டிஜிட்டல் யுகத்திற்கு ஏற்ப, வரி ஏய்ப்பு சோதனைகளில் மாற்றங்களைக் கொண்டு வருதல். -தனேசா பூரி

 வரி வசூலை உறுதிப்படுத்துவது அரசின் முக்கியமான மற்றும் சட்டபூர்வமான கடமையாகும். இருப்பினும், அதற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் வழிமுறைகள், மக்களின் தனிநபர் சுதந்திரத்தைப் பாதிக்காத வகையிலும், நியாயமான அளவிலும் இருக்க வேண்டும்.

விஸ்வபிரசாத் ஆல்வா vs இந்திய ஒன்றியம் (2026) (Vishwaprasad Alva vs Union of India (2026)) என்ற வழக்கில், வருமான வரி விவகாரங்களைத் தாண்டி, குடிமக்களின் தனிப்பட்ட தகவல்களுக்குள் அரசாங்கம் எந்த அளவிற்கு சட்டப்பூர்வமாக நுழைய முடியும் என்ற அரசியலமைப்புரீதியான கேள்வியை உச்சநீதிமன்றம் ஆய்வு செய்கிறது. முன்னதாக, வருமான வரிச் சட்டத்தின் 132-வது பிரிவு அதிகாரிகளுக்கு ஒருவரது இடத்திற்குள் நுழைந்து கணக்கில் காட்டப்படாத சொத்துகளைக் கைப்பற்ற மட்டுமே அதிகாரம் அளித்தது. ஆனால், தற்போது இது கைப்பேசிகள், கிளவுட் கணக்குகள் (cloud accounts) மற்றும் தகவல் தொடர்பு பதிவுகள் உள்ளிட்ட "கணினி அமைப்புகள் மற்றும் டிஜிட்டல் தளங்கள்" வரை இந்த வரம்பு நீட்டிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆரம்பத்தில் பீரோக்கள் மற்றும் காகித ஆவணங்களைச் சோதனையிட உருவாக்கப்பட்ட இந்த முறை, தற்போது வரி தொடர்பான விஷயங்களைத் தாண்டி ஒருவரின் ஒட்டுமொத்தத் தனிப்பட்ட தகவல்களையும் கொண்டுள்ள டிஜிட்டல் சாதனங்களை அணுக முயல்வது பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

நேரடி முறையிலிருந்து டிஜிட்டல் முறை வரை

நீதிபதி கே.எஸ். புட்டசாமி வழக்கில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பின் அடிப்படையில், ஒரு நபரின் தனிப்பட்ட தகவல்களின் ரகசியத்தன்மை (Informational Privacy) என்பது மனித கண்ணியத்தின் ஒரு அங்கம் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி இந்த மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது. டிஜிட்டல் சாதனங்கள் என்பவை சாதாரணப் பழைய கணக்குப் புத்தகங்களைப் போன்றவை அல்ல என்றும் ஒரு கைப்பேசியில் வரி விவகாரங்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத ஒருவரின் பல ஆண்டுகால மருத்துவ மற்றும் தொழில்முறை ரகசியங்கள் சேமிக்கப்பட்டிருக்கும். எனவே, இத்தகைய சாதனங்களை எந்தக் கட்டுப்பாடும் இன்றி ஆய்வு செய்ய அனுமதிப்பது, வரி ஏய்ப்பைக் கண்டுபிடிப்பதற்கான ஒரு குறிப்பிட்ட தேடலாக இல்லாமல், தனிமனித உரிமைகளில் தேவையற்ற மற்றும் எல்லை மீறிய தலையீடாக மாறிவிடுகிறது. வருமான வரிச் சட்டம் பிரிவு 132-ன்கீழ் "சந்தேகத்திற்குரிய வலுவான காரணம்" இருக்க வேண்டும் என்ற விதிமுறை வரி ஏய்ப்பைத் தடுக்கும் நடவடிக்கையாக  முன்னர் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டாலும், தற்போது அது முழுமையான டிஜிட்டல் தரவுகளையும் அணுக அனுமதிப்பது தனிமனித சுதந்திரத்திற்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. மேலும், இதற்கான அதிகாரம் நிர்வாக அமைப்பிடமே இருப்பதாலும், அதற்கான காரணங்கள் ரகசியமாக வைக்கப்படுவதாலும், சட்டப்பிரிவு 14 மற்றும் 21-ன்கீழ் வழங்கப்பட்டுள்ள அடிப்படை உரிமைகளை மறுஆய்வு செய்வது கடினமாகிறது. எனவே, 1974-ஆம் ஆண்டு பூரன் மால் (Pooran Mal) வழக்கில் தேடுதல் மற்றும் பறிமுதல் நடவடிக்கைகளுக்கு வழங்கப்பட்ட சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்தை, புட்டசாமி தீர்ப்பின் பின்னணியில் மீண்டும் பரிசீலிக்க வேண்டிய அவசியம் எழுந்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. 

ஒன்றிய அரசு வருமான வரிச் சட்டத்தின் பிரிவு 132-ஐ (Section 132) வரி ஏய்ப்பைத் தடுப்பதற்கான ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட அதிகாரம் என்று கூறி நியாயப்படுத்துகிறது. இப்பிரிவின்கீழ் சோதனை நடத்துவதற்கான அனுமதி, மூத்த அதிகாரிகளிடம் உள்ள நம்பகமான தகவல்கள் மற்றும் அவர்கள் பதிவு செய்த "நம்பத்தகுந்த காரணங்களின்" அடிப்படையிலேயே வழங்கப்படுகிறது. லால்ஜிபாய் மண்டாலியா (2022) (Laljibhai Mandalia vs Principal Commissioner of Income Tax (2022))  வழக்கில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதற்கேற்ப, சோதனையிடுவதற்குத் தேவையான ஆதாரங்கள் உள்ளனவா என்பதை மட்டுமே நீதிமன்றங்கள் ஆய்வு செய்கின்றன. தொழில்நுட்ப மாற்றங்கள் இந்தச் சட்ட அமைப்பை மாற்றாது என்று அரசு தரப்பு தெரிவித்தாலும், சம்மன் அனுப்புவதற்கு முன்னரே டிஜிட்டல் ஆதாரங்கள் அழிக்கப்படவோ அல்லது மறைக்கப்படவோ வாய்ப்புள்ளதால், பிரிவு (b)-ன்கீழ் நடத்தப்படும் முன்கூட்டிய சோதனைகள் இப்போதும் அவசியமானவை எனக் கருதுகிறது. எனவே, வரிச் சட்டங்களை அமல்படுத்த இத்தகைய விரிவான சோதனைகள் தேவை என்பதற்கு பூரன் மால் (Pooran Mal) வழக்கு இப்போதும் ஒரு வலுவான முன்னுதாரணமாக உள்ளதாக அரசு தரப்பில் வாதிடப்படுகிறது.

விகிதாச்சாரப் பாதுகாப்பு முறைகள்

நீதிமன்ற அமர்வின் தொடக்கக்காலக் கருத்துகளின்படி, இந்த விவாதம் சோதனையிடும் அதிகாரம் இருக்கிறதா இல்லையா என்பது பற்றி அல்ல என்றும் மாறாக டிஜிட்டல் தளங்களில் அந்த அதிகாரங்கள் அரசியலமைப்புச் சட்டப்படி எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பது பற்றியதே ஆகும். முன்கூட்டியே அறிவிப்பு வழங்கினால் மின்னணு சாதனங்கள் அழிக்கப்படக்கூடும் என்பதை நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. அதேநேரத்தில், (b) மற்றும் (c) சட்டப்பிரிவுகளின்கீழ் மேற்கொள்ளப்படும் முன்நோக்குச் சோதனைகளுக்கு (Anticipatory searches) கூடுதல் திருப்திகரமான காரணங்களும், கடுமையான ஆய்வும் தேவை என்றும் கூறியுள்ளது. எனவே, ஒரு நபரின் வாழ்நாள் முழுவதுமான தகவல்களைக் கொண்டுள்ள மின்னணு சாதனங்களை முறைப்படுத்த, வெறும் காகித ஆவணங்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட விதிகள் போதுமானதாக இருக்குமா என்பதுதான் தற்போதைய முக்கியக் கேள்வியாக உள்ளது.

தனி நபர் பயன்படுத்தும் ஒரு சிறிய டிஜிட்டல் சாதனம், ஒரு நபரின் பல ஆண்டுக்கால செயல்பாடுகள், அவரது முந்தைய தரவுகள் மற்றும் மூன்றாம் தரப்பினருடனான தொடர்புகள் என அனைத்தையும் முழுமையாகச் சேமித்து வைக்கும் திறன் கொண்டது. இதன் காரணமாகவே, இத்தகைய டிஜிட்டல் தகவல்களை அரசு அணுகும்போது எழும் அரசியலமைப்புச் சட்ட ரீதியான சிக்கல்கள், தனியுரிமை மீறல்கள் போன்றன சாதாரண சோதனைகளைவிடப் பல மடங்கு அதிகமாக உள்ளன. அரசின் வருவாய் அமலாக்கப் பணிகள் முக்கியமானவை என்றாலும், அவை தனிமனிதச் சுதந்திரத்தைப் பாதிக்காத வகையில் ஒரு சமநிலையான முறையைப் பின்பற்ற வேண்டும். விசாரணை அதிகாரங்கள் டிஜிட்டல் தளங்களுக்கு விரிவடையும்போது, அதற்கேற்ப குடிமக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டப்பூர்வப் பாதுகாப்புகளும்  வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. 

அரசியலமைப்புரீதியாக டிஜிட்டல் தேடுதல் அதிகாரங்கள் செல்லுபடியாக வேண்டுமெனில், அவை தனிநபர் தனியுரிமை கொள்கைகளின் அடிப்படையில் தெளிவான வரம்புகளுக்கு உட்பட்டிருக்க வேண்டும் என்கின்றனர். அதன்படி, ஒரு முறையான டிஜிட்டல் வரித் தேடுதல் கீழ்க்கண்ட நிபந்தனைகளைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்கின்றனர். முதலாவதாக, இது ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும். அதாவது வரி விவகாரம் தொடர்பான விசாரணைக்குத் தேவையான டிஜிட்டல் கணக்குகள், சாதனங்கள் அல்லது தரவுகளை மட்டுமே குறிவைக்க வேண்டுமே தவிர, தொடர்பில்லாத தனிப்பட்ட தகவல்களை சேகரிக்ககூடாது. இரண்டாவதாக, இது அவசியத் தேவையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அதாவது குறைவான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் இதர சட்டப்பூர்வ நடவடிக்கைகள் தோல்வியடையும் பட்சத்தில் மட்டுமே டிஜிட்டல் சாதனங்களில் தேடுதல் நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். மூன்றாவதாக, இதற்கு காலம் மற்றும் பொருள் சார்ந்த வரம்புகள் இருக்க வேண்டும், இதன் மூலம் விசாரணைக்குத் தொடர்புடைய காலக்கட்டம் மற்றும் விவகாரங்கள் சார்ந்த தரவுகள் மட்டுமே ஆய்வு செய்யப்படுவதை உறுதிசெய்ய முடியும் என்கின்றனர். நான்காவதாக, சட்டப்பூர்வ பாதுகாப்பு பெற்ற தகவல்களையோ அல்லது தொடர்பில்லாத மூன்றாம் தரப்புத் தகவல்களையோ பிரித்தறிய முறையான பாதுகாப்பு வழிமுறைகள் இருக்க வேண்டும். இறுதியாக, இந்தத் தேடுதல் நடவடிக்கைகள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் செயல்முறைகளும்  முறையாகப் பதிவு செய்யப்பட்டு, அதிகார துஷ்பிரயோகத்தைத் தவிர்க்கும் வகையில் ஆய்வுக்கு உட்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

இத்தகைய அளவுகோல்கள் சட்ட அமலாக்கத்தைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை; மாறாக, அந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் போது அது அரசியலமைப்பின் விகிதாச்சாரக் கோட்பாட்டிற்கு உட்பட்டு இருப்பதை மட்டுமே உறுதி செய்கின்றன.

அரசியலமைப்புரீதியிலான சமநிலை

இந்த வழக்கானது ஒரு மிகச்சிறந்த அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்தத்தை முன்னிறுத்துகிறது. இதில் பாரம்பரியமான சட்ட அதிகாரங்கள், நவீன தொழில்நுட்ப முறைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும். நீதிமன்றம் இந்தச் சட்டத்தை அங்கீகரிக்கும் அதேவேளையில், டிஜிட்டல் பாதுகாப்பு நெறிமுறைகளைச் சேர்க்கலாம் அல்லது அதிகாரப்பூர்வ அனுமதிகளில் அதிக வெளிப்படைத்தன்மையைக் கோரலாம் என்றும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. இருப்பினும், ஒரு சாதாரண நேரடிச் சோதனையைவிட, டிஜிட்டல் வழி சோதனைகள் ஒருவரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக்குள் ஆழமாக ஊடுருவக்கூடியவை என்பதை நீதிமன்றத்தால் புறக்கணிக்க முடியாது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

விஸ்வபிரசாத் ஆல்வா (Vishwaprasad Alva) வழக்கானது இந்தியாவின் நிதித்துறை சட்ட வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான அரசியலமைப்புத் தருணத்தைப் பதிவு செய்கிறது. அதாவது, வரி சோதனைகள் நேரடி இடங்களிலிருந்து டிஜிட்டல் தளங்களுக்கு மாறியிருப்பதை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது. தற்போதைய சட்டக் கொள்கைகள் இந்த மாற்றத்திற்கு போதுமானதா அல்லது வரி வசூலுக்கும் தனிமனித சுதந்திரத்திற்கும் இடையிலான சமநிலையைப் பேணுவதற்கு அவை இன்னும் பரிணாம வளர்ச்சியடைய வேண்டுமா என்பது, தகவல் யுகத்தில் அரசு அதிகாரத்தின் எதிர்கால கட்டமைப்பைத் தீர்மானிக்கும் என்கின்றனர். இறுதியில், வரி ஏய்ப்பைக் கண்டறியும் திறனில் மட்டும் நிதித்துறையின் அதிகாரம் அடங்கியிருக்கவில்லை என்றும் ஒரு குடிமகனின் டிஜிட்டல் வாழ்க்கைக்குள் நுழையும்போது அந்தத் துறை காட்டும் கட்டுப்பாட்டில்தான் அதன் உண்மையான நேர்மை மற்றும் அங்கீகாரம் அடங்கியுள்ளதாகத் தெரிவிக்கின்றனர்.

தனேசா பூரி, ஜிண்டால் குளோபல் சட்டப் பள்ளியில் வரிவிதிப்புச் சட்டத் துறையின் உதவிப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.

Original article :Rethinking tax searches for the digital age -Tanessa Puri

Read More →

தமிழ்நாட்டிற்கு 234 சட்டமன்ற தொகுதிகள் எப்படிக் கிடைத்தன? : தொகுதி மறுவரையறை ஆணையத்தின் திட்டமிட்ட விலகல் -D. சுரேஷ் குமார்

 அரசியலமைப்பின் பிரிவு 170 மற்றும் 1962-ஆம் ஆண்டு தொகுதி மறுவரையறை ஆணையச் சட்டத்தின் பிரிவு 8(b)-ன் கீழ், ஒரு மாநில சட்டமன்ற உறுப்பினரின் எண்ணிக்கை, அந்த மாநிலத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்ட மக்களவை இடங்களின் எண்ணிக்கையின் முழுமையான தொகையீட்டுப் பெருக்கல் (integral multiple) ஆக இருக்க வேண்டும்.

தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தின் பலம் 234 இடங்களாக எப்படி, எப்போது நிர்ணயிக்கப்பட்டது என்று நீங்கள் எப்போதாவது யோசித்திருக்கிறீர்களா? இந்த எண்ணிக்கை 1961-ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்புக்குப் பிறகு மக்களவை மற்றும் சட்டமன்ற இடங்களின் மறுபகிர்வை மேற்கொண்ட தொகுதி மறுவரையறை ஆணையத்தால் வழங்கப்பட்டது.

அரசியலமைப்பின் பிரிவு 170 மற்றும் 1962-ஆம் ஆண்டு தொகுதி மறுவரை ஆணையச் சட்டத்தின் பிரிவு 8(b)-ன் கீழ், ஒரு மாநில சட்டமன்றத்தில் உள்ள இடங்களின் எண்ணிக்கை அந்த மாநிலத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்ட மக்களவை இடங்களின் எண்ணிக்கையின் முழுமையான தொகையீட்டுப் பெருக்கல் ஆக இருக்க வேண்டும்.

அந்த நேரத்தில், 14 மாநிலங்கள் சேர்ந்து 481 நாடாளுமன்ற தொகுதிகள் இருந்தன. மெட்ராஸ் மாநிலம் அப்போது தமிழ்நாடு என்று அழைக்கப்பட்டது. 41 தொகுதிகள் இருந்தன. கூடுதலாக, ஜம்மு-காஷ்மீரில் ஆறு இடங்கள், நாகா ஹில்ஸ்-டுயன்சாங் பகுதிக்கு ஒரு இடம், வடகிழக்கு எல்லைப் பகுதிக்கு ஒரு இடம் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களுக்கு 18 இடங்கள் இருந்தன. இதனால் மொத்த எண்ணிக்கை 507 ஆக உயர்ந்தது.

நீதிபதி ஜே.எல். கபூர் தலைமையில், சி.பி. சின்ஹா ​​மற்றும் கே.வி.கே. சுந்தரம் உறுப்பினர்களாகக் கொண்ட தொகுதி மறுவரையறை ஆணையம், பிரிவு 81(1) நேரடியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களவை உறுப்பினர்களின் அதிகபட்ச எண்ணிக்கையை 500-ஆக நிர்ணயித்ததாகக் சுட்டிக் காட்டியது. இதன் பொருள் 14 மாநிலங்களுக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்படக்கூடிய அதிகபட்ச இடங்கள் 493-ஆக இருக்க வேண்டும் என்பது தான்.

கடந்த 10 ஆண்டுகளில் இந்த மாநிலங்களின் மொத்த மக்கள் தொகை அதிகரித்துள்ளது. இதன் விளைவாக ஒரு நாடாளுமன்றத் தொகுதிக்கு சராசரி மக்கள் தொகை 1951-ல் 732,654-லிருந்து 1961-ல் 889,257-ஆக அதிகரித்துள்ளது. மேலும், இந்த அதிகரிப்பு அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் ஒரே மாதிரியாக இல்லை என்று ஆணையம் பதிவு செய்தது.

தென் மாநிலங்கள் மேலும் 25 ஆண்டுகளுக்கு தொகுதி மறுவரையறை பணிகளை நிறுத்தி வைக்குமாறு கோரிக்கை விடுத்துள்ளன.

1961-ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை ஆய்வு செய்த பிறகு, 481 தொகுதிகளில் எந்த மாற்றங்களையும் மேற்கொள்ளாமல் இருந்தால் சில பெரிய மாநிலங்களுக்கு விகிதாசாரமாக அதிக பாதிப்பு ஏற்படும் என்று ஆணையம் முடிவு செய்தது. உத்தரபிரதேசம், ஆந்திரா மற்றும் சென்னை ஆகியவை தலா மூன்று இடங்களை இழந்திருக்கும். அதே நேரத்தில் பீகார் ஒரு இடத்தை இழந்திருக்கும்.

இதைக் குறைக்க, ஆணையம் மொத்த எண்ணிக்கையை 481-ல் இருந்து 490 ஆக உயர்த்தியது. அப்போதும், உத்தரப் பிரதேசம், ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் சென்னை தலா இரண்டு இடங்களை இழந்தன. அதே நேரத்தில் ஆனால் பீகார் தொகுதி இழப்பைத் தவிர்த்தது. எண்ணிக்கையை 493 என்ற அரசியலமைப்பு உச்சவரம்பாக உயர்த்தினாலும், அந்த மாநிலங்கள் எதிர்கொள்ளும்  இழப்பு மாறாது என்று ஆணையம் பதிவு செய்தது.

அதன்படி, உத்தரவு எண் 1-ன் மூலம், சென்னையின் மக்களவை பலம் 41-லிருந்து 39-ஆகக் குறைக்கப்பட்டது. அடுத்த கட்டம் சென்னை சட்டமன்றத்தின் அளவை தீர்மானிப்பதாக இருந்தது.

அந்த நேரத்தில், மாநிலம் ஐந்து மடங்கு முறையைப் பின்பற்றியது. ஒவ்வொரு மக்களவைத் தொகுதிக்கு ஐந்து சட்டமன்ற தொகுதிகள் என கணக்கிட்டனர். அந்த முறையை நேரடியாகப் பயன்படுத்தியிருந்தால், 39 லோக்சபா தொகுதிகள் × 5 என்ற கணக்கில் மொத்தம் 195 சட்டமன்ற தொகுதிகள் கிடைத்திருக்கும்.

இருப்பினும், அப்போது சென்னை சட்டமன்றத்தில் 206 தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். ஏற்கனவே உள்ள உறுப்பினர் எண்ணிக்கையைத் தக்கவைத்துக் கொண்டால் சட்டமன்றத்தின் எண்ணிக்கை 195-ஆகக் குறைந்திருக்கும். இது பிரதிநிதித்துவத்தை கணிசமாக குறைத்திருக்கும்.

ஆணையம் அனைத்து மாநிலங்களிலும் இந்த பெருக்கெண்கள் (multiples) திருத்தப்பட வேண்டுமா என்று ஆய்வு செய்தது. மக்கள்தொகை குறைந்தபோது பெருக்கெண்கள் பொதுவாக அதிகரிக்கும் பழக்கம் இருந்தாலும், இது அனைத்து மாநிலங்களிலும் ஒரே மாதிரியானது இல்லை என்று ஆணையம் கணித்தது. இதனை கவனமாக பரிசீலித்த பிறகு, மதராஸ் தவிர அனைத்து மாநிலங்களிலும் அதே பெருக்கெண்களை (multiple) வைத்திருக்க முடிவு செய்தது.

1963 ஆகஸ்ட் 24ஆம் தேதி வெளியிடப்பட்ட உத்தரவில், மாநில சட்டமன்றத்தில் தற்போது 206 தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இடங்கள் உள்ளன. எதிர்காலத்தில் மக்களவையில் அதன் ஒதுக்கீடு இரண்டாகக் குறைக்கப்படும் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு, அதன் எண்ணிக்கையை 5-லிருந்து 6-ஆக உயர்த்துவதும், சட்டமன்றத்திற்கு 234 இடங்களை ஒதுக்குவதும் சரியான நடவடிக்கையாக இருக்கும் என்று ஆணையம் குறிப்பிட்டது.

இவ்வாறு திருத்தப்பட்ட சூத்திரம்: 39 × 6 = 234 ஆனது. சுருங்குவதற்குப் பதிலாக, சட்டமன்றம் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. இது பயனுள்ள பிரதிநிதித்துவத்தையும் சட்டமன்ற சமநிலையையும் பாதுகாக்க உதவியாக இருந்தது.

அப்போது பிற மாநிலங்களில் இதுபோன்ற மாற்றம் எதுவும் செய்யப்படவில்லை. மேற்கு வங்கம் ஏழு மக்களவை தொகுதிகளைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது. இதன் விளைவாக அந்த மாநிலம் 280 சட்டமன்ற தொகுதிகளைப் பெற்றது. அப்போது 19 மக்களவை இடங்களைக் கொண்டிருந்த கேரளா, ஏழு தொகுதிகளைத் தக்கவைத்துக் கொண்டது. இதன் விளைவாக 133 சட்டமன்ற தொகுதிகளைப் பெற்றது. அசாம் ஒன்பது மக்களவை தொகுதிகளைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது. இதன் விளைவாக 126 சட்டமன்ற தொகுதிகள் கிடைத்தன. உத்தரப் பிரதேசம் 5 பெருக்கெண்ணை தொடர்ந்ததால், 425 சட்டமன்ற  தொகுதிகளைப் பெற்றது.

இந்த முடிவு தன்னிச்சையானது அல்ல. இது நாடாளுமன்றத்திற்கும் சட்டமன்றத்திற்கும் இடையிலான விகிதாச்சாரத்தைப் (proportionality) பாதுகாக்க வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு கட்டமைப்பு சீர்திருத்தமாகும். அதேநேரத்தில் மாநில சட்டமன்ற தொகுதிகள் குறைவதை தடுக்கிறது. 60 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், 234 சட்டமன்ற தொகுதிகளை கொண்ட  அமைப்பு மாறாமல் உள்ளது. தமிழ்நாட்டில் 118 என்ற பெரும்பான்மை, கூட்டணி கணக்கு, தொகுதி அளவு மற்றும் தேர்தல் உத்தி ஆகியவை 1963-ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட கட்டமைப்பின் அடிப்படையில் இன்னும் செயல்படுகின்றன.

Original article : How Tamil Nadu got 234 Assembly seats: The Delimitation Commission’s calculated departure? -D. Suresh Kumar

Read More →

இந்தியப் பொருளாதாரம்: பேரியல் 100. நுண்பொருளியல் 0. -TCA ஸ்ரீனிவாச ராகவன்

 இந்திய வணிகம் அரசியல் தலைவர்கள், நீதித்துறை மற்றும் அதிகாரத்துவத்தின் அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கிறது.

இந்தியாவின் அடுத்தடுத்த அரசாங்கங்கள் ஏன் பேரியல் பொருளாதாரத்தை (macro economy) இவ்வளவு சிறப்பாக நிர்வகிக்கின்றன மற்றும் நுண் பொருளாதாரத்தில் (micro economy) மோசமாகத் தோல்வியடைகின்றன? இந்தக் கேள்வி முதன்முதலில் 1960-களின் பிற்பகுதியில் ஜெகதீஷ் பகவதி மற்றும் மறைந்த TN ஸ்ரீனிவாசன் ஆகியோரால் எழுப்பப்பட்டது.

பகுதியளவு காலனித்துவ மற்றும் பகுதியளவு ஏகாதிபத்தியக் கண்ணோட்டத்தைக் கொண்ட ஒரு அதிகாரத்துவ மாநிலத்தில் எதிர்பார்க்கப்படுவது போல, மிகவும் புலனுணர்வுள்ள நுண்ணறிவு மற்றும் மிகவும் கவலையளிப்பதற்கான கேள்விக்கு யாரும் கண்மூடித்தனமாக கவனம் செலுத்தவில்லை. ஆனாலும் கேள்வி இன்றும் பொருத்தமானது.

இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க முயற்சித்த அரசாங்கங்களின் பதிவு குறிப்பிட்டதாவது, கிட்டத்தட்ட பன்னிரெண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மூன்று மோடி அரசாங்கங்களும் பெரிய பேரியல் பொருளாதார நிலைத்தன்மையை வழங்கியுள்ளன. ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக வணிகச் சூழலுக்கு பெரிதாக எதுவும் மாறவில்லை. இது, 2014 முதல் 'வணிகம் செய்வதை எளிதாக்குவதை' (ease of doing business) மேம்படுத்துவதற்கான தொடர்ச்சியான முயற்சிகள் இருந்தபோதிலும் இது நிகழ்ந்துள்ளது.

தனியார் முதலீட்டின் குறைந்த அளவு இந்த முயற்சி பரந்த மற்றும் தீவிரமான முறையில் தோல்வியடைந்துள்ளது என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. இந்தியா இன்னும் வணிகம் செய்வதற்கு மிகவும் கடினமான இடமாக உள்ளது. 1950 மற்றும் 2008-க்கு இடையில் இந்தியாவின் முன்னணி பொருளாதார வல்லுநர்களில் ஒருவரான ஷரத் மராத்தே இதை வெளிப்படையாகக் கூறினார். "உற்பத்தி செய்ய வேண்டாம் என்று தனது தொழிலதிபர்களிடம் கூறும் ஒரே நாடு இந்தியா மட்டுமே" என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

இந்தியாவுக்கு எப்போதும் குறைந்தது 37–38 சதவீத முதலீட்டு விகிதம் தேவைப்பட்ட போதிலும் இது நடக்கிறது. ஆனால், நாம் சுமார் 30 சதவீதத்தில் சிக்கித் தவிக்கிறோம். சீனாவும், கிழக்கு ஆசியா முழுவதும், தொடர்ந்து முப்பதாண்டுகளாக 40 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான முதலீட்டு விகிதத்தை நெருங்கவோ அல்லது அதற்கு மேல் பெறவோ முடிந்தது. அதனால்தான் அவர்கள் தற்போதைய நிலைக்கு முன்னேறியுள்ளனர். அதேநேரத்தில், நாம் இருக்கும் இடத்திலேயே இருக்கிறோம்.

இந்த உண்மைகள் பல ஆண்டுகளாக அறியப்பட்டவை. ஆனால் நமது அரசியல், நிர்வாக மற்றும், சமீபத்தில், சமூகவியல் ஏற்பாடுகள் இந்த மிக வலுவான நெருக்கடியிலிருந்து நம்மை நாமே தோண்டி எடுக்க முடியாத அளவுக்கு உள்ளன.

நிறுவன ஏற்பாடுகள்

அரசியல் என்பது அதிகாரத்தைப் பற்றியது மற்றும் அது ஒரு நாட்டில் எவ்வாறு விநியோகிக்கப்படுகிறது என்பது பற்றியது. இந்தியாவில் இது குறித்து மிகக் குறைவான தெளிவு உள்ளது. ஏனெனில், அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கியவர்கள் சிறந்த வடிவமைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். இந்த விஷயங்களில் சிறந்தது நன்மையின் எதிரி என்பதை மறந்துவிட்டனர்.

இந்திய ஒன்றியத்தில் அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்தளிக்கும் மூன்று பட்டியல்களை நான் குறிப்பிடுகிறேன். அவை மத்தியப் பட்டியல் (Central List), மாநிலப் பட்டியல் (State List) மற்றும் பொதுப் பட்டியல் (Concurrent List) ஆகும். பொதுப் பட்டியல் என்பது காலனித்துவ மரபு. குறிப்பாக பொருளாதார விஷயங்களில் இது குழப்பத்தை உருவாக்குகிறது. ஏனெனில் குறு பொருளாதாரக் கொள்கையின் (microeconomic policy) பெரும்பகுதியும் அதை செயல்படுத்துவதும் மாநிலங்களின் அதிகாரத்தின்கீழ் வருகிறது.

அதிகார வரம்பைப் பிரிப்பதன் பொருளாதார விளைவுகள் நியாயமற்றவை. உதாரணமாக, வட்டி விகிதங்கள் மத்திய அரசின்கீழ் வருகின்றன. ஆனால் ஊதிய விகிதங்கள் மாநில அரசாங்கங்களின்கீழ் வருகின்றன. அதே நேரத்தில், சுற்றுச்சூழல் கொள்கையை மத்திய அரசும் மாநில அரசுகளும் கையாளுகின்றன. இதுபோன்ற இன்னும் பல எடுத்துக்காட்டுகள் உள்ளன. சுருக்கமாக, இதற்கான அமைப்பு மிகவும் குழப்பத்தில் உள்ளது. எனவே என்ன செய்ய வேண்டும்? இதற்கான தீர்வு தெளிவாக உள்ளது. ஆனால், அரசியல்ரீதியாக மிகவும் கடினம். பொதுப் பட்டியலில் உள்ள பெரும்பாலான பொருட்களை, குறிப்பாக ஒன்றிய அரசுக்கு மிகக் குறைந்த ஆர்வம் உள்ளவற்றை, மாநிலப் பட்டியலுக்கு மாற்றுவதன் மூலம் பொதுப் பட்டியலை ஒழிக்க வேண்டும்.

முக்கிய யோசனை எளிமையானது: 1950-ல் ஒரு உறுதியளிப்பாக பொதுப் பட்டியல் அவசியமானது. அது இனி இல்லை. இன்று அது மத்திய அரசும் மாநில அரசுகளும் நடவடிக்கை எடுக்காததற்கு ஒரு தடையாகவும், சாக்குப்போக்குகளை வழங்குவதற்கான ஒரு வழியாகவும் உள்ளது.

உண்மையில், சீனா மற்றும் அமெரிக்கா இரண்டிலும் மோசமான அம்சங்கள் நம்மிடம் உள்ளன. சீனாவில் மாகாணங்களுக்கு கிட்டத்தட்ட சுதந்திரம் இல்லை. அமெரிக்காவில், மாநிலங்கள் கொண்டிருக்கும் சுதந்திரத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுவது கூட்டாட்சி அரசாங்கம்தான். இந்தியாவில் மத்திய அரசும் மாநில அரசுகளும் ஒன்றையொன்று கட்டுப்படுத்துகின்றன. இது "சரிபார்ப்புகள் மற்றும் சமநிலைகள்" (checks and balances) என்று வழங்கப்படுகிறது. ஆனால் அது பரஸ்பர கட்டுப்பாடுகளை உருவாக்குகிறது.

நிர்வாகப் பிரச்சினைகள் பொதுவாக தீர்க்க எளிதானவை. இருப்பினும், சமூக காரணிகள் சிக்கல்களை உருவாக்கும்போது அவை கடினமாகின்றன. முக்கியப் பிரச்சனை பரவலான திறமையின்மை. இந்த திறமையின்மை இரண்டு முக்கிய காரணங்களால் ஏற்படுகிறது. முதல் காரணம் தவறான ஆட்சேர்ப்பு. இரண்டாவது காரணம் அதிகப்படியான வேலை பாதுகாப்புக் கொள்கைகள் ஆகும். தகுதியற்றவர்கள் பணியமர்த்தப்பட்டு, பின்னர் 35 ஆண்டுகள் பணியில் இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டால், அந்த அமைப்பு பாதிக்கப்படுகிறது. அத்தகைய சூழ்நிலையில், செயல்திறன் மிகப்பெரிய பலியாகிறது.

மூன்று பெரிய முரண்பாடுகள்

இந்த அமைப்பில் மூன்று பெரிய முரண்பாடுகள் உள்ளன. நீதித்துறை "அனைவருக்கும் நீதி" (justice for all) என்பதை உறுதிப்படுத்த முயற்சிக்கிறது. விநியோகம் மற்றும் மறுபகிர்வு மூலம் சமத்துவத்தை உறுதிப்படுத்த நிர்வாகம் முயற்சிக்கிறது. ஆனால் யாரும் செயல்திறனை உறுதிப்படுத்த முயற்சிப்பதில்லை.

உண்மையில், இடதுசாரிகளால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட நீதி மற்றும் சமத்துவத்தின் மீதான தொடர்ச்சியான மற்றும் அதீத கவனம், நீதி, திறன் (efficiency) இரண்டையும் சேதப்படுத்துகிறது. இதனால் நாம் எல்லா உலகங்களிலும் மோசமானதைப் பெற்றுள்ளோம்—குறிப்பாக இந்தியாவின் நுண்ணிய பொருளாதாரம் (microeconomics) தொடர்பான இடத்தில்.  இந்திய வணிகம், அரசியல், நீதித்துறை மற்றும் அதிகாரத்துறையின் அடக்குமுறையின் சோகமான காஃப்காவிய (Kafkaesque) காட்சியாக சுருங்கிவிட்டது.

"Kafkaesque spectacle" என்று இங்கு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது, Franz Kafka என்ற பிரபல எழுத்தாளரின் படைப்புகளை (குறிப்பாக The Trial போன்றவை) நினைவூட்டும் வகையில், அதீதமாக absurd, nightmare-like, மற்றும் hopeless ஆன ஒரு காட்சியை (spectacle = காட்சி / நாடகம் போன்ற நிகழ்வு) குறிக்கிறது.

சமத்துவமும் நீதியும் முக்கியமில்லை என்பது யாருடைய வாதமும் அல்ல. நிச்சயமாக அவை முக்கியமானவை. ஆனால், அவை இந்தியாவில் நிலவும் அளவிற்கு செயல்திறனின் விலையில் வர வேண்டுமா? நான் சொல்வது என்னவென்றால், உங்கள் சொந்த பந்தயக் குதிரைகளை ஏன் பலவீனப்படுத்த வேண்டும்? ஒரு பிரபல தொலைக்காட்சி செய்தி தொகுப்பாளர் ஒருமுறை கூறியது போல், நாடு தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறது. அல்லது குறைந்தபட்சம், நான் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். ஒருவேளை நீங்களும் அதே கேள்வியைக் கேட்க வேண்டும்.

இந்தியாவில் சமத்துவமும் (equity) நீதியும் (justice) முக்கியமில்லை என்று யாரும் கூறவில்லை. நிச்சயமாக அவை முக்கியம்தான். ஆனால், இந்தியாவில் தற்போது நிலவும் அளவுக்கு திறமையை (efficiency) பலியாக்கி அவை வர வேண்டுமா? அதாவது, ஏன் நம்முடைய சொந்த பந்தயக் குதிரைகளையே (racehorses – அதாவது திறமையானவர்களை/சிறந்தவர்களை) ஊனமாக்க வேண்டும் (cripple)?அந்த டிவி செய்தி நெறியாளர் (TV news anchor) சொன்னது போல, நாடு அறிய விரும்புகிறது (the nation wants to know). இல்லாவிட்டாலும் நான் அறிய விரும்புகிறேன். நீங்களும் அறிய விரும்பிடக் கூடும்.   

Original article : Indian economy: Macro 100. Micro 0. -TCA Srinivasa Raghavan

Read More →

சிறுத்தை திட்டம் (Project Cheetah) என்றால் என்ன? -ரோஷ்னி யாதவ்

 முக்கிய அம்சங்கள் :

மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர் பூபேந்தர் யாதவ், சிறுத்தைகளை வரவேற்க குனோவில் இருந்தார். அவர் அடையாளமாக அவற்றை சிறப்பாக தயாரிக்கப்பட்ட தனிமைப்படுத்தப்பட்ட உறைகளில் விடுவித்தார். "செப்டம்பர் 17, 2022 அன்று நமீபியாவிலிருந்து எட்டு சிறுத்தைகள் முதன்முதலில் இந்தியாவிற்கு மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. மேலும், பிப்ரவரி 2023-ல் தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து 12 கொண்டு வரப்பட்டன. போட்ஸ்வானாவிலிருந்து 9 சிறுத்தைகள், அதில் 6 பெண் சிறுத்தைகள் மற்றும் 3 ஆண் சிறுத்தைகள் ஆகும். மத்தியப் பிரதேசத்தின் குனோ தேசிய பூங்காவிற்கு (Kuno National Park) வந்ததை அறிவிப்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்," என்று யாதவ் கூறினார்.

போட்ஸ்வானாவில் இருந்து சிறுத்தைகளின் வருகையுடன், இந்தியாவின் சிறுத்தை எண்ணிக்கை இப்போது 48 ஆக உள்ளது. அந்த எண்ணிக்கையில் 29 இந்தியாவில் பிறந்த குட்டிகளும் அடங்கும். இது இந்தத் திட்டத்தின் நீண்டகால வெற்றியின் மிகவும் உன்னிப்பாகக் கவனிக்கப்பட்ட அடையாளமாக மாறியுள்ளது. 2023 முதல், குனோவில் 30 குட்டிகள் வரை பிறந்துள்ளன. அவற்றில் 28 உயிர் பிழைத்துள்ளன.

போட்ஸ்வானாவிற்கும், இந்தியாவிற்கும் இடையிலான கூட்டாண்மை முறையான வகையில் சமீபத்தியது. ஆனால், உலகளாவிய வனவிலங்கு பாதுகாப்புக்கான பரந்த உறுதிப்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இது நவம்பர் 2025-ல், போட்ஸ்வானா அதிபர் டுமா கிதியோன் போகோ விலங்குகளை நன்கொடையாக வழங்குவதன் மூலம் இந்தியாவின் சிறுத்தை மறு அறிமுகம் செய்வதற்கான முயற்சியை ஆதரிப்பதற்கு உறுதியளித்தபோது இந்தத் திட்டத்திற்கான வடிவம் பெற்றது. இந்த ஒப்பந்தம் பின்னர் அரசாங்கத்திற்கு அரசாங்க ஏற்பாடாக முறைப்படுத்தப்பட்டது. இந்த செயல்முறை இறுதியில் சனிக்கிழமை விலங்குகளை மாற்றுவதற்கு வழிவகுத்தது.

சிறுத்தைகள் பயணிக்க அனுமதிக்கப்படுவதற்கு முன்பு, அவை போட்ஸ்வானாவில் 30 நாட்கள் கட்டாய குறைந்தபட்ச தனிமைப்படுத்தல் காலத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டன. இது சர்வதேச வனவிலங்கு இடமாற்றங்களுக்கான ஒரு நிலையான விதி. இந்த நேரத்தில், அவை விரிவான கால்நடை பரிசோதனைகளை மேற்கொண்டன. போட்ஸ்வானா வன கால்நடை மருத்துவர்கள் மற்றும் வனவிலங்கு நிபுணர்கள் குழுவும் விலங்குகளுடன் இந்தியாவுக்குச் சென்று குனோவில் ஆரம்ப கண்காணிப்பு கட்டத்தில் அவர்கள் இந்திய அதிகாரிகளை ஆதரிப்பார்கள்.

போட்ஸ்வானா வனவிலங்கு மற்றும் தேசிய பூங்காக்கள் துறையின் தலைமை கால்நடை அதிகாரி எம்மாடி ரூபன், விலங்குகள் புறப்படும்போது அவை நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருந்ததை உறுதிப்படுத்தினார்.

ஒன்பது சிறுத்தைகளும் குனோவில் உள்ள பெரிய, வேலி அமைக்கப்பட்ட தனிமைப்படுத்தப்பட்ட உறைகளில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. அங்கு, அவை 15 முதல் 30 நாட்கள் வரை இருக்கும். இந்தக் காலகட்டத்தில், வனவிலங்கு கால்நடை மருத்துவர்கள் மற்றும் வன அதிகாரிகள் அவற்றின் உணவுப் பழக்கம், இயக்கம், இந்திய இரை இனங்களுக்கு எதிர்வினை மற்றும் நிலப்பரப்புக்கு ஏற்ப சரிசெய்தல் ஆகியவற்றை அவர்கள் கண்காணிப்பார்கள். வழக்கமான கண்காணிப்பு சுகாதார அளவுரு நிலைமைகள் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்படும். ஆரோக்கியம் உறுதிசெய்யப்பட்டவுடன், விலங்குகள் மென்மையான-வெளியீட்டு வனப்பகுதிகளில் இறுதியில் விடுவிக்கப்படுவதற்கு முன்பு நிகழ்நேர கண்காணிப்புக்காக ஜிபிஎஸ் (GPS) செயற்கைக்கோள் காலர்கள் பொருத்தப்படும்.

சிறுத்தைகள் இறுதியாக விடுவிக்கப்படுவதற்கு முன்பு ஒரு மாதத்திற்கு தனிமைப்படுத்தலில் வைக்கப்படும் என்று சிறுத்தை திட்டம் (Project Cheetah) இயக்குநர் உத்தம் குமார் சர்மா தெரிவித்தார். இந்த 9 விலங்குகளும் உலகின் மிக முக்கியமான சிறுத்தை எண்ணிக்கையில் ஒன்றைக் கொண்ட ஒரு நாட்டிலிருந்து வருகின்றன.

போட்ஸ்வானாவின் வனவிலங்கு மற்றும் தேசிய பூங்காக்கள் துறை மற்றும் தென்னாப்பிரிக்க சிறுத்தைகள் பற்றிய 2023 பாதுகாப்பு நிலை அறிக்கையின்படி, போட்ஸ்வானாவில் 1,694 வயது வந்த மற்றும் சுதந்திரமான இளம் பருவ சிறுத்தைகள் இருப்பதாகக் கூறுகிறது. இது தோராயமாக 7,100 தனிநபர்களைக் கொண்ட உலகளாவிய சிறுத்தை மக்கள்தொகையில் சுமார் 24 சதவீதம் ஆகும். அவற்றின் பரப்பளவு சுமார் 459,567 சதுர கிலோமீட்டர் அல்லது நாட்டின் சுமார் 79 சதவீதத்தை உள்ளடக்கியது.

முக்கியமாக, போட்ஸ்வானாவின் சிறுத்தைகளில் தோராயமாக 76.9 சதவீதம் முறையாக பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கு வெளியே வாழ்கின்றன. மாறாக அவை சமூகம் மற்றும் வணிக விவசாய நிலங்களில் வாழ்கின்றன. இதனால், அவை மனித செயல்பாடு மற்றும் கால்நடைகளுடன் நிலப்பரப்புகளை ஏற்றுக் கொள்வதற்கு தனித்துவமான அடையாளத்தைக் கொண்டுள்ளன. போட்ஸ்வானாவில் உள்ள எண்ணிக்கை அண்டை நாடான நமீபியா, தென்னாப்பிரிக்கா மற்றும் ஜிம்பாப்வேயில் உள்ள சிறுத்தைகளுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இது பரந்த தென்னாப்பிரிக்க சிறுத்தைகளின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக அமைகிறது.

போட்ஸ்வானாவின் சிறுத்தைகளின் எண்ணிக்கை கடந்த இருபதாண்டுகளாக ஒப்பீட்டளவில் நிலையானதாக இருந்தாலும், உலகளவில் சிறுத்தை இனங்களின் சரிவைக் கருத்தில் கொண்டு குறிப்பிடத்தக்க சாதனையாகும். இது குறைந்து வரும் இரை இனங்கள், குறிப்பாக ஸ்பிரிங்போக் மற்றும் இம்பாலா, அதிகப்படியான மேய்ச்சல் மற்றும் கால்நடை வேலிகள் மூலம் வாழ்விடச் சீரழிவு மற்றும் தென்னாப்பிரிக்க வரம்பின் பரந்த பிரிவினையாக இருப்பதால் இந்த எண்ணிக்கை அழுத்தத்தில் உள்ளது என்று 2023 அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. பிரிவினையாக இருப்பது, மரபணு இனப்பெருக்கத்திற்கு ஆபத்தை விளைவிக்கும் மற்றும் இனங்களின் நம்பகத்தன்மையை மேலும் அச்சுறுத்தும் என்று அறிக்கை எச்சரிக்கிறது.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

சிறுத்தைகள் (அசினோனிக்ஸ் ஜுபாட்டஸ்) கருப்பு புள்ளிகளுடன் கூடிய பழுப்பு நிற முடிகளுக்கு நன்கு அறியப்பட்டவை. அவை விலங்குகளை அடையாளம் காண உதவும் தனித்துவமான வடிவத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்தியா ஆசிய சிறுத்தைகளின் தாயகமாக இருந்தது. தேசிய புலிகள் பாதுகாப்பு ஆணையத்தின் கூற்றுப்படி, 1952-ம் ஆண்டில், சிறுத்தை இந்தியாவில் இல்லாமல் போனது. இது அச்சுறுத்தல்களின் உச்சக்கட்டத்திற்கு ஆளானது. இப்போது, ​​ஆசிய சிறுத்தை ஈரானில் மட்டுமே உயிர்வாழ்வதாக நம்பப்படுகிறது.

சிறுத்தைகளின் பாதுகாப்பு நிலை: சர்வதேச இயற்கை பாதுகாப்பு ஒன்றியம் (IUCN) சிவப்பு பட்டியல், ஆசிய சிறுத்தை "மிகவும் ஆபத்தான நிலையில்", ஆப்பிரிக்க சிறுத்தை பாதிக்கப்படக்கூடியதாக (Vulnerable (VU)) பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது.

வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம், 1972: ஆசிய சிறுத்தை மற்றும் ஆப்பிரிக்க சிறுத்தை இரண்டும் அட்டவணை I-ன் கீழ் வைக்கப்பட்டுள்ளன.

நமீபியா மற்றும் தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து மத்தியப் பிரதேசத்தில் உள்ள குனோ தேசிய பூங்காவிற்கு ஆப்பிரிக்க சிறுத்தைகளை கண்டங்களுக்கு இடையேயான இடமாற்றத்துடன், சிறுத்தை திட்டம் (Project Cheetah) செப்டம்பர் 2022-ல் தொடங்கப்பட்டது.

Original article : What is Project Cheetah? -Roshni Yadav

Read More →

அமெரிக்கா மற்றும் சோவியத் ஒன்றியம் இந்தியாவிற்கு வழங்கிய வாய்ப்புகளை விட, ஐ.நா. பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் (UNSC) இடம் பெற சீனாவின் முயற்சியை நேரு ஏன் ஆதரித்தார்? -பாஸ்கர் சர்மா

 சீனாவின் ஐக்கிய நாடு பாதுகாப்பு கவுன்சில் (UNSC) இடம் தொடர்பான விஷயத்தில் இந்தியாவின் முதல் பிரதமரை "உண்மையான தீங்கிழைப்பாளர்" (the original sinner) என்று மறைந்த அருண் ஜெட்லி அழைத்தார். அந்தநேரத்தில், உண்மையில் என்ன நடந்தது?, பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் நிரந்தர இடம் பெறுவதற்கான சீனாவின் முயற்சியை நேரு ஏன் ஆதரித்தார் என்ற கேள்வியையும் இது எழுப்புகிறது.

பிப்ரவரி 25 புதன்கிழமை, மத்திய அமைச்சர் பியூஷ் கோயல் அவர்கள், காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் காந்தியை "சமரசம் செய்த பிரதமர்" (compromised prime minister) என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினார். அமெரிக்கா-இந்தியா வர்த்தக ஒப்பந்த கட்டமைப்பு மற்றும் பிற பிரச்சினைகள் குறித்து பிரதமர் நரேந்திர மோடியைத் தாக்கும்போது அவர் அதைப் பயன்படுத்தினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதற்கு பதிலளிக்கும் விதமாக, முன்னாள் பிரதமர்கள் ஜவஹர்லால் நேரு, இந்திரா காந்தி மற்றும் ராஜீவ் காந்தியை விவரிக்க பியூஷ் கோயல் சமூக ஊடகத் தளமான X வலைதளத்தில் அதே வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினார். 

பிரதமராக நேரு தேசிய நலன்களை "தொடர்ந்து சமரசம்" (repeatedly compromised) செய்ததாகவும் பாஜக தலைவர் குற்றம் சாட்டினார். "ஐ.நா. பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் சீனாவின் நிரந்தர உறுப்பினர் பதவிக்காக வாதிட்டு, நேரு ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கும் கடிதம் எழுதினார். இருப்பினும், அந்த நிலைப்பாட்டிற்கு இந்தியா உரிமை கோரியது" என்று அவர் கூறினார்.

ஐ.நா. பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் சீனாவை நேரு ஆதரிப்பது குறித்த பிரச்சினை எழுந்திருப்பது இதுவே முதல் முறை அல்ல. உதாரணமாக, மறைந்த அருண் ஜெட்லி 2019-ம் ஆண்டில் இதைப் பற்றி பேசும்போது, இந்தியாவின் முதல் பிரதமரை "உண்மையான பாவி" (the original sinner) என்று அழைத்தார். நேருவை விமர்சித்த பலர் இதை இந்தியாவுக்கு தவறவிட்ட வாய்ப்பு என்று விமர்சித்துள்ளனர்.

1950-ம் ஆண்டில் அமெரிக்கா மற்றும் 1955-ல் சோவியத் ஒன்றியத்தின் ஆதரவை பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் நிரந்தர உறுப்பினர் பதவிக்கு நேரு மறுத்துவிட்டார் என்பது உண்மைதான் என்றாலும், இந்த முன்மொழிவுகளின் தன்மையையும் அந்தக் காலத்தின் புவிசார் அரசியல் சூழ்நிலையையும் கருத்தில் கொள்வதை ஒருவரும் புறக்கணிக்க முடியாது. அந்தநேரத்தில், உண்மையில் என்ன நடந்தது?, பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் சீனாவின் நலனுக்காக நேரு ஏன் போராடினார் என்பதை கீழே குறிப்பிட்டுள்ளது.

முதலில், பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் என்ன நடந்து கொண்டிருந்தது?

இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவில் (1939-45) ஐக்கிய நாடுகள் சபை உருவாக்கப்பட்டது. சர்வதேச முக்கியப் பிரச்சினைகளில் முடிவெடுக்கும் நிலையில் ஈடுபட்டுள்ள ஒரு முக்கிய அமைப்பான ஐ.நா. பாதுகாப்பு கவுன்சிலில், ஐந்து நிரந்தர உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். அவை அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, சோவியத் ஒன்றியம், பிரான்ஸ் மற்றும் சீனா ஆகும்.

இருப்பினும், 1949-ம் ஆண்டில், சீனா ஒரு தேசியவாத அரசாங்கத்திலிருந்து ஒரு கம்யூனிஸ்ட் அரசாங்கத்திற்கு ஒரு முக்கியமான தலைமைத்துவத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை சந்தித்தது மா சேதுங் அக்டோபர் 1, 1949 அன்று சீன மக்கள் குடியரசை (People’s Republic of China (PRC)) உருவாக்குவதாக அறிவித்தார். இதன் மூலம் சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கும், தேசியவாதக் கட்சிக்கும் அல்லது கோமின்டாங்கிற்கும் இடையிலான முழு அளவிலான உள்நாட்டுப் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தார். சீனாவில் ஏகாதிபத்திய ஆட்சி வீழ்ச்சியடைந்த பின்னர், 1920-களின் பிற்பகுதியில் மோதல் தொடங்கியது. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது அது தற்காலிகமாக நிறுத்தப்பட்டது. போர் முடிந்ததும், சண்டை மீண்டும் தொடங்கியது. இறுதியில், கம்யூனிஸ்டுகள் தேசியவாதிகளை தோற்கடித்தனர்.

அமெரிக்காவிற்கும், சோவியத் ஒன்றியத்திற்கும் இடையிலான பனிப்போரின் தொடக்க நாட்களில், அமெரிக்கா தலைமையிலான கூட்டணியிலிருந்து தனது சுயாட்சியைப் பேணவும், ஒரு சுதந்திரமான வெளியுறவுக் கொள்கையை வகுக்கவும் இந்தியா ஆர்வமாக இருந்தது. சீன மக்கள் குடியரசுக்கு (PRC) இராஜதந்திர அங்கீகாரத்தை வழங்கிய முதல் கம்யூனிஸ்ட் அல்லாத நாடும் இதுதான்.

இருப்பினும், நிரந்தர பாதுகாப்பு கவுன்சில் பதவி, சீனாவில் ஏகாதிபத்திய ஆட்சி முடிவுக்கு வந்த பிறகு, கோமின்டாங் தலைமையிலான சீனக் குடியரசு (Republic of China (RoC)) அரசாங்கத்திடம் இருந்தது. கம்யூனிஸ்டுகள் வெற்றி பெற்றபிறகு, தேசியவாதக் கட்சியின் தலைவர்கள் தைவான் தீவுக்கு தப்பிச் சென்றனர்.

பல மேற்கத்திய நாடுகள் சீனாவின் புதிய கம்யூனிஸ்ட் அரசாங்கத்தை அங்கீகரிக்க விரும்பவில்லை. அவர்கள் அதை, சோவியத் ஒன்றியத்தின் நட்பு நாடாகக் கருதின. உண்மையில், சீன மக்கள் குடியரசு (PRC), சீனக் குடியரசு (RoC) ஐக்கிய நாடுகள் (UN) இடத்தைப் பிடிப்பதைத் தடுத்ததை எதிர்த்து, சோவியத் ஒன்றியம் 1950 ஜனவரி நடுப்பகுதியில் ஐக்கிய நாடுகள் சபையிலிருந்து வெளியேறியது. பின்னர் அந்த ஆண்டின் பிற்பகுதியில் அது திரும்பியது.

ஐக்கிய நாடுவில் ஏற்பட்ட இந்த பதட்டங்களின் போதுதான் இந்தியா இரண்டு திட்டங்களைப் பெற்றது. ஒன்று 1950-ல் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்தது, மற்றொன்று 1955-ல் சோவியத் ஒன்றியத்திலிருந்து வந்தது. இந்த இரண்டு திட்டங்களையும் தனித்தனியாகப் பார்ப்போம்.

அமெரிக்காவின் சலுகை என்ன?

1950-ம் ஆண்டில், பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் இந்திய தூதர் நேருவின் சகோதரியான விஜயலட்சுமி பண்டிட்டை அமெரிக்கா தொடர்பு கொண்டு, அமெரிக்க தூதர்களுடனான தனது உரையாடல்கள் குறித்து 1950 ஆகஸ்ட் மாத இறுதியில், விஜயலட்சுமி பண்டிட் வாஷிங்டன் டிசியில் இருந்து தனது சகோதரருக்கு அமெரிக்க தூதர்களுடனான உரையாடல்கள் குறித்து குறிப்பிட்டதாவது, பாதுகாப்பு கவுன்சிலின் நிரந்தர உறுப்பினர் பதவியில் இருந்து சீனாவை நீக்கி, அதன் இடத்தில் இந்தியாவை வைப்பது குறித்து அமெரிக்க வெளியுறவுத்துறை பரிசீலித்து வருவதாக அவர் குறிப்பிட்டிருந்தார். கடந்த வாரம் ஜான் ஃபாஸ்டர் டல்லஸ் மற்றும் பிலிப் ஜெசப்பை சந்தித்ததாக அவர் குறிப்பிட்டார். இருவரும் இந்த கருத்து தொடர்பாக சில கேள்விகளை எழுப்பினர். மேலும், இந்தப் பாதையில் ஒரு நடவடிக்கை தொடங்கப்பட வேண்டும் என்று டல்லஸ் குறிப்பாக ஆர்வமாக இருப்பதாகத் தோன்றியது” என்று இதில் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

ஒரு வாரத்திற்குள், நேரு பதிலளித்ததாவது, “எங்களைப் பொறுத்தவரை, அதை ஏற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை. அது எல்லாக் கண்ணோட்டங்களிலிருந்தும் தவறாக இருக்கும். இது சீனாவுக்கு ஒரு நேரடி அவமானமாக இருக்கும். மேலும், இது சீனாவுடனான இந்தியாவின் உறவில் ஒருவித முறிவை உருவாக்கும் என்றும் அவர் கூறினார்.”

ஐக்கிய நாடு மற்றும் பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் சீன மக்கள் குடியரசை அனுமதிக்க இந்தியா தொடர்ந்து அழுத்தம் கொடுக்கும் என்றும் நேரு எழுதினார். பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் நிரந்தர இடம் பெற இந்தியா நிச்சயமாக தகுதியுடையது என்பதை அவர் ஒப்புக்கொண்டார். இருப்பினும், சீனாவின் செலவில் அத்தகைய இடத்தை இந்தியா ஏற்காது என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்தினார்.

சீனாவில் கம்யூனிஸ்ட் அரசாங்கத்தின் எழுச்சி மற்றும் ஜூன் 1950-ல் கொரிய தீபகற்பத்தில் போர் வெடித்ததன் மூலம், பனிப்போர் பதட்டங்கள் ஆசியாவிற்கு பரவி வந்த நேரத்தில், அமெரிக்காவின் முறைசாரா சலுகையும் வந்தது. அமெரிக்காவும் அதன் கூட்டணிப் படைகளும் தென் கொரியாவை ஆதரித்தன. சீனாவும் சோவியத் ஒன்றியமும் வட கொரியப் படைகளை ஆதரித்தன.

வட கொரியாவின் ஆக்கிரமிப்பைத் தடுக்க கூட்டு நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரும் ஐக்கிய நாடுகள் தீர்மானங்களை இந்தியா ஆதரித்ததன் மூலம் ஊக்கப்படுத்தப்பட்ட அமெரிக்க வெளியுறவுத்துறை, இந்தியாவை அதன் செல்வாக்கு பிராந்தியத்திற்குள் கொண்டுவரும் நம்பிக்கையில் இந்தியாவைத் தொடர்பு கொண்டது.

2015-ம் ஆண்டு ஒரு ஆய்வறிக்கையில், வரலாற்றாசிரியர் அன்டன் ஹார்டர் இந்த பிரச்சினை பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தார். “அமெரிக்க வெளியுறவுத்துறையின் இந்தியாவிற்கான இந்த அணுகுமுறை, முறைசாரா மற்றும் மிக உயர்ந்த நிலையில் இல்லாவிட்டாலும், மிகவும் நேர்மையானதாகக் கருதப்பட வேண்டும். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சோவியத் 'சலுகை' போலவே, இந்த சலுகை உண்மையில் நிறைவேறும் வாய்ப்புகள் சாத்தியமில்லை என்றாலும், இது அமெரிக்காவுடன் மிகவும் நம்பகமான உறவுக்கான விருப்பத்தின் குறிப்பிடத்தக்க வெளிப்பாடாகக் கருதப்படலாம்.”

சோவியத் சலுகை என்ன?

1955-ம் ஆண்டில், சோவியத் தலைவர் நிகோலாய் புல்கானின் ஜவஹர்லால் நேருவிடம், சோவியத் ஒன்றியம் ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு கவுன்சிலின் 6-வது உறுப்பினராக இந்தியாவைச் சேர்ப்பது குறித்து பின்னர் பரிசீலித்து வருவதாகக் கூறினார்.

அமெரிக்க முன்மொழிவைப் போலன்றி, சோவியத்துகள் இந்தியா சீனக் குடியரசை (RoC) மாற்றுவதை விரும்பவில்லை. அவர்கள் தங்கள் கம்யூனிஸ்ட் கூட்டணி நாடுகளுக்கு கதவைத் திறந்து வைக்க விரும்பினர். இருப்பினும், நேரு அந்த யோசனையை மறுத்துவிட்டார். அத்தகைய நடவடிக்கைக்கு ஐ.நா. சாசனத்தை திருத்த வேண்டியிருக்கும் என்றும், நேரம் சரியாக இல்லை என்றும் கூறினார்.

இந்த சலுகை ஒரு உறுதியான முன்மொழிவைவிட ஒரு தொடக்க நடவடிக்கையாகத் தெரிகிறது. "உங்கள் கருத்துக்களைப் பெறுவதற்காக பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் இந்தியாவின் உறுப்பினர் பதவி குறித்த கேள்வியை நாங்கள் முன்மொழிந்தோம்" என்று புல்கானின் நேருவிடம் கூறியதில் இதைக் காணலாம்.

தெற்காசிய பல்கலைக்கழகத்தின் உதவிப் பேராசிரியரான நபருன் ராய், 2018-ம் ஆண்டு ஒரு ஆய்வறிக்கையில் குறிப்பிட்டதாவது, "நேருவின் சந்தேகங்களை அறிந்த புல்கானின், பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் மாற்றங்களுக்கு நேரம் பொருத்தமானதல்ல என்றும், சீன வழக்கு தீர்க்கப்பட்ட பின்னரே இந்தியாவின் வழக்கைத் தொடர முடியும் என்றும் ஒப்புக்கொண்டார்."

சட்ட அறிஞர் ஏ.ஜி. நூரானியின் 2002-ம் ஆண்டு நேருவின் முடிவை ஆதரித்ததை மேற்கோள்காட்டி ஹார்டர் குறிப்பிட்டதாவது, "இந்த சலுகையை முக்கியமற்றதாகக் கருதுவது நேரு சரியானவர் என்று நூரானி நம்புவதாக என்று வாதிட்டார். ஏனெனில், இந்த சலுகை உண்மையில் நிறைவேற வாய்ப்பில்லை. மேலும், பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் இந்தியா நிரந்தர உறுப்பினராக சேருவதை எளிதாக்குவதில் சோவியத் நாடுகள் உண்மையாக இருந்தாலும்கூட, இது சீனா மற்றும் பெரிய வல்லரசு நாடுகளுடனான அதன் உறவுகளை சிக்கலாக்குவதன் மூலம் இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த வெளியுறவுக் கொள்கை உத்திக்கு பெரும் சிக்கல்களை ஏற்படுத்தியிருக்கும்."

செப்டம்பர் 1955-ல், மக்களவையில் நேரு குறிப்பிட்டதாவது, “இதுபோன்ற முறையான அல்லது முறைசாரா எந்த சலுகையும் இல்லை. பாதுகாப்பு கவுன்சிலின் அமைப்பு ஐக்கிய நாடு சாசனத்தால் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. அதன்படி சில குறிப்பிட்ட நாடுகளுக்கு நிரந்தர இடங்கள் உள்ளன. இந்தச் சாசனத்தில் திருத்தம் செய்யாமல் இதில் எந்த மாற்றமும் அல்லது சேர்த்தலும் செய்ய முடியாது என்று அவர் கூறினார்.”

ஆனால் சீன மக்கள் குடியரசை (PRC) நேரு ஏன் ஆதரித்தார்?

அமெரிக்காவின் புவிசார் அரசியல் இராஜதந்திரத்தின் காரணமாக இந்தியா ஒரு அண்டை நாட்டோடு மோதலில் ஈடுபடுவதை நேரு விரும்பவில்லை. ஆனால் சீன மக்கள் குடியரசை (PRC) அவர் ஆதரிப்பது இருதரப்பு நாடுகளின் உறவுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட பரிசீலனைகளைக் கொண்டிருந்தது. ராய் மேலும் குறிப்பிடுவது போல், “பொதுவாக பெரும் வல்லரசு நாடு உறவுகளின் நிலை குறித்த அவரது கருத்துகணிப்புகளில் இது வேரூன்றியுள்ளது.”

சர்வதேச நிலைத்தன்மைக்கு “பெரும் வல்லரசுகளுக்கு” ​​இடையே ஒத்துழைப்பு தேவை என்று நேரு நம்பினார். சீன மக்கள் குடியரசு (PRC) போன்ற ஒரு பெரிய வல்லரசு புறக்கணிக்கப்பட்டால், அது ஒரு போரைத் தூண்டக்கூடும்.

"இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றங்கள், வெளியேற்றப்பட்ட அல்லது ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட பெரும் சக்திகள் உறுதியற்றத் தன்மைக்கு ஒரு ஆதாரமாக மாறின என்பதை அவருக்குக் கற்பித்தன. அணு குண்டுகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில், அதிருப்தி அடைந்த சீன மக்கள் குடியரசின் விளைவுகள் துயரகரமானதாக இருக்கும். சர்வதேச அமைப்பை நிலைப்படுத்த, பாதுகாப்பு கவுன்சிலுக்குள் சீன மக்கள் குடியரசை அனுமதிப்பதும், அதற்கு வீட்டோ அதிகாரத்தை வழங்குவதும் அவசியம். இது சீன மக்கள் குடியரசை சமாதானப்படுத்தி அதன் திருத்தல்வாத போக்குகளை (revisionist tendencies) சரிபார்க்கும்" என்று ராயின் ஆய்வறிக்கை கூறுகிறது.

எனவே, நேருவின் சீன மக்கள் குடியரசின் ஆதரவு, நாடுகளுக்கு இடையே அதிகார சமநிலையை பராமரிக்கும் முயற்சியின் ஒரு பகுதியாகும்.

1950-ம் ஆண்டு விஜயலெட்சுமி பண்டிட்டுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், சீன மக்கள் குடியரசின் பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் இடம் வழங்கப்படாவிட்டால், சோவியத் ஒன்றியம் மற்றும் வேறு சில நாடுகள் ஐக்கிய நாடுவை விட்டு வெளியேற வழிவகுக்கும் என்ற அச்சத்தையும் நேரு வெளிப்படுத்தினார். "அது வெளியுறவுத்துறையை மகிழ்விக்கக்கூடும். ஆனால், நாம் அறிந்தபடி ஐக்கிய நாடுகள் சபையை அது திறம்பட அழிக்கும் என்று அவர் வாதிட்டார். அவரது பார்வையில், அது மற்றொரு போர் நோக்கி மேலும் நகர்வதையும் குறிக்கும்."

1971-ம் ஆண்டு வரை ஐக்கிய நாடுகள் சபை இறுதியாக சீனாவின் சட்டபூர்வமான அரசாங்கமாக சீன மக்கள் குடியரசை (PRC) அங்கீகரித்தது.

Original article : Why Nehru supported China’s bid for UNSC seat, over offers to India from the US and the USSR?. -Bhaskar Sarma

Read More →

புதிய ஜிடிபி தொடர் (New GDP series), நிதி இலக்குகளை (fiscal targets) அடைவதையும், 4 டிரில்லியன் டாலர் பொருளாதார இலக்கை அடைவதையும் மேலும் கடினமாக்குகிறது. -சித்தார்த் உபாசனி

2027-ஆம் நிதியாண்டிற்கான நிதிப்பற்றாக்குறை இலக்கை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 4.3%-ஆகக் குறைக்க வேண்டுமானால், அடுத்த ஆண்டில் நாட்டின் பெயரளவு வளர்ச்சி (Nominal Growth) 13-14%-ஆக இருக்க வேண்டும். இது தற்போதைய நிதிநிலைத் திட்டத்தில் கணிக்கப்பட்டுள்ள 10% வளர்ச்சியைவிட அதிகமாகும்.

புள்ளியியல் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகம் (Ministry of Statistics and Programme Implementation (MoSPI)) வெளியிட்டுள்ள புதிய திருத்தப்பட்ட மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) தரவுகள், இந்தியப் பொருளாதாரம் குறித்த நமது பார்வையில் சில முக்கியமான மாற்றங்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளன. இதில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், 2023–24-ஆம் நிதியாண்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி, முன்பு கணிக்கப்பட்டதைவிட இப்போது குறைவாக உள்ளது.  அதாவது பழைய புள்ளிவிவரங்களின்படி 9.2% ஆக இருந்த வளர்ச்சி, புதிய கணக்கீட்டின்படி 7.2%-ஆகக் குறைந்துள்ளது. இருப்பினும், அடுத்த நிதியாண்டிற்கான பெயரளவு வளர்ச்சி 13-14%-ஆக இருக்கும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது நிதிநிலைத் திட்டத்தில் கணிக்கப்பட்ட 10% என்ற இலக்கைவிட அதிகம் என்கின்றனர். 

இருப்பினும், ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சி என்பது ரூபாய் மதிப்பிலான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) ஆண்டுக்கு ஆண்டு ஏற்படும் மாற்றமே ஆகும். எனவே, புதிய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி கணக்கீட்டு முறையினால் ஏற்படும் விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்ள நாம் அந்த ரூபாய் மதிப்பையே கவனிக்க வேண்டும். அந்த வகையில் பார்த்தால், இந்தியப் புள்ளியியல் அமைச்சகம் இதற்கு முன்பு கணக்கிட்டிருந்ததைவிட, இந்தியப் பொருளாதாரம் ஓரளவிற்குச் சிறியதாகவே இருக்கிறது. 

2022-23 ஆம் ஆண்டை விலைகளுக்கான அடிப்படை ஆண்டாகக் கொண்டு வெளியிடப்பட்ட புதிய புள்ளிவிவர வரிசை, 2025-26 மற்றும் அதற்கு முந்தைய மூன்று ஆண்டுகளில் நாட்டின் பெயரளவு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியை  3% முதல் 4% வரை குறைத்துள்ளது. நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி மதிப்பைக் கணக்கிடுவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் தரவு ஆதாரங்கள் மற்றும் கணக்கீட்டு முறைகளில் செய்யப்பட்ட மாற்றங்களே இந்த மதிப்புக் குறைப்பிற்குக் காரணமாகக் கூறப்படுகிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், புதிய புள்ளிவிவர முறையின்கீழ் பொருளாதாரத்தின் அளவு முந்தைய கணக்கீடுகளைவிடச் சற்றே குறைவாகக் காட்டப்படுகிறது.

மத்திய புள்ளியியல் மற்றும் திட்ட அமலாக்க அமைச்சகத்தின் (MoSPI) செயலாளர் சவுரப் கார்க் வெள்ளிக்கிழமை நடைபெற்ற செய்தியாளர் கூட்டத்தில் பேசுகையில், பொதுவாக தரவுத்தளங்களில் பெரிய அளவிலான மாற்றங்கள் செய்யப்படும்போதுதான் புள்ளிவிவரங்களில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. காலப்போக்கில் இந்தத் தரவுத்தளங்கள் மேம்படுத்தப்படும்போது, அவற்றில் செய்யப்படும் திருத்தங்கள் — அவை நேர்மறையாகவோ அல்லது எதிர்மறையாகவோ இருந்தாலும் — படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்கும் என்பதைக் குறிப்பிட்டார். சமீபகாலமாக இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட திருத்தங்களைக் கவனித்தால் இது தெளிவாகத் தெரியும்; அங்கு தரவுகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் பெரும்பாலும் 2% முதல் 4% வரை அல்லது அதற்கும் குறைவாகவே உள்ளதாகவும் தெரிவித்தார்.

உலகளவில், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) கணக்கீடுகளில் செய்யப்படும் மாற்றங்கள் பெரும்பாலும் மிகப்பெரிய பொருளாதார மாற்றங்களுக்கு வழிவகுத்துள்ளன. உதாரணமாக, 2024-ஆம் ஆண்டில் நைஜீரியா உலகின் 58-வது மிகப்பெரிய பொருளாதார நாடாக இருந்தது. ஆனால், ஜூலை 2025-ஆம் ஆண்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட 'மறுஅடிப்படை கணக்கீடு' (Rebasing exercise) மூலம், அதன் அடிப்படை ஆண்டு 2010-ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2019-ஆம் ஆண்டுக்கு மாற்றப்பட்டது. இதன் விளைவாக, 2024-ஆம் ஆண்டிற்கான நைஜீரியாவின் பெயரளவு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி அளவின் மதிப்பு 243 பில்லியன் டாலராக மாற்றியமைக்கப்பட்டது. இது முந்தைய மதிப்பைவிட சுமார் 50 பில்லியன் டாலர் அல்லது 30% அதிகம் என்கின்றனர்.

நைஜீரியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) ஒரு குறிப்பிட்ட ஆண்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு மாற்றி அமைக்கப்பட்டபோது, அதன் மதிப்பு அதிரடியாக உயர்ந்தது இது முதல் முறையல்ல. சுமார் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அடிப்படை ஆண்டை 1990-ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2010-ஆம் ஆண்டுக்கு மாற்றியபோது, 2014-ஆம் ஆண்டில் அந்நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியானது 89% உயர்ந்து 510 பில்லியன் டாலராக உயர்ந்தது; இதன் மூலம் நைஜீரியா ஆப்பிரிக்காவின் மிகப்பெரிய பொருளாதார நாடாக உருவெடுத்ததாகவும் கூறப்படுகிறது. இருப்பினும், 2023 மற்றும் 2024-ஆம் ஆண்டுகளில் நைஜீரியப் பணமான 'நைரா' (naira), அமெரிக்க டாலருக்கு நிகரான தனது மதிப்பில் முறையே 49% மற்றும் 41% என பெரும் வீழ்ச்சியைச் சந்தித்தது. இந்த நாணய மதிப்பிழப்பு காரணமாக, அமெரிக்க டாலர் கணக்கீட்டில் அந்நாட்டின் பொருளாதாரம் கணிசமாகக் குறைந்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.

இந்தியாவுக்கும் அனுபவம் ஓரளவுக்கு இதேபோலத்தான் இருந்திருக்கிறது.

நிதி ஒருங்கிணைப்பு

பொருளாதாரத்தின் அளவில் ஏற்படும் மாற்றம், தொடர் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்கின்றனர். 

பிப்ரவரி மாதம் 1-ஆம் தேதி தாக்கல் செய்யப்பட்ட நிதிநிலை அறிக்கையில், 2025–26-ஆம் நிதியாண்டிற்கான நிதிப்பற்றாக்குறை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) 4.4%-ஆகக் குறைக்கப்படும் எனக் கூறப்பட்டது. ஆனால், இந்தக் கணக்கீடு பழைய புள்ளிவிவரத் தொடரின்கீழ் ஜனவரி மாதம் வெளியான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தது. தற்போது புதிய புள்ளிவிவரத் தொடரின்கீழ் வெள்ளிக்கிழமை வெளியான இரண்டாவது மதிப்பீட்டின்படி, இந்த ஆண்டின் பெயரளவு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியானது (Nominal GDP) 3.3% குறைக்கப்பட்டு ₹345 லட்சம் கோடியாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த புதிய குறைக்கப்பட்ட மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் மதிப்பைப் பயன்படுத்தினால், 2025–26-ஆம் நிதியாண்டுக்கான நிதிப்பற்றாக்குறை சற்று உயர்ந்து 4.5%-ஆக மாறுகிறது. இதேபோல் முந்தைய ஆண்டுகளுக்கான மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் மதிப்புகளும் கீழ்நோக்கி மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளதால், நிதிப்பற்றாக்குறை விகிதங்கள் 2022–23-ஆம் நிதியாண்டுக்கு 6.5%-லிருந்து 6.7%-ஆகவும், 2023–24-ஆம் நிதியாண்டுக்கு 5.5%-லிருந்து 5.7%-ஆகவும், 2024–25-ஆம் நிதியாண்டுக்கு 4.8%-லிருந்து 4.9%-ஆகவும் அதிகரித்துள்ளன.

அரசு தற்போது பின்பற்றி வரும் நிதிக் கொள்கைப் பாதையில் (fiscal trajectory) இந்த மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) மதிப்பீட்டுத் திருத்தங்கள் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாது என்று தலைமைப் பொருளாதார ஆலோசகர் வி. அனந்த நாகேஸ்வரன் தெரிவித்தார். அதே வேளையில், இந்தத் திருத்தங்கள் குறித்த விவரங்களையும் அவர் கவனத்தில் கொண்டுள்ளதாகவும் கூறியுள்ளார். 

2026-27-ஆம் நிதியாண்டிற்கான நிலைமை சற்று சிக்கலானதாகவே உள்ளது. இந்த ஆண்டிற்கான நிதிப் பற்றாக்குறை இலக்கு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) 4.3%-ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது, இது ரூபாய் மதிப்பில் 16.96 லட்சம் கோடி ஆகும். அரசாங்கம் தனது பற்றாக்குறையை இதே ரூபாய் மதிப்பில் நிலைநிறுத்தினாலும், அந்த 4.3% இலக்கை அடைய வேண்டுமானால் அடுத்த ஆண்டு நாட்டின் பெயரளவு வளர்ச்சி 13–14%-ஆக இருக்க வேண்டும் என 'தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்' கணித்துள்ளது. இது நிதிநிலைத் திட்ட அறிக்கையில் கணிக்கப்பட்ட 10% வளர்ச்சியைவிட அதிகம் என்கின்றனர்.  பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் முதலீட்டு வங்கி பிரிவின் கூற்றுப்படி, ஒருவேளை 2026-27-ஆம் நிதியாண்டில் உண்மையான வளர்ச்சி பொருளாதார தலைமை ஆலோசகரின் திருத்தப்பட்ட கணிப்பான 7–7.4%-ஐ எட்டினாலும்கூட, இந்த இலக்கை அடைவது கடினம் என்கின்றனர். எனவே, அரசாங்கம் தனது நிதி இலக்குகளை அடைய கடன் வாங்கும் திட்டங்களில் தெளிவான மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டியிருக்கும் என்று வெங்கடேஷ் பாலகிருஷ்ணன் தெரிவித்துள்ளார்.

புதிய நிதி இலக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ள 'கடன்-மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி விகிதத்திற்கும்' (debt-to-GDP ratio) இதே நடைமுறை பொருந்தும் என்கின்றனர். பாரத ஸ்டேட் வங்கியின் தலைமைப் பொருளாதார ஆலோசகர் சௌம்ய காந்தி கோஷ் கணித்துள்ளபடி, மத்திய அரசின் கடன்-மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி விகிதமானது 2025-26 நிதியாண்டில் 56.2%-லிருந்து 58.1%-ஆக உயரும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

2026-27-ஆம் நிதியாண்டில் நாட்டின் பெயரளவுப் பொருளாதாரம் 10% அளவிற்கு வளர்ச்சியடைந்தாலும், கடன்-உள்நாட்டு உற்பத்தி விகிதமானது 57.5% என்ற அளவிலயே இருக்கும் என்று கணக்கீடுகள் காட்டுகின்றன. இது நிதிநிலைத் திட்டத்தில் மத்திய நிதி அமைச்சகம் நிர்ணயித்த 55.6% என்ற இலக்கைவிட அதிகமாகும்.

$4 டிரில்லியன் பொருளாதாரம்

2047-ஆம் ஆண்டிற்குள் இந்தியாவை ஒரு வளர்ந்த நாடாக மாற்றுவதே அரசாங்கத்தின் இறுதி இலக்காகும். அந்தப் பயணத்தின் ஒரு முக்கியக் கட்டமாக, இந்தியாவின் பொருளாதாரத்தை 4 டிரில்லியன் டாலராக உயர்த்த வேண்டியுள்ளது. ஆனால், புதிய புள்ளிவிவர வரிசையின்படி பெயரளவு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி குறைந்து வருவது, இந்த இலக்கை எட்டுவதை மேலும் சவாலானதாக மாற்றுகிறது.

கடந்த வெள்ளிக்கிழமையன்று வர்த்தக முடிவில் டாலருக்கு நிகரான இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு 90.98-ஆக இருந்த நிலையில், 2025–26 நிதியாண்டில் இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி 3.8 டிரில்லியன் டாலராக இருந்தது. இதே மாற்று விகிதம் 2026–27-லும் நீடித்து, நிதிநிலைத் திட்டத்தில் கணிக்கப்பட்டபடி பெயரளவு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியானது 10% வளர்ச்சி அடைந்தால், அடுத்த ஆண்டே இந்தியப் பொருளாதாரம் 4 டிரில்லியன் டாலர் என்ற இலக்கை எளிதாகக் கடந்துவிடும் என்று நாகேஸ்வரன் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது நாட்டின் பெயரளவு வளர்ச்சி விகிதத்தை மட்டும் சார்ந்தது அல்ல என்றும் அது ரூபாயின் பணமாற்று மதிப்பையும் பெருமளவில் சார்ந்துள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது. உதாரணமாக, நைஜீரியா நாட்டின் பொருளாதாரத்தில் நடந்தது போல, ஒரு நாட்டின் நாணயம் பலவீனமடைந்தால், அமெரிக்க டாலர் மதிப்பில் அந்த நாட்டின் ஒட்டுமொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியை (GDP) உயர்த்துவது கடினம் என்கின்றனர். இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு 2025–26-ஆம் நிதியாண்டில் கடுமையாக சரிந்திருந்தாலும், புதிய வர்த்தக ஒப்பந்தங்களால் வெளிநாட்டு முதலீடுகள் அதிகரித்தால், அடுத்த நிதியாண்டில் நிலைமை மேம்பட வாய்ப்புள்ளதாக நம்பிக்கை தெரிவிக்கின்றனர். 

 

Original article : New GDP series makes meeting fiscal targets, $4-trillion economy aim more difficult. -Siddharth Upasani

Read More →