அதிகாரத்தின் கருவிகளாக விலங்குகள் பயன்படுத்தப்படும்போது… -சோனாக்ஷி ஸ்ரீவஸ்தவா

இந்த விலங்குகள் எங்கிருந்து கொண்டுவரப்படும் மற்றும் இவை சுற்றுச்சூழலில் என்ன தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று எல்லைப் பாதுகாப்புப் படை (Border Security Force (BSF)) கேள்வி எழுப்பியுள்ளது.

கடந்த வாரம் வெளியான தகவலின்படி, இந்தியா–வங்கதேச எல்லையில் சட்டவிரோதமாக ஊடுருவுவதைத் தடுக்க, பாம்புகள் மற்றும் முதலைகளைப் பயன்படுத்துவது குறித்து ஆலோசிக்குமாறு எல்லைப் பாதுகாப்புப் படைக்கு (BSF) அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. வேலிகள் அமைக்க முடியாத சதுப்பு நிலங்கள் மற்றும் ஆற்றுப் பகுதிகளில், ஊடுருவல்காரர்களை அச்சுறுத்தித் தடுக்க இந்த ஊர்வன விலங்குகளைப் பயன்படுத்த அரசாங்கம் விரும்புகிறது. மற்றொரு முக்கியச் செய்தியாக, காடுகளில் விலங்குகளைத் திருட்டுத்தனமாக வேட்டையாடுவதைத் தடுக்க, கர்நாடகாவில் உள்ள அனைத்து புலிகள் காப்பகங்களிலும் மோப்ப நாய் படைகள் அமைக்கப்பட உள்ளன. ஏற்கனவே பல பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதிகளில் வேட்டைக்காரர்களைப் பின்தொடர்ந்து பிடிக்க நாய்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுவரும் நிலையில், தற்போது இந்த நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

இந்த இரண்டு கொள்கைகளுமே விலங்குகளை அரசின் பயன்பாட்டுப் பொருட்களாகவே கருதுகின்றன. பல வழிகளில், இந்திய அரசு இன்றும் விலங்குகளைக் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிகால கண்ணோட்டத்திலேயே பார்க்கிறது. அதாவது, அவை கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய அல்லது அழிக்கப்பட வேண்டிய உயிரினங்களாகவே கருதப்படுகின்றன. கடந்த 100 ஆண்டுகளில், விலங்குகளைக் கொல்வதில் இருந்து அவற்றைப் பாதுகாப்பதற்கான கொள்கைகள் மாறினாலும், அவற்றைப் பற்றிய அடிப்படை மனநிலை இன்னும் முழுமையாக மாறவில்லை.

இந்தியாவின் மிக உயரிய பாதுகாப்பு வழங்கப்பட்ட விலங்கான புலியை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். 1973-ஆம் ஆண்டில் 'புலிகள் பாதுகாப்புத் திட்டம்' (Project Tiger) தொடங்கப்பட்டதில் இருந்து, புலிகளுக்கான வாழ்விடத்தை உருவாக்க காடுகளில் வாழும் பழங்குடியின மக்களை அங்கிருந்து வெளியேற்றுவதே அரசின் முக்கியக் கொள்கையாக இருந்து வருகிறது. மனிதர்களும் விலங்குகளும் இணைந்து வாழ்வது குறித்த கருத்து பல ஆண்டுகளாக விவாதிக்கப்பட்டு வந்தாலும், அது சாத்தியமில்லை என்றே அரசாங்கம் பெரும்பாலும் கூறி வருகிறது. நாகர்ஹோலே புலி காப்பகத்தில் (Nagarhole Tiger Reserve) உள்ள ஜென்னு குருபா (Jennu Kuruba) போன்ற ஆதிவாசி குழுக்கள், தங்களால் புலிகளுடன் இணைந்து வாழமுடியும் என்று கூறியபோதும், அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேற்றப்படுகின்றனர்.

அரசாங்கம் பல விலங்குகளைப் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்குள்ளேயே இருக்க வேண்டிய உயிரினங்களாகக் கருதுகிறது. அவை அந்தப் பகுதியை விட்டு வெளியே வரும்போது, அவை "பிரச்சனைக்குரிய விலங்குகள்" என்று அழைக்கப்படுகின்றன. இந்தியாவில் உள்ள மற்ற விஷயங்களைப் போலவே, விலங்குகளுக்கு இடையேயும் ஒரு அடுக்குமுறை (Hierarchy) உள்ளது. முன்பெல்லாம், புலிகள் மனிதர்களைக் காக்கும் காவலர்களாகப் பார்க்கப்பட்டன. ஆனால், இப்போது அவை மனிதர்களால் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய உயிரினங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. அதேவேளையில், அகழிகளில் உள்ள முதலைகள், நுழைவாயில்களில் இருக்கும் பாம்புகள் மற்றும் மனிதர்களின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்கும் வேட்டை நாய்கள் போன்றவை மனிதர்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது..

வனப்பகுதியை ஒரு "கோட்டை" போலக் கருதி, விலங்குகள் அந்த எல்லைக்குள்ளேயே இருக்க வேண்டும் என்று மக்கள் எதிர்பார்க்கும்போதுதான் சிக்கல் தொடங்குகிறது. இந்தப் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்காக தங்கள் நிலங்களைக் கொடுத்த மக்கள், "புலிகளுக்காகவே இந்த இடம் ஒதுக்கப்பட்ட பிறகு, அவை ஏன் இன்னும் எங்கள் குடியிருப்புப் பகுதிக்குள் வருகின்றன?" என்று கேள்வி எழுப்புகின்றனர். ஆனால், இந்த எல்லைகள் முழுமையான பாதுகாப்பு கொண்டவை அல்ல; செல்வாக்கு மிக்கவர்கள் பணத்தைப் பயன்படுத்தி இந்த எல்லைகளுக்குள் நுழைய இன்னும் வழிகளைக் கண்டுபிடித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

நமீபியா, தென் ஆப்பிரிக்கா மற்றும் போட்ஸ்வானா ஆகிய நாடுகளிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டு, குனோ தேசிய பூங்காவில் (Kuno National Park) விடப்பட்ட சிறுத்தைகள், அந்தப் பூங்காவை விட்டு வெளியேறும் போதெல்லாம் மீண்டும் பிடிக்கப்பட்டு உள்ளேயே கொண்டு வரப்படுகின்றன. சிறுத்தைகள் இயல்பாகவே நீண்ட தூரம் பயணம் செய்யும் குணம் கொண்டவை என்றாலும், அவை இந்த ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள்ளேயே இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது (இது போன்ற இன்னும் பல பூங்காக்கள் திட்டமிடப்பட்டு வருகின்றன). இந்தச் சிறுத்தைகள் காட்டில் விரிவடைந்து செல்லும்போது ஏற்படும் சவால்களைச் சமாளிக்க, அரசாங்கம் முழுமையான திட்டங்களை இன்னும் வகுக்கவில்லை என்பது போலத் தெரிகிறது.

இந்த விலங்குகள் எங்கிருந்து கொண்டுவரப்படும் என்பது குறித்தும், அவை சுற்றுச்சூழலில் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் குறித்தும் எல்லைப் பாதுகாப்புப் படை கவலை தெரிவிவித்துள்ளது. மேலும், அந்தப் பகுதிகளில் வசிக்கும் மற்றும் நடமாடும் மக்களைப் பற்றிய கவலைகளும் எழுந்துள்ளன. வழக்கம்போல, அவர்களே இதற்கான மிகப்பெரிய பாதிப்புகளைச் சுமக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் எச்சரிக்கப்படுகிறது.

இந்த மிருகங்களை தொடர்ந்து சிறைப்படுத்துவதையும், பின்னர் தேவைப்படும்போது கட்டவிழ்த்து விடுவதையும் அரசாங்கம் வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

ஸ்ரீவாஸ்தவா வனவிலங்கு பாதுகாப்பு மற்றும் மனித-விலங்கு உறவு குறித்து எழுதுகிறார்.

Original Link: When animals become instruments of power.

Read More →

சட்டத்தால் நிறுவப்பட்ட உரிய செயல்முறை மற்றும் நடைமுறையை எந்த அரசியலமைப்புச் சட்டப் பிரிவு குறிப்பிடுகிறது? - பிரியா குமாரி சுக்லா

முக்கிய அம்சங்கள்:

• இந்த 79 சட்டங்களில், மசோதாவானது (Bill) நான்கு முக்கிய மாற்றங்களை முன்மொழிகிறது:

குற்றமற்றதாக்குதல் (Decriminalisation): இந்த மசோதா 805 குற்றங்களுக்கான குற்றவியல் தண்டனைகளை நீக்குகிறது. சிறைத்தண்டனை அல்லது அபராதங்களுக்குப் பதிலாக, இனி இவை எச்சரிக்கைகள் மற்றும் பணரீதியான அபராதங்கள் போன்ற உரிமையியல் நடவடிக்கைகள் மூலம் கையாளப்படும். இந்த மீறல்களுக்கு இனி காவல்துறை நடவடிக்கைகள் அல்லது குற்றவியல் நீதிமன்ற வழக்குகள் இருக்காது; இருப்பினும், பெரும்பாலான வழக்குகளில் இவை தொடர்ந்து ஒழுங்குமுறைப்படுத்தப்படும்.

நீக்கம் (Omission): இந்த மசோதாவானது 125 குற்றப்பிரிவுகளை நீக்க முன்மொழிகிறது. அவசியமற்ற குற்றங்கள் சட்டத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டு, அவை இனி குற்றங்களாகக் கருதப்படமாட்டாது. பொதுமக்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய, ஆனால், ஏற்கனவே பாரதிய நியாய சன்ஹிதா, 2023 (Bharatiya Nyaya Sanhita (BNS)) என்ற பொதுச் சட்டத்தின்கீழ் கொண்டுவரப்பட்ட குற்றங்களும் குறிப்பிட்ட சட்டப்பிரிவுகளில் இருந்து நீக்கப்படுகின்றன. இருப்பினும், அவை பொதுச் சட்டத்தின்கீழ் தொடர்ந்து தண்டனைக்குரிய குற்றங்களாகவே கருதப்படும்.

சமரசம்: முன்மொழியப்பட்டுள்ள இந்த மாற்றத்தின்படி, முப்பத்தைந்து வகையான குற்றங்கள் சமரசத்தீர்வு செய்யக்கூடியவையாக மாற்றப்பட உள்ளன. இதன் மூலம், விதியை மீறியவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை அபராதமாகச் செலுத்தி, நீண்டகால நீதிமன்ற வழக்குகளைத் தவிர்த்துவிட்டு வழக்கை முடித்துக்கொள்ள முடியும். இருப்பினும், இந்தச் சலுகை வழங்கப்பட்டாலும், சட்டத்தின் பார்வையில் இந்தச் செயல்கள் தொடர்ந்து குற்றவியல் தன்மை கொண்டவையாகவே கருதப்படும்.

தண்டனைகளை முறைப்படுத்துதல்: இந்த மசோதாவில் 53 குற்றங்களுக்கான தண்டனைகள் மாற்றி அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இதன்படி, சிறைத்தண்டனைக் காலம் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆயுள் தண்டனை அல்லது மரண தண்டனை போன்ற மிகக் கடுமையான மற்றும் பொருத்தமற்ற தண்டனைகள் நீக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், அபராதத் தொகைகள் இன்றைய காலக்கட்டத்திற்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்தத் திருத்தங்களுக்குப் பின்னால் ஒரு முக்கியமான நோக்கம் உள்ளது. சட்ட மீறல்களை அரசு கையாளும் விதத்தை மிகவும் அறிவுப்பூர்வமாகவும், நியாயமான முறையிலும் மாற்ற வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வுடன் கூடிய முயற்சி ஆகும். 

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

• தண்டனை விதிமுறைகளை முறைப்படுத்தும் முயற்சியாக, இந்த மசோதா பல்வேறு துறைகளைச் சார்ந்த சட்டங்களில் திருத்தங்களைக் கொண்டுவருகிறது. சட்டத்தின்கீழ் குற்றங்களாகக் கருதப்படும் 1,018 செயல்கள் மற்றும் தவறுகளை, இந்தத் திருத்தங்கள் ஒட்டுமொத்தமாகக் குற்றமற்றவையாக மாற்றி அவற்றிற்கான தண்டனைகளை முறைப்படுத்துகின்றன.

• வணிகம் மற்றும் தொழில்துறைத் துறையில், இந்த மசோதாவானது தேயிலைச் சட்டம் (Tea Act), கயிறு இழைத் தொழில்துறைச் சட்டம் (Coir Industry Act) மற்றும் சட்டபூர்வ அளவீட்டியல் சட்டம், 2009 (Legal Metrology Act, 2009) போன்ற சட்டங்களில் திருத்தங்களைக் கொண்டுவருகிறது. நகராட்சி நிர்வாகத்தைப் பொறுத்தவரை, டெல்லி மேம்பாட்டுச் சட்டம் (Delhi Development Act), டெல்லி மாநகராட்சிச் சட்டம் (Delhi Municipal Corporation Act) மற்றும் பாளையங்கள் சட்டம், 2006 (Cantonments Act, 2006) போன்ற சட்டங்களில் இந்த மசோதா மாற்றங்களைப் பரிந்துரைக்கிறது.

• போக்குவரத்து மற்றும் உள்கட்டமைப்புத் துறையில், இந்த மசோதா சில முக்கியச் சட்டங்களில் மாற்றங்களைக் கொண்டுவருகிறது. அவை, மோட்டார் வாகனச் சட்டம் (Motor Vehicles Act), கடலோரக் கப்பல் போக்குவரத்துச் சட்டம் (Coastal Shipping Act) மற்றும் பெட்ரோலியம் மற்றும் கனிமங்களுக்கான குழாய்கள் (நிலத்தைப் பயன்படுத்தும் உரிமையைப் பெறுதல்) சட்டம், 1962 [Petroleum and Minerals Pipelines (Acquisition of Right of User in Land) Act, 1962] ஆகியவையாகும்.

• இந்த மசோதா, சாதாரண நடைமுறை விதிகளை மீறுபவர்கள்மீது குற்றவியல் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி தண்டனை வழங்குவதற்குப் பதிலாக, அவற்றில் மாற்றங்களைக் கொண்டுவருகிறது. முக்கியமாக, ஆங்கிலேயர் ஆட்சி காலத்துச் சட்டங்களான கால்நடை அத்துமீறல் சட்டம் (Cattle Trespass Act), கால்நடை இறக்குமதி சட்டம் (Live Stock Importation Act) மற்றும் இந்திய வாரிசுரிமைச் சட்டம் (Indian Succession Act) ஆகியவற்றில் திருத்தங்களை மேற்கொள்கிறது.

• இந்த மசோதா  ‘நீதிமன்ற அபராதம்’  (Fine) மற்றும் 'நிர்வாக அபராதம்' (Penalty) ஆகியவற்றிற்கு இடையேயான வித்தியாசத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. நீதிமன்ற அபராதம் என்பது நீதிமன்றத்தால் விதிக்கப்படுபவை, மிகக் குறைந்த தொகையாக இருந்தாலும், இதை விதிக்க முழுமையான குற்றவியல் நீதி நடைமுறை அவசியமாகிறது. இதற்கு நேர்மாறாக, நிர்வாக அபராதம் என்பது உரிமையியல் நடைமுறை சார்ந்த தன்மையுடையது. இவை நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரிகளால் நேரடியாக விதிக்கப்படுபவை. இதனால், சட்ட விதிகளை மிக வேகமாகவும் திறமையாகவும் நடைமுறைப்படுத்த முடிகிறது.

Original Link: Which constitutional article mentions the due process and procedure established by law? 

Read More →

நாடாளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்ட நிலையில், அரசியல் நிர்ணய சபையிலேயே இதனை எதிர்த்த பெண்களை நினைவுகூர்தல் - சித்தி தேஷ்முக்

அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையின் விவாதங்களில், பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டிற்கு எதிரான போராட்டங்களுக்கு ஹன்சா மேத்தாவும் ரேணுகா ரேயும் தலைமை தாங்கினர். இதற்கு ஆதரவாக இருந்த ஒரேநபர், ஒரு ஆண் ஆர். கே. சௌத்ரி ஆவார்.

இந்தியாவில் பெண்கள் இடஒதுக்கீடு தொடர்பான சட்ட வரலாறு மிகவும் சிக்கலானதாக இருந்து வருகிறது. இன்று இது ஒரு முன்னேற்றமாகக் கருதப்பட்டாலும், அதன் தொடக்கம் 1946-ஆம் ஆண்டு முதல் 1950-ஆம் ஆண்டு வரை நடைபெற்ற அரசியலமைப்பு சபை விவாதங்களிலேயே தொடங்கியது.

இந்த விவாதங்களில், சபையின் ஒரு பகுதியாக இருந்த 15 பெண்களில் இருவர், பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு அளிக்கும் திட்டத்தை அமல்படுத்துவதற்கு எதிராகத் தங்களது எதிர்ப்பை தெரிவித்தனர். இதற்கு ஆதரவாக இருந்த ஒரே நபர் ஒரு ஆண்  ஆர். கே. சௌத்ரி ஆவார்.

மக்களவை மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களில் உள்ள மொத்த இடங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கை பெண்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்யக்கோரும் அரசியலமைப்புத் திருத்த மசோதா (Women’s Reservation Bill, 2023) 2008-ஆம் ஆண்டில் முன்மொழியப்பட்டபோது, இந்த விவாதம் மீண்டும் அரசியலில் முக்கியத்துவம் பெற்றது. இருப்பினும், இந்தச் சட்டம் நிறைவேற மேலும் 15 ஆண்டுகள் ஆனது. 023-ஆம் ஆண்டில், நாடாளுமன்றத்தில் பெண்கள் இடஒதுக்கீடு மசோதா, 2023 ஒருமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டது. குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலைப் பெற்ற பிறகு, இது அரசியலமைப்பின் 106-வது திருத்தச் சட்டமாக மாறியது.

தற்போது, இந்தச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வரும் நிலையில் உள்ளது. ஆனால், தொகுதி மறுவரையறை பணிகள் முடிந்த பிறகே இது முழுமையாகச் செயல்பாட்டுக்கு வரும் என்றும் கூறப்பட்டது. இதற்கிடையில், கடந்த வெள்ளிக்கிழமை மக்களவையில் பெண்களுக்கான 33% இடஒதுக்கீட்டை உயர்த்தக் கோரிய மற்றொரு சட்டத்திருத்த மசோதா தோற்கடிக்கப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அந்தக் கருத்தை எதிர்த்த பெண்கள்

அரசியலமைப்பு நிர்ணயசபை விவாதங்களின்போது, ​​பெண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு வழங்குவதற்கு எதிரான முக்கிய நபர்களாக ஹன்சா மேத்தா மற்றும் ரேணுகா ரே ஆகியோர் இருந்தனர். இந்த இரண்டு நபர்களும் இந்தியாவின் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடிய செயற்பாட்டாளர்கள் ஆவர். ஒத்துழையாமை இயக்கம் மற்றும் சுதேசி இயக்கங்களில் பங்கேற்றதுடன், பெண்களின் நலனை மேம்படுத்துவதற்காகச் செயல்படும் 'அகில இந்தியப் பெண்கள் மாநாடு' (All India Women’s Conference) எனப்படும் ஒரு அரசு சாரா அமைப்பிலும் பணியாற்றியுள்ளனர்.

பெண்களின் நிலை குறித்த ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் துணைக் குழுவில் (United Nations subcommittee on the Status of Women) உறுப்பினராக இருந்ததன் காரணமாக மேத்தா முக்கியத்துவம் பெற்றார். அதேவேளையில், ரே 1949-ஆம் ஆண்டில் ஐ.நா. பொதுச் சபையில் இந்தியாவின் சார்பில் பங்கேற்றவர்.

1946-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 19-ஆம் தேதி நடைபெற்ற விவாதத்தின்போது, ​​சுதந்திரப் போராட்டத்தின் எல்லைகளைப் பெண்கள் மத்தியில் விரிவுபடுத்தியதற்காக மகாத்மா காந்திக்கு மேத்தா தனது நன்றியைத் தெரிவித்தார். 1937-ஆம் ஆண்டு பம்பாய் சட்டமன்றப் பேரவையில் பொதுப் பிரிவைச் சேர்ந்த வேட்பாளராகப் போட்டியிட்ட மேத்தா, பெண்கள் ஒருபோதும் சிறப்புச் சலுகைகளைக் கோரியதில்லை என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.

"நாங்கள் கேட்டதெல்லாம் சமூக நீதி, பொருளாதார நீதி மற்றும் அரசியல் நீதி மட்டுமே. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையே சமமான மதிக்கத்தக்க உறவு மேம்பட வேண்டுமானால், அதற்கு அடிப்படையான 'சமத்துவத்தை' தான் நாங்கள் கோருகிறோம். அது இல்லாமல், இருபாலினருக்கும் இடையே உண்மையான ஒத்துழைப்பு சாத்தியமில்லை," என்றும் அவர் கூறினார்.

தனித் தொகுதிகள் அல்லது இடஒதுக்கீட்டுக் கோரிக்கைகள் மீது மேத்தாவுக்கு இருந்த தயக்கமானது, அரசியல் நிர்ணய சபையில் இடம்பெற்றிருந்த பெண்களை ஒன்றிணைத்த ஒற்றுமை உணர்விலிருந்து உருவானதாகக் கருதப்படுகிறது.

1947-ஆம் ஆண்டு, ரே மேத்தாவின் கருத்தை வலுவாக ஆதரித்தார். 1935-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசுச் சட்டத்தில் (Government of India Act) பெண்களுக்கு வழங்கப்பட்ட இடஒதுக்கீட்டை, தான் எதிர்த்ததை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

பெண்களுக்கு எனத் தனி இடஒதுக்கீடு இருக்கும்போது, ​​அவர்கள் எவ்வளவு திறமையானவர்களாக இருந்தாலும், பொதுப் பிரிவின்கீழ் வரும் இடங்களுக்கு அவர்களைப் பரிசீலிக்கும் கேள்வி வழக்கமாக எழுப்பப்படாது என்று அவர் கூறினார். அவரைப் பொறுத்தவரை, பெண்கள் தங்கள் தகுதியின் அடிப்படையில்  அல்லது அவர் குறிப்பிட்டது போல, ‘திறமையின்’ அடிப்படையில் மட்டுமே முன்னேற வேண்டும். மேலும், இடஒதுக்கீடு என்பது பெண்களின் வளர்ச்சிக்கு ஒரு தடையாகவும், எங்கள் அறிவுத்திறன் மற்றும் ஆற்றலுக்கே இழைக்கப்படும் அவமதிப்பாகவும் அமையும் என்றும்  குறிப்பிட்டார்.

அந்தக் காலக்கட்டத்தில் அரசியல் நிர்ணய சபையின் உறுப்பினராக மட்டுமல்லாமல், இந்தியத் தூதராகவும் பணியாற்றிய விஜயலட்சுமி பண்டிட்டை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். பண்டித் அவர்கள் தூதராக நியமிக்கப்பட்டது அவர் ஒரு பெண் என்பதற்காக அல்ல, மாறாக அவரது “நிரூபிக்கப்பட்ட தகுதியின்” காரணமாகவே என்று ரே குறிப்பிட்டார்.

மாற்றுக் கருத்து

நவம்பர் மாதம் 9-ஆம் தேதி, 1948-ஆம் ஆண்டுநடைபெற்ற விவாதத்தில், ஆர். கே. சௌத்ரி ஒரு மாறுபட்ட கண்ணோட்டத்தை முன்வைத்தார். அதாவது, ஒரு பெண் நம்மிடம் ஏதாவது கேட்கும்போது, அதை எளிதாகப் பெற்று அவருக்குக் கொடுத்துவிடலாம் என்பது நமக்குத் தெரியும் என்று அவர் கூறினார். ஆனால், அவர் எதையும் குறிப்பாகக் கேட்காதபோது, அந்தப் பெண் என்ன விரும்புகிறாள் என்பதைக் கண்டுபிடிப்பது மிகவும் கடினமாகிவிடுகிறது என்று தெரிவித்தார். 

ஒரு "நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும், உலகியல் அனுபவம் வாய்ந்த மனிதராகவும்" தான் பெற்ற அனுபவத்தின் அடிப்படையில் பேசுவதாக அவர் கூறினார். ஆண்களிடம் அன்றாட வாழ்வில் காணப்படும் ஒருவித அக்கறையின்மையே பெண்களுக்கு எதிரான கட்டமைப்புரீதியான பாகுபாட்டிற்கு வழிவகுக்கிறது என்ற கருத்தை முன்வைத்தார்.  அதன் அடிப்படையிலேயே அவரது வாதம் அமைந்திருந்தது. அந்தக்குழுவில் இருந்தவர்கள் "பெண்களுடன் குடும்ப உறவு இல்லாதவர்கள்" என்றும், அதன் காரணமாகவே பெண்களுக்குச் சாதகமான சட்டங்களைக் கொண்டுவர அவர்கள் தயங்குவதாகவும் அவர் குற்றம்சாட்டினார். மேலும், அவைக்கு வெளியேயும் இந்தியாவின் வீதிகளிலும் ஆண்களிடம் இருந்த 'பெண்களை மதிக்கும் பண்பு' மறைந்துவிட்டதாக அவர் வருத்தப்பட்டார்.  பெண்கள் பொதுவாக ஆண்களின் கண்ணியத்தின் மீது நம்பிக்கையை இழந்துவிட்டனர் என்றும்  இன்றைய இளைஞர்கள் பேருந்துகளிலும் ரயில்களிலும் கூட பெண்களுக்கு உரிய மரியாதையை அளிப்பதில்லை  என்றும் அவர் ஆதங்கத்துடன் குறிப்பிட்டார்.

சௌத்ரியின் வாதத்தை ரே அவர்கள் உடனடியாக மறுத்தார். அதே நேரத்தில், அவரை கிண்டலாக "பெண்களின் ஆதரவாளர் மற்றும் பாதுகாவலர்" என்று அழைத்த அவர், தனது நிலைப்பாட்டை மீண்டும் வலியுறுத்தினார்.

சௌத்ரி அவர்கள் முன்வைத்த வாதம், சட்டமன்றமானது கோட்பாட்டுரீதியான சமத்துவத்திற்கும் நடைமுறை சமத்துவத்திற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியைக் குறைக்கத் தவறியதைச் சுட்டிக்காட்டியது. இந்த இடைவெளியை அவர் ஒரு வகை "அமைப்புரீதியான புறக்கணிப்பு" என்று கருதினார். இடஒதுக்கீடு இந்த இடைவெளியைக் குறைக்க உதவும் என்பதே அவரது பார்வையாக இருந்தது.

இந்தியப் பெண்களை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகமாகப் பிரித்து, அவர்களைத் தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு குழுவாகச் சித்தரிப்பதாக சௌத்ரியின் வாதம் அமைந்தது. மேலும், பெண்களுக்குத் தனித் தொகுதிகளை ஒதுக்கினால், அவர்கள் பொதுத் தொகுதிகளுக்குள் வராமல், தங்களுக்குள் போட்டியிட்டுக்கொள்ளட்டும். இல்லையெனில், நாம் அவ்வப்போது பலவீனமடைந்து, அவர்களுக்குத் தகுதியற்ற இடங்களை விட்டுக்கொடுத்துவிடுவோம் என்றும் கூறினார். 

அன்றைய நிலை vs  இன்றைய நிலை

1949-ஆம் ஆண்டில், அரசியல் நிர்ணய சபையின் பெண் உறுப்பினர்கள், 'திறமை' மற்றும் 'சம உரிமை' ஆகியவற்றின் து மிகுந்த நம்பிக்கை வைத்தனர். வயது வந்தோர் அனைவருக்கும் வாக்குரிமை போன்ற திட்டங்கள் மூலம் இந்தச் சமத்துவத்தை அடைந்துவிடலாம் என்றும் அவர்கள் நம்பினர்.

ஆனால், புள்ளிவிவரங்கள் காலப்போக்கில் வேறுபட்ட உதாரணத்தை காட்டுகின்றன. இன்று, மக்களவையில் பெண் உறுப்பினர்கள்  13.6%-ஆக உள்ளனர். இது 1951–52-ஆம் ஆண்டின் முதல் பொதுத் தேர்தலில் இருந்த 4.9% உறுப்பினர்களைவிட ஒரு தெளிவான முன்னேற்றம் என்றாலும், சமமான பிரதிநிதித்துவத்தை அடைய இன்னும் நீண்டதூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது.

இந்தக்கட்டுரையின் ஆசிரியர், 'தி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்'  இதழில் ஒரு பயிற்சிப் பணியாளராகப் பணியாற்றுகிறார்.

Original Link: As Bill on women’s reservation in Houses is defeated, remembering the women who opposed it in Constituent Assembly,

Read More →

இந்தியாவில் உள்ள வௌவால்களும் அவற்றின் பாதுகாப்பு நிலையும். -குஷ்பூ குமாரி

2024–25-ஆம் ஆண்டு இந்திய வௌவால்களின் நிலை அறிக்கையானது, ஆராய்ச்சியின் பற்றாக்குறையினால் இந்தியாவில் உள்ள வௌவால் இனங்கள் பாதுகாப்பற்ற சூழலில் இருப்பதை  காட்டுகிறது. அழிவின் விளிம்பில் உள்ள 16 உயிரி வகையைச் சேர்ந்த வவ்வால் இனங்கள் உள்ள இடங்கள் எவை? இந்த பாலூட்டியுடன் தொடர்புடைய முக்கிய நோய்கள் எவை?

தற்போதைய செய்தி :

இந்தியாவில் 135 வௌவால் இனங்கள் உள்ள நிலையில், நாட்டின் மிகப்பெரிய பாலூட்டி வரிசையாக வௌவால்கள் விளங்கினாலும், ஆராய்ச்சி மையங்களில்   பற்றாக்குறை நிலவுகிறது என்று, இந்தியாவின் வௌவால்களின் நிலை (SoIbats), 2024-25 என்ற முதல் தேசிய மதிப்பீடு கூறுகிறது. இந்த SoIbats மதிப்பீடானது, இயற்கை பாதுகாப்பு அறக்கட்டளை (Nature Conservation Foundation (NCF)) மற்றும் வௌவால் பாதுகாப்பு சர்வதேச அமைப்பு (Bat Conservation International (BCI)) ஆகியவற்றுடன் இணைந்து நடத்தப்பட்டது.

முக்கிய அம்சங்கள்:

1. வௌவால்கள் தாவரங்களுக்கு மகரந்தச் சேர்க்கை செய்வதிலும், பழங்களின் விதைகளை பரப்புவதிலும், பயிர்களைச் சேதப்படுத்தும் பூச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதிலும், தங்கள் எச்சங்கள் மூலம் மண்ணுக்கு பாதுகாப்பை வழங்குவதிலும் முக்கியப் பங்கு வகிப்பதால், வௌவால்கள் குறித்த தரவுப் பற்றாக்குறை கவலைக்குரியது என்று   அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியது.

இயற்கைப் பாதுகாப்புக்கான பன்னாட்டு மன்றத்தின் சிவப்புப் பட்டியல் மதிப்பீடு	இனங்கள்
மிகவும் ஆபத்தான நிலையில் உள்ளவை	கோலார் இலைமூக்கு வௌவால் (Hipposideros hypophyllus)
ஆபத்தான நிலையில் உள்ளவை	நிகோபார் இலைமூக்கு வௌவால் (Hipposideros nicobarulae), போமோனா இலைமூக்கு வௌவால் (Hipposideros pomona), சலீம் அலியின் பழ வௌவால் (Latidens salimalii), நிகோபார் பறக்கும் நரி வௌவால் (Pteropus faunulus), அந்தமான் குதிரைப்பாதை வௌவால் (Rhinolophus cognatus)
பாதிக்கும் நிலையில் உள்ளவை	துர்கா தாஸின் இலை மூக்கு வௌவால் (Hipposideros durgadasi)

2. 135 வவ்வால் இனங்களில், 16 இனங்கள் (மொத்த வவ்வால் இனங்களில் சுமார் 12 சதவீதம்) இந்தியாவின் மட்டுமே காணப்படும் அழிவு நிலையில் உள்ள இனங்களாகும். இவற்றில் 7 இனங்கள், பன்னாட்டு இயற்கைப் பாதுகாப்புச் சங்கத்தால் அச்சறுத்தல்களை எதிர்கொண்டவை என்ற பிரிவின் கீழ் உள்ளன.

3. தரவுகளின் பற்றாக்குறை வௌவால் இனங்களின் நிலை குறித்த உண்மையான  தகவலை வழங்கவில்லை என்று  அறிக்கை கண்டறிந்துள்ளது. மதிப்பீடு செய்யப்படாத அல்லது தரவுகள் பற்றாக்குறையாக உள்ள 35 இனங்கள் உள்ளன.

4. உதாரணமாக, மேகாலயாவில் சுரங்கத் தொழில் மற்றும் துன்புறுத்தல் காரணமாக நடைபெறும் வேட்டையால் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ள காசியன் இலைமூக்கு வௌவால் (Khasian Leaf-nosed bat), பாதுகாப்பு நிலை பட்டியலை தயாரிக்கும் இயற்கைப் பாதுகாப்புக்கான பன்னாட்டு மன்றத்தினால் இன்னும் வகைப்படுத்தப்படவில்லை.

5. வௌவால் இனங்களின் பரவலில் வேறுபாடுகள் இருப்பதை அறிக்கை ஆவணப்படுத்தியுள்ளது. மேற்குவங்கம்  68 வௌவால் இனங்களுடன் முதலிடத்தில் உள்ளது. அதனைத் தொடர்ந்து மேகாலயாவில் 66, உத்தரகாண்டில் 52, கேரளா மற்றும் கர்நாடகாவில் தலா 41, சிக்கிமில் 43 என அடுத்தடுத்த இடங்களில் உள்ள இனங்கள் பன்முகத்தன்மையைக் குறிக்கின்றன.

6. நகரமயமாக்கலின் தாக்கங்கள் இருந்தபோதிலும், டெல்லியில் 15 வௌவால் இனங்கள் காணப்பட்டன. குறைந்த வனப்பகுதி மற்றும் வேளாண் விரிவாக்கம் காரணமாக ஹரியானா, பஞ்சாப் ஆகிய மாநிலங்களில் 5 இனங்கள் மட்டுமே காணப்பட்டன.

7. இந்த அறிக்கையில், வௌவால்கள் இயற்கை வாழ்விடங்களிலும் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட கட்டமைப்புகளிலும் தங்கியிருப்பது கண்டறியப்பட்டது. குகைகளும் மரங்களும் அவை தங்கும் மிகவும் பொதுவான இரண்டு இடங்களாக இருந்தன. சிறகுகள் கொண்ட பாலூட்டிகள், குகைகளில் நிலவும் நிலையான குறுகிய-காலநிலையின் காரணமாகவும், சுற்றுச்சூழல் மாறுபாடுகளிலிருந்தும் வேட்டையாடும் விலங்குகளிலிருந்தும் அவை அளிக்கும் பாதுகாப்பின் காரணமாகவும் குகைகளிலேயே தங்கி வாழ்கின்றன.

8. மகாராஷ்டிராவின் மகாபலேஷ்வரில் உள்ள ராபர்ஸ் கேவ், பிலிப்ஸ் லாங்-ஃபிங்கர்டு வௌவால்களின் மிகப்பெரிய தங்குமிடமாக இருக்கலாம். இங்கு இனப்பெருக்க காலத்தில்  1 லட்சம் வௌவால்கள் இருப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட கட்டமைப்புகளில், பாதிப்படைந்த கட்டிடங்களின் இடுக்குகள், மரக் கட்டைகள் முதல் அரசாங்கத்தால் பாதுகாக்கப்படும் நினைவுச்சின்னங்கள் வரை வௌவால்கள் தங்குவது கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

9. அச்சுறுத்தலுக்கு ஆளான மற்றும் குறிப்பிட்ட இடத்தில் வாழும் பல உயிரினங்கள், ஏறக்குறைய முழுமையாகக் குகைகளிலேயே தங்குவதாக அறியப்படுகின்றன. மிகவும் ஆபத்தான நிலையில் உள்ள கோலார் இலைமூக்கு வௌவால் (IUCN சிவப்பு பட்டியல் வகைப்படுத்தலின்படி) கர்நாடகாவின் கோலார் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு கிரானைட் மலை அடிவாரத்தில் இருக்கும்  ஒரு குகையில் மட்டுமே வாழ்ந்து வருகிறது.

வௌவால்களைப் பற்றி:

1. வௌவால்கள் உலகின் மிகச்சிறிய பாலூட்டிகள் ஆகும். வௌவால் பாதுகாப்பு அமைப்பின் கூற்றுப்படி, வௌவால்கள் சிறிய நாயின் அளவிற்கு பெரியதாகவும் அல்லது பெரிய தேனீ (bumblebee) அளவிற்கு மிகவும் சிறியதாகவும் இருக்கலாம்.

2. மிகப்பெரிய வௌவால்கள் பறக்கும் நரிகள் ஆகும். இவற்றின் இறக்கைகளின் நீளம் 2 மீட்டர் வரையிலும், உடல் எடை 1.5 கிலோகிராம் வரையிலும் இருக்கும். மறுமுனையில் தேனீ வௌவால் உள்ளது. இது 2 கிராம் எடை கொண்டது. இதுவே உலகின் மிகச்சிறிய பாலூட்டியாகும்.

3. பெரும்பாலான மைக்ரோபேட்கள், உயிரியல் ஒலித் திசைமாற்று அமைப்பு மிகவும் செம்மைப்படுத்தப்பட்ட வடிவமான எதிரொலி இடமறிதல் முறையைப் பயன்படுத்துகின்றன. வௌவால்கள் தங்கள் குரல்வளை (larynx) மூலம் அதிக அதிர்வெண் கொண்ட அல்ட்ராசோனிக் ஒலிகளை (சாதாரணமாக 20–200 kHz) உருவாக்கி, அவற்றை வாய் அல்லது மூக்கின் வழியாக வெளியிடுகின்றன. இந்த ஒலி அலைகள் பொருட்களில் மோதிப் பின்னெதிரொலியாக (echo) திரும்புகின்றன. இந்தத் துடிப்புகள் பொருட்களின் மீது பட்டு எதிரொலிக்கும்போது, ​​அவற்றின் மூளை உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டு தங்கள் சுற்றுப்புறத்தை வரைபடமாக்குகிறது.

4. வௌவால்கள் குருடானவை அல்ல. அவற்றின் கேட்கும் திறனைப் போலவே, பார்க்கும் திறனும் இனத்திற்கு இனம் மாறுபடும். பறக்கும் சிறகுகளின் அசைவு போன்ற காட்சி சைகைகள் வேட்டையாடும் வௌவால்களுக்கு திசையை கண்டறிய உதவுகின்றன. மேலும், வெளிச்சம் போன்ற சைகைகள், இரவில் தங்கும் இடத்திலிருந்து (roost) வெளியே வரவேண்டிய நேரத்தை அறிய வௌவால்களுக்கு உதவுகின்றன என்று வௌவால் பாதுகாப்பு அறக்கட்டளை தெரிவித்துள்ளது.

5. வௌவால்கள் மட்டுமே பறக்கக்கூடிய பாலூட்டிகள் ஆகும். வௌவால்கள் பெரும்பாலும் தலைகீழாகத் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம். அசையாமல் நின்ற நிலையிலிருந்து மேலே எழும்புவதற்குத் தேவையான சக்தியை அவற்றின் இறக்கைகள் உருவாக்குவதில்லை. மேலும், மேலே எழும்புவதற்குத் தேவையான வேகத்தை அடைவதற்காக அவற்றால் ஓடமுடியாத அளவுக்குப் பின்னங்கால்கள் மிகவும் சிறியதாக இருக்கின்றன. தேவைப்படும்போது மேலே பறப்பதற்கு, தொங்கிக்கொண்டிருப்பது அவற்றுக்கு மிகவும் சாதகமாக உள்ளது.

16  உள்ளூர் வௌவால் இனங்கள்	இடங்கள்
(i) சோம்ப்ரே வௌவால் (ii) மேகாலயா தடித்த கட்டைவிரல் வௌவால் (கிளிஷ்ரோபஸ் மேகாலயானஸ்) (iii) மழைக்காடு குழாய் மூக்கு வௌவால் (முரினா ப்ளூவியாலிஸ்) . (iv) பீட்டரின் குழாய் மூக்கு கொண்ட வெளவால் (ஹார்பியோலா கிரிசியா) .	அழிவு நிலையில் உள்ள 16 இனங்களில், இந்த 4 இனங்கள் இமயமலை மற்றும் வடகிழக்கு இந்திய பகுதிகளில் காணப்படுகின்றன.
(v) சலீம் அலியின் பழ வெளவால் (Latidens salimalii) (vi) பொமோனா இலைமூக்கு வௌவால் (Hipposideros pomona) (vii) பெய்டனின் மீசை மயோடிஸ் (Myotis peytoni) (viii) ஸ்ரீனியின் நீண்ட விரல் வௌவால் (Miniopterus srinii)	மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைபகுதிகளில் மட்டுமே காணப்படுகின்றன.
(ix) நிக்கோபார் பறக்கும் நரி (Pteropus faunulus) (x) ஹோம்ஃப்ரேயின் குதிரைவாலி வெளவால் (ரைனோலோபஸ் அண்டமனென்சிஸ்) (xi) அந்தமான் குதிரைவாலி வெளவால் (Rhinolophus cognatus) (xii) நிக்கோபார் இலை மூக்கு வௌவால் (Hipposideros nicobarulae)	அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவு பகுதிகளில் மட்டுமே காணப்படுகின்றன.
(xiii) கோலார் இலை மூக்கு வௌவால் (ஹிப்போசிடெரோஸ்) ஹைப்போஃபில்லஸ்) (xiv) மறைவான கம்பளி வௌவால் (கெரிவூலா கிரிப்டா)	தீபகற்ப இந்திய பகுதிகளில் மட்டுமே காணப்படுகின்றன.
(xv) துர்கா தாசரின் இலை மூக்கு வௌவால்துர்கா தாஸ் இலைமூக்கு வௌவால்	கங்கைச் சமவெளி பகுதிகளில் மட்டுமே காணப்படுகின்றன.
(xvi) மிட்ரெட் ஹார்ஸ்ஷூ பேட் (ரைனோலோபஸ் மிட்ராடஸ்)	சோட்டாநாக்பூர் பீடபூமி பகுதிகளில் மட்டுமே காணப்படுகின்றன.

வௌவால்களும் அவற்றுடன் தொடர்புடைய நோய்களும்

1. வௌவால்கள் மகரந்தச் சேர்க்கை, விதை பரவல், பூச்சிக் கட்டுப்பாடு போன்ற சூழல் மண்டல சேவைகளை வழங்குவதன் மூலம் முக்கிய சூழலியல் பணிகளைச் செய்கின்றன. அதே நேரத்தில், சில வௌவால் இனங்கள் ஹெண்ட்ரா வைரஸ், நிபா வைரஸ் மற்றும் கடுமையான தீவிர சுவாச நோய்க்குறி (Severe acute respiratory syndrome (SARS)) போன்ற கொரோனா வைரஸ்கள் (CoVs) உள்ளிட்ட, விலங்குகளிலிருந்து மனிதர்களுக்குப் பரவும் நோய்க்கிருமிகளின் இருப்பிடங்களாகவும்  இனங்கள் அறியப்படுகின்றன.

2. உலக வெப்பநிலையில் ஏற்பட்ட  முக்கிய மாற்றம்  மற்றும் நிபா, ஹென்ட்ரா வைரஸ் போன்ற ஹெனிபா வைரஸ்கள், ரேபிஸ் நோயை உண்டாக்கும் லைசா வைரஸ்கள் போன்ற விலங்குகளிடமிருந்து மனிதர்களுக்குப் பரவும் வைரஸ்களின் வளர்ச்சி ஆகியவற்றுடன் ஒத்துப்போகும் வகையில், வௌவால்கள் ஏறக்குறைய 52-50 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்தன என்று சான்றுகள் தெரிவிக்கின்றன. இது, ஓம்புயிரிக்கும் வைரஸுக்கும் இடையிலான இணை-சிற்றின உருவாக்கத்தின்  நீண்ட வரலாற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

3. வௌவால்களின் பருவகால அல்லது பகுதி இடம்பெயர்வு, பல இனங்கள் ஒன்றாக தங்கும் பழக்கம் (mixed-species roosting), பெரிய கூட்டமாக வாழ்தல், சிறிய பாலூட்டிகளுடன் ஒப்பிடும்போது அசாதாரணமாக நீண்ட ஆயுட்காலம் போன்ற சுற்றுச்சூழல் பண்புகள், வைரஸ்கள் மக்கள்தொகைகளின் உள்ளும் இடையிலும் நீடித்து பரவ உதவுகின்றன. மேலும், கருப்பையில் தாயிலிருந்து குட்டிகளுக்கு வைரஸ்கள் பரவுவதால், குட்டிகளும் வைரஸ் தொற்று ஏற்பட வழிவகுக்கிறது.

4. நிபா வைரஸ்: இது ஒரு வைரஸ் தொற்று ஆகும். இது முக்கியமாக வௌவால்கள், பன்றிகள், நாய்கள் மற்றும் குதிரைகள் போன்ற விலங்குகளைப் பாதிக்கிறது. ஆனால், பாதிக்கப்பட்ட விலங்குகளுடன் தொடர்பு கொள்ளும் மனிதர்களுக்கும் பரவி, கடுமையான நோயை ஏற்படுத்தக்கூடும். பாதிக்கப்பட்ட வௌவால்களின் உமிழ்நீர் அல்லது சிறுநீரால் அசுத்தமடைந்த பச்சை பேரீச்சைப் பழச்சாறு அல்லது பழத்தை உட்கொள்வதன் மூலம் இந்தத் தொற்று பரவலாம். மலேசியா, வங்கதேசம் மற்றும் இந்தியா உள்ளிட்ட தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளின் பிற பகுதிகளில் ஆண்டுதோறும் நோய்ப்பரவல்களை ஏற்படுத்தும் நிபா வைரஸின் முக்கியத் தேக்கங்களாக, பறக்கும் நரி (Pteropus) இனத்தைச் சேர்ந்த பழ வௌவால்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.

5. மார்பர்க் வைரஸ் (Marburg Virus): வௌவால்கள் ஃபிலோவைரஸ்கள்  எனப்படும் RNA வைரஸ் குழுவின் முக்கிய இனங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. இதில் மார்பர்க் வைரஸ் அடங்குகிறது. மார்பர்க் வைரஸ் நோய் (Marburg virus disease (MVD),), முன்பு மார்பர்க் இரத்தக் காய்ச்சல் (Marburg haemorrhagic fever) என்று அழைக்கப்பட்டது. மிகவும் கடுமையான பல சமயங்களில் உயிரிழப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய இரத்தக் காய்ச்சல் நோயாகும் என்று உலக சுகாதார நிறுவனம் தெரிவித்துள்ளது. ரௌசெட்டஸ் பழ வௌவால்கள் மார்பர்க் வைரஸின் இயற்கையான இனங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

6.கொரோனா வைரஸ்கள்: இவை பாலூட்டிகள் மற்றும் பறவைகள் ஆகிய இரண்டிலும் காணப்படும், மிகவும் பன்முகத்தன்மை வாய்ந்த வைரஸ் குழுக்களில் ஒன்றாகும். இந்த வைரஸ்கள் சுவாச நோய்களை ஏற்படுத்துவதோடு, சுவாசத் துளிகள் மற்றும் அசுத்தமான மேற்பரப்புகள் மூலம் பரவுகின்றன. இது, பெரும்பாலும் வெப்பமண்டல அல்லது மிதமான வெப்பமண்டலப் பகுதிகளில் காணப்படும் சில குதிரைக்குளம்பு வௌவால்களில் (ஒரு வகை பூச்சி உண்ணும் வௌவால்கள்) காணப்படும் வைரஸ் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.

Original Link: Bats in India and their conservation status.

Read More →

மத்திய அரசு நீதித்துறை வரம்புமீறல் என்று கூறுவது, உண்மையில் நீதிமன்றங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களைப் பாதுகாக்கும் செயலாகும். -அபிக் சிம்னி மற்றும் மோக்ஷா ஷர்மா

ஒரு அடிப்படை உரிமையின் மீதான கட்டுப்பாடாக அறநெறி ‘நெறிமுறை’ (morality) என்றால் என்ன என்பதை நீதிமன்றங்கள் தீர்மானிக்க வேண்டியிருக்கும்போது, அவை சமூகம் எதை அங்கீகரிக்கிறது என்பதைப் பார்க்காமல், அரசியலமைப்புச் சட்டம் எதைக் கோருகிறது என்பதையே பார்க்கின்றன. அந்தக் கொள்கை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்று மத்திய அரசு விரும்புகிறது.

சபரிமலை வழக்கில் உச்சநீதிமன்றத்தின் ஒன்பது நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வின் முன் வைக்கப்பட்ட வாதங்கள், ஒரு வித்தியாசமான உச்ச நீதிமன்றத்திற்கான வழக்காகவே அமைகின்றன. அந்த வாதம் இதுதான்: பல ஆண்டுகளாக, நீதிமன்றங்கள், மத மற்றும் கலாச்சார நடைமுறைகளை அரசியலமைப்புத் தரங்களுக்கு உட்படுத்தும் கோட்பாடுகளை உருவாக்கியுள்ளன. ஆனால் இது நீதித்துறையின் வரம்புமீறலாகும். அத்தகைய நடைமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்கும் சமூகங்களே அவற்றுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றங்கள் விட்டுவிட வேண்டும்.

அரசாங்கத்தின் நிலைப்பாட்டின் மையத்தில், இரண்டு முதன்மையான வாதங்கள் அமைந்துள்ளன.

முதலாவது, மத நடைமுறைகளை நீதிமன்றங்களால் மறுஆய்வு செய்ய முடியாது என்று கூறுகிறது. ஒரு மத நடைமுறை சட்டமாக்கப்படும்போது மட்டுமே அதை ஆராய நீதிமன்றங்களுக்கு அதிகார வரம்பு கிடைக்கும் என்று மத்திய அரசு கூறுகிறது. ஒரு மத நிறுவனம், சட்டப்பூர்வ விதி ஏதுமின்றி ஒரு நடைமுறையைக் கட்டாயப்படுத்தினால், சட்டம் இல்லாத நிலையில், நீதிமன்றம் ஒரு சட்ட சவாலை ஏற்கக்கூடாது. ஒரு நடைமுறைக்குச் சட்டம் இருந்தாலும் கூட, அந்த விதிமுறை அரசியலமைப்பின் சொந்த விழுமியங்களுடன் ஒத்துப்போகிறதா என்ற பரந்த கேள்வி, அனுமதிக்கப்பட்ட விசாரணைக்கு அப்பாற்பட்டது.

இதன் விளைவாக, நீதிமன்றம், பாராளுமன்றத்திற்குச் செயல்பட அதிகாரம் இருந்ததா என்று மட்டும் கேட்பதோடு தன்னை வரையறுக்கப்படுத்திக் கொள்கிறது. அந்த நடைமுறை, அரசியலமைப்பு கோருவதோடு ஒத்துப்போகிறதா என்றோ, அரசியலமைப்பு எதன் மீது நிலைபெற்றுள்ளதோ அந்த நீதி, சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சகோதரத்துவம் ஆகிய விழுமியங்களுக்கு அது பதிலளிக்கிறதா என்றோ அதனால் கேட்க முடியாது. அந்தக் கேள்வியைத் தடுப்பதற்காகவே இரண்டாவது வாதம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இரண்டாவது வாதம், இந்த சிக்கலைத் தீர்க்கக்கூடிய ஒரே நிலையை நீக்கிவிடுகிறது. உதாரணமாக, அரசியலமைப்பு ஒழுக்கநெறிக் கோட்பாடு என்பது, மத நடைமுறைகளை மறுஆய்வு செய்வதில் இடமில்லாத ஒரு தெளிவற்ற நீதித்துறை கண்டுபிடிப்பு என்று கூறுகிறது. அந்தக் கொள்கையே நேரடியானது: ஒரு அடிப்படை உரிமையின் மீதான கட்டுப்பாடாக ஒழுக்கநெறி என்றால் என்ன என்பதை நீதிமன்றங்கள் தீர்மானிக்க வேண்டியிருக்கும்போது, சமூகம் எதை அங்கீகரிக்கிறது என்பதைப் பார்க்காமல், அரசியலமைப்பு எதைக் கோருகிறது என்பதையே அவை பார்க்கின்றன.

மத்திய அரசு அந்தக் கொள்கை நீக்கப்பட வேண்டும் என்று விரும்புகிறது. அதற்குப் பதிலாக: ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் சமூகத்தின் மேலாதிக்க மனசாட்சியான சமூக ஒழுக்கநெறி இருக்க வேண்டும். அரசியலமைப்பின் 25-வது விதி, மத நடைமுறைக்கான உரிமையை ஒழுக்கநெறிக்கு உட்படுத்துகிறது. மத்திய அரசின் பார்வையில், அந்த ஒழுக்கநெறி என்பது மேலாதிக்க சமூகம் எதை நம்புகிறதோ அதுவே ஆகும். சமூகம் அங்கீகரிக்கும் ஒரு நடைமுறை, அந்தத் தரத்தை தானாகவே பூர்த்தி செய்கிறது.

திருவிதாங்கூர் தேவஸ்வம் வாரியமும் இதே நிலைப்பாட்டிற்கு வந்துள்ளது. மத்திய அரசு இதைச் சட்டமியற்றும் முதன்மை என்று கட்டமைத்த இடத்தில், வாரியம் அதை அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் கட்டமைத்துள்ளது. 25-வது விதியில் உள்ள "ஒழுக்கநெறி" என்ற வார்த்தை, சட்டத்தை உருவாக்கியவர்களால் எந்தவித தகுதியுமின்றி வைக்கப்பட்டது என்றும், அந்தத் தேர்வை நீதிமன்றங்கள் மாற்றியமைக்க முடியாது என்றும் அது வாதிடுகிறது. விளைவு ஒன்றுதான்: ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமைப்பு எது அறம் எனத் தீர்மானிக்கிறதோ, அதுவே அறமாகிறது. ஆனால், அதிகாரக் கட்டமைப்புகளுக்குள் எடுக்கப்படும் எந்தவொரு முடிவும் நீதித்துறை சவாலுக்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல. அதனால்தான் அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்கள் இருக்கின்றன.

“அரசியலமைப்பு அறநெறி” என்ற சொற்றொடர் சமீபத்திய நீதிபதிகளால் உருவானதல்ல: அம்பேத்கர் அதை 1948-ல் அரசியலமைப்புச் சபையில் பயன்படுத்தினார். ஆனால், நீதித்துறை மறுஆய்வின் ஒரு சாராம்சமான அளவுகோலாக அதன் பயன்பாடு சமீபகாலத்தில்தான் உள்ளது. மேலும் அந்தப் பயன்பாட்டைத்தான் மத்திய அரசும் வாரியமும் எதிர்க்கின்றன. வாரியம் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்றது. அம்பேத்கர் அந்தச் சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தியது ஒரு நடைமுறை சார்ந்ததே என்றும், அது புதிதாக உருவாகும் குடியரசில் நிறுவனங்களை மதிப்பதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தவே அவர் அதைப் பயன்படுத்தினார். வாரியத்தின்படி, மத நடைமுறைகளை மறுஆய்வு செய்வதற்கான ஒரு அடிப்படையாக அதைப் பயன்படுத்த அவர் விரும்பவில்லை.

படிநிலை அமைப்பை மையமாகக் கொண்ட ஒரு சமூகம், ஜனநாயக வழிமுறைகள் மூலம் அந்தப் படிநிலை அமைப்பை காலவரையின்றி மீண்டும் ஆட்சிக்குக் கொண்டுவர முடியும் என்பதை அம்பேத்கர் புரிந்துகொண்டிருந்தார். ஜனநாயகப் பெரும்பான்மையினர் தங்களுக்குப் பயனளிக்கும் படிநிலை அமைப்புகளைக் கலைத்துவிடுவார்கள் என்று அரசியலமைப்பால் சாதாரணமாகக் கருதிக்கொள்ள முடியாது. அதை எதிர்ப்பதற்காகவே அரசியலமைப்பு அறம் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு சயல்முறையாக இருந்தது. இதற்கு மாறாக, சமூக அறநெறி இந்தப் போக்கை எதிர்ப்பதில்லை. அது பெரும்பாலும் ஏற்கனவே உள்ள சமூகப் பாரபட்சங்களைப் பிரதிபலிக்கிறது.

மத்திய அரசின் கட்டமைப்பின்படி, நீதிமன்றங்கள் அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாத்த கோட்பாடுகள் தொடக்கத்திலிருந்தே சட்டப்பூர்வமானவை அல்ல. பொதுநல வழக்குகள், தாங்கள் எதிர்க்கும் நடைமுறைகளில் தனிப்பட்ட அக்கறை இல்லாத தரப்பினரால் ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்றும், குரலற்றவர்களுக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு தீர்வை சித்தாந்த வழக்குகளுக்கான கருவியாக மாற்றுகின்றன என்றும் அது வாதிடுகிறது. அரசியலமைப்பு அறநெறியானது, தனிப்பட்ட நீதிபதிகளுக்கு அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் உரையில் எந்த ஆதாரமும் இல்லாத, தன்னிச்சையாக மிதக்கும் ஒரு தரத்தை வழங்குகிறது. இவை நீதித்துறை மறுஆய்வுக்கான கருவிகள் அல்ல என்று மத்திய அரசு கூறுகிறது. அவை சமூகம் மற்றும் சட்டமன்றத்தின் அதிகார வரம்பிற்குள் நீதித்துறை வரம்பு மீறுவதற்கான கருவிகளாகும்.

மத்திய அரசு நீதித்துறை வரம்பு மீறல் என்று அழைப்பது, நடைமுறையில், , பின்தங்கிய மக்களைப் பாதுகாக்கும் நீதிமன்றங்களின் நீண்டகால வரலாறாகும். பந்துவா முக்தி மோர்ச்சா வழக்கில், கொத்தடிமைகள் ஒரு கடிதத்தின் மூலம் நீதிமன்றத்தை அணுகினர். ஹுசைனாரா கத்தூன் வழக்கில், தங்களுக்கு விதிக்கப்படக்கூடிய அதிகபட்ச தண்டனைக் காலத்தைவிட நீண்டகாலம் ஏற்கனவே சிறைவாசம் அனுபவித்த விசாரணைக் கைதிகள் விடுவிக்கப்பட்டனர். நாடாளுமன்றம் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காதபோது, பணியிடங்களில் நிகழும் பாலியல் துன்புறுத்தல் குறித்த விசாகா வழிகாட்டுதல்கள் (Vishakha Guidelines) வெளியிடப்பட்டன. நவதேஜ் சிங் ஜோஹர் வழக்கில், பரஸ்பர சம்மதத்துடன் கூடிய ஓரினச்சேர்க்கை உறவுகள் குற்றமற்றதாக்கப்படுவதற்கு அரசியலமைப்பு அறநெறியே அடிப்படையாக இருந்தது. மத நடைமுறைகளை மறுஆய்வு செய்வதிலிருந்து இந்தக் கருவிகளை நீக்கினால், பெரும்பான்மையினர் ஒப்புக்கொள்கிறார்களா என்பதைப் பொறுத்தே நீதிமன்றத்தின் வாக்குறுதி அமையும்.

மசூதியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட முஸ்லிம் பெண், அக்யாரிக்குள் (நெருப்புக் கோயில்) நுழையத் தடை செய்யப்பட்ட பார்சி பெண், பெண் பிறப்புறுப்பு சிதைப்புக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட தாவூதி போஹ்ரா பெண் தொடர்பானது. இந்த மூன்று வழக்குகளும் தற்போது இந்த அமர்வின் முன் உள்ளன. ஒவ்வொன்றும், ஆதிக்க சமூகம் உண்மையாக நம்பும் ஒரு நடைமுறையை உள்ளடக்கியது. மத்திய அரசின் கட்டமைப்பின்கீழ், இந்த சமூகங்களின் சமூக ஒழுக்கமே இங்கு பொருந்தும் அளவுகோலாகும். இந்த ஒவ்வொரு வழக்கிலும், வரலாற்றுரீதியாகத் தீர்வுகளை உருவாக்கியுள்ள அரசியலமைப்பு வாதங்களைப் பயன்படுத்த முடியாது. அதாவது சமத்துவம், கண்ணியம் மற்றும் பாகுபாடின்மை ஆகியவற்றில் வேரூன்றிய வாதங்கள் இனி முன்வைக்கப்பட முடியாது.

மத நிறுவனங்களும் நிர்வாக முடிவுகளும் தங்களின் சொந்த ஆய்வுக்கு மட்டுமே பதிலளிக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன், நீதிமன்றங்கள் ஏன் பெரும்பான்மையினரின் விருப்பப்படி செயல்பட அனுமதிக்க வேண்டும் என்பதற்கான கவனமாக கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு வாதம்தான் இந்த நீதிமன்றத்தின் முன் வாதிடப்படுகிறது. இந்தக் கோரிக்கை நீதித்துறை கட்டுப்பாடாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால் உண்மையில், இது குரலற்றவர்களைப் பாதுகாக்க அரசியலமைப்புச் சட்டம் பயன்படுத்தும் ஒரே கருவிகளை அகற்றுகிறது.

நீதிமன்ற அமர்வு இறுதி முடிவை எடுக்கும். ஆனால் நீதிமன்றத்தின்முன் இருக்கும் முஸ்லிம் பெண், பார்சி பெண், தாவூதி போஹ்ரா பெண் ஆகியோருக்கு, இந்தப் பிரச்சினை ஒருபோதும் கருத்தியல்ரீதியானதாக இருந்ததில்லை.

கட்டுரையாளர்கள் டெல்லியைச் சேர்ந்த வழக்கறிஞர்கள்.

Original Link: What Centre calls judicial excess is actually the courts protecting those left behind

Read More →

பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீட்டை இனிமேலும் ஏன் தாமதிக்க முடியாது? -ஷாமிகா ரவி

பெண் வாக்காளர்களின் அதிக வாக்குப்பதிவு ஜனநாயகம் சுறுசுறுப்பாகவும் வலுவாகவும் இருபதறகான அறிகுறியாகும். ஆனால், உண்மையான அதிகாரமளித்தல் என்பது வாக்களிப்பது மட்டுமல்ல. முடிவெடுக்கும் பொறுப்புகளிலும் பெண்களுக்கு இடம் இருக்க வேண்டும்.

இந்தியா ஒரு அசாதாரணமான ஜனநாயகச் சந்திப்பில் உள்ளது. இது உலகின் மிகவும் துடிப்பான ஜனநாயக நாடுகளில் ஒன்றாகும். அதிக வாக்காளர் பங்கேற்பு மற்றும் அதிகாரித்துவரும் பெண் வாக்காளர்களால் இது குறிக்கப்படுகிறது. ஆனால், அதன் சட்டமன்ற அமைப்புகளுக்குள், பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் வெளிப்படையாகக் குறைவாகவே உள்ளது. பங்கேற்புக்கும் பிரதிநிதித்துவத்திற்கும் இடையிலான இந்த முரண்பாடு, பெண்களுக்கான இட ஒதுக்கீடு மசோதாவை உடனடியாகச் செயல்படுத்துவதற்கான ஒரு வலுவான வாதத்தை முன்வைக்கிறது.

இந்த இடைவெளி தொடர்ந்து முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தியப் பெண்கள் ஒரு தீர்க்கமான தேர்தல் சக்தியாக உருவெடுத்துள்ள போதிலும், சட்டமியற்றும் அமைப்புகளில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் இன்னும் மிகக் குறைவாகவே உள்ளது. மாநில மற்றும் தேசியப் பிரதிநிதித்துவத்திற்கு இடையிலான பெரும் வேறுபாட்டில் இந்த ஏற்றத்தாழ்வு மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

மாநில சட்டமன்றங்களில், சராசரியாக, சட்டமன்ற உறுப்பினர்களில் பெண்கள் சுமார் 9% மட்டுமே உள்ளனர். அதேசமயம், நாடாளுமன்றத்தில் அவர்களின் பிரதிநிதித்துவம் சுமார் 14%-15% ஆக உள்ளது. இது, நாட்டின் மொத்த மக்கள்தொகையில் பெண்களின் பங்கான கிட்டத்தட்ட 50%-ஐப் பிரதிபலிப்பதிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது.

இந்த ஏற்றத்தாழ்வு வெறும் எண்ணிக்கை சார்ந்தது மட்டுமல்ல, இது கட்டமைப்பு ரீதியானது. கடந்த இருபது ஆண்டுகளில், இந்தியாவில் பெண்கள் செயலற்ற வாக்காளர்களிலிருந்து தீவிர அரசியல் பங்கேற்பாளர்களாக மாறியுள்ளனர். பல மாநிலங்களில், பெண் வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கை இப்போது ஆண்களின் எண்ணிக்கைக்குச் சமமாகவோ அல்லது அதைவிட அதிகமாகவோ உள்ளது. இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க ஜனநாயகச் சாதனையாகும். இது பெண்களிடையே தங்களின் செயல்திறன், விழிப்புணர்வு மற்றும் வளர்ந்துவரும் அரசியல் உரிமையுணர்வை உணர்த்துகிறது. இருப்பினும், பங்கேற்பில் ஏற்பட்ட இந்த எழுச்சி, பிரதிநிதித்துவத்தில் அதற்கு இணையான பிரதிநிதித்துவத்திற்கு வழிவகுக்கவில்லை.

கட்டமைப்புரீதியான குறைபாடுகள்

இதற்கான காரணங்கள் இந்தியாவின் அரசியல் அமைப்பின் செயல்பாட்டில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளன. அரசியல் கட்சிகள் வாயில்காப்பாளர்களாகச் செயல்படுகின்றன. மேலும், ஆண்களைவிட மிகக் குறைவான பெண் வேட்பாளர்களையே தொடர்ந்து நியமிக்கின்றன. தேர்தல் அரசியல் என்பது அதிக வளங்கள் தேவைப்படும் ஒரு துறையாகும். இதற்கு நிதி ஆதரவு, வலையமைப்புகள் மற்றும் சமூக மூலதனம் தேவைப்படுகின்றன. இந்தத் துறைகளில் பெண்கள் பெரும்பாலும் அமைப்புரீதியான சிக்கல்களை எதிர்கொள்கின்றனர். கலாச்சார நெறிமுறைகளும் பாதுகாப்பு குறித்த கவலைகளும் பெண்களை அரசியல் களத்தில் நுழைவதிலிருந்து மேலும் தடுக்கின்றன. இதன் விளைவாக, ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் தொடர்ந்து நிகழும் ஒரு புறக்கணிப்புச் சுழற்சி உருவாகிறது. சரியாக இந்த காரணத்தினால்தான் மகளிர் இடஒதுக்கீடு மசோதா விரும்பத்தக்கது மட்டுமல்ல, அவசியமானதும் ஆகும். சட்டமன்றங்களில் பெண்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட பங்கு இடங்களைக் கட்டாயமாக்குவதன் மூலம், நியாயமான பிரதிநிதித்துவத்தைத் தடுக்கும் கட்டமைப்புத் தடைகளை இது நேரடியாகக் களைகிறது. இத்தகைய ஒதுக்கீடுகள் தகுதியைக் குறைத்து மதிப்பிடுகின்றன அல்லது பெயரளவிலான பிரதிநிதித்துவத்திற்கு வழிவகுக்கின்றன என்று விமர்சகர்கள் அடிக்கடி வாதிடுகின்றனர். ஆனால் இந்த வாதம், தற்போதைய அமைப்புரீதியாக தகுதியின் அடிப்படையில் இயங்குகிறது என்று கருதுகிறது. ஆனால் அது தெளிவாக அவ்வாறு இல்லை. இந்தியாவில் அரசியல் அதிகாரத்திற்கான அணுகலானது, திறமையைப் போலவே சலுகைகள் மற்றும் வலையமைப்புகளாலும் வடிவமைக்கப்படுகிறது.

உள்ளாட்சி மட்டத்தில் இட ஒதுக்கீடு குறித்த இந்தியாவின் தனிபட்ட அனுபவத்திலிருந்தே கிடைக்கும் சான்றுகள் ஒரு வலுவான மாற்றுக்கருத்தை அளிக்கின்றன. பஞ்சாயத்து ராஜ் நிறுவனங்களில், பெண்களுக்கு இடங்கள் ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில், அதன் விளைவுகள் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளன. பெண் தலைவர்கள் திறம்படப் பங்கேற்றது மட்டுமல்லாமல், சுகாதாரம், கல்வி, நீர் மற்றும் சுகாதாரம் போன்ற பிரச்சினைகளை நோக்கி கொள்கை முன்னுரிமைகளையும் மாற்றியுள்ளனர். இவை சாதாரணமான பிரச்சினைகள் அல்ல, அவை மனித வளர்ச்சிக்கும் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கும் மையமானவை.

மேலும், பிரதிநிதித்துவம் ஒரு சங்கிலித் தொடர் விளைவை ஏற்படுத்துகிறது. பெண்கள் அதிகாரப் பதவிகளை வகிக்கும்போது, அவர்கள் ஆழமாக வேரூன்றிய சமூக நெறிகளுக்கு சவால் விடுகிறார்கள். இளம் பெண்கள் தலைமைப் பதவியை அடைய முடியும் என்று கருதி வளர்கிறார்கள். குடும்பங்களும் சமூகங்களும் பெண்களின் பொதுப் பங்குகளை மிகவும் எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகின்றன. காலப்போக்கில், இது எதிர்காலத் தலைவர்களின் ஒரு தொடர் வரிசையை உருவாக்குகிறது. எனவே, இட ஒதுக்கீடு என்பது ஒரு நிரந்தரத் தீர்வு அல்ல, மாறாக அது ஒரு வினையூக்கியாகச் செயல்படுகிறது. அது வரலாற்று ரீதியான ஏற்றத்தாழ்வுகளைச் சரிசெய்ய உதவுகிறது மற்றும் மிகவும் சமத்துவமான ஒரு அமைப்புக்கு களம் அமைக்கிறது.

மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் நாடாளுமன்றம் குறித்து

மாநில சட்டமன்றங்களுக்கும் நாடாளுமன்றத்திற்கும் இடையிலான ஒப்பீடு, இந்த சீர்திருத்தத்தின் அவசரத்தை மேலும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

மாநில அளவில் பிரதிநிதித்துவம் 9% ஆகக் குறைவாக இருந்தால், சட்டமியற்றும் அதிகாரத்தின் அடிமட்டத்தில் பிரச்சினை இன்னும் கடுமையாக உள்ளது என்பதையே அது காட்டுகிறது. சுகாதாரம், கல்வி, சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கு, மற்றும் உள்ளாட்சி மேம்பாடு தொடர்பான கொள்கைகளை உருவாக்குவதில் மாநில அரசுகள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. இவை குடிமக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை நேரடியாகப் பாதிக்கின்றன. இந்த முடிவெடுக்கும் அமைப்புகளில் பெண்கள் ஏறக்குறைய இல்லாததால், மக்கள்தொகையில் பாதிப் பேருக்கு அவற்றை வடிவமைப்பதில் குறைந்த அளவே குரல் மட்டுமே உள்ளது என்பதாகும்.

தேசிய அளவில், நாடாளுமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவம் சுமார் 14%–15% என்ற சற்றே உயர்ந்த எண்ணிக்கை பெரும்பாலும் ஒரு முன்னேற்றமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் இதுவும் உலகளாவிய அளவுகோல்கள் மற்றும் ஜனநாயகக் கொள்கைகளுக்கு போதுமானதாக இல்லை. ஒரு பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயகம், அதன் மக்களின் பன்முகத்தன்மையை வெறும் கோட்பாட்டில் மட்டுமல்ல, நடைமுறையிலும் பிரதிபலிக்க வேண்டும். பெண்களின் குறைவான பிரதிநிதித்துவம், இந்தியாவின் ஜனநாயக நிறுவனங்களின் சட்டபூர்வத்தன்மையையும் அனைவரையும் உள்ளடக்கும் தன்மையையும் பலவீனப்படுத்துகிறது.

காலம் மற்றொரு முக்கியக் காரணியாகும். இந்தியா சமூக மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக வேகமாக மாறி வருகிறது. அதிகமான பெண்கள் உயர்கல்வியில் சேர்கிறார்கள். அதிகமான பெண்கள் பணியிடங்களில் இணைகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் உரிமைகளை மேலும் வலுவாக நிலைநாட்டுகிறார்கள். அவர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டிய நிறுவனங்களைவிட அவர்களின் விருப்பங்கள் வேகமாக வளர்ந்து வருகின்றன. மகளிர் இட ஒதுக்கீடு மசோதாவைச் செயல்படுத்துவதில் தாமதம் செய்வது, இந்த இடைவெளியை மேலும் விரிவுபடுத்தும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துவதோடு, விரக்திக்கும் ஈடுபாடின்மைக்கும் வழிவகுக்கும்.

சட்டப்பூர்வ ஆணைகளைச் சார்ந்திருப்பதை விடுத்து, அரசியல் கட்சிகள் தாமாக முன்வந்து அதிக பெண் வேட்பாளர்களை நிறுத்த வேண்டும் என்று சிலர் வாதிடுகின்றனர். இது ஒரு விரும்பத்தக்க இலக்காக இருந்தாலும், தாமாக முன்வந்து எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகள் பலனளிக்கவில்லை என்பதை கடந்தகால அனுபவங்கள் காட்டுகின்றன. தொடர்ந்து அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள் இருந்தபோதிலும், பெண் வேட்பாளர்களின் விகிதம் குறைவாகவே நீடித்து வருகிறது. கட்டமைப்பு சார்ந்த சிக்கல்களுக்குக் கட்டமைப்பு சார்ந்த தீர்வுகளே தேவை; இட ஒதுக்கீடு அத்தகைய தீர்வுகளில் ஒன்றாகும்.

ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்துதல்

மகளிர் இட ஒதுக்கீடு மசோதாவின் சாராம்சம், ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்துவதே ஆகும். பெண் வாக்காளர்களிடையே அதிக வாக்குப்பதிவு என்பது ஜனநாயகத்தின் தீவீரத்திற்கான ஓர் அறிகுறியாகும். ஆனால், உண்மையான அதிகாரமளித்தலுக்கு வாக்களிப்பது மட்டும் போதாது. முடிவெடுக்கும் அமைப்புகளிலும் பெண்களுக்கு ஓர் இடம் தேவை. சட்டங்களும் கொள்கைகளும் உருவாக்கப்படும் இடங்களில் அவர்கள் ஒரு அங்கமாக இருக்க வேண்டும். பங்கேற்பிலிருந்து பிரதிநிதித்துவத்திற்கு நகர்வதே இந்தியாவின் ஜனநாயகப் பயணத்தின் அடுத்த தர்க்கரீதியான படியாகும்.

இதில் ஒரு வலுவான வளர்ச்சி சார்ந்த வாதமும் உள்ளது. பாலின சமத்துவமான ஆளுகை சிறந்த விளைவுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது என்பதை நாடு தழுவிய ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன — அதாவது, அதிக சமத்துவமான கொள்கைகள், மேம்பட்ட சமூகக் குறிகாட்டிகள் மற்றும் நிலையான வளர்ச்சி. இந்தியாவைப் போன்ற பன்முகத்தன்மை வாய்ந்த மற்றும் சிக்கலான ஒரு நாட்டில், மக்கள்தொகையில் பாதியை அரசியல் தலைமையிலிருந்து விலக்குவது அநீதியானது மட்டுமல்ல, அது திறமையற்றதும் ஆகும்.

நிறுவன சீர்திருத்தத்தால் சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதை இந்தியா ஏற்கனவே காட்டியுள்ளது. உள்ளாட்சி நிர்வாகத்தில் இட ஒதுக்கீட்டின் வெற்றி, அரசியல் விருப்பம் இருக்கும்போது மாற்றம் சாத்தியம் என்பதை நிரூபிக்கிறது. இந்தக் கொள்கையை மாநில சட்டமன்றங்கள் மற்றும் நாடாளுமன்றத்திற்கும் விரிவுபடுத்துவது ஒரு தீவிரமான நடவடிக்கை அல்ல, அது ஒரு அவசியமான முன்னேற்றமாகும். இறுதியில், மகளிர் இட ஒதுக்கீடு மசோதாவிற்கு இந்தியா தயாராக இருக்கிறதா என்பது கேள்வியல்ல, மாறாக மகளிர் இட ஒதுக்கீட்டிற்காக அதன் ஜனநாயகம் இன்னும் காத்திருக்க முடியுமா என்பதே கேள்வி. பங்கேற்பிற்கும் பிரதிநிதித்துவத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளி புறக்கணிக்க முடியாத அளவுக்குப் பெரியது.

இந்தியாவின் ஜனநாயகப் பயணம் குறிப்பிடத்தக்கது, ஆனால் அது இன்னும் முழுமையடையவில்லை.

இந்த இடைவெளியைக் குறைப்பதற்குத் துணிச்சலான நடவடிக்கை தேவை. மகளிர் இட ஒதுக்கீடு மசோதாவை உடனடியாகச் செயல்படுத்துவது என்பது வெறும் நியாயத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, அது மேலும் பிரதிநிதித்துவமிக்க, பதிலளிக்கக்கூடிய மற்றும் மீள்திறன் கொண்ட ஒரு ஜனநாயகத்தைக் கட்டமைப்பதாகும்.

ஷாமிகா ரவி, EAC-PM அமைப்பின் உறுப்பினர்.

Original Link : Why women’s reservation cannot wait any longer 

Read More →

தக்க தோல்வி : அரசியலமைப்பு (131-வது திருத்த) மசோதா, 2026 முறியடிக்கப்பட்டது குறித்து . . .

தொகுதி மறுவரையறை விவகாரத்தில் கடைபிடிக்கப்பட்ட அணுகுமுறை தோல்வியடைவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் இருந்தன.

ஏற்கனவே எதிர்பார்க்கப்பட்டபடியே, அரசியலமைப்பு (131-வது திருத்த) மசோதா, 2026-ஆனது, ஒரு அரசியலமைப்புத் திருத்தத்திற்குத் தேவையான மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மையைப் பெறத் தவறியது. மொத்தம் 298 உறுப்பினர்கள் மசோதாவுக்கு ஆதரவாகவும், 230 பேர் எதிராகவும் வாக்களித்த நிலையில், மசோதா நிறைவேற 352 வாக்குகளே தேவைப்பட்டன. இது அவையில்  வந்திருந்த வாக்களித்த 528 உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்காகும். இதைத் தொடர்ந்து, துணை மசோதாக்களான 'தொகுதி மறுவரையறை மசோதா' (Delimitation Bill) மற்றும் 'யூனியன் பிரதேச சட்டங்கள் (திருத்த) மசோதா' (Union Territories Laws (Amendment) Bill) ஆகியவற்றைத் தனித்தனியாகப் பார்க்க இயலாது என்று கூறி, அவற்றை அரசு ஒத்திவைத்தது. விவாதத்திற்குப் பதிலளிக்கும்போது, ​​உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா ஒரு வாய்மொழி உத்தரவாதத்தை அளித்தார். அதாவது, 816 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட மக்களவையில், தென் மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவம் அவற்றின் தற்போதைய பங்கிற்குச் சமமான விகிதத்திலேயே அதிகரிக்கும் என்று அவர் கூறினார். மேலும், 50 சதவீத சீரான அதிகரிப்பை அதிகாரப்பூர்வத் திருத்தமாகச் சேர்த்து மசோதாவை மறுவரைவு செய்ய, அவையை ஒரு மணி நேரம் ஒத்திவைக்கவும் அவர் முன்வந்தார். எதிர்க்கட்சிகள் இதை நிராகரித்தன. அது ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்பியது. விகிதாசார அதிகரிப்புதான் எப்போதும் நோக்கமாக இருந்ததென்றால், அது ஏன் மசோதாவில் இடம்பெறவில்லை? தாக்கல் செய்யப்பட்ட மசோதாவின் வாசகங்கள், தொகுதி மறுவரையறையை மிகச் சமீபத்திய மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் (தற்போது 2011-ம் ஆண்டைய கணக்கெடுப்பு) அடிப்படையில் மட்டுமே மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று தெளிவாகக் கூறப்பட்டிருந்தது. இது, இந்தி பேசும் மாநிலங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் குறைந்த மக்கள்தொகை வளர்ச்சியைக் கொண்ட தென், கிழக்கு மற்றும் வடகிழக்கு மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவப் பங்கைக் குறைத்திருக்கும். 2026-27-ஆம் ஆண்டிற்கான மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புப் பணிகள் இன்னும் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், இத்தகைய சர்ச்சைக்குரிய அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தை அவசர அவசரமாக நிறைவேற்ற முயன்றது ஏன்? மேலும், அனைத்துக் கட்சிகளின் ஒருமித்த கருத்தைப் பெற்றுள்ள 'பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு' மசோதாவை, தொகுதி மறுவரையறை விவகாரத்துடன் இந்த முறையில் இணைக்கவேண்டிய அவசியமே இல்லை. எதிர்க்கட்சிகளைக் குழப்பிப் பிளவுபடுத்தும் நோக்கத்துடன் கையாளப்பட்ட இந்த விசித்திரமான, கண்துடைப்பு நாடக அணுகுமுறை, நாடாளுமன்ற நடைமுறையையே கேலிக்கூத்தாக்கியது.

இந்தத் திட்டமிட்ட நகர்வுக்கு எதிராக இந்தியா கூட்டணி ஒன்றுபட்டு வாக்களித்தது பாராட்டுக்குரியது. காங்கிரஸ், சமாஜ்வாதி கட்சி, திரிணாமூல் காங்கிரஸ், இடதுசாரிகள் மற்றும் திமுக போன்ற கட்சிகள் தங்களுக்குள் இருந்த வேறுபாடுகளைக் கடந்து, அவையில் ஒருங்கிணைப்பை உறுதிசெய்தன. இதற்கு மாறாக, மசோதாவின் வாசகத்தில் முரண்பாடான சொற்கள் இருந்தபோதிலும், உள்துறை அமைச்சரின் வாய்மொழி உறுதிமொழிகளின் அடிப்படையில் மசோதாவிற்கு ஆதரவாகப் பேசிய தெலுங்கு தேசம் கட்சி மற்றும் அதிமுகவின் அறியாமையைக் கவனிக்க வேண்டும். மசோதாவின் நிபந்தனைகளின்படியே ஆந்திரப் பிரதேசம் ஐந்து இடங்களையும், தமிழ்நாடு 11 இடங்களையும் இழக்க நேரிட்டபோதும், இக்கட்சிகள் அவ்வாறு பேசின. இந்தத் தோல்வி அரசுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாக அமைய வேண்டும். அது இப்போது அரசியலமைப்புச் சட்டப்படி கட்டாயமாக்கப்பட்ட வழிமுறையின் மூலம் மகளிர் இட ஒதுக்கீட்டைச் செயல்படுத்த வேண்டும். முதலில், அது 2026-27 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பை நிறைவு செய்து, தொகுதி மறுவரையறை மற்றும் மக்களவை விரிவாக்கம் ஆகியவற்றை உண்மையான ஒருமித்த கருத்திற்காக நாடாளுமன்றக் குழுவிற்கு அனுப்ப வேண்டும். பரந்த உடன்பாடு இல்லாமல் தொலைநோக்குக் கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்படுவதைத் தடுப்பதற்காகவே மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை என்ற வரம்பு துல்லியமாக உள்ளது. மேலும் அந்தப் பாதுகாப்பு இன்று நிலைநிறுத்தப்பட்டது.

Original Link: Deservedly dead: On the defeat of the Constitution (131st Amendment) Bill, 2026

Read More →