தவா வனவிலங்கு பாதுகாப்பு மற்றும் மனித-விலங்கு உறவு குறித்து எழுதுகிறார்.

Original Link: When animals become instruments of power.

Read More →

சட்டத்தால் நிறுவப்பட்ட உரிய செயல்முறை மற்றும் நடைமுறையை எந்த அரசியலமைப்புச் சட்டப் பிரிவு குறிப்பிடுகிறது? - பிரியா குமாரி சுக்லா

முக்கிய அம்சங்கள்:

• இந்த 79 சட்டங்களில், மசோதாவானது (Bill) நான்கு முக்கிய மாற்றங்களை முன்மொழிகிறது:

குற்றமற்றதாக்குதல் (Decriminalisation): இந்த மசோதா 805 குற்றங்களுக்கான குற்றவியல் தண்டனைகளை நீக்குகிறது. சிறைத்தண்டனை அல்லது அபராதங்களுக்குப் பதிலாக, இனி இவை எச்சரிக்கைகள் மற்றும் பணரீதியான அபராதங்கள் போன்ற உரிமையியல் நடவடிக்கைகள் மூலம் கையாளப்படும். இந்த மீறல்களுக்கு இனி காவல்துறை நடவடிக்கைகள் அல்லது குற்றவியல் நீதிமன்ற வழக்குகள் இருக்காது; இருப்பினும், பெரும்பாலான வழக்குகளில் இவை தொடர்ந்து ஒழுங்குமுறைப்படுத்தப்படும்.

நீக்கம் (Omission): இந்த மசோதாவானது 125 குற்றப்பிரிவுகளை நீக்க முன்மொழிகிறது. அவசியமற்ற குற்றங்கள் சட்டத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டு, அவை இனி குற்றங்களாகக் கருதப்படமாட்டாது. பொதுமக்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய, ஆனால், ஏற்கனவே பாரதிய நியாய சன்ஹிதா, 2023 (Bharatiya Nyaya Sanhita (BNS)) என்ற பொதுச் சட்டத்தின்கீழ் கொண்டுவரப்பட்ட குற்றங்களும் குறிப்பிட்ட சட்டப்பிரிவுகளில் இருந்து நீக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், அவை பொதுச் சட்டத்தின்கீழ் தொடர்ந்து தண்டனைக்குரிய குற்றங்களாகவே கருதப்படும்.

சமரசம்: முன்மொழியப்பட்டுள்ள இந்த மாற்றத்தின்படி, முப்பத்தைந்து வகையான குற்றங்கள் சமரசத்தீர்வு செய்யக்கூடியவையாக மாற்றப்பட உள்ளன. இதன் மூலம், விதியை மீறியவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை அபராதமாகச் செலுத்தி, நீண்டகால நீதிமன்ற வழக்குகளைத் தவிர்த்துவிட்டு வழக்கை முடித்துக்கொள்ள முடியும். இருப்பினும், இந்தச் சலுகை வழங்கப்பட்டாலும், சட்டத்தின் பார்வையில் இந்தச் செயல்கள் தொடர்ந்து குற்றவியல் தன்மை கொண்டவையாகவே கருதப்படும்.

தண்டனைகளை முறைப்படுத்துதல்: இந்த மசோதாவில் 53 குற்றங்களுக்கான தண்டனைகள் மாற்றி அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதன்படி, சிறைத்தண்டனைக் காலம் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆயுள் தண்டனை அல்லது மரண தண்டனை போன்ற மிகக் கடுமையான மற்றும் பொருத்தமற்ற தண்டனைகள் நீக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், அபராதத் தொகைகள் இன்றைய காலக்கட்டத்திற்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்தத் திருத்தங்களுக்குப் பின்னால் ஒரு முக்கியமான நோக்கம் உள்ளது. சட்ட மீறல்களை அரசு கையாளும் விதத்தை மிகவும் அறிவுப்பூர்வமாகவும், நியாயமான முறையிலும் மாற்ற வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வுடன் கூடிய முயற்சி ஆகும். 

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

• தண்டனை விதிமுறைகளை முறைப்படுத்தும் முயற்சியாக, இந்த மசோதா பல்வேறு துறைகளைச் சார்ந்த சட்டங்களில் திருத்தங்களைக் கொண்டுவருகிறது. சட்டத்தின்கீழ் குற்றங்களாகக் கருதப்படும் 1,018 செயல்கள் மற்றும் தவறுகளை, இந்தத் திருத்தங்கள் ஒட்டுமொத்தமாகக் குற்றமற்றவையாக மாற்றி அவற்றிற்கான தண்டனைகளை முறைப்படுத்துகின்றன.

• வணிகம் மற்றும் தொழில்துறைத் துறையில், இந்த மசோதாவானது தேயிலைச் சட்டம் (Tea Act), கயிறு இழைத் தொழில்துறைச் சட்டம் (Coir Industry Act) மற்றும் சட்டபூர்வ அளவீட்டியல் சட்டம், 2009 (Legal Metrology Act, 2009) போன்ற சட்டங்களில் திருத்தங்களைக் கொண்டுவருகிறது. நகராட்சி நிர்வாகத்தைப் பொறுத்தவரை, டெல்லி மேம்பாட்டுச் சட்டம் (Delhi Development Act), டெல்லி மாநகராட்சிச் சட்டம் (Delhi Municipal Corporation Act) மற்றும் பாளையங்கள் சட்டம், 2006 (Cantonments Act, 2006) போன்ற சட்டங்களில் இந்த மசோதா மாற்றங்களைப் பரிந்துரைக்கிறது.

• போக்குவரத்து மற்றும் உள்கட்டமைப்புத் துறையில், இந்த மசோதா சில முக்கியச் சட்டங்களில் மாற்றங்களைக் கொண்டுவருகிறது. அவை, மோட்டார் வாகனச் சட்டம் (Motor Vehicles Act), கடலோரக் கப்பல் போக்குவரத்துச் சட்டம் (Coastal Shipping Act) மற்றும் பெட்ரோலியம் மற்றும் கனிமங்களுக்கான குழாய்கள் (நிலத்தைப் பயன்படுத்தும் உரிமையைப் பெறுதல்) சட்டம், 1962 [Petroleum and Minerals Pipelines (Acquisition of Right of User in Land) Act, 1962] ஆகியவையாகும்.

• இந்த மசோதா, சாதாரண நடைமுறை விதிகளை மீறுபவர்கள்மீது குற்றவியல் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி தண்டனை வழங்குவதற்குப் பதிலாக, அவற்றில் மாற்றங்களைக் கொண்டுவருகிறது. முக்கியமாக, ஆங்கிலேயர் ஆட்சி காலத்துச் சட்டங்களான கால்நடை அத்துமீறல் சட்டம் (Cattle Trespass Act), கால்நடை இறக்குமதி சட்டம் (Live Stock Importation Act) மற்றும் இந்திய வாரிசுரிமைச் சட்டம் (Indian Succession Act) ஆகியவற்றில் திருத்தங்களை மேற்கொள்கிறது.

• இந்த மசோதா  ‘நீதிமன்ற அபராதம்’  (Fine) மற்றும் 'நிர்வாக அபராதம்' (Penalty) ஆகியவற்றிற்கு இடையேயான வித்தியாசத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. நீதிமன்ற அபராதம் என்பது நீதிமன்றத்தால் விதிக்கப்படுபவை, மிகக் குறைந்த தொகையாக இருந்தாலும், இதை விதிக்க முழுமையான குற்றவியல் நீதி நடைமுறை அவசியமாகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, நிர்வாக அபராதம் என்பது உரிமையியல் நடைமுறை சார்ந்த தன்மையுடையது. இவை நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரிகளால் நேரடியாக விதிக்கப்படுபவை. இதனால், சட்ட விதிகளை மிக வேகமாகவும் திறமையாகவும் நடைமுறைப்படுத்த முடிகிறது.

Original Link: Which constitutional article mentions the due process and procedure established by law? 

Read More →

நாடாளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்ட நிலையில், அரசியல் நிர்ணய சபையிலேயே இதனை எதிர்த்த பெண்களை நினைவுகூர்தல் - சித்தி தேஷ்முக்

அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையின் விவாதங்களில், பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டிற்கு எதிரான போராட்டங்களுக்கு ஹன்சா மேத்தாவும் ரேணுகா ரேயும் தலைமை தாங்கினர். இதற்கு ஆதரவாக இருந்த ஒரேநபர், ஒரு ஆண் ஆர். கே. சௌத்ரி ஆவார்.

இந்தியாவில் பெண்கள் இடஒதுக்கீடு தொடர்பான சட்ட வரலாறு மிகவும் சிக்கலானதாக இருந்து வருகிறது. இன்று இது ஒரு முன்னேற்றமாகக் கருதப்பட்டாலும், அதன் தொடக்கம் 1946-ஆம் ஆண்டு முதல் 1950-ஆம் ஆண்டு வரை நடைபெற்ற அரசியலமைப்பு சபை விவாதங்களிலேயே தொடங்கியது.

இந்த விவாதங்களில், சபையின் ஒரு பகுதியாக இருந்த 15 பெண்களில் இருவர், பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு அளிக்கும் திட்டத்தை அமல்படுத்துவதற்கு எதிராகத் தங்களது எதிர்ப்பை தெரிவித்தனர். இதற்கு ஆதரவாக இருந்த ஒரே நபர் ஒரு ஆண்  ஆர். கே. சௌத்ரி ஆவார்.

மக்களவை மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களில் உள்ள மொத்த இடங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கை பெண்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யக்கோரும் அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதா (Women’s Reservation Bill, 2023) 2008-ஆம் ஆண்டில் முன்மொழியப்பட்டபோது, இந்த விவாதம் மீண்டும் அரசியலில் முக்கியத்துவம் பெற்றது. இருப்பினும், இந்தச் சட்டம் நிறைவேற மேலும் 15 ஆண்டுகள் ஆனது. 023-ஆம் ஆண்டில், நாடாளுமன்றத்தில் பெண்கள் இடஒதுக்கீடு மசோதா, 2023 ஒருமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டது. குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலைப் பெற்ற பிறகு, இது அரசியலமைப்பின் 106-வது திருத்தச் சட்டமாக மாறியது.

தற்போது, இந்தச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வரும் நிலையில் உள்ளது. ஆனால், தொகுதி மறுவரையறை பணிகள் முடிந்த பிறகே இது முழுமையாகச் செயல்பாட்டுக்கு வரும் என்றும் கூறப்பட்டது. இதற்கிடையில், கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மக்களவையில் பெண்களுக்கான 33% இடஒதுக்கீட்டை உயர்த்தக் கோரிய மற்றொரு சட்டத்திருத்த மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அந்தக் கருத்தை எதிர்த்த பெண்கள்

அரசியலமைப்பு நிர்ணயசபை விவாதங்களின்போது, ​​பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு வழங்குவதற்கு எதிரான முக்கிய நபர்களாக ஹன்சா மேத்தா மற்றும் ரேணுகா ரே ஆகியோர் இருந்தனர். இந்த இரண்டு நபர்களும் இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடிய செயற்பாட்டாளர்கள் ஆவர். ஒத்துழையாமை இயக்கம் மற்றும் சுதேசி இயக்கங்களில் பங்கேற்றதுடன், பெண்களின் நலனை மேம்படுத்துவதற்காகச் செயல்படும் 'அகில இந்தியப் பெண்கள் மாநாடு' (All India Women’s Conference) எனப்படும் ஒரு அரசு சாரா அமைப்பிலும் பணியாற்றியுள்ளனர்.

பெண்களின் நிலை குறித்த ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் துணைக் குழுவில் (United Nations subcommittee on the Status of Women) உறுப்பினராக இருந்ததன் காரணமாக மேத்தா முக்கியத்துவம் பெற்றார். அதேவேளையில், ரே 1949-ஆம் ஆண்டில் ஐ.நா. பொதுச் சபையில் இந்தியாவின் சார்பில் பங்கேற்றவர்.

1946-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 19-ஆம் தேதி நடைபெற்ற விவாதத்தின்போது, ​​சுதந்திரப் போராட்டத்தின் எல்லைகளைப் பெண்கள் மத்தியில் விரிவுபடுத்தியதற்காக மகாத்மா காந்திக்கு மேத்தா தனது நன்றியைத் தெரிவித்தார். 1937-ஆம் ஆண்டு பம்பாய் சட்டமன்றப் பேரவையில் பொதுப் பிரிவைச் சேர்ந்த வேட்பாளராகப் போட்டியிட்ட மேத்தா, பெண்கள் ஒருபோதும் சிறப்புச் சலுகைகளைக் கோரியதில்லை என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.

"நாங்கள் கேட்டதெல்லாம் சமூக நீதி, பொருளாதார நீதி மற்றும் அரசியல் நீதி மட்டுமே. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே சமமான மதிக்கத்தக்க உறவு மேம்பட வேண்டுமானால், அதற்கு அடிப்படையான 'சமத்துவத்தை' தான் நாங்கள் கோருகிறோம். அது இல்லாமல், இருபாலினருக்கும் இடையே உண்மையான ஒத்துழைப்பு சாத்தியமில்லை," என்றும் அவர் கூறினார்.

தனித் தொகுதிகள் அல்லது இடஒதுக்கீட்டுக் கோரிக்கைகள் மீது மேத்தாவுக்கு இருந்த தயக்கமானது, அரசியல் நிர்ணய சபையில் இடம்பெற்றிருந்த பெண்களை ஒன்றிணைத்த ஒற்றுமை உணர்விலிருந்து உருவானதாகக் கருதப்படுகிறது.

1947-ஆம் ஆண்டு, ரே மேத்தாவின் கருத்தை வலுவாக ஆதரித்தார். 1935-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசுச் சட்டத்தில் (Government of India Act) பெண்களுக்கு வழங்கப்பட்ட இடஒதுக்கீட்டை, தான் எதிர்த்ததை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

பெண்களுக்கு எனத் தனி இடஒதுக்கீடு இருக்கும்போது, ​​அவர்கள் எவ்வளவு திறமையானவர்களாக இருந்தாலும், பொதுப் பிரிவின்கீழ் வரும் இடங்களுக்கு அவர்களைப் பரிசீலிக்கும் கேள்வி வழக்கமாக எழுப்பப்படாது என்று அவர் கூறினார். அவரைப் பொறுத்தவரை, பெண்கள் தங்கள் தகுதியின் அடிப்படையில்  அல்லது அவர் குறிப்பிட்டது போல, ‘திறமையின்’ அடிப்படையில் மட்டுமே முன்னேற வேண்டும். மேலும், இடஒதுக்கீடு என்பது பெண்களின் வளர்ச்சிக்கு ஒரு தடையாகவும், எங்கள் அறிவுத்திறன் மற்றும் ஆற்றலுக்கே இழைக்கப்படும் அவமதிப்பாகவும் அமையும் என்றும்  குறிப்பிட்டார்.

அந்தக் காலக்கட்டத்தில் அரசியல் நிர்ணய சபையின் உறுப்பினராக மட்டுமல்லாமல், இந்தியத் தூதராகவும் பணியாற்றிய விஜயலட்சுமி பண்டிட்டை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். பண்டித் அவர்கள் தூதராக நியமிக்கப்பட்டது அவர் ஒரு பெண் என்பதற்காக அல்ல, மாறாக அவரது “நிரூபிக்கப்பட்ட தகுதியின்” காரணமாகவே என்று ரே குறிப்பிட்டார்.

மாற்றுக் கருத்து

நவம்பர் மாதம் 9-ஆம் தேதி, 1948-ஆம் ஆண்டுநடைபெற்ற விவாதத்தில், ஆர். கே. சௌத்ரி ஒரு மாறுபட்ட கண்ணோட்டத்தை முன்வைத்தார். அதாவது, ஒரு பெண் நம்மிடம் ஏதாவது கேட்கும்போது, அதை எளிதாகப் பெற்று அவருக்குக் கொடுத்துவிடலாம் என்பது நமக்குத் தெரியும் என்று அவர் கூறினார். ஆனால், அவர் எதையும் குறிப்பாகக் கேட்காதபோது, அந்தப் பெண் என்ன விரும்புகிறாள் என்பதைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினமாகிவிடுகிறது என்று தெரிவித்தார். 

ஒரு "நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும், உலகியல் அனுபவம் வாய்ந்த மனிதராகவும்" தான் பெற்ற அனுபவத்தின் அடிப்படையில் பேசுவதாக அவர் கூறினார். ஆண்களிடம் அன்றாட வாழ்வில் காணப்படும் ஒருவித அக்கறையின்மையே பெண்களுக்கு எதிரான கட்டமைப்புரீதியான பாகுபாட்டிற்கு வழிவகுக்கிறது என்ற கருத்தை முன்வைத்தார்.  அதன் அடிப்படையிலேயே அவரது வாதம் அமைந்திருந்தது. அந்தக்குழுவில் இருந்தவர்கள் "பெண்களுடன் குடும்ப உறவு இல்லாதவர்கள்" என்றும், அதன் காரணமாகவே பெண்களுக்குச் சாதகமான சட்டங்களைக் கொண்டுவர அவர்கள் தயங்குவதாகவும் அவர் குற்றம்சாட்டினார். மேலும், அவைக்கு வெளியேயும் இந்தியாவின் வீதிகளிலும் ஆண்களிடம் இருந்த 'பெண்களை மதிக்கும் பண்பு' மறைந்துவிட்டதாக அவர் வருத்தப்பட்டார்.  பெண்கள் பொதுவாக ஆண்களின் கண்ணியத்தின் மீது நம்பிக்கையை இழந்துவிட்டனர் என்றும்  இன்றைய இளைஞர்கள் பேருந்துகளிலும் ரயில்களிலும் கூட பெண்களுக்கு உரிய மரியாதையை அளிப்பதில்லை  என்றும் அவர் ஆதங்கத்துடன் குறிப்பிட்டார்.

சௌத்ரியின் வாதத்தை ரே அவர்கள் உடனடியாக மறுத்தார். அதே நேரத்தில், அவரை கிண்டலாக "பெண்களின் ஆதரவாளர் மற்றும் பாதுகாவலர்" என்று அழைத்த அவர், தனது நிலைப்பாட்டை மீண்டும் வலியுறுத்தினார்.

சௌத்ரி அவர்கள் முன்வைத்த வாதம், சட்டமன்றமானது கோட்பாட்டுரீதியான சமத்துவத்திற்கும் நடைமுறை சமத்துவத்திற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைக் குறைக்கத் தவறியதைச் சுட்டிக்காட்டியது. இந்த இடைவெளியை அவர் ஒரு வகை "அமைப்புரீதியான புறக்கணிப்பு" என்று கருதினார். இடஒதுக்கீடு இந்த இடைவெளியைக் குறைக்க உதவும் என்பதே அவரது பார்வையாக இருந்தது.

இந்தியப் பெண்களை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகமாகப் பிரித்து, அவர்களைத் தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு குழுவாகச் சித்தரிப்பதாக சௌத்ரியின் வாதம் அமைந்தது. மேலும், பெண்களுக்குத் தனித் தொகுதிகளை ஒதுக்கினால், அவர்கள் பொதுத் தொகுதிகளுக்குள் வராமல், தங்களுக்குள் போட்டியிட்டுக்கொள்ளட்டும். இல்லையெனில், நாம் அவ்வப்போது பலவீனமடைந்து, அவர்களுக்குத் தகுதியற்ற இடங்களை விட்டுக்கொடுத்துவிடுவோம் என்றும் கூறினார். 

அன்றைய நிலை vs  இன்றைய நிலை

1949-ஆம் ஆண்டில், அரசியல் நிர்ணய சபையின் பெண் உறுப்பினர்கள், 'திறமை' மற்றும் 'சம உரிமை' ஆகியவற்றின் து மிகுந்த நம்பிக்கை வைத்தனர். வயது வந்தோர் அனைவருக்கும் வாக்குரிமை போன்ற திட்டங்கள் மூலம் இந்தச் சமத்துவத்தை அடைந்துவிடலாம் என்றும் அவர்கள் நம்பினர்.

ஆனால், புள்ளிவிவரங்கள் காலப்போக்கில் வேறுபட்ட உதாரணத்தை காட்டுகின்றன. இன்று, மக்களவையில் பெண் உறுப்பினர்கள்  13.6%-ஆக உள்ளனர். இது 1951–52-ஆம் ஆண்டின் முதல் பொதுத் தேர்தலில் இருந்த 4.9% உறுப்பினர்களைவிட ஒரு தெளிவான முன்னேற்றம் என்றாலும், சமமான பிரதிநிதித்துவத்தை அடைய இன்னும் நீண்டதூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது.

இந்தக்கட்டுரையின் ஆசிரியர், 'தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்'  இதழில் ஒரு பயிற்சிப் பணியாளராகப் பணியாற்றுகிறார்.

Original Link: As Bill on women’s reservation in Houses is defeated, remembering the women who opposed it in Constituent Assembly,

Read More →